Thursday, August 27, 2020

பல்வேறு வகைக் கூடல்கள்

meeting - சந்திப்பு = an occasion when people come together to discuss things and mak decisions.

conference = அரங்கம்  = a large formal meeting, often lasting for several days

session = செற்றம் = a formal meeting or groups of meetings of a parliament or a law court

summit = சிமையம் = a meeting or set of meetings between the leaders of two or more governments

convention = வணையம் = a conference of people who do a particular job or have a similar interest.

gathering = கூட்டம் = an occasion when people come together for a specific purpose

assembly = அவையம் = a meeting of people gathered for a particular purpose

Tuesday, August 25, 2020

சிலம்பின் காலம் - 11

மாடலன் வருகையும், மன்னவர்க்கு உரைத்ததும்: 

 ”கானற்பாணி கனக விசயர்தம் முடித்தலை நெறித்தது”என்ற வாசகமும், ”குடவர் கோவே நின்னாடு புகுந்து வடதிசை மன்னர் மணிமுடி ஏறினள்” என்ற வாசகமும் இங்குதான் சொல்லப்படுகின்றன. கூடவே ”கவுந்தியின் உண்ணாநோன்பு, மதுரை நிகழ்வுகள், மாசாத்துவன், மாநாய்கன் துறவு, இருவரின் மனைவியர் இறந்தது, மாதவி, மணிமகலை துறவு, மாடலன் நன்னீர்க் கங்கை ஆடப் போந்தது” என்று அடுத்தடுத்த செய்திகள் சொல்லப்படுகின்றன. பொதுவாக தெற்கிருந்து வந்து கங்கையிற் புனித நீர் ஆடுவதென்பது அன்றிலிருந்து இன்றுவரை. காசியன்றி வேறெங்கும் நடப்பதில்லை. மாடலன் செங்குட்டுவனைப் பார்க்கும் இடத்தில் தான் அருகில் செங்குட்டுவனின் தென்கரைப் பாடி இருந்திருக்கிறது. இதனாலேயே செங்குட்டுவனின் போர்க்களம் பெரும்பாலும் காசிக்கு வடக்கே இருந்திருக்கலாம் என்று ஊகிக்கிறோம். கங்கைக்குத் தென்கரையில் காசியிற் தங்கிய பாடிக்கு அருகில் ஏதோ ஒரு சிறுகுன்றம் இருந்ததாகச் சிலம்பு சொல்கிறது(87). இதைப் பற்றியும் கள ஆய்வு தேவை. 

 மாடலனை அரசன் கேட்கும் கேள்விகள் அத்தோடு முடியவில்லை. மைத்துனன் கிள்ளிக்காக ஒன்பது சோழிய இளங்கோக்களோடு செங்குட்டுவன் பொருதியதும் இங்கு நினைவுகூரப் படுகிறது(88)

 முடிவில் கொற்கையில் இருந்த வெற்றிவேற் செழியன் 1000 பொற்கொல்லரைக் கொன்று உயிர்ப்பலியூட்டிய செய்தி சொல்லப்படுகிறது. இந்தச் செய்தி மதுரை எரியுண்டு 32-36 மாதங்களுக்கு அப்புறம் தான் செங்குட்டுவனுக்குத் தெரிகிறது. 

 மொத்தத்தில், செங்குட்டுவனின் வடசெலவைக் குறைத்து மதிப்பிடமுடியாது. அது வழிநெடுகப் பல தாக்கங்களை ஏற்படுத்திக்கொண்டே சென்றிருக்க வேண்டும். இந்த 32-36 மாதங்களில் பாண்டிய நாட்டில் கலகமும் போராட்டங்களும் வெடித்திருக்க வேண்டும். முடிவில் மக்களின் கோவத்தைக் குறைக்க 1000 பொற்கொல்லர் பலியாடுகளாக ஆக்கப்பட்டுக் கொல்லப்பட்டிருக்கின்றனர். நீதிவழி தப்பிய அரசனும் அதனால் ஏற்பட்ட பிற விளைவுகளும் கொடிதானவை என்பது சிலம்பைப் படித்த யாருக்கும் விளங்கும். 

 சேரனின் பெருங்கணி “எண்ணான்கு (32) மதியம் வஞ்சி நீங்கியது” என்ற அறிவிப்பைத் தருகிறான். அதற்கு மறுமொழி சொல்வதற்கு மாறாய், தன் மைத்துனன் கிள்ளியையே நினைந்து, ”இளங்கோ வேந்தர் இறந்ததிற் பின்னர் வளங்கெழு நன்னாட்டு மன்னவன் (உறையூர்ச் சோழன்) கொற்றமொடு செங்கோல் தன்மை தீதின்றோ? – என்ற கேட்பதால், நேரிவாயிற் போரின் பின் உறையூர் ஆட்சியை மைத்துனனுக்கு பிடித்துக் கொடுத்தது கண்ணகி கதைக்குச் சற்று முன் நடந்திருக்கலாம் என்று உணர்கிறோம். காசியில் இருந்தபோது செங்குட்டுவனுக்கு அந்தக் கவலையும் இருந்திருக்கிறது. எனவே அந்த நேரிவாயிற் போர் வடசெலவிற்கு ஓரிரு ஆண்டுகள் முன்னர்தான் நடந்திருக்க வேண்டும். நாக நாட்டுச் சோழன், பாண்டியன் ஆகியோரின் கோவம் இயற்கையாகவே சிலம்புக் காலத்திற் அதிகமாக இருந்திருக்க வேண்டும். 

 32 மாதங்களில் நடந்த செய்தியைச் சொன்ன மாடலனுக்கு, குறிப்பாகத் தன் மைத்துனன் கிள்ளியைப் பற்றிச் சொன்ன மாடலனுக்கு, தன்னிறைக்குத் தக்க 50 ஆடகப் பெருநிறையைச் சேரன் கொடுக்கிறான். அடுத்து ஆரிய மன்னரை (கனக விசயனோடு களத்தில் இருந்த 100 பேரை) நாடு செல்க என்கிறான். ஆரியப் பேடியொடு, எஞ்சிய மன்னர், சேரனுடைய இறைமொழி மறுக்கும் கஞ்சுக முதல்வர் ஈரைஞ்ஞூற்றுவர், கனக விசயர் ஆகியோரை இருபெரு வேந்தர்க்குக் காட்டுமாறு ஏவுகிறான். இது எதற்கு என்று புரியமாட்டேன் என்கிறது. ஒருவேளை இந்தக் கண்காட்சி சோழ, பாண்டியர் கோவத்தை, மாற்றும் என்று நினைத்தானோ? - தெரியவில்லை. 

 வடபுலத்தை விட்டுப் புறப்படுமுன் வடதிசை மன்னரின் மண்ணெயில் முருக்கிக் கவடி (= வெள்வரகு, கொள்) வித்தி, கழுதையாற் சேரன் ஏருழுகிறான்(89). இவ்வளவு விவரம் சொல்லும் சேரன் படையெடுப்பையே ”பொய்”யென்று சொல்லி வடநாட்டு வரலாற்றாசிரியரும் (சில தமிழ்நாட்டு வரலாற்றாசிரியரும்) மேலைநாட்டாரும் ஒதுக்குகிறார்களே? அது என்னவிதமான ஆய்வு? - என்ற வியப்பும் நமக்குள் எழுகிறது. 

  காப்பியத்தின் முடிப்புச் செய்திகள்: 

 கதை விரைவாக வஞ்சிக்கு மாறுகிறது. ஒரு நாள் மாலை, வேண்மாளோடு வஞ்சி அரண்மனை நிலாமுற்றத்தில் பறையூர் சாக்கையன் கூத்துப் பார்த்துக் கொண்டிருக்கும் போது (கொடுங்கோளூர் - எர்ணாகுளம் இடையே இன்றைக்கும் பறையூர் உள்ளது. சாக்கைக்கூத்தின் இன்னொரு வளர்ச்சி தான் இந்தக் காலத்துக் கதகளியும், மோகினியாட்டமும். இதைப் படித்த பிறகும் செங்குட்டுவன் இருந்தது குடவஞ்சியில்லை, கொங்கு வஞ்சி என்று சொல்லச் சில ஆய்வாளருக்கு எப்படி மனம் வருகிறது?) நீலன் வந்து, ஆரிய அரசரோடு நாகநாட்டுச் சோழனையும் பாண்டியனையும் பார்த்த கதையைச் சொல்லுகிறான். செங்குட்டுவனின் சினம் கூடிப்போகிறது. 

 கூத்துப் பார்க்கும் போது கூடவிருந்த மாடலன் செங்குட்டுவனின் சினம் தணித்து :”ஆட்சியேற்று 50 ஆண்டுகள் ஆனபின் இன்னும் வேள்வி செய்யவில்லையே?” என்று கேட்கிறான். இந்த ஒரு செய்தியால், நடுகற் காலத்தில் செங்குட்டுவனின் அகவை 70-75 ஆக இருந்திருக்கலாம் என்று நாம் ஊகிக்க இடம் தருகிறது. இந்தச் செய்தியை பதிற்றுப்பத்தின் ஐந்தாம் பத்துப் பதிகம் அவன் ஆட்சிக்காலம் சொல்லுவதன் மூலம் உறுதி செய்கிறது(90)

அதுவரை வேள்வி செய்யாத சேரர்கள், அடுத்தடுத்து ஏதோவொரு காரணத்தால் வேள்வி செய்யும் படி தூண்டப்பட்டிருக்கிறார்கள், அவர்களும் அதற்கு இணங்கியிருக்கிறார்கள். இந்தக் கேள்வியும் ஆய்வு செய்யப்படவேண்டியதே. வேதநெறி அவ்வளவு தூரம் அவர்களை ஆட்படுத்தியதா? கொஞ்சங் கொஞ்சமாக மற்ற நெறிகளின் தாக்கம் தமிழ்நாட்டில் குறைந்தது போலும். பல்லவர் காலம் வரும் போது வேதநெறியோடு பிணைந்து கலவையான சிவநெறியும், விண்ணவ நெறியுமே இங்கு ஆட்சி செய்யத் தொடங்கின. மாடலன் கூற்றில் செங்குட்டுவனின் வெவ்வேறு பங்காளிகளைப் பற்றிய கூற்றும் வருகிறது(91). வேத வேள்வி செய்து முடிந்தபின், வஞ்சிப் புறநகர் ஆற்றங்கரையில் வேளாவிக்கோ மாளிகையில் இருந்த ஆரிய அரசரையும், மற்றோரையும் வில்லவன் கோதைமூலம் சேரன் சிறையிருந்து விடுவிக்கிறான். குடிமக்களின் வரியைக் குறைக்குமாறு அழும்பில் வேளுக்கு ஆணையிடுகிறான். 

 அதன் பின்னால் பத்தினிக் கோட்டம் சென்று, கைவினை முற்றிய கண்ணகியின் தெய்வப் படிமத்தைப் பார்க்கிறான். பார்த்து, மனம் களித்து, ”பூப்பலி செய்து காப்புக்கடை நிறுத்தி, வேள்வியும் விழாவும் நாள் தொறும் வகுத்து, கடவுள் மங்கலம் செய்கு” என்று ஆணையிடுகிறான். நிகழ்வுகள் எல்லாம் சடசடவென்று நடைபெறுகின்றன. இடையில் மலைப்பாதை வழி எந்தப்பயணமும் சேரன் மேற்கொண்டதாய்ச் சொல்லப்படவில்லை. 

நினைவிருக்கிறதா? முன்னால் கண்ணகி பற்றிய செய்தி அறிந்த போது ஆற்றைக் கடந்து செங்கோட்டின் மேல் ஏதோவொரு இடத்தில் தங்கியிருந்தான். அவ்விடம் செல்லச் சேரனுக்குச் சிலநாட்கள் கூடப் பிடித்தன. அது போன்ற பயணம் இங்கு விவரிக்கப்படவில்லை. இந்தக் காதையில் எல்லாமே அடுத்தடுத்த செய்திகளாக, அரண்மனையில் இருந்து அருகே ஊருக்குள் நகர்ந்த வண்ணமே விவரிக்கப்படுகின்றன. 

 இதைக் கூர்ந்து கவனித்தால், கண்ணகி. கோயில் என்பது குடவஞ்சியில் அமைந்ததுதான், எங்கோவொரு மலையில் அமைந்ததல்ல, என்று புரிந்துபோகும். இதை நிறுவுவதற்கு நடுகற் காதை 226-234 ஆம் வரிகளில் வரும் ஒரு விவரிப்புப் போதும்(92). அதோடு எந்த அரசனும் இதுபோன்று கோயிலெழுப்பும் செயலைத் தன் தலைநகரிற் செய்வானேயொழிய நாட்டு எல்லையிற் செய்ய மாட்டான். [இன்றைக்கு தமிழக எல்லையில் இருக்கும் மங்கலாதேவிக் கோட்டம் பின்னால் எழுந்த எத்தனையோ கண்ணகி கோயில்களில் ஒன்றாக இருக்கவே வாய்ப்பு அதிகம். அதோடு அங்கே உடைந்து கிடக்கும் படிமங்களும் கேரளபாணிச் சிற்பங்களை நமக்கு உணர்த்தவில்லை. 

 அடுத்து வாழ்த்துக் காதையில், தேவந்தி, கண்ணகியின் காவற்பெண்டு, கண்ணகியின் அடித்தோழி, ஐயை ஆகியோர் பத்தினிக்கோட்டம் வந்த செய்தி சொல்லப்படுகிறது; அவர்களில் மூவர் அழுது அரற்றியதும் சொல்லப்படுகிறது. ”தென்னவன் தீதிலன்; நானவன் மகள்” என்னும் கண்ணகியின் வான்குரல் எழுகிறது. இந்தகைய முடிப்பு நாட்டுப்புறத் தொன்மங்களில் அப்படியே உண்டு. 

 ”கண்ணகியைப் பாண்டியன் மகளாக உருவகப்படுத்தும் கதைக்கூறு ”கோவலன் கதை”என்னும் நாட்டுப்புறக் கூத்திலும்(93), ”சந்திராவின் பழிவாங்கல்” என்ற கன்னட நாட்டுப்புறக் கதையிலும்(94) உண்டு. இது ஒருவிதமான கருத்தீடு. இது உண்மையாய் இருக்கத் தேவையில்லை. கதை நாயகியை எதிரியின் மகளாகச் சொல்வதும், குழந்தையை ஆற்றில் விடுவதும், அதை இன்னொருவர் கண்டுபிடித்து வளர்ப்பதும், உலகெங்கும் காலகாலமாய் பயன்படுத்தப்படும் புனைவு உத்திகளாகும். யூத நெறியாளர் மோசே குழந்தையாய் இருந்தபோது நீல நதியாற்றில் இதுபோலக் கூடையில் வைத்து மிதந்து வந்ததும், எகிப்திய அரசனால் பின்னால் இராமசிசோடு சேர்த்து வளர்க்கப்படுவதும் இங்கு நினைவிற்கு வருகின்றன. இதுபோன்ற கதையுத்திகள் யாரோ ஒரு கதையில் நடந்திருக்கலாம். ஆனால் அவை மக்கள் மனத்தை பெரிதும் கவர்ந்திருப்பதால், அதே யுத்திகளை வெவ்வேறு கதைகளில் புனைவாளர் இடைச்செருகிறார்கள். ”கண்ணகி பாண்டியன் மகள்” என்னும் பாமர மக்களின் கருத்தீட்டைப் புறம் தள்ளவேண்டாம் என்று இளங்கோ வாழ்த்துக் காதையிற் சேர்த்திருக்கலாம். இளங்கோவின் குறிப்பில் இருந்தே அதற்குப் புனைவுகள் சேர்த்து, மேலே சொன்ன நாட்டுப்புறக் கூத்துக்கள் எழுந்திருக்கலாம். இந்தக் கூத்துக்கள் மிக மிகப் பிற்காலத்தன. [எவ்வளவு முனைந்து கணித்தாலும், இவை 16 ஆம் நூற்றாண்டிற்கு முன்னாற் போகாதவை.] இவற்றை வைத்துக் கொண்டு சில ஆய்வாளர் சிலம்பின் காலத்தைப் பிற்காலத்திற்குத் தள்ளமுயல்வது “பேரன் தாத்தனுக்கு முன்னோன்” என்று சொல்வதைப் போன்றது. இது போன்ற முயற்சிகளைச் சரியான ஆய்வாளர் புறந் தள்ளுவர். 

  ஈற்றுவாய்: 

 இந்தக் கட்டுரைத் தொடரை எழுதத் தொடங்கிய காரணமே சிலப்பதிகாரத்தின் வஞ்சிக் காண்டமும், அதன் தொடர்ச்சியான செய்திகளும் தான். 

 "சேரன் செங்குட்டுவனின் காலம் என்ன? சிலம்பில் விவரிக்கப்படும் வடக்கு நோக்கிய படையெடுப்பு உண்மையிலேயே நடந்ததா? அல்லது அது வெறும் கதையா? (அதைக் கதை என்று சொல்லிச் சிலம்பின் காலத்தை கி.பி. 500 க்குப் பின் தள்ளும் ஆய்வாளர் வையாபுரியாரிலிருந்து, இக்கால இடதுசாரிகள் வரை பலருண்டு. பேரா. ரொமிலா தாப்பர் போன்றோரும் கூடச் சிலம்பின் காலத்தைப் பின் தள்ளுவார்கள்.) செங்குட்டுவன் வென்றதாகச் சொல்லப்படும் கனக விசயர் யார்? வடபுலத்து மன்னர்கள் என்று வஞ்சிக் காண்டத்துள் ஏழெட்டுப் பெயர்கள் சொல்லப் படுகிறதே, அவரெல்லாம் யார்? சிலம்பைப் படிக்கும் போது, மகதத்தில் மோரியர் ஆட்சி இல்லை என்று புரிகிறது; பிறகு யார் அப்போது மகதத்தை ஆண்டார்கள்? அந்தக் காலத்தில் பெரும்நகரமான பாடலிப் பட்டணத்திற்கு அருகில் செங்குட்டுவனோ, வில்லவன் கோதையோ போனார்களா? இமயமலையில் இருந்து செங்குட்டுவன் கல் எடுத்தான் என்றால், கிட்டத்தட்ட அந்த இடம் எங்கிருக்கலாம்? வஞ்சிக் காண்டத்தில் வரும் நூற்றுவர் கன்னர் யார்? நூற்றுவர் கன்னரின் கொடிவழியில் செங்குட்டுவனுக்குச் சம காலத்தில் இருந்த மன்னரின் பெயர் எது? செங்குட்டுவனுக்கு உதவி செய்யும் அளவுக்கு, ஆதிக்கம் பெற்றவராய், நூற்றுவர் கன்னர் எப்படி இருந்தார்கள்?" 

 இது போன்ற பல கேள்விகள் வஞ்சிக் காண்டம் படிக்கும் நமக்கு எழுகின்றன. ஒரு சில கேள்விகளுக்கு இந்தத் தொடரில் விடை காண முயன்றிருக்கிறேன் (எல்லாக் கேள்விகளுக்கும் அல்ல.) நாவலந்தீவின் தெற்கே இருக்கும் ஒரு சிறிய மன்னனான சேரலன் (நமக்கு நம் நாடு பெரிதென்றாலும், நாவலந்தீவில் சேர நாடு சின்னது தானே?) வடக்கே படையெடுத்துப் போக முற்படும் பொழுது தனக்கு வடக்கே இருக்கும் மன்னர்களில் ஏதேனும் ஒரு சிலரையாவது நட்புடையவர்களாய் ஆக்கிக் கொள்வது ஓர் அரசதந்திரம் தான்; இருந்தாலும் "நூற்றுவர் கன்னரோடு ஏன் அப்படி ஒரு தொடர்பு கொண்டான்? அவர் தவிர்க்க முடியாதவரா?" என்ற கேள்வி எண்ணிப் பார்க்க வேண்டியது தான். [சிலம்பில் ஏற்பட்ட வரலாற்று வேட்கையும் எனக்கு நூற்றுவர் கன்னரில் தான் தொடங்கியது.] 

 மொத்தத்தில் சிலம்பை ஆழ்ந்து படித்தால், பெரும்பாலும் சிலம்புக் கதையின் காலம் கனகர் ஆட்சிக்குச் சற்று முன், கி.மு.75-80 யை ஒட்டியிருந்திருக்க வேண்டும் என்ற முடிவிற்கே வரவேண்டியிருக்கிறது. வெறுமே வரந்தரு காதையையும், மகாவம்சப் பட்டியலையும் வைத்துக் கொண்டு உள்ளிருக்கும் முரண்களைப் பார்க்காது முதலாம் கயவாகுவின் காலமாய் கி.பி.177-யை வைத்துக் கொண்டு அதையே சிலம்பிற்கும் காலமாய்ச் சொல்லுவது சற்றும் பொருத்தமில்லை. 

 இன்னும் ஒரு கேள்வி மீதமிருக்கிறது. ”சிலம்புக் கதையின் காலம் கி.மு.75-80 ஆய் இருக்கலாம். சிலம்பு என்னும் காப்பியத்தின் காலம் அதற்கும் பின்னால் சில நூற்றாண்டுகள் கழித்து இருக்கக் கூடாதா?” இதை அடுத்த கடைசிப் பகுதியிற் பார்ப்போம். 

 எடுகோள்கள்: 

 87. நீர்ப்படை காதை 196. 
88. பதிற்றுப்பத்து 5 ஆம் பத்துப் பதிகம், அகநா.125:18-21 
89. வடதிசை மன்னர் மன்னெயில் முருக்கிக் 
 கவடி வித்தியக் கழுதையேர் உழவன் 
 குடவர் கோமான் வந்தான். . . 
                                           நீர்ப்படைக் காதை.225-227 

 90. பதிற்றுப் பத்து 5 ஆம் பதிகம். கடல் பிறக்கோட்டிய செங்குட்டுவனைக் கரணமைந்த காசறு செய்யுட் பரணர் பாடினார் பத்துப் பாட்டு. பாடிப் பெற்ற பரிசில்: உம்பற்காட்டு வாரியையும் தன் மகன் குட்டுவன் சேரலையும் கொடுத்தான் அக் கோ. கடல் பிறக் கோட்டிய செங்குட்டுவன் ஐம்பத்தையாண்டு வீற்றிருந்தான். தன் மகன் குட்டுவன் சேரலைக் கொடுத்தது என்றவுடன் அவனைக் கொடை கொடுத்தான் என்று பொருள் கொள்ளக் கூடாது. சிறுவன் குட்டுவன் சேரலைப் பரணரிடம் அளித்து உரிய காலம் படிப்பித்துத் தரும்படி “இவன் நின் அடைக்கலம்” என்று கூறியதாகவே பொருள் கொள்ளவேண்டும். செங்குட்டுவன் பத்தினிக்குக் கல் எடுத்தபோது பெரும் முதுமையடைந்திருக்க வேண்டும். இங்கே பரணர் பாடியது குட்டுவன் சேரல் சிறுபிள்ளையாய் இருந்த போது என்பதால், பரணரின் பாடலில் இமயத்திற் கல்லெடுத்த செய்தி வராதது இயற்கைதான். பதிகம் பாடப்பட்டது வடசெலவிற்குப் பின் இருந்திருக்க வேண்டும் என்பதும் இந்தத் தருக்கத்தாற் புலப்படுகிறது. 

91. கடற் கடம்பு எறிந்த காவலன் – நெடுஞ்சேரலாதன், நடுகற் காதை 135

 விடர்ச்சிலை பொறித்த விறலான் - நெடுஞ்சேரலாதன், நடுகற் காதை 136

நான்மறை யாளன் செய்யுட் கொண்டு 
 மேல்நிலை உலகம் விடுத்தோன் – செல்கெழு குட்டுவன், நடுகற் காதை 137-138

 போற்றி மன்னுயிர் முறையிற் கொள்கு எனக் 
 கூற்றுவரை நிறுத்த கொற்றவன் - யாரென்று தெரியவில்லை, நடுகற் காதை 139 -140 

 வன்சொல் யவனர் வளநாடு ஆண்டு 
 பொன்படு நெடுவரை புகுந்தோன் - யாரென்று தெரியவில்லை, நடுகற் காதை 141-142 

 மிகப்பெருந் தானையோடு இருஞ்செரு வோட்டி 
 அகப்பா எறிந்த அருந்திறல் - செல்கெழு குட்டுவன், நடுகற் காதை 143-144

 உருகெழு மரபின் அயிரை மண்ணி 
 இருகடல் நீரும் ஆடினோன் – செல்கெழு குட்டுவன், நடுகற் காதை 145-146

 சதுக்கப் பூதரை வஞ்சியுள் தந்து 
 மதுக்கொள் வேள்வி வேட்டோன் – இளஞ்சேரல் இரும் பொறை, நடுகற் காதை 147-148 

 92. இமையவர் உறையும் இமையச் செவ்வரைச் 
 சிமயச் சென்னித் தெய்வம் பரசிக் 
 கைவினை முற்றிய தெய்வப் படிமத்து 
 வித்தகர் இயற்றிய விளங்கிய கோலத்து 
 முற்றிழை நன்கலம் முழுவதும் பூட்டிப் 
 பூப்பலி செய்து காப்புக்கடை நிறுத்தி 
 வேள்வியும் விழாவும் நாள் தொறும் வகுத்துக் 
 கடவுள் மங்கலம் செய்கு என ஏவினன் 
 வடதிசை வணக்கிய மன்னவர் ஏறு என் 
                                             - நடுகற் காதை 226-234 

 93. ”கோவலன் கதை” பதிப்பாசிரியர் முனைவர் சூ. நிர்மலாதேவி, உலகத் தமிழாராய்ச்சி நிறுவனம், 2003. சிலம்பினின்றும் மாறுபட்ட நிகழ்ச்சிகள் இதில் விவரிக்கப் படுகின்றன. பாண்டியன் தேவியாகிய கொப்புலிங்கி (<கோப்பெருங்கி) பெற்றெடுத்த மகள் கண்ணகி என்றும், காளியே கண்ணகியாக வந்து பிறந்தாள் என்றும், சோதியர் அறிவுறுத்தியபடி குழந்தை ஒரு பெட்டிக்குள் வைக்கப்பட்டு வையையாற்றில் விடப்பட்டது என்றும், மாசாத்துவானும் அவன் மைத்துனன் வண்ணமாலைச் செட்டியும் (மாநாய்கன்) பெட்டியைக் கண்டெடுத்து, வண்ணமாலைச்செட்டி கண்ணகியை எடுத்து வளர்த்தான் என்றும் கதை போகும். மாசாத்துவான் மனைவி வண்ணமாலை என்று சொல்லப்படுவாள். இங்கும் முறை மாப்பிள்ளை/பெண் உறவு கண்ணகிக்கும், கோவலனுக்கும் சொல்லப்படுகிறது. முழுவிவரிப்பையும் அந்தக் கதையுள் கண்டு கொள்க. கோவலன் கதை என்பதைப் 12-13 ஆம் நூற்றாண்டுகளில் இருந்த புகழேந்திப் புலவர் இயற்றினார் என்று ஒரு சிலர் சொல்லுவார்கள். ஆனால் கொச்சி, கொல்லம் போன்ற துறைமுகங்களைப் பற்றிப் பேசும் கோவலன் கதை அவ்வளவு முந்திய காலமாய் இருக்க வாய்ப்பில்லை. 

 94. ”சந்திராவின் பழிவாங்கல்” என்ற கன்னட நாட்டுப்புறக் கதை The Cilappatikaaram - The tale of an anklet”, Penguin Classics, 2004, என்ற பொத்தகத்தில் பக்கங்கள் 321-326 இல் சொல்லப்படும். இந்தக் கதை முன்னாற் சொன்ன கோவலன் கதையில் இருந்தும் சிறிது வேறுபடும். 

 அன்புடன், 
இராம.கி. .

Friday, August 21, 2020

சிலம்பின் காலம் - 10

செங்குட்டுவன் வடசெலவு பொருந்துங் காலம்: முன்னர் சொன்ன செய்திகளில், சுங்கரின் நிலப்பரப்புச் சுருக்கத்தையும், அதே போல நூற்றுவர் கன்னரின் நிலப்பரப்புச் சுருக்கத்தையும், கூடவே மகதத்தை வெற்றிகொள்ள கன்னர் வேட்கை கொண்டதையும், அவர் செல்வாக்கையும் பார்க்கும் போது, செங்குட்டுவனின் வடசெலவுகள் இலம்போதரக் கன்னன் காலத்தில் (கி.மு.87-69), சுங்கன் தேவபூதி காலத்தில், (கி.மு.86-75 இக்கு நடுவில்), கனகர் ஆட்சி (கி.மு.75-26) தொடங்குமுன், கி.மு.80 அளவில் நடந்திருக்கலாம் என்றே எண்ணவேண்டியிருக்கிறது. அப்படியோர் இடைவேளையே செங்குட்டுவனின் வடசெலவுச் செய்திகளுக்குச் சரியான இடங் கொடுக்கிறது. 

இலம்போதரக் கன்னன் காலத்தில் (கி.மு.87-69) நூற்றுவர் கன்னர் வலிமை குன்றியிருந்ததால் தான், தெற்கேயிருந்து சேரன் படையெடுத்து வந்தபோது, அவனுக்கு உதவி செய்து தம்நிலையைச் சீர்படுத்திக் கொள்ள முயன்றிருக்கின்றனர். “கல்லெடுப்பதற்கு நீங்கள் போகவேண்டுமா? உங்கள் சார்பாக நாங்கள் போரிட்டுக் கல்லெடுத்துத் தரமாட்டோமா?” என்று செங்குட்டுவனிடம் கன்னர் சொல்லச் சொன்னதாகச் சஞ்சயன் பேசுவது ஒருவகையிற் பார்த்தால் இருபுலப் பேச்சாகும் (diplomatic speech). அந்த நேரத்தில் சேரருக்கும் சிறியவராய் குறைவலிமை கொண்டிருந்த நிலையில், கன்னர் இப்படிப் பேசாமல் வேறு எப்படிப் பேசுவர்? அதனாற்றான், பல்வேறு பொருள்களும் படையும் சேரனுக்குக் கொடுத்து உதவிக்குப் போயினர் போலும். செங்குட்டுவனுக்கு நூற்றுவர் கன்னர் கொடுத்தவை கால்கோட்காதை 128-140 வரிகளிற் பேசப்படுகின்றன(72).அதோடு தம் உள்ளூர ”சேரன் வடபுலத்திற்கு வரவேண்டும்; போரிட வேண்டும்; சுங்கரும், அவருக்கு அமைச்சராய் இருந்த கனகரும் வலிகுன்ற வேண்டும்” என்ற விழைவு கன்னருக்கு இருந்திருக்கலாம். இல்லையெனில் காட்சிக் காதையில் வரும் இந்த நிகழ்வைச் சரியாகப் புரிந்து கொள்ள முடியாது.

 
                                    படம் 5:செங்குட்டுவனின் வடசெலவுப் பாதை. 

 செங்குட்டுவன் வடசெலவு படம் 5 இல் இருப்பது போல், பெரும்பாலும் குடவஞ்சியில் தொடங்கி, கடலொட்டி நகர்ந்து, வயநாட்டுச் சாரலில் ஏறி (80 கி.மீ), நீலமலை தாண்டி, (இது வரை சிலம்பு பேசுகிறது(73)). முன்னால் முதலாங் கரிகாலன் படையெடுத்த போது சென்ற பாதையிலேயே, குடகு, அதியர், கங்கர் நாடு வழி (ஐம்பொழில் ஊடாக, வடுகவழி மேற்கு) கருநாடு கடந்து, படித்தானம் (கன்னரின் தலைநகர்) பிடித்து தக்கணப் பாதை வழியாகப் மகேசர், உஞ்சை, பில்சா, சாஞ்சி, கோசாம்பி கடந்து, முடிவில் மகதத்தில் முடிந்திருக்கும். 

 அந்தக் காலத்தில் குடகு, அதியர் நாடுவழி ஐம்பொழில், படித்தானம் போக்காமல் வடக்கே செல்லமுடியாது. ஏனென்றால், இன்னொரு மாற்றான கலிங்க வழி, அடர்காடுகளின் காரணமாய், பல நூற்றாண்டுகள் கழித்தே ஏற்பட்டது. அது பிற்காலப் பேரரசுச் சோழர் காலத்தது. கலிங்கம் என்ற நாடு கடற்கரையை ஒட்டிப் பாலூரைத் (இந்தக் கால ஒரியா மாநிலத்துப் பாரதீப்பைத்) தலைநகராய்க் கொண்டு இருந்தது. அதன் மேற்கு எல்லை காடுகளால் நிறைந்தது. அதன் தெற்கு எல்லை (இன்றைய ஆந்திர மாநிலத்தின் நெய்தல் நிலம் தவிர மற்றவை எல்லாமே) அடர்ந்த முல்லையும் குறிஞ்சியும், பாலையுமாய் இருந்ததால், தமிழர்களின் வடநாட்டுத் தொடர்பே பெரும்பாலும் கருநாடகம் வழியாகத்தான் இருந்தது 

 கருநாடகமும் சாதவா கன்னரின் அரசிற்குள் அடங்கியதே. கருநாடக மக்கள் கொடுங் கருநாடராய்ச் சிலம்பிலும் அதற்குப் பின்வந்த நூல்களிலும் சொல்லப் படுகின்றனர். கொடுமை என்பதற்கு இந்தக் காலப் பொருள் கொள்ளக் கூடாது. அவர் மொழி கொடுந்தமிழாய் இருந்ததையே அந்தச் சொற்றொடர் குறிக்கிறது. பழங் கன்னடம் என்பது பழந்தமிழுக்கு நெருங்கிக் கொடுந்தமிழாய் இருந்தது. கன்னடத்தின் இப் பழநிலையை மறுப்பது தமிழருக்கும் வடபுலத்தாருக்கும் இருந்த தொடர்பையே மறுப்பதாகும். 

  இடைப்பட்ட அவந்தியும், கன்னரின் வீச்சும்: 

 படித்தானத்திற்கு அடுத்த பெரிய ஊர் உஞ்சை. அவந்தியின் தலைநகர். சிலம்பின் படி இதை ஆண்டவர் “பாலகுமாரன் மக்கள்” எனப்படுவர்(74). இவர் யார் என்றறிவது அப்படியொன்றும் கடினமானதல்ல. கி.மு.550 களில் நடந்த உதயணன் கதை இந்தியாவெங்கும் பெரிதும் பேர் பெற்றது. இது நெடுங்காலம் பொதுமக்களிடையே பெருவழக்கில் இருந்தது. [குணாட்டியரின் ’ப்ருஹத் கதா’ பிசாச மொழியில் எழுதப்பட்டது. கங்கன் துர்விநீதன் கி.பி.570-580 இல் இதைச் சங்கதத்தில் எழுதினான். கொங்குவேளிர் இதைப் பெருங்கதை என்று தமிழில் ஆக்கினார்.] 

 இந்தக் கதையில், வச்சிர நாட்டு உதயணன் பல்வேறு சூழ்ச்சிகள், போர்கள், நிகழ்ச்சிகளின் பின் அவந்தி நாட்டு வாசவதத்தையை மணப்பான். [ஞாவகம் வருகிறதா? முதற் கரிகாலன் காலத்தில் அவந்தி சோழனுக்குத் துணையாய் இருந்தது. மகதம் சண்டையிட்டது. வச்சிரம் சண்டைபோடாமலே அடிபணிந்தது.] அவந்தியின் அரசன் பெருத்தோதன் (பிரத்யோதனன்). அவனுடைய மக்கள் ”பாலகன், பாலகுமாரன், கோபாலகன்.”என்று அழைக்கப்படுவர்(75). பின்னால் பாலகுமாரன் குடியே அவந்தியை ஆளும். ”பாலகுமாரன் மக்கள்” என்ற குறிப்பு இப்படியெழுந்தது தான்.

 செங்குட்டுவனின் வடசெலவுக் காலத்தில் அரசாண்ட அரசன் பெயர் தெரியவில்லை. ஒருவேளை கி.மு.80 களில் அது கன்னரின் மிரட்டலுக்கு ஆட்பட்டதாகவும் இருந்திருக்கலாம். ஆனால் கி.மு.74-61 இல் அவந்தியின் (மாளுவத்தின்) அரசன் ”கருதவில்ல மகேந்திராதித்யன்”என்று செயின ஆவணங்கள் பதிவு செய்யும்(76)

 உஞ்சை தாண்டி, கோசாம்பி வழியே மகதம் நுழைந்த செங்குட்டுவன் கங்கையின் தென்கரையில் காசிக்கு அருகிலேயே ஆற்றைக் கடந்திருக்க வேண்டும். அவன் பாடலிப் பட்டணம் போனதாய் சிலம்பின் எங்கணும் அறியமுடியவில்லை. முன்னால் அவன் தாய் புனித நீர் ஆடியது கூடக் காசியாய் இருக்கலாம் இரண்டாம் முறையும் அதற்கருகிலேயே கங்கையைக் கடந்திருக்கலாம் என்பது ஒரு கருதுகோளே. ஆற்றைக் கடக்க நூற்றுவர் கன்னர் ஒரு வங்கப் பரப்பையே (படகுப்பரப்பையே) ஏற்பாடு செய்கிறார்கள். கங்கையாற்றின் அகலம் பாடலி அளவிற்கு காசியிற் பெரிதில்லை. ஆற்றின் வடமருங்கில் கன்னர் சேரரை எதிர்கொள்ளுகிறார்கள் [கன்னரின் வீச்சு கங்கையின் வடகரை வரை இருந்திருக்கிறது என்றால் சுங்கர்/கனகரின் வலிமை பெரிதும் அங்கு குன்றியிருக்க வேண்டும்.] அந்த நாடும் கழிந்து, இன்னும் வடக்கே போகிறார்கள்; பகைப்புலம் வந்துவிடுகிறது. எனவே கங்கையைக் கடக்குமிடம் சுங்கர்/கனகர் கையில் இல்லை. இத்தனை செய்திகளும் கால்கோட் காதை 175-181 ஆம் வரிகளில் தெரிய வருகிறது(77).

  கனகனும் விசயனுமா? கனக விசயனா?: 

முன்னே சொன்னது போல், செங்குட்டுவன் படையெடுப்பின்போது சுங்கன் தேவ பூதிதான் பெரும்பாலும் மகத அரசனாக இருந்திருக்கலாம்(78). இருந்தாலும் சுங்கனின் தலைமை யமைச்சனாகக் கனக விசயன் என்ற குறுநில மன்னன் இருந்திருந்தான் என்பதையும் பார்த்திருந்தோம். இனிக் கனக விசயன் என்பவன் ஒருவனா, இருவரா என்ற ஐயப்பாட்டிற்கு வருவோம்.

 தமிழகப் புரிதலில் சிலம்பையொட்டிய வரலாற்று ஆய்வுகள் புதிதாக ஏற்படாததால், 60, 70 ஆண்டுகளுக்கு முன் இருந்த புரிதலில் கனகர், விசயர் என்று இரண்டு பேராகவே பலரும் சொல்லிவருகிறார்கள். அரச குலத்தவரைக் குப்பன் சுப்பன் என்று ஒற்றைப்பெயரால் அழைப்பது வரலாற்றில் யாருக்கும் பழக்கமில்லை சேரன் செங்குட்டுவனை சேரன், செங்குட்டுவன் என்று இரண்டாகப் பிரிப்போமோ? பாண்டியன் நெடுஞ்செழியனை பாண்டியன், நெடுஞ்செழியன் என்று இரண்டாய்ப் பிரிப்போமோ? மகதத்தை ஆண்ட சுங்கனுக்கும், அவன் அமைச்சன் கனகனுக்கும் குடிப்பெயர் ஒன்றும், இயற்பெயர் ஒன்றும் தனித்தனியாய் இருக்காதோ? 

 சிலம்பில் இரண்டு இடங்களில் கனகனும் விசயனும் என்று உம்மை சேர்த்தும்(79) 4 இடங்களில் கனக விசயன் என்று உம்மை சேர்க்காமலும்(80) இந்தப் பெயர் குறிப்பிடப்படும். உம்மை சேர்த்த இரு இடங்களிற் கூட உம்மையை எடுப்பதனால் வாக்கிய அமைப்போ, சீரமைப்போ, தளையோ ஒன்றும் மாறுபடாது. இந்த இரு இடங்களும் ஏன் படியெடுப்பின் பிழைகளாக இருக்கக் கூடாது? 

 தவிர கனகவிசயரின் கதிர்முடி ஏற்றியது அவ்வளவு பெரிய கல்லா, இரண்டு பேர் தூக்க? பொதுவாய்க் கேரளப் படிமங்களின் உரு சிறிதாக ஒரே கல்லிலான புடைப்புச் சிற்பமாகவே இருக்கும். [இன்றைக்கும் கேரளக் கோயில்களைப் பார்த்தால் இது விளங்கும். அவர்களின் ஊருலவர் (உர்ச்சவர்) திருமேனியும் நம்மூரைப்போல நாலுபேர் தூக்கும்படிப் பெரிதாக இருக்காது. ஒருவர் தன்தலையிலோ, அன்றி இரு உள்ளங்கைகளிலோ வைத்துக் கொள்ளும்படி சிறிதாகவே இருக்கும். பெருந்திருமேனிகளைக் கையாளுவது அவர்கள் பழக்கம் அல்ல.) இற்றைத் தமிழ்நாடு போல பெரிய கருங்கற்களில் பெருத்த படிமங்களைச் செதுக்குவது அங்கு மரபல்ல. 

 பல்லவர், பேரரசுச் சோழர், பிற்காலப் பாண்டியர் காலத்துக் கோயில்களின் சிற்பங்களைப் பார்த்துப் பார்த்துச் சிலைகள் என்றாற் பெரிதாக இருக்கும் என்றெண்ணும் நிலைக்கு நாம்தான் வந்து விட்டோம். ”கடவுள் எழுதவோர் கல்”.என்னும் போது அது சிறிய புடைப்புச் சிற்பமாகத்தான் இருக்கக் கூடும் என்று நாம் எண்ணினால் என்ன? தவறா? 2000 ஆண்டுகளுக்கு முன்னால் இருக்கும் சிற்பங்கள் சிறியதாக இருந்திருக்கக் கூடாதா? அதோடு, இமயமலையிலிருந்து கருங்கற்கள் எடுத்துவருவதற்கு வாய்ப்புக்கள் குறைவு.

 [கருங்கற்கள் இந்தியத் தீவக்குறையிலே தான் சிலை செய்யப் பயன்படுகின்றன. வடக்கே கருங்கற்கள் அல்லாதவையே பயன்படுத்தப் படும்.] கருங்கல் அல்லாத ஒன்றை கிட்டத்தட்ட 15, 20 அயிர எடை (கிலோ எடை) அளவுள்ள கல்லை ஒருவரே தம் தலையிற் தூக்க முடியும். கல் தூக்கி வந்தது ஒருவர் தலையிலா? இருவர் தலையிலா? என்பது கள ஆய்வின் மூலம் செய்து பார்த்து முடிவு செய்ய வேண்டிய கேள்வி.}  

 ஒருவரா, இருவரா என்ற கேள்விக்குச் சான்றளிப்பது பதிற்றுப் பத்து 5 ஆம் பத்தின் பதிகமே(81). தெள்ளத் தெளிவாக ஆரிய அண்ணல் என்று ஓர் அரசனையே சொல்லும். எந்த அரசன் போரை முன்னின்று நடத்தினானோ, அவனைத்தானே ‘வீட்டி (வீழ்த்தி) ” என்று சொல்லமுடியும். எனக்குப் புரிந்த வரையில் கனகவிசயன் என்பவன் ஒருவன் தான். அன்றைக்கு நடைமுறையில் மகத அரசன் கனகனே; சுங்கன் தேவபூதி ஒரு பாவை போலத் தான் பாடலியிலோ, அன்று கோசம்பியிலோ கொலுவீற்றிருந்தான். அவன் போரில் கலந்து கொள்ளாது மற்ற பங்காளிகளையும், சுற்றியுள்ள வட அரசர்களையும் போரில் இறக்கியிருக்கலாம். கனகவிசயன் போரில் தோற்றபின், கல்லைச் சுமந்து சேரனோடு வர, உடன் போரிட்ட வடபுலத்தரசரை போர்க்கள முடிவில் சேரனே விடுவிக்கிறான். அதற்குப் பின்னால் சுங்கனின் ஆட்சியில் விசயனின் மகன்(?) வசுதேவன் அமைச்சனாகி கி.மு.75-இல் சுங்கரிடமிருந்து ஆட்சியைப் பிடித்துக் கொள்கிறான் போலும்(82). இதுபோன்றதொரு இயலுமையே வரலாற்றிற் தெரிந்த உண்மைக்கும், சிலம்பில் வரும் காட்சிகளுக்கும் பொருத்தம் காட்டுகிறது. 

  கனகரோடு சேர்ந்த வடதிசை மன்னவர்: 

 கண்ணகிக்குக் கல் எடுப்பதற்காகப் போர் நடப்பதற்கு முன்னால், சேரனின் முதற் படையெடுப்பிற்குப் பின்னால், நடந்த ஒரு விருந்தில் வடபுலத்து அரசர் (அவருள் அவந்தி அரசரும், மற்றவரும், கனக விசயனும் அடக்கம்) தமிழரை இகழ்ந்தது சிலம்பில் பேசப்படுகிறது83

 கனகரோடு சேர்ந்து பொருதிய வடதிசை மன்னவரைக் கால்கோட் காதையின் 182-192 ஆம் வரிகள் உரைக்கும்(84). ஆனால் இந்தப் பட்டியலிலும் எது குடிப்பெயர், எது இயற்பெயர் என்ற தடுமாற்றம் உண்டு. ”சுவடிப் பெயர்ப்புப் பிழைகள் இங்குமுண்டா?” என்ற கேள்வியும் எழுகிறது 

 ”உத்தரன் விசித்திரன் உருத்திரன் பைரவன் சித்திரன் சிங்கன் தனுத்தரன் சிவேதன்” என்று அடுத்தடுத்துப் பெயர்கள் எழும்பொழுது ”உத்தர விசித்திரன், ருத்ர பைரவன்” எனச் சொல்லலாமா? அதே போல “சித்திரன்” என்பவன் யார்? சிங்கன் சுங்கனாய் இருக்கலாமோ? [இது போன்ற சுகர, சிகரக் குழப்பங்கள் சிங்கள அரசர் பெயர்ப்பட்டியலிலும் உண்டு. தமிழில் ஒருவிதமாயும் , பாலியில் இன்னொரு விதமாயும் வரும்] சிங்கனோடு சித்ரனா? தனுத்ரனா? ”சிவேதன்” யார்? அரசர்க்கான மரபில் குலப்பெயரும் தனிப்பெயரும் சேர்ந்தல்லவா வரும்? - என்ற கேள்விகளும் எழுகின்றன. [த்ர’என்ற ஒலிக்கூட்டு வடநாட்டு அரசர் பெயர்களின் பெரிதும் உள்ளதே. இந்தப் பெயர்கள் வடபாற் பெயர்கள் தான்] இவர்களை அடையாளம் காணும் பணி இன்னும் மீந்து நிற்கிறது. தேவபூதியை தனுத்ரபூதி என்றோர் ஆவணம் சொல்லுகிறதாம். இதையும் ஆய வேண்டும். தேவபூதியின் தந்தை பாகபத்ரன் பற்றியும், சுங்கர்/கனகர் காலத்து வடபுல அரசர் குறிப்புக்களையும் ஆயவேண்டும். 

 ”ஒருபகல் எல்லையில் ஆரியப் படையைச் செங்குட்டுவன் சாய்த்தான். கனக விசயர் 100 கடுந்தேராளரொடு களம் புகுந்தனர். தோற்றபின் துறவி வேடம் பூண்டுத் தப்ப முயன்று பிடிபட்டனர்” என்பவை அடுத்துவரும் செய்திகளாகும். துறவி வேடம் பூண்டு தப்பமுயன்றதில் ஒன்றும் வியப்பில்லை. காசிக்கருகில் சாம்பற் பூசிய துறவிகள் இன்றைக்கும் கணக்கற்றுத் திரிவர். காசிக்கு அருகில் தப்புதற்கு அந்த வேடம் மிகவும் எளிய வழியாகும். இவர்கள் இப்படித் தப்பியதே, போர் ஒருவேளை காசிக்கு அருகில் நடந்திருக்குமோ என்ற எண்ணத்தை எழுப்புகிறது. முன்னாற் சொன்னது போல், வடபுலத்தில் காசிதான் முதலில் எழுந்த பெரு நகரம். அதற்கு அப்புறம் தான் மற்ற நகரங்கள் அங்கு தோன்றின. 

 இந்தப் போருக்குப்பின் செங்குட்டுவன் கங்கைத் தென்கரையில் பாடிகொள்கிறான். வில்லவன் கோதையோடு படைகளை மேலும் வடக்கே அனுப்பி இமையத்தில் இருந்து கல்லெடுத்துவரச் செய்கிறான்(85). ஆனால் அப்படிப் போகும் போது போர் ஏதும் நடந்ததாய்த் தெரியவில்லை. கனக விசயனின் முடிமேல் கல்லேற்றிக் கொண்டு வந்து அதைக் கங்கையில் நீர்ப்படை செய்கிறார்கள்(86)

 அதன்பின் தெள்ளுநீர்க் கங்கையின் தென்கரையில் ஆரிய மன்னர் அழகுற அமைத்த பாடியில் இருக்கும் போது மாடலன் வருகிறான். [இன்றைக்கும் தெள்ளுநீர்க் கங்கை காசிக்குத் தென்கரையில் தான் என்பது வியக்கத் தக்க செய்தி. வடகரையில் இருக்கும் சுடுகாட்டுக் கரைகளைத் தவிர்த்து, சாம்பல் பூச்சிதறல் இல்லாமல், உருப்படியாக நீராட வேண்டுமென்றால் படகில் ஏறித் தென்கரைக்குத்தான் வரவேண்டும். அங்கு தான் சோலைகளும் தோட்டங்களும் உண்டு. தென்கரை அழகு அன்றைக்கும் இருந்தது வியக்கத்தக்க ஒற்றுமைத் தொடர்ச்சியாகும். வாரணசி நகருக்கு வடக்கே இன்றும் பறந்தலைகள் தான். முற்காலத்திற் பறந்தலைகளே போர்க்களங்களாய் ஆயின. போர்க்களம் எது என்றறிவது அங்குள்ள நிலவரைவை (geography) ஆய்வு செய்வதிற்றான் தெளிவாகும். 

  எடுகோள்கள்: 

 72. நாடக மகளிர் ஈரைம்பத்து இருவரும் 
 கூடிசைக் குயிலுவர் இருநூற்று எண்மரும் 
 தொண்ணூற்று அறுவகைப் பாசண்டத் துறை 
 நண்ணிய நூற்றுவர் நகைவேழம்பரும் 
 கொடுஞ்சி நெடுந்தேர் ஐம்பத்திற்று இரட்டியும் 
 கடுங்களி யானை ஓரைஞ் ஞூறும், 
 ஐயீராயிரங் கொய்யுளைப் புரவியும் 
 எய்யா வடவளத்து இருபதினாயிரம் 
 கண்ணெழுத்துப் படுத்தன கைபுனை சகடமும் 
 சஞ்சயன் முதலாத் தலைக்கு ஈடு பெற்ற 
 கஞ்சுக முதல்வர் ஈரைஞ் ஞூற்றுவரும் 
 சேயுயர் விற்கொடிச் செங்கோல் வேந்தே 
 வாயிலோர் என வாயில் வந்து இசைப்ப 
                                   - கால்கோட் காதை 128-140 

 73. தண்டத் தலைவரும் தலைத்தார்ச் சேனையும் 
 வெண்டலைப் புணரியின் விளிம்புசூழ் போத 
 மலைமுதுகு நெளிய நிலைநாடு அதர்பட 
 உலக மன்னவன் ஒருங்குடன் சென்றாங்கு 
 ஆலும் புரவி யணித்தேர்த் தானையொடு 
 நீலகிரியின் நெடும்புறத்து இறுத்து ஆங்கு 
                                   - கால்கோட் காதை 80-85 

74. பால குமாரன் மக்கள் மற்றவர் 
 காவா நாவிற் கனகனும் விசயனும் 
 விருந்தின் மன்னர் தம்மொடுங் கூடி 
 அருந்தமிழ் ஆற்றலர் அறிந்திலர் ஆங்கு எனக் 
 கூற்றங் கொண்டு இச்சேனை செல்வது 
 நூற்றுவர் கன்னர்க்குச் சாற்றி யாங்குக் 
 கங்கைப் பேர்யாறு கடத்தற் காவன 
 வங்கப் பெருநிரை செய்க தாம் எனச் 
                                  - கால்கோட் காதை 159-165 

 75. பாலகுமாரன் - பெருங்கதைக் குறிப்பு. ”கொங்கு வேளிர் இயற்றிய பெருங்கதை - பகுதி 1. எடுவிப்பு: டாக்டர் உ.வே.சா, உ.வே.சா. நூல்நிலையம், 2000, கீழே வருவன அப்பொத்தகத்தில் வரும் அருஞ்சொல்லகராதிக் குறிப்புகள் பக்கங்கள் நூலில் வரும் இடங்களைக் குறிக்கின்றன. 

 [பிரச்சோதனன் = ஒரு மகாச் சக்கரவர்த்தி; வாசவதத்தையின் தந்தை. இவன் நாடு அவந்தி; இராசதானி உச்சைனி நகர்; உதயணனை வஞ்சத்தாற் பிடித்துச் சிறாஇயில் வைக்கும்படி செய்தவன்; இவன் தேவியர் பதிறாயிரவருள் வாசவதத்தையைப் பெற்ற நற்றாயாகிய பதுமகாரிகை என்பவள் முதன்மை வாய்ந்தவள். இவனுக்குப் பாலகன், பாலகுமாரன், கோபாலகன் என்பவர் முதலிய குமாரர்கள் பலர் உண்டு. 

 பாலகன் = பிரச்சோதனன் புதல்வர்களுள் ஒருவன், பக்.92; 

 பாலகுமாரன் = பிரச்சோதனன் புதல்வன், உஞ்சை நகரில் உதயணன் நளகிரியை அடக்கிய பின்பு தந்தையின் கட்டளைப் படி அவனுக்கு வேண்டியவைகளைக் குறிப்பறிந்து செய்து வந்தவன், பக்.43. பாலகுமரார் = பிரச்சோதனனுடைய பிள்ளைகளின் பொதுப்பெயர், பக்.116] 

 76. அவந்தி அரசன் பற்றிய செயினக் குறிப்பு. Jyoti Prasad Jain, “The Jaina Sources of the History of Ancient India (100 BC-AD 900)”pp 32-38, Munshiram Manoharlal Publishers Pvt.Ltd. 2005. 

 77. பாடி யிருக்கை நீங்கிப் பெயர்ந்து 
 கங்கைப் பேரியாற்றுக் கன்னரிற் பெற்ற 
 வங்கப் பரப்பின் வடமருங்கு எய்தி 
 ஆங்கு அவர் எதிர்கொள அந்நாடு கழிந்தாங்கு 
 ஓங்கு நீர் வேலி உத்தரம் மரீஇப் 
 பகைப்புலம் புக்குப் சறை யிருந்த 
 தகைப்பருந் தானை மறவோன் தன் முன் 
                                            - கால்கோட்காதை 175-181 

78. தேவபூதியின் ஆட்சிக் காலம். http://en.wikipedia.org/wiki/Devabhuti 

79. காவா நாவிற் கனகனும் விசயனும் – கால்கோட்காதை 176 
 காய்வேற் தடக்கைக் கனகனும் விசயனும் – கால்கோட் காதை 222 

80. கலந்த மேன்மையிற் கனக விசயர் – கால்கோட் காதை 186 
 கனக விசயர் தம் கதிர்முடி ஏற்றி – நீர்ப்படைக் காதை 4 
 கானற் பாணி கனக விசயர் தம் – நீர்ப்படைக் காதை 50 
 தெரியாது மலைந்த கனக விசயரை – நீர்ப்படைக்காதை 190 

81. ”வடவ ருட்கும் வான்தோய் வெல்கொடிக் 
 குடவர் கோமான் நெடுஞ்சேர லாதற்கு 
 சோழன் மணக்கிள்ளி ஈன்ற மகன் 
 கடவுட் பத்தினிக் கற்கோள் வேண்டிக் 
 கானவில் கானங் கணையிற் போகி, 
 ஆரிய அண்ணலை வீட்டி பேரிசை 
 இன்பல் அருவிக் கங்கை மண்ணி” 
                             - பதிற்றுப்பத்து ஐந்தாம் பத்து பதிகம் 

82. கண்வ வசுதேவன் ஆட்சியைப் பிடித்தது. http://en.wikipedia.org/wiki/Kanva_dynasty 

83. பால குமாரன் மக்கள் மற்றவர் 
 காவா நாவிற் கனகனும் விசயனும் 
 விருந்தின் மன்னர் தம்மொடுங் கூடி 
 அருந்தமிழ் ஆற்றலர் அறிந்திலர் ஆங்கு எனக் 
 கூற்றங் கொண்டு இச்சேனை செல்வது 
 நூற்றுவர் கன்னர்க்குச் சாற்றி யாங்குக் 
 கங்கைப் பேர்யாறு கடத்தற் காவன 
 வங்கப் பெருநிரை செய்க தாம் எனச் 
                             - கால்கோட் காதை 159-165 

வடபுலத்தரசர் ஒரு விருந்தில் தமிழரை இழித்துப் பேசியது. குமரியொடு வடவிமயத்து ஒருமொழி வைத்து உலகாண்ட சேரலாதற்குத் திகழொளி ஞாயிற்றுச் சோழன் மகள் ஈன்ற மைந்தன் கொங்கர் செங்களம் வேட்டுக் கங்கைப் பேர்யாற்றுக் கரைபோகிய செங்குட்டுவன் சினஞ் செருக்கி வஞ்சியுள் வந்திருந்த காலை, வட ஆரிய மன்னர் ஆங்கோர் மடவரலை மாலைசூட்டி உடனுறைந்த இருக்கை தன்னில் ஒன்றுமொழி நகையினராய்த் தென்றமிழ் நாடாளும் வேந்தர் செருவேட்டுப் புகன்றெழுந்து மின் தவழும் இமயநெற்றியில் விளங்கு வில், புலி, கயல் பொறித்த நாள் எம்போலும் முடிமன்னர் ஈங்கில்லை போலும் என்ற வார்த்தை அங்கு வாழும் மாதவர் வந்து அறிவுறுத்தவிடத்து, - வாழ்த்துக் காதை உரைப்பாட்டு மடையின் முதற்சில வரிகள். 

 84. உத்தரன் விசித்திரன் உருத்திரன் பைரவன் 
 சித்திரன் சிங்கன் தனுத்தரன் சிவேதன் 
 வடதிசை மருங்கின் மன்னவர் எல்லாம் 
 தென் தமிழாற்றல் காண்குதும் யாம் எனக் 
 கலந்த கேண்மையிற் கனக விசயர் 
 நிலத்திரைத் தானையொடு நிகர்த்து மேல்வர 
 இரைதேர் வேட்டத்து எழுந்த அரிமாக் 
 கரிமாப் பெருநிரை கண்டு உளம் சிறந்து 
 பாய்ந்த பண்பிற் பல்வேல் மன்னர் 
 காஞ்சித் தானையோடு காவலன் மலைப்ப 
                                       - கால்கோட் காதை 182-192 

 85. வில்லவன் கோதையொடு வென்றுவினை முடித்த 
 பல்வேற் தானைப் படைபல ஏவி 
 பொற்கோட்டு இமையத்துப் பொருவறு பத்தினிக் 
 கற்கால் கொண்டனன் காவலன் ஆங்கென். 
                                      - கால்கோட் காதை 251-254 

 86. வடபேர் இமயத்து வான் தரு சிறப்பிற் 
 கடவுட் பத்தினிக் கற்கால் கொண்டபின் 
 சினவேல் முன்பிற் சருவெங் கோலத்துக் 
 கனக விசயர்தம் கதிர்முடி யேற்றிச் 
 செறிகழல் வேந்தன் தென்தமிழ் ஆற்றல் 
 அறியாது மலைத்த ஆரிய மன்னரைச் 
 செயிர்த்தொழில் முதியோன் செய்தொழில் பெருக 
 உயிர்த்தொகை உண்ட ஒன்பதிற் றிரட்டியென்று 
 யாண்டும் மதியும் நாளும் கடிகையும் 
 ஈண்டுநீர் ஞாலம் கூட்டி எண்கொள 
 வருபெருந் தானை மறக்கள மருங்கின் 
 ஒருபகல் எல்லை உயிர்த்தொகை யுண்ட 
 செங்குட்டுவன் தன் சினவேல் தானையொடு 
 கங்கைப் பேர்யாற்றுக் கரையகம் புகுந்து 
 பாற்படு மரபிற் பத்தினிக் கடவுளை 
 நூல் திறன் மாக்களின் நீர்ப்படை செய்து 
                                              - நீர்ப்படை காதை 1- 14 

அன்புடன், 
இராம.கி.

Sunday, August 16, 2020

சிலம்பின் காலம் - 5

மகதக் குறிப்பும் சங்க காலமும்: 

 சங்க காலம் தொடங்கியது மகதத்தில் ஆட்சி செய்த நந்தர் காலத்திற்குஞ் சற்று முன்பாகக் கொள்ளுவதே சரியாக இருக்கும். இனிமேலும் சங்ககாலத்தைக் கி.மு.300 ல் இருந்து கி.பி.300 வரையென்று அச்சடித்தாற்போலச் சொல்லிச் சுருக்க முடியாது. அதை கி.மு. 550/500 க்காவது நீள வைக்கும் சான்றுகள் இப்பொழுது கிடைத்துள்ளன. சங்கப் பாடல்கள் ஒருசிலவற்றால்(15) தமிழ்மன்னரோடு நந்தர்கள் நல்லுறவு கொண்டிருந்தார்கள் என்றே அறிகிறோம். 

 இந்த உறவு நந்தர்களுக்குப் பிறகு வந்த வம்ப மோரியரோடு தொடராமல், பகை ஏற்பட்டது. அசோகனின் தந்தையாகிய பிந்துசார மோரியன் தமிழெல்லை வரைக்கும் படையெடுத்து வந்திருப்பதும், நேரடியல்லா முறையில், சங்க இலக்கியத்தில் பதிவு செய்யப் பட்டிருக்கிறது (16). மோரியர் படையெடுப்பு இப்படித் தடுக்கப் பட்டதால், அத்தடுப்பு வலுவாக இருந்ததால், அதற்கும் தெற்கே அசோகன் வராமல் இருந்திருக்கிறான். இதன் விளைவால், தன் கல்வெட்டுக்களில் சேர, சோழ, பாண்டியர்,அதிகர் நாடுகளை எல்லையிலிருந்ததாகவே அசோகன் குறித்திருக்கிறான் (17)

 மோரியரை வம்பர் என்று குறிப்பிட்டிருப்பதை இங்கு நாம் சரியாய் விளங்கிக் கொள்ள வேண்டும். வம்பர் என்போர் வம்புடையவர் அல்ல; பழம்பொருளின் படி, அவர் புதியவர்; வம்பர் என்று சொன்னதாலேயே, சங்ககாலம் மோரியரின் காலத்திற்கு அண்மையில் இருந்திருக்க வேண்டும் என்று புரிந்து கொள்ளலாம். "இப்பத் தான் புதுசா வந்தவங்க" என்று நாம் ஒருவரை எப்பொழுது சொல்லுவோம்? நாம் முன்னவராய் இருந்து, மற்றவர் புதிதாய் வந்தவராய் இருந்தால் தானே? அதோடு, நாமும் புதியவரும் குறிப்பிட்ட சம காலத்தில் ஒருங்கிருந்தால் தானே? 

 இதுபோன்ற மோரியர், நந்தர் காலத்துக் குறிப்புகளை மறுத்து, சங்க காலத்தைப் பின்னுக்குத் தள்ளியவர்கள் ரொமிலா தாப்பரில் தொடங்கி, இந்திய, மேலை ஆய்வாளர்கள் மிகுதியாவர். நாவலந் தீவின் தென்கோடித் தமிழர்கள் மோரியருக்கும் முந்துபட்டவர்கள் என்பதை ஏற்றுச், சொல்வதில், பல வரலாற்றாசிரியருக்கும் ஏனோ தொண்டைக்குள் அடைத்துக்கொள்கிறது. [இல்லையேல் குறைந்தது அண்மையில் கி.மு.500 அளவிற் தமிழி எழுத்திற்குத் தொல்லியற் சான்று கிடைத்த பின்னும்(18), "அசோகன் பிரம்மியில் இருந்து தமிழ் பிரம்மி வந்தது" என்று மீட்டும் சொல்லிக் கொண்டிருப்பரா, என்ன? இதை மாற்றி, இந்திய வரலாறு எழுத வேண்டாமா?] 

 இது தவிர, ஆசீகம் பற்றிய தொடர்பும் சங்க காலத் தொடக்கத்தை நந்தருக்கும் முன்னதாய்க் கொண்டு போகும். புத்தம், செயினம் ஆகிய நெறிகளுக்குச் சம காலத்தில் தோன்றி, பின் அந்த இரு நெறிகளிலும், (ஏன், நம்மூர் சிவ, விண்ணவ நெறிகளிலும் கூடச்) செரித்துக் கொள்ளப்பட்ட ஆசீவக நெறியின் தோற்றம் கி.மு 600 அளவில் என்றே இந்திய வரலாற்றிற் சொல்லப்படுகிறது(19). கிட்டத் தட்ட மற்ற நெறிகளுக்குள் ஆசீவகம் முழுதாய்ச் செரித்துக் கொள்ளப்பட்ட காலம். கி.பி. 400 ஆகும். ஆசீவக நெறியைப் பற்றி, புறப்பற்றியாய் (பரபக்தியாய்) அல்லாது, நேரடிப் பங்களிப்பான பாடல்கள் இந்தியாவில் தமிழகத்தில் மட்டுமே, அதுவும் சங்க இலக்கியம், புறநானூற்றில் மட்டுமே, கிடைக்கின்றன. (பெரிதும் பேர்பெற்ற ”யாதும் ஊரே, யாவரும் கேளிர்...” என்ற கணியன் பூங்குன்றனார் பாடல் ஓர் ஆசீவகப் பாடலே. புறநானூற்றில் வரும் ஆசீவகப் பாடல்களை விளக்கி நிலைநிறுத்துவதற்கு இந்தக் கட்டுரை, களமில்லை. வேறொரு பொழுதில் அதைச் செய்யவேண்டும்) ஆசீவக நெறி தமிழ்நாட்டில் தொடங்கியிருக்கவே பெரும்வாய்ப்பு உண்டு என்று ஆசீவகம்-தமிழர் தொடர்பு பற்றி ஆய்ந்த பேரா. க.நெடுஞ்செழியனும், வெங்காலூர் குணாவும் தங்கள் நூல்களில் சொல்லுவார்கள்(20). இந்த ஆய்வு தொடரவேண்டியவொன்று. 

 இவர் ஆய்வு முடிவுகளை ஏற்றால், ஆசீவக நெறியின் உச்ச காலத்திற்குச் (நந்தர்-மோரியர் காலம்) சற்று முன்னர், அல்லது சம காலத்தில் சங்ககாலம் தொடங்கி இருக்க வேண்டும் என்றே சொல்ல வேண்டியிருக்கிறது. (இன்றைக்கோ ஆசீவக நெறி தமிழகத்தில் இருந்ததே அறியாமல், அதைச் செயின நெறிக்குள் பொருத்திச் சொல்லுவதும், அதைச் செரித்துக்கொண்ட சிவ, விண்ணவ நெறிகளுக்குள் கருத்துக்களைத் தேடுவதுமாய், காலம் மாறிப் போயிற்று. ஊழ் (விதி) பற்றி இன்றும் நிலவும் இந்திய அடிப்படைக்கருத்தும் ஆசீவக நெறிக்குச் சொந்தமானதே!) 

  வேடுவச் சேகரமும், பயிரீட்டுப் பொருளியலும்: 

 மூவேந்தர் பின்புலம் பற்றி ஆய்வதற்கு முன், சேர, சோழ, பாண்டியரின் குலப்பெயர்கள் இனக்குழுக்களை உணர்த்துகின்றன என்பதைப் புரிந்து கொள்ளவேண்டும். வேடுவச்சேகர (hunter-gatherer) வாழ்க்கையில் ஒவ்வொரு பழங்குடியினரும் மற்ற குடியினரிடமிருந்து தம்மை வேறுபடுத்திக் காட்ட இனக்குழு அடையாளத்தைப் பூசியிருந்தனர். தொல்தமிழ் நாட்டின் பழங்குடியினர் பலர் சிறிது சிறிதாக மறைந்து போக, மூன்று குடியினர் மட்டுமே பெருநிலையை அடைந்திருக்க வேண்டும். நாளாவட்டத்தில் நாகர், வேளிர் போன்ற குடியினரும் இம் முப்பெருங் குடிக்குள் கரைந்து போயிருக்க வேண்டும். [துடியர், பாணர், பறையர், கடம்பர் என்னும் நாலு குடியினர் மட்டும் கரையாது நின்றதை புறம் 335 மாங்குடி கிழார் பாட்டால் அறிகிறோம்.] பெரும்நிலை அடைந்த மூன்று குடியினரும், சேர, சோழ, பாண்டியர் என்றழைக்கப் பட்டனர். 

 சந்தனம்/சாரல் பூசிய இனக்குழு சாரல்>சாரலர்>சேரலர் என்றும், பாண்டில் (= சாம்பல்) பூசிய இனக்குழு பாண்டியர் என்றும், கோழி நிறம் (= சிவந்த பொன்னிறம் அமிலச்செறிவைப் பொறுத்து இது மஞ்சளும்/சிவப்புமாய் மாறும் வேதிப்பொருளின் நிறம். கோழியூர் = உறையூர்) பூசிய இனக்குழு கோழி>சோழி>சோழியர் என்றும் அழைக்கப்பட்டன. இன்றைக்கும் சாரல் (=சந்தனம்), திருநீறு, மஞ்சள்/குங்குமம் ஆகியவற்றின் மிச்ச சொச்சம் தமிழர்/மலையாளிகளிடையே பெரிதும் விரிவாய்ப் பரவியிருப்பதை உணர்ந்தால் இனக்குழுப் பழக்கம் எங்கிருந்து பிறந்தது என்று உணர முடியும். சாரல், திருநீறு, மஞ்சள்/குங்குமம் பூசும் பழக்கங்கள் உறுதியாகச் சமய நெறி சார்ந்தவை அல்ல. [இவற்றை வடவர் தேடி அணிவதில்லை என்பதை எண்ணிப் பார்க்கலாம். தென்னாட்டிற்கு வந்தால் நம்மைப் பார்த்து அணிவர்.] அவை இனக்குழு (tribal) சார்ந்த வழக்கங்கள். இன்றைக்கும் ஆத்திரேலியப் பழங்குடிகள் பண்டிகை நாட்களில் பல்வேறு வண்ணம் பூசித் தம்மை அடையாளம் காண்பிப்பதை ஓர்ந்து பார்க்கலாம். [அவர்களில் ஒரு குடியினர், நம் தென்பாண்டியினரைப் போலவே முப்பட்டைத் திருநீறை உடலெங்கும் அணியும் வழக்கம் உண்டு. நம்மூர்ச் சிவநெறியா அவர்களுக்கு இருக்கிறது?] ஆத்திரேலியப் பழங்குடியினரும், பழந்தமிழரும் ஈனியல் முறையில் உறவுகொண்டவர் என்ற ஆய்வு முடிபையும் இங்கு எண்ணிப் பார்க்கலாம்(21)

மூன்று பெருங்குடியினரும் வேடுவச்சேகர நிலையிலிருந்து பயிரிடும் நிலைக்கு வந்துசேர்ந்ததால் நிலைத்துநின்றனர் போலும். பொன்னி - வளநாடு/நாகநாடு, தண்பொருநை (தாம்பர பெருநை) - தென்பாண்டிநாடு, வெள்கை (வைகை) - மதிரையைச் சுற்றிய பாண்டிநாடு, ஆன்பொருநை (சுள்ளியம் பேரியாறு) - குட்டநாடு என்ற ஆறு-பயிர்த் தொடர்புகளும், பொருளியல் தொடர்பான குமுகவளர்ச்சிகளும் ஆய்வு செய்யப்பட வேண்டியவை. யாரும் இதுவரை அதுபோன்ற ஆய்வைச் செய்ததில்லை. செய்தால் நன்றாய் இருக்கும். காரணமில்லாது மூவேந்தர் என்ற பாகுபாடு நம்மூரில் ஏற்படவில்லை. அதற்கான அரசியற் பொருளியற் காரணங்களை அலசவேண்டும். மற்ற குடியினர் அவருக்கு கீழ்நின்றதற்கும் அரசியற் பொருளியல் தான் காரணமாய் இருக்கவேண்டும். பயிரீட்டுப் பொருளியலுக்கு முன் வேடுவச்சேகரப் பொருளியல் போட்டி போட முடியாது. பின்னது முன்னதற்கு முன் அடங்கித்தான் போகவேண்டும். ஆற்றங்கரை நாகரிகங்களே இறுதியில் வெல்லும். சங்கத்தமிழ் இலக்கியத்திலும் மருத நாகரிகத்திற்கு முன், குறிஞ்சி, முல்லை நாகரிகங்கள் அடிபணிந்தே போயிருக்கின்றன. நெய்தல் நாகரிகம் மருதத்தை ஒட்டி, அதைச் சந்தையாக்கியே, வளர்ந்திருக்கிறது. 

  மூவேந்தர் பின்புலமும், அற்றைத் தமிழகப் பொருளியலும்: முடியுடை 

மூவேந்தரும் சமகாலத்தில் பல்வேறு உட்கிளைகள் / பங்காளிகள் கொண்டிருந்தனர். காட்டாகச் சென்னி/செம்பியன், கிள்ளி/வளவன் என்ற குலப்பெயர்கள் சோழரின் உட்கிளைகளைக் குறித்தன. வழுதி, செழியன், மாறன் போன்றவை பாண்டியரைக் குறித்தன. ஒரே காலத்திற் பாண்டியர் ஐவர் இருந்தனர் என்பதும் பழைய புரிதலாகும். இதே போல ஆதன், இரும்பொறை, கோதை ஆகிய குலப்பெயர்கள் சேரரின் உட்கிளைகளைக் குறித்தன. 

 சம காலத்தில் உறையூர்/புகார், மதுரை, குடநாட்டு வஞ்சி ஆகியவற்றைத் தலையிடமாகக் கொண்ட அரசரே வேந்தர் என்று சொல்லப்பட்டனர். மற்ற நகரில் ஆட்சிபுரிந்தோர் அந்தந்தக் குலங்களின் பங்காளிகள், வேந்தருக்கு அடங்கியோர் என்றே அறியப்பட்டார்கள். 

 மூவேந்தரின் சமகாலத்திருந்த பல்வேறு குறுநில வேளிரும் யாரோ ஒரு வேந்தரின் மேலாண்மை ஏற்று, இறை செலுத்தியோ, அன்றி ஏற்காமலோ, தனியாட்சி நடத்தியிருக்கிறார்கள். காட்டாக, மூவேந்தர் நாட்டுக்கு நடுவில் கொங்குநாடு இருந்திருக்கிறது. [இது இன்றையக் கொங்கு மண்டலம் மட்டுமல்ல; இதற்கும் விரிந்தது, இற்றைக் கருநாடகக் குவலாளபுரம் (கோலார்) உட்பட மேலும் சில பகுதிகளை உள்ளடக்கியது.] கொங்கின் கனிமவளம் கருதிப் பல்வேறு காலங்களில் மூவேந்தர் அதைத் தோற்கடித்து, இறைபெற்று, தம் ஆட்சியின்கீழ் கொண்டுவந்திருக்கின்றனர்; ஆனால் அதன் அரசரிமையை தமக்குச் சொந்தமாய் மாற்றியோர் குறைவு. காட்டாகச் சிலம்புக் காலத்தினும் முற்பட்ட பொழுதில், ஒள்வாட் கோப்பெருஞ்சேரல் இரும்பொறை கொங்குக் கருவூரில் ஏறியிருக்கிறான். ஆனால் தன்நாட்டோடு அதைச் சேர்த்துக்கொண்டதாய்த் தெரியவில்லை. 

 மூவேந்தர் பின்புலத்தில் இன்னொரு செய்தி கவனிக்கவேண்டும். அது வெளியார் படையெடுப்பும், தமிழகத்தில் இருந்து மகதம் வரை போய்வந்த வணிகச் சாத்துக்களைக் காத்ததும், எல்லைப்புறத் தேசங்களைக் காவல்செய்ததும் பற்றியதாகும். மோரியருக்கு முன்னால், வடக்கிருந்து யாரும் தமிழகத்தின் மேல் படையெடுத்தாய்த் தெரியவில்லை. இன்னுஞ் சொன்னால் விந்தியத்திற்குத் தெற்கேயிருந்த நாடுகள், மக்கள் பற்றிய புரிதல் கூட அவர்களிடம் குறைந்தேயிருந்தது. ஆனால் தமிழகத்தில் இருந்து வணிகத்தார் வடக்கே போய்வந்திருக்கிறார்கள். [தொல்காப்பியமும், சங்கத்தமிழின் அக இலக்கியங்களும் அதைத் தெளிவாக, ஆழமாக, உணர்த்துகின்றன.] 

 இரும்பு என்பது மகதத்திலும், தமிழ் மூவேந்தரின் பொதுக்களமான கொங்குநாட்டிலும் தான் அன்று பரவலாகக் கிடைத்தது. [இரும்புக் காலம் / பெருங்கற்படைக் காலம் கி.மு. 1000 இலேயே இந்தியாவிற் தொடங்கிவிட்டது.] மகதத்தில் இல்லாததாய், கொங்குநாட்டில் மட்டுமே பொன் கிடைத்தது. [அற்றைக் கொங்கு இந்தக் காலக் கொங்குமண்டலம் மட்டுமல்லாது, குவலாளபுரம் (கோலார்) பொருந்திய பழைய கங்கநாடும் சேர்ந்தது (கொங்கர்>கங்கர்.). இற்றைக் கொங்குமண்டலத்திற்கும் அதையொட்டிய இற்றைக் கருநாடகத் தென்பகுதிக்கும் இருக்கும் உறவுகள் மிகுதி.] பொன்வேண்டித் தெற்கே வருவது மோரியருக்குத் தேவையாயிற்று. [மறக்க வேண்டாம் அசோகனின் மாதண்ட நாயகன் கர்நாடகம் பிரம்மகிரியில் அரசப் பொறுப்பைப் பார்த்துவந்தான். அசோகனின் கல்வெட்டுக்கள் கருநாடகத்திலும் கிடைக்கின்றன.] 

 அதே போல வணிகத்திற் செலாவணிபோற் பயன்பட்ட முத்தும், பவளமும், மணிகளும் தென்னகத்திலேயே கிடைத்தன. நெத்தில்>நெத்தி>நெதி>நிதி போன்ற சொற்கள் நித்திலம்/முத்தை விதப்பாகக் குறித்துப் பின் செல்வத்தைப் பொதுமையிற் குறித்திருக்கின்றன. சங்கநிதி என்பது முத்தையும், பதுமநிதி என்பது பவளத்தையும் குறித்தது. முத்து பாண்டியருக்கும், பவளம் சோழருக்கும் மிகுந்த செல்வத்தைக் கொடுத்தன. முத்தும், மணிகளும், மிளகும் சேரருக்குச் செல்வத்தைக் கொடுத்தன, பொன், வெள்ளி, முத்து, பவளம், மணிகள் போன்றவை அன்று வணிகம் நடத்துவதிற் செலாவணிப் பொருள்களாய் (exchange goods) இருந்தன. இவற்றைக் கொண்டிருந்த நாடுகள் செல்வத்தில் இயற்கையாகவே சிறப்புற்றிருந்தன. அற்றை நாவலந்தீவில் தமிழகம் சிறப்புற்றதற்கு இதுவே காரணம் 

 இரும்புக் காலத்திற்குப் பிந்தைய குமுகாயநிலையில், இந்தியத் துணைக்கண்டத்தில் ஏறத்தாழ ஒரே வளர்ச்சியுற்ற இருவேறு அரசத்தொகுதிகள் மகதமும், தமிழகமும் மட்டுமே. இவை ஒன்றிற்கொன்று போட்டியாய், தம்முள் முனைப்புடன் பொருதியிருக்க வாய்ப்புகளுண்டு. தவிரச் செலாவணி கிடைக்க வேண்டியதன் காரணமாய், தமிழகத்துள் ஊடுறுவாமல், அற்றை மகதப் பொருளியல் இருந்திருக்க முடியாது. அதற்குக் கோசலம். மகதம் ஆகியவற்றிற் கிடைத்த உள்நாட்டுச் செம்பும், உத்தர பாதை வழியாக இற்றை இராசத்தானில் இருந்துபோன கேத்ரிச் செம்பும் (Khetri Copper) உதவியிருக்கலாம். [காசிச் செம்பு தமிழர் மரபில் என்றும் பேர்பெற்றது.] அதே போல மகதப் பொருளியலில் ஊடுறுவாமல், தமிழகம் இருந்திருக்க முடியாது. அந்தக் காலத்தில் தமிழகத்தில் பித்தளை/ வெண்கலம்/ செம்புத் தட்டுப்பாடு இருந்ததோ, என்னவோ? வரலாற்றுக் காலத்தில் ஈழத்தில் ஓரளவு செம்பு கிடைத்ததாக தெரனியாகல எடுத்துக் கூறுவார்(22)

 தவிர, தமிழகத்தில் வெள்ளி சுற்றரவாகக் கிடையாது. அது வெளியில் இருந்துதான் வரவேண்டும். உப்பும், மிளகும், மற்றிங்கு விளைந்த பொருட்களும் வெளியே விலைபோய், பலவுப் பணம் (surplus cash) ஈட்டும் தேவை இங்கிருந்தது.. என்னென்ன பொருட்கள் மகதத்திலிருந்து இங்கு இறங்கின என்பதும் ஆயப்பட வேண்டிய செய்தியாகும். காரணம் இல்லாமல் தக்கணப்பாதை விந்திய மலை தாண்டி, கோதாவரியின் வடகரையில் உள்ள படித்தானம் வரை நீண்டிருக்காது. சந்தையோ, விளைவிடமோ தெற்கே இருந்திருக்கவேண்டும். இரண்டு தேசங்களுக்கும் இடையில் வணிகம் பெருத்து நடந்திருக்கவேண்டும். சங்க இலக்கிய அகத்துறையில் பாதிக்கு மேற்பட்டவை பாலைத்துறைப் பாட்டுக்கள். பாலைத்திணையிலும், இற்றை இராயலசீமையைக் கடந்து வணிகம் செய்யப் போவதாகவே பெரும்பாலான பாட்டுக்கள் அமைந்துள்ளன. சங்க காலத்தில் இவர் எங்கு போய் வணிகஞ் செய்தார்கள்? அது மகதம் அன்றி வேறெங்கும் இருக்க முடியுமா? 

காலகாலமாய் வடக்கு என்றவுடன் நம்மில் பலரும் தில்லி, பாஞ்சாலம் என்றே எண்ணிக் கொள்கிறோம். அது இற்றைக்கு 1000 ஆண்டுச் சிந்தனை. அதற்கும் முன்னால், 2000 ஆண்டுகளில், வடக்கு என்பது கோசலம், மகதம், இமயம் என்றே விரிந்தது. ஒழுங்கான ஆய்வுகள் அமைய வேண்டுமானால் நம்முடைய பார்வையில் மாற்றம் வேண்டும். உத்தர, தக்கணப் பாதைகளைப் புரிந்து கொள்ளாமல் வரலாற்றுவழி ஒழுங்கான ஆய்வு அமையமுடியாது. தக்கணப் பாதையின் நுழைவாயிலான படித்தானத்திற்கு தெற்கில் இருந்து மொழிபெயர் தேயத்தின் வழி எப்படி வணிகத்தார் சென்றார்கள்? மொழிபெயர் தேயம் தமிழரின் பொருளியலுக்கு ஏன் முகன்மையானது? - போன்ற கேள்விகள் ஆய்வு செய்யப்படவேண்டியவை. 

 ------------------------- 
எடுகோள்கள்: 

15. மாமூலனார் பாடல் அகம் 251: 5, மாமூலனார் பாடல் அகம் 265: 4-6 
16. மாமூலனர் - அகம் 251: 12, அகம் 281:8; கள்ளில் ஆத்திரையனார் புறம் 175: 6-7, உமட்டூர் கிழார் மகனார் பரங்கொற்றனார் அகம் 69:10 
17. Rock Edicts No.II [Girnar Text}, Rock Edicts No.XIII [Shahbazgarhi Text], page 32 and 42, Inscriptions of Asoka D.C.Sircar, Publications Division, Ministry of Information and Braoadcasting, Government of India, 1998 
18. முனைவர். கா.ராஜன் “தொல்லியல் நோக்கில் சங்ககாலம்” பக.78, உலகத் தமிழாராய்ச்சி நிறுவனம், 2004. 
19. A.L.Basham, “History and Doctrines of the Ajivikas”, p.10, Motilal Banarsidass Publishers Pvt. Ltd, Delhi, 2009. 
20. பேரா. க. நெடுஞ்செழியன், “ஆசீவகம் என்னும் தமிழர் அணுவியம்”, மனிதம் பதிப்பகம், திருச்சிராப்பள்ளி - 21, 2002, வெங்காலூர் குணா “வள்ளுவத்தின் வீழ்ச்சி”, தமிழக ஆய்வரண், வெங்காலூர், 1996. 
21. Spencer Wells, Discussion about M130 marker in “The Journey of Man: A Genetic Odyssey”, Penguin Books, 2002 
22. http://www.lankalibrary.com/geo/dera2.html; It is now known that the only major source of copper ore south of Madhya Pradesh in central India is located at Seruvila (the ancient Tambapittha) in eastern Sri Lanka (Seneviratne 1984; 1994). It is very likely that this was known to the Chalcolithic peoples of India and that Sri Lanka exploited this resource. Mantai could well have been a port for shipping copper to India. 
----------------------- 
அன்புடன், 
இராம.கி.

Friday, August 14, 2020

valve = வாவி

valve (n.) என்ற ஏந்து (equipment) பற்றி ஒரு கேள்வி தமிழ்ச் சொல்லாய்வுக் களத்தில் எழுந்தது. ஆங்கிலத்தில் அதன் சொற்பிறப்பை late 14c., "one of the halves of a folding door," from Latin valva (plural valvae) "section of a folding or revolving door," literally "that which turns," related to volvere "to roll," from PIE root *wel- (3) "to turn, revolve" என்று சொல்வார். 

தமிழில் வளைவுப் பொருளிற்குள் நான் செல்லவே இல்லை. மாறாக நீர்ப்பிடிப்பிற்குள் சென்றேன். எங்கள் ஊர்ப்பக்கம் ஏரி, கண்மாய், குளம், ஊருணி என்று பல்வேறு நீர்நிலைகள் உண்டு, எங்கள் பகுதி பாலை நிலம். மழைக்காலத்தில் பெய்யும் நீரைப் பிடித்து வைத்துக்கொள்வோம். மற்ற காலங்களில் அதைப் பயன்படுத்துவோம். கண்மாயிலிருந்து திறந்துவிடும் நீரையும், ஓடைகள், கால்வாய்கள் வழி, சில இடங்களில் மண்ணை உடைத்து, சில இடங்களில் அடைத்துத் திருப்பி விடுவோம். அதாவது ஓடைகளைச் சில இடங்களில் பற்றிக்கொள்வோம். சில இடங்களில் அடைத்துவிடுவோம். இப்படித்தான் அங்கு பாயனம்>பாசனம் நடக்கிறது.valve இன் செயற்பாடும் இது தான். இதற்குப் பெரிய கம்பசூத்திரம் தேவையில்லை. எங்கு பற்றவேண்டும், எங்கு விடவேண்டும் என்று புரிந்தால் போதும். 

தமிழில் வல்வுதல்>வவ்வுதல் என்பது ”பற்றிக் கொள்ளுதல் to take hold of” என்பதைக் குறிக்கும். ”கடும்பரிப் புரவியொடு களிறுபல வவ்வி” (அகநா.348.23). "அரசர் செறின் வவ்வார்” (நாலடி 134), “வவ்வித் துழாயதன் மேல் சென்ற” (திவ்.பெரியதிரு. 9,4,4) என்று பல காட்டுகள் இதற்குண்டு. பற்றிக் கொள்ளும் செயலைத் தமிழில் அவ்வுதல், கவ்வுதல், வவ்வுதல் என்று 3 வழிகளில் சொல்வோம். இவற்றில் எது சொன்னாலும் சரியே. 20 ஆண்டுகளுக்கு முன் நான் வவ்வுதலைத் தேர்ந்தேன். அவ்வளவாகப் பயன்படாத சொல் அது என்பதே காரணம். எனவே இதிலிருந்து பெயர்ச்சொல் உருவாக்கி வாவி என்று பயனுறுத்தினேன் வவ்வுதலை அறியாதோர், ”நான் ஆங்கில ஒலியில் சொல் படைக்கிறேன்” என்பார். சொல்லிப் போகட்டும். 

valve இற்குள்ளே ஒரு விளவம் (fluid) வருகிறது. வெளியே அனுப்ப பல்வேறு வழிகள் இருக்கலாம். அவற்றில் ஏதேனும் ஒருவழியைப் பற்றிக்கொண்டு மற்ற வழிகளை அடைக்க வேண்டுவதே valve இன் வேலை. இதற்கான சொல்லைத் தமிழில் ஆக்கும் போது, “பற்றிக் கொள்ளும்” செயலைச் சொல்லியும் சொல் ஆக்கலாம். அடைக்கும் செயலைச் சொல்லியும் ஆக்கலாம். பல வழிகள் இருக்கும் போது பற்றிக் கொள்வதைச் சொல்வது நலம் பயக்கும். சொல் நீளாது, வவ்வும் தொழிலைச் செய்யும் ஏந்து வாவு>வாவி (valve) ஆகும். [படுவது பாடு என்றும் அவ்வுவது ஆவு>ஆவி, கவ்வுவது காவு>காவடி என்றும் ஆவது போல் இதைப் புரிந்துகொள்ளுங்கள்.] valve ஓடு சேர்த்து பல்வேறு கூட்டுச் சொற்களை வேதியாலைகளில் கையாளுவோம். எல்லா valve களின் முடிவிலும் வாவி எனச் சிறு சொல் இருப்பது பயன்கொடுக்கும். ஒருசில வாவிகளைக் கீழே பட்டியலிடுகிறேன். 

அமைப்பால் வழங்கும் சில வாவிகள்: 

ball valve = பந்து வாவி 
butterfly valve = பறவட்ட வாவி (வண்ணத்துப் பூச்சி என்று சொல்லமுடியாது. இது திகிரி-disc-போல் உள்ளது. பறக்கின்ற வட்டம் எனவே பறவட்டம்.) 
choke valve = சொருக்கு அல்லது அடைப்பு வாவி (சொருகு என்றும் சொல்லலாம்; சொருக்கு என்றும் சொல்லலாம்) 
gate valve = கதவு வாவி 
globe valve = கோள வாவி 
knife valve = கத்தி வாவி 
needle valve = ஊசி வாவி 
pinch valve = பிதுக்கை வாவி 
piston valve = பொலுத வாவி (சரியான சொல்லைப் பொது அவையில் சொல்லமுடியாது என்பதால் இடக்கர் அடக்கலாய்ப் பொலுத என்று மாற்றியுள்ளேன்.) 
plug valve = புழுக்கை வாவி 
solenoid valve = சுருள்காந்த வாவி 
spool valve = பொந்து வாவி 

செய்முறையில் வழங்கும் சில வாவிகள்: 

check valve = துழவு வாவி 
flow control valve = விளவக் கட்டு வாவி 
pr.reducing valve = அழுத்தம் குறைக்கு வாவி 
thermal expansion valve = தெறும விரிப்பு வாவி 
safety or relief valve = சேம அல்லது வெளிவு வாவி 
 sampling valve = மாதிரியெடுப்பு வாவி 

ஆனாலும் சிலருக்கு நான் சொல்வது புரிபடுவதில்லை. “வாவி ஆங்கில ஒலிப்புக்கு இணையாக உள்ளது. வாவி என்றால் நீர்நிலை, குளம் என்றும் பெயர் உண்டே?” என்று ஒரு நண்பர் வழக்கம் போற்கேட்டார். 

என் மறுமொழி இது: 

“வாவி = குளம், நீர்நிலை என்ற சொல் எப்படி வந்ததென்று ஒருமுறையாவது எண்ணிப் பார்த்தீர்களா? நீங்களாக ஏதோவொரு ஓரப் புரிதலில் கருத்துச் சொன்னால் எப்படி? அவை நீர்ப் பிடிப்புகள் தானே? பிடித்தலும் பற்றலும், வவ்வுதலும் ஒன்று தானே? நான் வேறு ஏதாவது ஒரு மொழி் பேசுகிறேனா? நீரைப் பற்றிக்கொள்வதை நீரை வவ்விக்கொள்வது என்று எனக்குத் தெரிந்த குறைத் தமிழில் கட்டாயம் சொல்லலாம். எனவே நீர்ப்பிடிப்பும் வாவியானதில் வியப்பில்லை. இன்னொன்றும் பாருங்கள் நீரை நிலைத்துப் பிடிப்பது மட்டுமே வாவியல்ல, ஆற்றோடையும் கூட வாவி தான். ஒரு நல்ல அகரமுதலியில் தேடிப் பாருங்கள். இதெல்லாம் இராம.கி.யின் ஆக்கங்கள் அல்ல, தூக்கித் தள்வதற்கு, “வண்டார் குவளைய வாவியும்” என்பது சீவக 337 இல் வரும் சொல்லாட்சி. 

 ”நீங்களெல்லாம் சிந்தாமணியில் வரும் நீரோடை யை ஏற்பீர்கள்? ஆனால் இராம.கி. அடையாளங் காட்டிய, valve இன் வழி ஏற்படும் நீர்ம ஓட்டத்தைத் தவிர்ப்பீர்கள்? ”என்றால் எனக்கு முற்றிலும் வியப்பே ஏற்படுகிறது. நாம் இந்த உலகில் தான் இருக்கிறோமா? அல்லது இல்லையா? நீங்கள் சிறந்த பழஞ் சொல்லாட்சிகளை எல்லாம் தவிர்த்துவிட்டு, உங்களுக்குத் தோன்றும் விந்தைப் புரிதலில் சொற்களைத் தேடுவது உங்கள் உகப்பு என்று நான் நகர்ந்து விடுவேன். வாவி என்ற சொல்லை நான் உரிய பொருள் கொண்டே ஆழப் புரிந்து இத்தனை காலம் (20 ஆண்டுகள்) பயனுறுத்தி வருகிறேன். அப்புறம் ஒன்று சொல்லவேண்டுமே? ” இந்த ஆங்கில ஒலிப்பு: என்பதைக் கேட்டுக் கேட்டு எனக்குப் புளித்துவிட்டது. உங்களுக்குப் பிடிக்கவில்லை என்று நேரடியாய்ச் சொல்லிப் போங்கள். அது இருவருக்கும் நல்லது”. 

 இதற்கு நண்பரின் மறுமொழி: 

 “ஐயா, பொறுத்தருள வேண்டுகிறேன், உங்களின் ஆழ்ந்த வேர் சொல்லாய்வு என்னை வியக்க வைக்கிறது. வாவிப் பொருள் மட்டுமே அறிவேன் அதன் ஆழ்ந்த வேரறியேன். இன்று தங்களால் தெளிவாகியது. மிக்க நன்றி ஐயா. Catchment area என்பதற்கு ஏற்ற தமிழ்ச்சொல் நீர்பிடிப்புப் பகுதியை வாவி என அழைத்தலாகும்.” 

 என் மறுமொழி: 

நான் வேரறிந்து சொல்லிப் பலனென்ன? அது யாருக்கு உறைக்கிறது? ”நான் ஆங்கில ஒலிப்பில் சொல்படைக்கிறேன்” என்று யாரோவொரு விவரங் கெட்டவர் சொன்னதை நம்பித் தானே, வாவியை மறுத்தீர்கள்? உங்களிடம் நான் எதைச்சொல்லி என்ன பயன்? அவதூறுகளே நிலைக்கின்றன.

முடிவாக ஒன்று சொல்லவேண்டும். ”தமிழுக்கும் ஆங்கிலத்திற்கும் இருக்கும் உறவைக் காட்டிவிடக் கூடாது” என்ற தீண்டாமைக் கொள்கைச் சிலரைக் குண்டுசட்டிக்குள் குதிரை ஓட்ட வைக்கிறது என்பது நன்றாகவே புரிகிறது.  “அது செய்யக்கூடாது, இது செய்யக் கூடாது” என்று வரும் வாய்ப்புக்களைத் தவறவிட்டு ஒழுமுழ நீளத்திற்கு இன்னும் எத்தனை நாள் சொல்படைப்பார்கள் என்று தெரியவில்லை. வாவி இரண்டெழுத்துத் தான். ”அது வேண்டாம் ஆங்கிலம் மாதிரி இருக்கிறது” என்று சொல்லி நீளச் சொற்களை நாடிப் பலரும் தமிழைக் காப்பாற்றுகிறார் போலும். 

அன்புடன், 
இராம.கி.

Tuesday, August 11, 2020

துயில்

துபாயில் இருந்த நண்பர் சாபு ஒருமுறை மடற்குழுவில் நித்திரை, உறக்கம், தூக்கம் பற்றிக் கேட்டிருந்தார். உடனேயே எழுத முடியாது போய், கொஞ்சம் நாள் கழித்து மடல் எழுதினேன். அதை உங்கள் வாசிப்பிற்குத் தருகிறேன். 

துயில், பள்ளி, துஞ்சல், அனந்தல், 
கிடை, படை, சயனம், கனவு, 
கண்படை, கண்வளரல், கண்ணடைத்தல், 
கண்ணயர்தல், கண்படுதல், கண்முகிழ்த்தல் 

என இப்படிச் சொல்லிக் கொண்டே போகலாம். உறங்குவது என்பதும், இருட்டு, கிடத்தல், படுத்தல், அயர்வு, சோர்வு, வாட்டம், தங்குதல், அடைதல், அணைதல், தாமதம், சோம்பல், சாவு போன்ற கருத்துக்களும் ஒன்றோடு ஒன்று இழைந்தே தமிழில் பயிலுகின்றன. ஒவ்வொன்றாகப் பார்ப்போம். 

 1. ஒரு இடத்தைப் பள்ளும் போது (தோண்டும் போது) பெரிதாகச் செய்தால் பள்ளம். சிறிதாகச் செய்தால் பள்ளி(ல்). நாளாவட்டத்தில் இந்த வேறு பாடு குறைந்து போய், ஏன் மாறிக் கூடப் போய், குகைக்கு மற்றொரு சொல்லாகவே 'பள்ளி' என்பது ஆயிற்று. நாகரிகம், மதங்கள் வளர்ந்த பிறகும் பள்ளிகள் மனிதனின் வாழ்விலிருந்தே வந்தன. குராப் பள்ளி, சிராப் பள்ளி போன்ற ஊர்ப்பெயர்கள் எல்லாமே குகைகள் இருந்ததையும், அதில் ஒரு சாரார் வசித்து வந்ததையும் தெரிவிக்கின்றன. இதே பள்ளி, பின் சமயக் காலத்தில், சமணப் பள்ளி, புத்தப் பள்ளி, பள்ளி வாசல் எனப் புதிய மதத்தார் கோயில்களுக்கும் பயன்பட்டது. இச் சமயப் பள்ளிகளில் கல்வியும் கற்றுக் கொடுக்கப் பட்ட போது, கல்விச் சாலையும் பள்ளியாயிற்று. 

 2. காலையெல்லாம் வேட்டையாடி தன் உண்பசி தீர்த்து அயர்ந்து, சோர்வுற்று மாலையில் திரும்பும் ஆதிகால மனிதனுக்குப் பொழுதுசாய்ந்தால் போக்கிடம் இருட்டும், குவையும், கொடியும் தானே! என்ன தான் தீயின் அண்மையில் இருந்து விழிப்பைக் கூட்டிக் கொண்டாலும், சோர்வும், அயர்ச்சியும் கண்ணைச் சொக்கிக் கொண்டு வரும் தானே! பள்ளப்பட்ட குகையில் கண்ணை மூடிக் கொண்டு கிடக்கும் போது (கொடிய, ஆனால் சிறிய, பாம்புகள் போன்ற ஊருயிரிகள் தன்னைத் தாக்கிவிடக் கூடாது என்பதற்காக கல்லை வெட்டிச் செய்து கொண்ட படுக்கைகளில் படுக்கும் பழக்கம் வந்தது. இந்தப் படுக்கைகளும் பள்ளியென்றே அழைக்கப் பட்டன. பள்ளியில் இருந்து தோன்றியதே படுக்கை. 

அதம் என்றாலும் பள்ளம் (பா அதலம் = பாதாலம் (=பாதாளம்)). பள்ளி எனும் சொல் அதன் நீட்சியில் தூக்கத்தையும் குறித்தது. 

கதிரவன் குணதிசைச் சிகரம் வந்து அடைந்தான்; 
            கன இருள் அகன்றது; காலையம் பொழுதாய் 
மது விரிந்து ஒழுகின மாமலர் எல்லாம்; 
             வானவர் அரசர்கள் வந்துவந்து ஈண்டி 
எதிர்திசை நிறைந்தனர்; இவரொடும் புகுந்த 
            இரும் களிற்று ஈட்டமும் பிடியொடும் முரசும் 
அதிர்தலில் அலைகடல் போன்றுளது எங்கும்; 
            அரங்கத்தம்மா! பள்ளி எழுந்தருளாயே!

பள்>படு>படுகு>படுக்கு>படுக்கை. (பள்ளப்பட்ட இடத்தில் தான் படுத்தனர் போலும்.) 

 3. நிதலம் என்பது கீழ் உலகங்களில் ஒன்று. (இன்றைய நெதர்லாந்து என்ற நாட்டின் பெயரும் இதே பொருளில் தான் இருக்கிறது. நெதர் என்றால் அந்த மொழியிலும் பள்ளம், தாழ்ந்தது என்றே பொருள்.) நித்திக் கிடப்பது நித்தை. நித்தை வடமொழியில் நித்திரை என்று ஆகும். 

 4. இதே போல கீழே கிடந்தது கிடை. (என்ன ஆச்சு, ஒரே கிடையா இருக்கா? மருத்துவர் கிட்டே போகலாமா?) 

 5. சாய்ந்து இருந்தது சயனம். (பெருமாள் திருவரங்கத்திலே கிடந்த திருக்கோலம். தெற்கே பார்த்து சயனம்) 

 6. படுப்பது படை என்று அறிவது மிக எளிது.
 
 7. அதேபோல ஒடுங்கிக் கிடப்பது, உறங்கிக் கிடப்பது ஆகும். 

 8. கொடிகள் மற்றும் மரக்கிளைகளில் தொங்கித் தூங்கியது தூக்கம் (பிள்ளை தாலில் தொங்கும் போது, தூங்கத்தானே செய்கிறது?) 

 9. இனி அனந்தல். கொஞ்சம் சரவலான சொல். கண்ணை மூடினால் இருட்டு எனும் போது இருட்டே உறக்கத்தின் கூராய்ப் போனது. அல்-இரவு, இருள். அந்,அன் - இன்மை அந்தம் - உள், மறைவு அந்தப்புரம் - உள்ளே இருக்கும் புரம் அல்லது கட்டு, மறைவான கட்டு. அத்தமித்தல் - மறைதல், படுதல், உட்புகுதல், அற்றுப்போதல், இல்லாமற் போதல் அன்+அந்தல் = அனந்தல், இதுவும் உறக்கம் தான். திருவனந்தபுரத்தில் அறிதுயில் கொண்டு படுத்துக்கிடக்கும் அனந்தனைத் தெரியாதார் யார்? அறிதுயில் ஒரு நுண்மையான சொல். அவன் முற்று முழுதாக அறிந்து கொண்டே துயில்வதாக ஒரு பாவனை. 

 10. கனவு என்பது இருட்டு எனும் பொருளில் கல் ஏனும் வேர்ச்சொல்லில் மலர்ந்தது. நாளாவட்டத்தில் dream என்ற இற்றைப் பொருளிற்கு நீண்டுள்ளது. 

மத்தளம் கொட்ட, வரிசங்கம் நின்றூத, 
முத்துடைத் தாம நிரை தாழ்ந்த பந்தற் கீழ், 
மைத்துனன் நம்பி மதுசூதனன் வந்து என்னைக் 
கைத்தலம் பற்றக் கனாக் கண்டேன் தோழீ நான்! 

 11. கண் வளரல் என்பது சுவையான சொல்லாட்சி. ஒரு அருமையான சப்பானிய ஐக்கூ பல ஆண்டுகள் முன் படித்தேன். அடிகள் நினைவில் இல்லை. பொருள் மட்டும் ஞாவகத்தில் உள்ளது. தலைவன் கல் ஒன்று வளருவதைப் பார்த்துக் கொண்டிருப்பதாக அதிலொரு முரண் வரும். அப்படிப் பட்ட ஓர் உணர்வில் வருவது தான், கண் வளரல். (கண் எப்படித் தூக்கத்தின் போது வளரும்? பிள்ளையை மடியில் வைத்து ஆராரோப் போட்டால், பின் அது வளராமல் என்ன செய்யும்?) 

இது பெரும் பாலும் குழந்தைகளைத் தொட்டிலில் போட்டுத் தூங்க வைப்பதற்குப் பயன்படும். ஒரு நாட்டுப்புறப் பாடல்: 

கரும்புருகத் தேனுருகக் கண்டார் மனமுருக, 
எலும்புருகப் பெற்றகண்ணே! இலக்கியமே! கண் வளராய்! 

 12. கண்ணடைத்தல் என்பது சேர்ந்துபோய் எழுகவொண்ணாதபடி கண் செருகிக் கொண்டு வருவது. 

 13. கண்ணயர்தல் கிட்டத் தட்ட அதே பொருளில் தான். 

 14. கண் படுதல் என்பது திட்டிப் (=திருஷ்டி) பொருளாக மட்டுமல்லாது தூங்குவதற்கும் ஓரோவழி பயன்படுகிறது. உடம்பு படுவது போலக் கண்ணும் படுகிறது, பதிகிறது. 

 15. கண்படை, கண்படுதலின் தொடர்ச்சியே. 

 16. கண்முகிழ்த்தல் 'தோன்றும்' பொருளில் அல்லாது. 'மூடல்'  அமங்கலம் என்று கருதி எதிர்ச் சொல்லைப் பயன்படுத்துகிறோம். எங்கள் பக்கம் வீட்டிற்குள், சாமி அறையிலுள்ள விளக்கை 'அணை'யென்று சொல்ல மாட்டார். அதை இடக்கர் அடக்கலாக, 'விளக்கை நல்லா வை' என்று சொல்வார். அதுபோலத் தான் கண்முகிழ்த்தலும். 

 17. எல்லாவற்றையும் சொல்லிவிட்டேன். இந்தத் துயில், துஞ்சல் மட்டும் தான் கொஞ்சம் சரவல். இரண்டிற்குமே வேர் துய் தான். துயக்கு, துயங்குதல், துயரம் எனப் பல சொற்கள் சோர்ந்து போகும் பொருளிலேயே வழக்கில் உள்ளன. அதேபொழுது ”துயல்தல்” அசைதல் பொருளில் வருவதைப் பார்க்கும் போது கொஞ்சம் வியப்பு வருகிறது. துயல் = அசைதல் துயில் = ஆழ்ந்த அசைவில்லாத நிலை. இது எப்படி என்றால், மண்= செறிந்த நிலை, மணல் என்பது மண் அல்லாதது= செறியாதது என்பதைப் போல. இங்கே ஓர் உயிர் எழுத்து மாற்றத்தில் மாறுபட்ட பொருள்கள் கிடைக்கின்றன. 

 18. துஞ்சல், துயிலின் நீட்டமே. 

அன்புடன், 
இராம.கி.

Friday, August 07, 2020

புனிதம்

இச்சொல் பற்றி தமிழ்ச் சொல்லாய்வுக் குழுவில் கேட்கப் பட்டது. அது ”புண்யம் எனும் சங்கதச் சொல் தொடர்பானது” என்று ஒருவர் கூறினார். நானறிந்தவரை அது தவறு. ஒரு சொல்லைச் சங்கதம் என்றுசொல்ல விழைவோர் கூடியமட்டும்  இணையச் சங்கத அகரமுதலிகளில் சொல்லைச் சரிபார்த்துப் பின்னர் சொன்னால் நன்றாக இருக்கும். மாறாக, கேள்விப் பட்டதையெலாம் வைத்துத் தான்தோன்றியாய்ச்  சொல்ல முற்படுவது பலநேரம் முரணாக அமைந்து விடும். மீண்டும் சொல்கிறேன் புண்யத்திற்கும் புனிதத்திற்கும் எத்தொடர்பும் இல்லை. சங்கத அகரமுதலியே அப்படிச் சொல்லவில்லை. புனிதமெனும் சொல் பெரும்பாலும் வேற்றுருவில் தமிழில் எழுந்து சங்கதம் போய்த் திரிந்து, பின் மீண்டும் தமிழுக்கு மாற்றுருவில் வந்தது. 

வேள்வி செய்வதை  நாடும், இறப்பின் பின்னால் உடலை எரிக்கும், ஆரியரின் பண்பாட்டில் படிமைகள் என்பன தொடக்க காலத்தில் கிடையா. தமிழருக்கும் அவர் தொடர்பாளருக்கும் மட்டுமே, இறந்தோர் உடலைப் புதைக்கும் காரணத்தால், நடுகற்களும், படிமைகளும் உண்டு, ஒவ்வொரு நினைவு நாளிலும். நடுகல்லை/ படிமையைக் கழுவித் துடைத்துப் பொட்டிட்டு, துணி கட்டி, அலங்காரம் பண்ணிப் பூச்சூடி, படையலிட்டு வருவது இன்றுமுள்ள நாட்டார் பழக்கம். இப்பழக்கங்களைப் படிமைகளுக்கும் செய்து நாம் அழகு பார்ப்போம். இற்றைக் கோயில்களிலும் இதையே செய்கிறோம். நடுகல் பேணுதலில் வந்த பழக்கம் இதுவாகும். இதற்குச் சொல்லைச் சங்கதத்தில் தேடுவது பொருளற்றது/

படிமையைக் கழுவித் தூய்மை செய்வதை பூசுதல் என்றே தமிழில் சொல்வர். ”நீரான் வாய் பூசுப”-நான்மணிக் கடிகை 35. ”பூசிக் கொளினும் இரும்பின் கண் மாசொட்டும்”-நான்மணிக் 99 . தரை மெழுகுதலும் தமிழில் பூசுதல் எனப்படும். ”புனலொடு விரவியே பூவின் அல்லது” புரலிங். இட்டலிங். 37 . சந்தனம், நீறு போன்றவற்றைப் படிமையில் அல்லது உடலில் தடவுவதும் ”பூசுதல்” எனப்படும் ”நீறு பூசி நிமிர்சடை மேற்பிறை” - தேவா.627. ”பூசு” என்பது மற்ற தமிழிய மொழிகளிலும் உண்டு. ம. பூசுக. க. பூசு; கூசு; தெ. பூயூ, து புசுனி, பட. கூசு. இது புல் எனும் பொருந்தற் கருத்தில் எழுந்த சொல். நடுகல் பரப்பில் நீர், சந்தனம், நீறு போன்றவற்றைப் பொருந்திப் பரவுவது. புல்>புள்>புய்>*(பூய்)>பூசு>பூசு-தல் என்று இச்சொல் வளரும். இதன் பெயர்ச்சொல் தான் பூசை. அதைச் சிலர் பூசெய் என்றெலாம் தவறாய்த் திரிப்பார். 

எச்சிலைத் தன் முன்னங்காலால் எடுத்து முகத்தில் பூசிக்கொள்ளும் விலங்கும் பூசை எனப்பட்டது. *பூய்/பூசு என்பது யகர>ஞகர>நகரத் திரிவில் பூசு>பூஞு>பூநு என்று திரியும். பூசுதலின் பெயர்ச்சொல்லான பூசை, படிமங்களுக்குச் செய்யும் கடனோடு நின்றுகொண்டது  பூசை> பூஞை> பூநை> பூனை என்று இயல்பாய்த் திரியும் சொல்லோ விலங்கிற்குப் பயனாகியது, தமிழில் பூசையும், பூனையும் இன்றும் புழக்கத்தில் வெவ்வேறு பொருளைக் குறிப்பன.  ஆனால் சங்கதத்தில் *பூய் என்ற தமிழ்வேர், பூ என்ற தாதுவாய் மலர்ந்திருகிறது  இதில் உருவான சொற்களாய், (https://sanskrit.inria.fr/MW/161.html#puu) மோனியர் வில்லியம்சில் கீழ்க்கண்டவாறு போட்டிருப்பர்.

पू [ pū ] [ pū ]1 Root cl. [9] P. Ā. ( Lit. Dhātup. xxxi , 12) [ punā́ti ] , [ punīté ] ( 3. pl. Ā. [ punáte ] Lit. AV. , [ punaté ] Lit. RV. ; 2. sg. Impv. P. [ punīhi ] Lit. RV. , [ punāhí ] Lit. SV.) ; cl. [1] Ā. ( Lit. xxii 70) [ pávate ] ( of P. only Impv. [ -pava ] Lit. RV. ix , 19 , 3 , and p. gen. pl. [ pavatām ] Lit. Bhag. x , 31 ; p. Ā. [ punāná ] below , [ pávamāna ] see p. 610 , col. 3 ; 1. sg. Ā. [ punīṣe ] Lit. RV. vii , 85 , 1 ; pf. [ pupuvuh ] . [ °ve ] Lit. Br. ; [ apupot ] Lit. RV. iii , 26 , 8 ; aor. [ apāviṣuḥ ] Subj. [ apaviṣṭa ] Lit. RV. ; fut. [ paviṣyati ] , [ pavitā ] Gr. ; ind.p. [ pūtvā́ ] Lit. AV. ; [ pūtvī́ ] Lit. RV. ; [ pavitvā ] Gr. ; [ -pū́ya ] and [ -pāvam ] Lit. Br. ; inf. [ pavitum ] Lit. Br.) , to make clean or clear or pure or bright , cleanse , purify , purge , clarify , illustrate , illume (with [ sáktum ] , " to cleanse from chaff , winnow " ; with [ krátum ] or [ manīṣā́m ] , " to enlighten the understanding " ; with [ hiraṇyam ] , " to wash gold " ) Lit. RV. ; (met.) to sift , discriminate , discern ; to think of or out , invent , compose (as a hymn) Lit. RV. Lit. AV. ; (Ā. [ pávate ] ) to purify one's self. be or become clear or bright ; (esp.) to flow off clearly (said of the Soma) Lit. RV. ; to expiate , atone for Lit. ib. vii , 28 , 4 ; to pass so as to purify ; to purify in passing or pervading , ventilate Lit. RV. (cf. √ [ pav ] ) : Pass. [ pūyáte ] , to be cleaned or washed or purified ; to be freed or delivered from (abl.) Lit. Mn. Lit. MBh. : Caus. [ paváyati ] or [ pāvayati ] ( ep. also [ °te ] ; aor. [ apīpavat ] Gr. ; Pass. [ pāvyate ] Lit. Kāv.) , to cleanse , purify Lit. TS. Lit. Br. Lit. : Desid. , [ pupūṣati ] , [ pipaviṣate ] Gr.: Desid. of Caus. [ pipāvayiṣati ] Gr. ( ( cf. Gk. 1 ; Umbr. (pir) ; Germ. (Feuer) ; Eng. (fire) . ) )
  .           
தவிர,  पुनीत [ punīta ] [ punītá ] m. f. n. cleaned , purified Lit. MBh. என்றும்  கொடுத்து இருப்பர். பூவிலிருந்து புனித எப்படி வந்ததென்று அங்கு சொல்லமாட்டார். தமிழில் சொல்வது எளிது. பூசு-தல் வினையிலிருந்து பூசிதம் என்ற பெயர்ச் சொல் எழலாம். பூசைக்கு உரியவர். பூசிக்கப் படுபவர் என்றதற்குப் பொருள் ஆகும். முன்சொன்ன ய>ஞ>ந திரிவில் அது பூசிதம்>பூஞிதம்>பூநிதம் என்று ஆகும்.  பெரும்பாலும் பூநிதமே வடக்கே கடன் வாங்கப்பட்டு, முதலெழுத்தைக் குறிலாக்கி புநித என்றாகி இருக்கவேண்டும். மீண்டும் தமிழில் கடன்வாங்கிப் புநிதவைப் புனிதம் ஆக்கியுள்ளோம். பேசாமல் பூசிதம் என்று சொல்லலாம். சங்கதத்தில் பூசை, பூசையர் என்பதையும் வேறுவகையில் பூஜ்ய, பூஜ்ய(ர்) என்றாக்குவார். பூஜ்யஸ்ரீ என்பது நம் பூசிதத்திற்கு இணையாகவும் வேறு வகையில் ஆளப்படும். பேரன் தாத்தனுக்கு முந்தி என்று இன்று நம் காதில் சிலர் பூசுற்றிக் கொண்டிருக்கிறார்.  

ஒரு காலத்தில் நான் படித்த St Joseph's college ஐ புனித வளனார் கல்லூரி என்று சொல்வோம். சிலர் தூய வளனார் கல்லூரி என்றுஞ் சொல்வர். மேலே எழுந்த புரிதலுக்குப் பின் பூசித வளனார் கல்லூரி அல்லது தூய வளனார் கல்லூரி என்று சொல்லுமாறு பரிந்துரைக்கிறேன்.       

On-line, off-line

மேலே உள்ள ஆங்கிலச் சொற்களுக்கு நண்பர் ஒருவர் தமிழில் இணை கேட்டிருந்தார். நம்மில் பலரும் இதில் முகன்மையான line இற்குச் சொல் தேடாது, on, off இற்குச் சொல் தேடிச் சுற்றி வளைத்து ஒப்பேற்ற முயல்வோம். என்னைக் கேட்டால் பல இடத்தும் பயனுறுத்தும்படி line க்குப் பொதுச்சொல் காணாது இக் கலைச்சொல் சிக்கலைத் தீர்க்க முடியாது என்பேன். பொதுவாக,  line க்குக் கோடு என்றே பலரும் சொல்வர். ஆனால் அதுமட்டும் இணைத் தமிழ்ச்சொல்லல்ல. கோடலின் அடிப்பொருள்  வளைதலே.  “சரி, நேர்கோடு” எனச் சிலர் சொல்ல விழைவார். அதுவும் முரண்தொடையே. அடிப்படையில் 2 புள்ளிகளைக் கயிறால் கட்டித் தொடர்புறுத்துவதை  line என்பார். ஆங்கிலத்தில், இப்படியே வரையறுப்பார். கயிறு தொய்யின் சரியான தொலைவு காணவியலாது. இழுத்துக் கட்டியே line நீளம் அளக்கமுடியும். 

line (n.) a Middle English merger of Old English line "cable, rope; series, row, row of letters; rule, direction," and Old French ligne "guideline, cord, string; lineage, descent" (12c.), both from Latin linea "linen thread, string, plumb-line," also "a mark, bound, limit, goal; line of descent," short for linea restis "linen cord," and similar phrases, from fem. of lineus (adj.) "of linen," from linum "linen". 

இழுக்கப் பட்டது (to draw, to pull, to haul) தமிழில் இழையாகும். திருக்கு ஏறாத நூலைக் குறிக்க இழை பயன்பட்டது. எல்லா இடத்தும் பொதுக் கலைச் சொல்லாய் இழையைப் பயன்படுத்தினால், குழம்பும்.  இழை என்ற சொல் filament இற்கு வெகு சிறப்பாய்ப் பொருந்தும். கயிறு (string) நூல் (spun), கோடு, திரி என வெவ்வேறு சொற்கள் வெவ்வேறு விதப்பிற்குப் பொருந்தியவை. (திரி, பஞ்சைத் திரிப்பதற்குப் பயன்படும். thread இக்குச் சரிவராது. திரியீடு (= திருக்கு இடு) என்று சற்று திரித்து நான் சொன்னது ஒரு பேராசிரியருக்குப் பொறுக்க வில்லை. ”ஆங்கில ஒலிச்சொல் படைக்கிறேன்” என்று  திட்டிவிட்டார். இங்கே சொல்லும் line இற்கும் திட்டத்தான் போகிறார். இருப்பினும் செய்கிறேன்.

இழை, நூல், திரி, கயிறு போன்றவற்றோடு தொடர்புடைய, அதேபொழுது line எனும் புதுக்கருத்தை உள்வாங்கி, ஒருசொல் வேண்டுமென நினைத்தேன். இழுக்கலை இழுவல் (இழுவு-அல்) என்றும் சொல்லலாம். இழுவு, இழுக்கும் தொழில் குறிக்கும்.  இதை இழும்/இழுன் என்றும் சொல்லலாம். இழுக்கப் பட்டது இழுவை/இழுமம்/இழுனம்/இழுனை ஆகும். இழுத்துக் கட்டலை இழுமுதல்/ இழுனுதல் என்றும் சொல்லலாம். இழுமம்/இழுனம்,  அல்லது இழுனை என்பதை line க்கு ஈடாய்ப் பயன்படுத்துகிறேன். இதுவரை எச் சிக்கலும் இப்பயன்பாட்டில் நான் காணவில்லை. இதன் வினைச்சொல் இழுனு-தல் என்றாகும்.

நாம்புரியும் செலுத்தில் (process) சாரா வேறி (independent variable)யின் மதிப்பில் கொஞ்சம் வேறுபட, சாரும் வேறியும் (dependent variable) அதே விழுக்கு வேறுபடும் எனில், இத்தகை உறவுள்ள செலுத்தை, இழுனியச் செலுத்து (linear process) என்றும், கன்னா, பின்னாவென அளவிறந்து சாரும் வேறியில் நிறைய விழுக்கு வேறுபடுமானால் இழுனாச் செலுத்து (non-linear process) என்றும் இற்றை அறிவியலில் சொல்வார். இழுனிய செலுத்தில் அதன் சாய்வு (gradient) மாறாதிருக்கும்;  இழுனாச் செலுத்தில் சாய்வு மாறிக் கொண்டே வரும் (gradient will keep changing). இழுனாச் செலுத்துகள் பலவும் அவற்றின் வாகு (behaviour) களால், இன்றும் அறிவியலில் புதிராகவுள்ளன. அதனால் பலரும் இவற்றை ஆழ்ந்து படிக்கிறார். கணிப்பயன்பாடு கூடிய பிறகே,  இப்படிப்பு ஓரளவு பெருகியுள்ளது. இப்போது கூட்டுச் சொற்களுக்கு வருவோம். இதில் நான் இயலுமையைச் சொல்கிறேன். இவற்றைக் காட்டிலும் பழகிய சொற்கள் இருப்பின் பயிலலாம்.

lineo- = இழுனிய
airline = பறப்பு இழுனம்
align = இழுனாக்கு
baseline = அடியிழுனை/அடியிழை
bee-line = தும்பி இழுனை/தும்பியிழை
borderline = வரம்பிழுனை/வரம்பிழை
byline = எழுதிழுனை = எழுனை
clothes-line = துணி இழுனை/கயிறு
coastline = கடற்கரை
curvilinear = சுருவு இழுனை
dateline = நாள் இழுனை
deadline = முடிவு இழுனை
delineate = இழுனப் படுத்து
flat-line = மட்ட இழுனை
front-line = முன் இழுனை
guideline = காட்டு இழுனை
hairline = முடியிழை
hard-line = கடு இழனை
headline = தலை இழுனை
hemline = முன்றானை

இனி, 
on-line = இழுனை(யின்) மேல். Will you come on the line? இழுனையின் மேல் வருவீர்களா? 
off-line = இழுனை(யை) விட்டு Will you come off the line? இழுனையை விட்டு வருவீர்களா?

switch on = மேற்சொடுக்கு Can you switch  it on? மேற்சொடுக்க முடியுமா?
switch off = விடுச்சொடுக்கு Can you switch it off? விடுச்சொடுக்க முடியுமா?

 

Thursday, August 06, 2020

இராமேசம் - 3

கடற்கரை மணலில் நுணுகித் துளைக்கும் இல்லிப்பூச்சியைப் பார்த்திருக்கிறீர்களா? இல்லிக் கொண்டே போவதால் அது இல்லிப் பூச்சியானது.  இல்லி - துளை, இல்(லு)தல் - குத்துதல் to pierce, துளைத்தல் to make a hole, பிளத்தல் to cut into two, கீறுதல் to divide; பொடித்தல், நுண்ணிதாக்கல் எனப் பல்வேறு பொருள்களுண்டு. இல்>ஈல்>ஈர்> ஈர்ந்தை = பொடுகு, பேன்முட்டை. என்ற பொருள்களுண்டு. இல்லிக்குடம்= ஓட்டைக்குடம், இல்லப்பட்டது இல். மலைகளிற் குகைகள் உள்ளனவே? இயற்கையாய் இருந்தாலும் சரி, செயற்கையாய் இருந்தாலும் சரி, அவைதாம் முதலில் உருவான இல்கள். மாந்தனாற் கட்டப்பட்ட மற்றவையெல்லாம் அப்புறம் எழுந்தவை. இல்லியது இல். கல்லில் தோண்டியது, துளைக்கப் பட்டது இல். இல்>ஈல்>ஈ என்றாலும் குகைப் பொருளுண்டு. குகையைப் பார்த்தே வீடு, மனைக் கட்டுமானங்கள் எழுந்தன.

”இல்லெனில் இடமென்றும்  பொருளுண்டு. இருத்தல் வினையும் இல்லிலிருந்தே இல்>இர்>இரு எனத் தோன்றியது. இருத்தலுக்குப் பகரியாய் ’குத்த வைத்தல்’ என்பார்.. இருந்தல் = குந்தல்; உள்ளுதலிருந்து உட்கார்தல் எழுந்ததுபோல் இல்லுதலிலிருந்து இருத்தல் எழுந்தது.” இல் தமிழ்ச்சொல் மட்டுமல்ல, தமிழிய மொழிக்குடும்பச் சொல்லும் தான். ம.இல்; க. இல், இல்லு; தெ. இல்லு; து. இல்லு; கோண். இல், இந்த்; பர் இல், பொதி (கூரை0; நா. எல்ல; கொலா.எல்ல; கூ.இடு; குவி. இல்லு.

இல்>ஈல்>ஈள்; ஈள்தல்>ஈளுதல்>ஈட்டுதலின் கருவிப் பெயர் ஈட்டி. ஈல்தல்/ஈர்தல் என்றால் பிரித்தல், பிளத்தல் என்ற பொருளுண்டு. ஈல்>ஈர்>ஈ = பிரித்தல், பிளத்தல்”

நாளென ஒன்றுபோற் காட்டி உயிர் ஈரும் 
வாளது உணர்வார்ப் பெறின் 
                          - திருக்குறள் 334

இல்>ஈல்>ஈலி. ஈலி எனில் கைவாள் (sword), சுரிகைப் (dagger) பொருள்களுண்டு. ஈர்தல் = இரண்டாக்கல். பனை, தெங்கு, ஈச்சை போன்றவற்றின் ஓலைக் காம்பை இரண்டாய்ப் பிரிப்பதால், ”ஈர்க்கு” எழும். ஈரும் பொருள் நிறைந்த மரம் ஈந்தாகும். பேச்சுவழக்கில் ஈச்ச மரம். ஈர்- இரு- இரள்- இரண்டு என்ற சொற்களும்  இல்- ஈலிற் பிறந்தவையே. ஓர் எண்ணை இன்னொன்றால் வகுப்பதும் ஈல்தலே. வகுத்துவருவதை ஈல்வு>ஈர்வு>ஈவு என்போம். ஆறுபோகும் வழியில் 2 ஆய்ப் பிரிந்து மீளக் கூடுமெனில்,  நடுத்தீவை அரங்கம் என்பார். *அருத்தது> அறுத்தது அரங்கம். அரங்கம்போல் அமையும்சொல் இலங்கை. இல்லியதை (= அறுபட்டதை) இலங்கியது என்பார். (ஈழமும் ஈலில் எழுந்ததே.) சிறுபாணாற்றுப்படையில் ஓய்மாநாட்டு மன்னன் நல்லியங்கோடன் ஊர் மாவிலங்கை. தென்பெண்ணாற்றில் திண்டிவனம் அருகிலுள்ள ஆற்றுத் தீவு.” தமிழ்நாட்டின் தென்கிழக்கிலுள்ள இலங்கைத் தீவும் இப்படிப் பிரிந்ததே.  

ஒரு காலத்திற் கடல்மட்டம் உயர்ந்து, முகனை நிலத்திலிருந்து (main land)ஈல்ந்து (>ஈழ்ந்து) பிரிந்தது அந்நிலம். ஈழம், இலங்கை என்ற இரண்டுமே நற்றமிழ்ச் சொற்கள். யாரோ புரியாமல் இலங்கையைச் சிங்களமென்று தவறாகச் சொல்ல, சிலர் அதுபிடித்துத் தொங்குவார். அந்நாட்டின் பெயரே தமிழ்ப்பெயர் தான். இல்>ஈல் என்பது முகனைச் செய்தி. பழந்தமிழகம் என்பது இற்றைத் தமிழ்நாடு மட்டுமல்ல; இலங்கைத்தீவும் அதன்தெற்கே கடலுள் மூழ்கிய பகுதிகளும் சேர்ந்தவையே. இற்றைத் தமிழ்நாடு ஈழம் ஆகியவற்றின் இடைப்பட்ட கடற்பகுதியும், குமரியின் தெற்கே கடல்கொண்ட பகுதிகளும் எனத் தமிழர் இழந்தது ஏராளம்  கடல்கொண்ட குமரிக்கண்டம் ஒரு கற்பனை. ஆனால் கடல்கொண்ட குமரிநிலம் முற்றும் உண்மை. 

இன்னொரு செய்தியுமுண்டு. ஆங்கிலத்தில் isle உண்டல்லவா? மேலையன் ஈல்>ஈழ் என்று தானே பலுக்குகிறான்?. ”சொல் தோற்றம் தெரியாது” என்று அகரமுதலியிற் போடுவார். island இற்கும் ”தண்ணீர் மேலுள்ள நிலம்” என்று சுற்றிவளைப்பார். ஈழம் தெரிந்தபின்னும் சுற்றி வளைக்க வேண்டாம். முகனை நிலத்தில்து ஈல்ந்தது என்பதில் அறிவியல் உண்மை உள்ளது. கூர்ந்து கவனியுங்கள் ஈழமெனும் விதப்புப் பெயர், மேலைநாடுகளில் உலகத் தீவுகளைக் குறிக்கும் பொதுப் பெயரானது. அப்படியெனில் தமிழன் கடலோடியது எப்போது? நாமோ ஈல்>ஈழம் என்பதும் இல்> இலங்கு> இலங்கையும் தமிழில்லை எனச் சொல்லித் திரிகிறோம். 

இல்லை என்றவுடன் இன்னொன்று நினைவு வரும். இல்-தல்= துளைத்தல். துளைத்தபின் குறித்த இடத்தில் உள்ளீடு இருக்காது. அதனால் இன்மைப் பொருள் இல் எனும், துளைப்பொருளில் இருந்து, எழும்பியது. மேலே, ”இலம் பாடு” போலும் வறுமைச் சொற்கள் எழும். இலகுபோல் நொய்மைச் சொற்களும், இலவுபோல் மென்மைச் சொற்களும் இல்லில் எழுந்தன. நூறாயிரங் குறிக்கும் இலக்கமும் நொய்ப்பொருளில் எழுந்ததே. வேர் தமிழிலிருந்து, பின் வடக்கேபோய்ப் பெயர்ச்சொல்லாகி மிகப் பின்னாளில் தமிழுக்குள் கடன்வந்த சொல். 

இன்னொன்றும் உண்டு. இல்லிக் கொண்டே போனால் என்னவாகும்? ஒரு மட்டத்திலிருந்து இறங்குவோம் தானே? இல்லித்தது இலியும்; பின் இழியும். இழிதல் எனில் இறங்குதல். இச் சொல் நீர்மம் இறங்குதற்கு விதப்பாய்ப் பயனாகும். இழிவெனும் தாழ்ச்சிப் பொருளும் இதில் எழுந்ததே. இழிகுதல்> இயிகுதல்>ஈகுதல்>இகுதல் வளர்ச்சியில் இறங்குதலுக்கு இன்னொரு சொல் எழும். (ழகரம் யகரமாய் மாறுவது வட தமிழ்நாட்டுப் பழக்கம்.) இகுத்தல் எனும் பிறவினை தாழ்த்தற் பொருள் கொள்ளும். இகழ்தல் வினையும் இகுதலின் நீட்சி தான். 

இலங்குதலின் எதிர் இலங்காதிருத்தல். சுள்>(சொள்)>சொள்கு> சொகு> சோகு> சோகம், திரண்ட தொடையைக் குறிக்கும். [ஊருவும் கவானும் சோகமும் குறங்கே” திவாகரம் 351]  திகுதிகு எனத் திரள்வதாலேயே thigh எனும் இந்தை யிரோப்பியச்சொல் பிறந்தது. இலங்கா சோகம்= பிரியாத் தொடை. இற்றை வட மலேசியாவின் இப் பழம்பெயர். எத்தனை பேருக்குத் தெரியும்? ஜோகூர் வரை தொடை நீண்டு கிடக்கிறது. பொ.உ. 2 ஆம் நூ.வில் காழக(கடார) அரசு இலங்காசோகத்தில் தொடங்கியதென்பார். இதுவே தென்கிழக்காசியாவின் முதலரசுத் தொடக்கமாம். 

இலங்கை முகனை நிலத்திலிருந்து இற்றைக்கு 18000-3000 ஆண்டுகள் முன் பிரிந்தபோது ஒரு துருத்தி மட்டும் நம்மில் பிரியாதிருந்தது. தமிழ்மக்களின் பொதுப் புத்தியில் அவ்வுண்மை  நிலைத்துப் போனது. ”இலாத” என்பது ”இராத” என்றும் ஆகும். இரா நிலம் = பிரியா நிலமாகி நம்மூரில் அத் துருத்தியை இராமம் என்றே அழைத்திருக்கவேண்டும். இன்று கோயிலையும்  ஊரையும் சேர்த்து. இராமேசம் என்கிறோம். இராமத்தின் ஈசர் இராமேசர்.  சங்கதம் இராமேசத்தை இராமேஸ்வரமாக்கும். 

இலங்கையை உடன்சேர்த்து இராமாயணக் கதைகட்டி, ”சண்டை முடிந்து, இராமர் இங்குவந்தார், ”இராம நாதர்” எனும் மணல் இலிங்கத்தைச் சீதை பிடித்தாள். வடக்கிருந்து அனுமன் கல்கொண்டு வந்தான். “இராமலிங்கம்” செய்தார் - என்பார், இரு இலிங்கங்கள் இன்றும் கருவறையில் உள்ளதற்கு இப்படியாகச் சுவைக்கதை எழும். யாருக்கு உண்மை தெரியும்? சம்பந்தர் கூட இக்கதையை நம்புகிறார். அவரின் இராமேச்சுரப் பதிகம் படித்தால் புரியும். உண்மை எதுவென்று தெரியவில்லை. வால்மிகி இராமாயணத்தை ஆய்ந்தவர், இலங்கையின் இருப்பிடத்தை வேறாகச் சொல்வார். நம்மூர் ஊண்பொதிப் பசுங்குடையார் பாடலில் தொன்முதுகோடிக்கு (கோடிக்கரைக்கு) இராமன் வந்ததாய்ச் சொல்வர். ஆக இன்னும் ஆய்வு செய்ய வேண்டிய புலம். இராமேசத்தின் உட்பொருளாய் 

முடிவாக என் கூற்று: ”இரு/ஈர்” என்பது புரிந்தால் இராமம்= பிரியாநிலம் என்பது புரியுமென எண்ணுகிறேன்.  இராமனை விட்டுவிடச் சம்மதியா அந்த ஊர்க்காரர் ஏற்கமாட்டார். 

அன்புடன்,
இராம்.கி.



Wednesday, August 05, 2020

இராமேசம் - 2

”இராமேசம்” கட்டுரையை ஒருவழி முடித்ததாகவே முதலிற் கருதினேன். ஆனால் அது முடியவில்லையென்று தோன்றியது. 2 காரணங்கள். 1. சேதுவும் கோடியும் வடமொழியெனச் சிலர் சொன்னது. 2. ”இராமேசத்தில்” இன்னும் நான் தோய்ந்தது. முதற்கூற்றிற்கு விடை சொல்வதும், 2 ஆவதைப் பதிவு செய்வதும் தேவை. அதனாற்றான் இத்தொடர்ச்சி. 

முதலில் ”வடமொழி” ஆட்டையைப் பார்ப்போம். ”சேரே திரட்சி” என்பது தொல்காப்பியம் சொல்லதிகாரம் உரியியலின் 65 ஆம் நூற்பா. சேரிற் பிறந்த சொற்கள் மிகப்பல. அச்சொற்கள் பிறக்கையில், சில வற்றில் ரகரம் வெளித் தெரிவதும், சிலவற்றில் கரந்துறைவதும் உண்டு. இன்னும் சில சொற்களில் ரகரந் திரிந்து வேற்றொலிகள் ஆவதுமுண்டு. மொழிவளர்ச்சி, இது போன்ற சொற்றிரிவுகளாலேயே ஏற்படுகிறது. ஈன் (gene) வெளிப்பாட்டு மாற்றங்களால் (mutations) எப்படி உயிரினங்கள் உலகிற் பெருகினவோ, அதுபோல் சொல் திரிவுகளால் மொழிச் சொற்கள் பெருகின. அதே பொழுது, கண்டமேனிக்கு மொழிச்சொற்கள் திரிவதுங் கிடையாது, அவற்றின் மாற்றங்களில் வியக்கத் தக்க ஒழுங்கும், விதிமுறைகளுமுண்டு. 

குருமிய (chromosomes) ஒழுங்குமுறைகளையும், மாற்றங்களையும் எப்படி ஈனியல் கண்டுபிடிக்கிறதோ, அதுபோல் தான் சொற்றொகுதிகளின் ஒழுங்கு முறைகளையும், திரிவுகளையுஞ் சொற்பிறப்பியல் கண்டுபிடிக்கிறது. இற்றை ஈனியல் எப்படியோர் அறிவியலோ, அதுபோற் சொற்பிறப்பியலும் ஓர் அறிவியலே. (தமிழரின் போகூழாய் இணையத்தில் தமிழ்சொற்பிறப்பியல் பற்றிய இனம்புரியாக் குழப்பம் உள்ளது. ”பொய்யுடை ஒருவன் சொல் வன்மையினால் மெய்போலும்மே மெய்போலும்மே” என்பார் பெரியோர். தமிழ்ச்சொல் பலவும் சங்கதக்கடன் எனும் பொய்யைக் காலங் காலமாய்க் கேட்டு வந்ததால், நம்மேலேயே நமக்கு நம்பிக்கையிலாது போனது போலும். தமிழர்களே! அருள்கூர்ந்து விழிப்புறுங்கள்.. 

இங்கே சேரையும், அதனோடு தொடர்புடைய, சேருக்கு முந்தைய, ’சால்’, ’சார்’ தொடர்பான சொற்களையும் பார்க்கிறோம். (இவற்றிலும் திரிவுகளுண்டு.) சாகார/சேகாரச் சொற்களை மட்டுமே பட்டியலிடுகிறேன். இவற்றின் சொற் பொருள்களுள் கூட்டம், திரட்சி, பிணைப்பு என்பன, தெளிவாக வெளிப்படும். முதலில் சாகாரச்சொற்களைக் காண்போம். ரகரம் வெளியில் தெரிவதையும், கரந்துறைவதையும், திரிவதையும் சேர்த்தே தருகிறேன். 
 
சார்= கூடுகை, பக்கம், அணைக்கரை (3ஆம் பொருள் முகன்மை), தாழ்வாரம்; சார்கொடுத்தல்= அணுகவிடல்; சார்ச்சி= தொடர்பு, சேருகை; சார்த்தல்= இணைத்தல், சாரச்செய்தல்; சார்த்து வகை= சார்பு வகையால் கூறும் முறை; சார்த்துவரி= பாட்டுடைத் தலைவனை இடம், பேரோடு சார்த்திப் பாடும் வரிப்பாட்டு; சார்தல்; சார்ந்தவர்= சுற்றத்தார், நண்பர்; சார்ப்பு= ஆதாரம்; சார்பறுத்தல்= துறத்தல்; சார்பு; சார்பெழுத்து; சார்மனை; சார்மானம்; சார் வணை= சாய்தற்குரிய அணை; சார்வு; சாரி= கூட்டம்; சாரியை= சார்ந்து வரும் இடைச்சொல்; சாரை= அடுத்தடுத்து வருவது; சால்= நிறைவு; சால்தல் = நிறை தல், பொருந்தல்; சாலம்= கூட்டம்; சாலை= நிறையுமிடம், கூடம், கொட்டில், மண்டபம், மரஞ்செறிந்த பாதை; சாவகன்= சார்ந்திருப்பவன் வேதமறுப்பு நெறிகளில் பழகுஞ் சொல், அறிவரைச் சார்ந்தவர்; சா(ர்)வடி = சாரும் இடம், தங்குமிடம்; சார்>சாறுதல் = பெருக்கல்; சாறு = பெருகிய கூட்டம் சேரும் திருவிழா,

இனிச் சேகாரத்தில். ரகரம் வெளித்திரிவதையும், கரந்துறைவதையும், திரிவதையும் தனிப் பட்டியல்களில் காட்டுகிறேன். முதலில் ரகரம் வெளித் தெரியுஞ் சொற்கள்: சேர்க்கை= திரள்கை, கூடுகை; சேர்கட்டல்= தானியம் அளந்து நெற்கட்டி விடல்; சேர்கால்= தளைகால்; சேர்த்தல்= இயைத்தல், தொடுத்தல், கலத்தல், புணரச்செய்தல், கூட்டிக்கொள்ளல், கட்டல், இடைச் செருகல், ஈட்டல், தனதாக்கல், அடைவித்தல்; (சேதுப்பொருளறிய முகன்மைத் தொழிற்பெயர் சேர்த்தல்.); சேர்த்தி; சேர்தல்; சேர்ப்பு= வாழ்விடம், கடற்கரை; சேர்பு= வாழ்விடம்; சேர்மானம்= இணைப்பு, கூடுகை; சேர்விடம்; சேர்வு; சேர்வை; சேர= கூட; சேரக்கட்டுதல்; சேரி= ஊர். இச்சொற்களின் எல்லாப் பொருள்களையும் இங்கு பட்டியலிடவில்லை. அடுத்து ரகரம் கரந்துறையும் சொற்கள்: 

சே(ர்)க்காளி= தோழன்; சே(ர்)க்குப் புள்ளி= உறவினரற்றுத் திரிந்தவன்; சே(ர்)க்கை= மக்கட் படுக்கை, விலங்குப் படுக்கை, தங்குமிடம், பறவைக்கூடு; சே(ர்)க்கைப்பள்ளி= படுக்கை; சே(ர் )கண்டி= காவலர் உறைவிடம்; சே(ர்)கரம்= கூட்டம்; சே(ர்)து= செய்கரை, நீரணை, பாலம் (இவற்றின் விளக்கம் கீழே. செய்வதும் சேர்ப்பதும் தொடர்புள்ளவை) சேது பந்தனம்= அணைக்கட்டு (சங்கதமெனத் தெரியுஞ் சொல். பந்தனம், பந்தத்தில் உருவானது. பல்+து>பற்று தமிழானால், பல்+ந்+து= பந்தும் தமிழே. இந்தையிரோப்பியனில் bind ஆகும். உடையெலும்பு ஒட்டுக்குக் கட்டும் மட்டையை நுட வித்தகர்(வைத்யர்) பற்று> பற்றை>பத்தை என்பார். பத்தையில் ரகரஞ் சேர்க்க bridge ஆவது புரியும்); சே(ர்)வகம்= ஊழியம்; சே(ர்)வனை= ஊழியத் தொழில்; சே(ர்)வித்தல்= பணி செய்தல், வணங்கல் (சேவித்தலில்லாப் பெருமாள்கோயில் உண்டோ?); சேவுகம்= ஊழியம்; சேவை= தொண்டு (சேவையின்றிப் பொருளியல் இயங்குமோ?) அடுத்து ரகரம் றகரமாகிய, டகரமாகிய காட்டுகள்: சேறு= சகதி, குழம்பு, சாரம்; சேடு= திரட்சி.
 
மேலிருக்கும் பல்வேறு சொற்களையும், கூட்டுச்சொற்களையும் ஆழ்ந்து பார்த்தால் சேது, தமிழ்ச்சொல்லே. அதைச் சங்கதமென்பது அறியாக் கூற்று. (சேது சங்கதமெனில், மேலே எல்லாச் சொற்களுக்கும் சங்கதப் பின்புலம் உள்ளதாய்ச் சொல்ல வேண்டுமே? ஒப்புவீர்களா?) ”அரண்டவன் கண்ணிற்கு இருண்டதெலாம் பேய்” என்பார். ஒருசிலருக்குக் கண்டதெலாம் வடமொழி என்பதே வாடிக்கை ஆகிறது. 

2 இடங்களை, 2 பொழுதுகளை, 2 மாந்தரைச் சேர்த்தலும் தமிழ்தானே? விற் கோடி ஒருமுனை, மன்னார் இன்னொரு முனை எனில். இவற்றைச் சேர்ப்பது சே(ர்)து. இதை (மாந்தர்) செ(ய்)தது எனும்  தொன்மத்தை இற்றையறிவியல் உறுதி செய்யவில்லை. ஆனால் 2 முனைகளைச் சேது சேர்ப்பது உண்மை. தவிரச் : மேற்கூறிய ”சாரின்” பொருளான அணைக்கரையையும்,  ’சார்வணை’யையும் பாருங்கள். ’சாரை’ உறுதி செய்வது போல் ’பார்’ என்ற சொல்லும் நெய்தலிலுண்டு. “வரம்பு, அணை” என்று பொருள் சொல்வர். பார்க் கட்டல்= வரம்பு கட்டல். உள்ளே அலை வராதிருக்கக் கட்டுவது. பாரோடு தொடர்பு உள்ளதே பல்>பால்>பாலம். (பத்தைக்குச் சொன்னபல்லே இதற்கும் வேர். பாலத்தூண்கள் பல்போல கீழ்நிலம் பற்றும்.) இதற்கு ”நீர் அணைச்சுவர்” என்றும், ”நீர் கடக்கும் கட்டுமானம்” என்றும்  பொருள். இனி சங்கதம் என்று சொல்லும் கருத்திற்கு வருவோம். மோனியர் வில்லியம்சில், setu என்பதற்கு,

(H1) sétu [p= 1246,1] [L=252089] mfn. (fr. √1. si) binding , who or what binds or fetters RV.
(H1B) sétu [L=252090] m. a bond , fetter ib.
(H1B) sétu [L=252091] m. a ridge of earth , mound , bank , causeway , dike , dam , bridge , any raised piece of ground separating fields (serving as a boundary or as a passage during inundations) RV. &c
(H1B) sétu [L=252092] m. rāma's bridge (» setubandha) BhP.
(H1B) sétu [L=252093] m. a landmark , boundary , limit (also fig. = " barrier , bounds ") Mn. MBh. &c
(H1B) sétu [L=252094] m. a help to the understanding of a text , an explanatory commentary (also N. of various commentaries) Cat.
(H1B) sétu [L=252095] m. an established institution , fixed rule MW.
(H1B) sétu [L=252096] m. the praṇava or sacred syllable Om (which is said to be mantrāṇāṃ setuḥ) Ka1lP.
(H1B) sétu [L=252097] m. Crataeva Roxburghii or Tapia Crataeva (= varaṇa , varuṇa) L.
(H1B) sétu [L=252098] m. N. of a son of druhyu and brother of babhru Hariv.
(H1B) sétu [L=252099] m. of a son of babhru Pur.
(H1B) sétu [L=252100] m. of a place MW. 

என்று போட்டிருப்பர். இதன் வேராக si காட்டப்படும். அதையுந் துழாய்ந்தால், Westergaard Dhatupatha links: 27.2, 31.5, Whitney Roots links: sA1 என்பது சொல்லி,

(H1) si 1 [p= 1213,1] [p= 1212,3] [L=243722] (cf. √4. sā) cl.5.9. P. A1. ( Dha1tup. xxvii , 2 ; xxxi , 5) sinoti , sinute ; sinā́ti , sinite (really occurring only in pres. sinā́ti , impf. asinot ; pf. siṣāya RV. ; aor. [?] siṣet ib. ; asaiṣīt , aseṣṭa Gr. ; fut. setā ib. ; siṣyati MBh. ; seṣyati , °te Gr. ; inf. sétave AV. ; setum Gr.) , to bind , tie , fetter RV. AV. VS. Pa1rGr2. Kat2hUp. : Caus. sāyayati (aor. asīṣayat) Gr.: Desid. sisīṣati , °te ib. : Intens. seṣīyate , seṣayīti , seṣetiib. [cf. Gk. á¼±-μάς , á¼±-μονία ; Lett. sinu , " to bind " ; Angl.Sax. sa7l ; Germ. Seil.]
(H1) si 2 [L=243729] (» sāyaka , senā) , to hurl , cast.
(H1) si 3 என்ற விளக்கம் வரும். ஸேது, சங்கமன என்பன பாலத்திற்கான பாலிச் சொற்கள். சேது என்பது பாகதத்திலும் உண்டு. 

ஆணிவேரின் பொருள் பந்துதலெ. சேது என்பது பந்தமென்ற பொருளிலேயே பருப்பொருள் குறியாது, கருத்துப்பொருளில் இருக்குவேதத்தில் ஆளப்பட்டது. பொதுவாகக் கருத்துப் பொருள் குறிக்கும் சொற்கள் முதற்சொற்களாய்ச் சொல்லமுடியாது. இன்னும் ஆய்வுதேவை. பருப்பொருளில் முதன்முதல் குறித்தது பாகவத புராணமே (இது தென்னக உருவாக்கம். நம்மூர் ஆழ்வார் காலத்தது.) அடுத்து மாபாரதம். அங்கும் எக் களத்தில் இது சொல்லப்பட்டது என்று தெரியவில்லை. மாபாரதம் இறுதி செய்யப்பட்டது பொ.உ.400 இல். சேதுவுக்கு முந்தைய, மேலேகாட்டிய, பல தமிழ்ச் சொற்கள் சங்க இலக்கியத்தில் உண்டு. சேது அதில் இல்லை தான். ஆனால் சேது பற்றிய பருப்பொருட் குறிப்பு ஆழ்வார் பாசுரங்களிற்றான் முதலில் வருகிறது போலும். .  

சேர் என்ற சொல் கூட்டுப்பொருளில் சுள்>செள்>செரு>சேர் என்றுருவானதாய்த் தமிழ்ச்சொற்பிறப்பியல் சொல்லும். சுள்>செரு>செறி = கூடு; சுல்>(சொல்)> சோலை, சொல்>சொது>சொதை = குழாம், கூட்டம்; சார்>சார்த்து>சாத்து = வணிகக்கூட்டம், சுல்>சொல்>சோல்>சால்>சாலுதல் = நிறைதல்; சால் = மிக; சான்றோர் = நற்குணம் நிறைந்தோர்; சான்றாண்மை = நற்குணங்கள் நிறைந்து அவற்றை ஆளுந்தன்மை; சுள்>செள்>செழு>செழுத்தல்>செழித்தல் = மிகுதல்; செழியன் = பாண்டியனின் குடும்பப் பெயர்; செய் = நிலம்; செய் = கை;   

இனி இன்னும் ஒன்று மீந்திருக்கிறது. இராமேசத்தில் ஈசத்தின் பொரூள்  பார்த்தோம். இராமத்தின் பொருளென்ன? இலங்கையோடு சேர்த்துப் பார்க்கவேண்டும்.

அன்புடன்,
இராம.கி.

Tuesday, August 04, 2020

இராமேசம் - 1

திருவாலவாயுடையார் திருவிளையாடல் புராணம் 13 ஆம் நூற்றாண்டின் தொடக்கத்தில் (~ கி.பி.1230) செல்லிநகர்ப் பெரும்பற்றப்புலியூர் நம்பியால் இயற்றப்பட்டது. பிறவா யாக்கைப் பெரியோனின் 64 திருவிளையாடல்களை விவரிக்கும் நூல்களில் இதுவே தமிழில் முதலெழுந்ததாய்த் தெரிகிறது. நம்பியார் புராணத்தை ஏட்டுச்சுவடியிலிருந்து அச்சுநூலாக முதன்முதல் 1906 இல் வெளியிட்டவர் உ.வே.சா. ஆவார். அதன் மறுபதிப்பு உ.வே.சா. நூலகத்தால் 1972 இல் மீண்டும் வெளியிடப் பெற்றது. இதற்குமுன் முழுதாகவன்றி அங்குமிங்கும் உதிரி உதிரியாய்ச் சில செய்திகளைத், தேவாரம், கல்லாடம், திருவாசகம் போன்றவற்றில் அறியலாம். இதற்கப்புறம் எழுந்த பல நூல்களில் கி.பி. 1660 இல் எழுந்த பரஞ்சோதி முனிவரின் திருவிளையாடற் புராணமும் குறிப்பிட்டுச் சொல்லவேண்டியதாகும்.. 

அது என்னவோ தெரியவில்லை. பின்னவர் நூலையே பலரும் இக்காலத்திற் பேசுவார். ஆனால் உள்ளீட்டைப் பார்த்தால், அக்காலச் செய்திகளை (குறிப்பாக பாண்டியன் கடுங்கோன், அவனுக்கும் முந்தைய களப்பாளர் காலச் செய்திகளை) அறிய பரஞ்சோதியார் நூலை விட நம்பியார் புராணமே பயனுள்ளது. (இதன் pdf படியை முனைவர் ஒருமுறை ழான்லுக் செவ்வியார் எனக்கு அனுப்பி வைத்தார். மாணிக்கவாசகர் காலம் பற்றிய என்னாய்விற்கு இந்நூலே பெரிதும் உதவியது.) தமிழறிஞரில் மிகப் பலர் நம்பியார் புராணத்தின் பயன்பாட்டை உணர மறுக்கிறார். என்னைக் கேட்டால் திருவாலவாயுடையார் புராணத்தை மீளாய்வு செய்வது பயன்தரும். உருப்படியாக ஆய்வு செய்யத் தான் நம்மூரில் ஆளில்லை. தமிழாய்வு பெரிதும் தளர்ந்துள்ளது. நானிங்கே சொல்லவருவது வேறு. உ.வே.சா. வெளியீட்டின் முகவுரையில் பாண்டி நாட்டுத் தேவாரத் தலங்களாய் 14 தலங்களைக் குறிப்பிடும் வெண்பாவொன்று வரும்..
 
கூடல் புனவாயில் குற்றால மாப்பனூ
ரேடகநெல் வேலி யிராமேச - மாடானை
தென்பரங்குன் றஞ்சுழிய றென்திருப்புத் தூர்கானை
வன்கொடுங்குன் றம்பூ வணம்

ஒருமுறை இதுகுறித்து மின்தமிழ் குழுவில் உரையாடலெழுந்தது. அப்போது, திரு.வேந்தன் அரசு “இராமேசத்தின் பழைய பெயரென்ன?” என்றுகேட்டார். நல்லகேள்வி. இதன் விடையோடு தொடர்புடைய மற்றசெய்திகள் பலருக்கும் பயன்படுமென எண்ணி இங்கு பதிகிறேன். முதலில் ஈசமென்ற சொல்லின் பொருளறிவோம். (சிவன் கோயில்கள் பலவும் ஈசமென்றே சொல்லப் படும்.) ஈசமென்பது திசை தொடர்பான சொல். திசைகள் பற்றிய என் பழந்தொடர் 3 ஆம் பகுதியில் (http://valavu.blogspot.in/2008/04/3.html) ஈந்து>ஐந்து>ஐந்திரம் என்பது கிழக்குத் திசை குறிக்குமென நிறுவினேன்.  ஈந்து>ஈத்தின் தொடர்பாய் ’ஈசம்’ எழுந்து, வடகிழக்கைக் குறிக்கும். 

ஈசன்/சிவன் வடகிழக்குத் திசைக்கு உரியனென்றே மனையடிநூலிற் சொல்வர். இந்தியப் பெருநிலத்தின் வடகிழக்கிற்றான் குயிலாலுவ>கயிலாலுவ மலையுள்ளது. சிவன் அம்மலையில் உள்ளதாகவே தமிழரிற் பலரும் தொன்மஞ் சொல்வர். கயிலாயமன்றி ஈசன் திருவுரு அமைந்த இடங்களும்/கோயில்களும் கூட ஈசமென்றே அழைக்கப்பட்டன. ஈசத்தைச் சங்கதம் வகரஞ் சேர்த்து ஈஸ்வமாக்கும். இதே போல் ஈசனை தமிழ் முறைப் படி மதிப்புக் கூட்டி ஈசராக்கி சங்கத முறைப்படி ஈஸ்வராக்குவர். ஈஸ்வரிலிருந்து மீண்டும் தமிழ்முறைப்படி ஈஸ்வரம்>ஈச்சுரம் என்றாகும். இப்படித் தமிழும் சங்கதமும் மாறி மாறி ஊடாடியே சிவன் கோயில்களுக்கான பெயரெழுந்தது. சங்கதம் பழகவேண்டாமெனில் ஈசம் என்ற சொல்லே நமக்குப் போதும்.   

சிவனுக்கு உரியதாய்ச் சொல்லப் படும் 12 சோதி இலிங்கங்களில் இராமேசத்தைத் தமிழ்நாட்டிலும், சோமேசத்தைக் கூர்ச்சரத்திலும், நாகேசம், குசுமேசம் போன்றவற்றை மாராட்டத்திலும், விசுவேசத்தை உத்திரப் பிரதேசத்திலும் பொருத்துவர். இவையத்தனையும் ஈசமென முடியுந் தலங்கள். அகரமும் ஈகாரமுஞ் சேர்ந்து வடமொழிப் புணர்ச்சியில் ஏகாரமாகும். இது போக, வித்தநாதம் (வைத்யநாதம்), வீமநாதம் (பீமநாதம்), திரியம்பகமென 3 தலங்கள் மாராட்டத்திலும், திருப்பருப்பதம் (சிரீசைலம்) ஆந்திரத்திலும், ஓங்காரம், உஞ்சை (உச்செயினி) மத்தியப் பிரதேசத்திலும், கேதாரம் உத்திரப்பிரதேசத்திலும் காட்டப்படும். இராமேசத்தில் 2 இலிங்கங்கள் உண்டு, முன்னால் உள்ள இலிங்கம் மணலால் ஆனது. இரண்டாவது கல்லால் ஆனாது. முதலாவதைச் சீதை பிடித்துவைத்தாள் என்றும், 2 ஆவதை அனுமன் வடக்கிருந்து கொண்டுவந்தானென்றுஞ் சொல்வர். (தொன்மக் கதைகள் உண்மையா, இல்லையா என்ற சிக்கலுக்குள் நான் போகவில்லை. நம்புபவனுக்கு அவை உண்மை.) 

இராமேசக் கோயில் தேவார காலத்தில் மீச்சிறிதே. இன்றுள்ள மண்டபங்கள், சுற்றாலைகள் எல்லாம் அன்றில்லை. மிஞ்சி மிஞ்சிப் போனால் கருவறையைச் சுற்றி ஒரு சுற்றாலை இருக்கும். 12 ஆம் நூறறாண்டில், பாண்டியரின் தாயாதிச் சண்டையில் ஊடுவந்த  சிங்கள மாமன், மன்னன் பராக்கிரம பாகுவே பழங் கோயிலை இடித்து இற்றைக் கோயிலின் அடிப்படை அடவை உருவாக்கினான் என்பர். (நாம் விரும்பினாலும், விரும்பா விடினும், தமிழர்-சிங்களர் ஊடாட்டம் நம் வரலாற்றில் நெடுகவேயுண்டு. தவிர்க்கமுடியாது. அவனுக்கு நாம் பெண் கொடுத்தோம், அவன் வீட்டில் பெண் எடுத்தோம். அது தொடர்கதை.)    

கோயில் இறைவர் பெயர் இராமநாதர் (மணல் இலிங்கத்திற்கு அதுவே பெயர்.). முன்னிருக்கும் கல் இலிங்கத்திற்கு இராமலிங்கமென்று பெயர். (எத்தனை பேருக்குத் தெரியுமென்று தெரிய வில்லை. இராமசாமியெனில் பெருமாளைக் குறிக்கும். இராமநாதனெனில் சிவனைக் குறிக்கும். இவன் ”ரம்மியம்” ஆனவனா? அன்றி இராமனுக்கு நாதனா? இராமத்தின் நாதனா? -என்பது பார்வையைப் பொறுத்தது. (நான் மூன்றாம் விளக்கத்தை நம்புபவன். கீழே பார்ப்போம்.) இறைவியின் பெயர் மலைவளர் காதலி., (பருப்பத/பர்வத வர்த்தினி என்பது அதன் சங்கதவாக்கம்.). கோயிலுக்குளுள்ள பல்வேறு நீர்நிலைகள் உப்புநீர் மேல் கூடியுள்ள நன்னீரால் ஏற்படுவன. இன்று நம்மூர் ஐயர்கள் இங்கு பூசகத்தில் கிடையாது. பண்டாக்கள் எனும் மராட்டியக் குருக்களே யுண்டு. வரலாற்றில் வந்த விசயநகர, மராட்டிய, நாயக்கர் தாக்கம் இது என்றெண்ணுகிறேன். இற்றை மண்டபங்களெல்லாம் இவர்களால், பின்வந்த சேதுபதிகளால், எழுந்தவை. மூன்றாம் சுற்றாலை மிகப் பெரிது. இற்றைக் காலத்தில் கோயிலிற் காணப்படும் கூட்டம் சொல்லிமாளாது. ஒரே இரைச்சல். அங்குமிங்கும் ஓட்டம். எங்கு பார்த்தாலும் நீர்ச்சகதி. 

காசிக்கும், குமரிக்கும் (சோழர்காலக் கல்வெட்டுகள் அப்படிச் சொல்கின்றன) சொல்லப்பட்ட இடையுறவு எப்படியோ காசிக்கும், இராமேசத்திற்குமாய் மாறிவிட்டது. எப்போது மாறியது என்பது சுவையான ஆய்வு. ஒருவேளை பாண்டியராட்சி முடிந்தபின் விசயநகர ஆட்சியில் ஏற்பட்டதோ, என்னவோ? கோயிலுக்குள் இந்தியே இங்கு அன்றாட மொழி. விரைவு வண்டிகளில் நம்மூர்க்காரரை விட வடவர் கூட்டமே மிகுந்துளது. கோயில் கிழக்குவாசலுக்கு முன் நீராடுங் கடலில் குப்பைகளும், மாசுகளும் நிரவிக் கிடக்கின்றன. யாராவது இதைச் சரிசெய்தால் என்ன? - என்று தோன்றுகிறது. ”ஸ்வட்ச் பாரத்” என்று சொல்வதெல்லாம்  எங்கு போயிற்றென்று தெரியவில்லை. இன்னுங்கூட மரங்களைநட்டுத் தீவைச் சரி செய்யலாம். வறட்சி கூடிவருகிறது. தண்ணீர்த் தட்டுப்பாடு பெரிதாகவேயுள்ளது. கோயிலில் தெரிசனம் முடித்தபின், அப்துல் கலாம் நினைவகத்தில் கூட்டம் கூடுகிறது. தீவின் பொருளியல் வளர்ச்சியில் அதுவொரு மாற்றம்.   
 
தேவாரகாலத்தில் இராமேசம் தீவில்லை. (ஏனெனக் கீழே சொல்வேன்.) இராமநாதபுரத்திலிருந்து கடலுள் நீண்டுசெல்லும் துருத்தியாகவே அதுவன்று இருந்திருக்கலாம். துருத்தி முடிவில் வில் வடிவில் பாதி முழுகியும் முழுகாதும் நிலமிருந்து அப்பக்கம் மன்னாரை இணைத்தது. அதையே சேது என்றார். மன்னாருக்கு அடுத்தது திருக்கேதீச்சுரம். வில்வடிவின் தொடக்கமான விற் கோடியை தனுஷ்கோடியென சங்கதத்தில் பெயர்த்துச் சொல்வார். (விற் கோடியைத் தொல்முதுகோடி எனச்சிலர் சொல்ல முற்படுவது புரட்டு. அக நானூறு சொல்வது இவ்விடமில்லை. அது திருமறைக்காட்டிற்கு அருகிலுள்ள கோடிக்கரை. அதைப் பற்றி வேறிடங்களில் நான் நெடுகப் பேசியுள்ளேன். மீண்டும் இங்கு பேசிப் பொரித்தெடுக்க வேண்டாமென விடுக்கிறேன்.) 

இன்று இராமேச்சுரத்திலிருந்து விற்கோடி வரை தமிழக அரசினர் உருப்படியான சாலை போட்டுள்ளார். 2018 இல் இராமேசம் போனபோது இதைப் பார்த்தேன். வியந்து போனேன். இப்போது இராமேசம் வருவோர், தானியை எடுத்துக்கொண்டு விற்கோடிவரை போய்வருகிறார். அடுத்தமுறை நீங்களும் போய்வாருங்கள். பார்த்து வியக்கவேண்டிய இடம். துருத்திக்குள் நடந்து சென்று இந்தியமுனையைத் தொடும்போது, அங்கிருந்து வில் வளர்வதை நன்றாகவே உணரமுடியும், நாசா வெளியிட்ட படத்திலும் இதைப் பார்க்கலாம். இது மாந்தன்செய்த சேது என்பதை மட்டும் நான் ஏற்கேன். வானம் தெளிவாகி, பார்வை கூர்ந்து, கையில் தொலைப்பெருக்கி (telescope) இருக்குமானால், அந்தப் பக்கக் கோடியில் நிலத்தைப் பார்க்கலாம். 

சம்பந்தர் காலத்தில், இன்றிருப்பதை விட  2,3 மீட்டர்கள் கடலாழம் குறைந்து இருக்கும். துருத்தி இன்னும் சில கிலோமீட்டர் நீண்டிருக்கும். வெகு எளிதில் இராமேசத் தீவிலேயே சம்பந்தர் கேதீச்சுரம் பார்க்கும் தொலைவிற்குப் போயிருப்பார். இப்பக்கத்திலிருந்து திருக்கேதீச்சுர விமானத்தைக் கூட அவர் பார்த்திருக்கலாம். யார் கண்டார்? (இராமேசம் அன்று தீவில்லை என்று ஏன் சொன்னேன்? தீவாயிருந்தால், படகு வைத்தல்லவா சம்பந்தர் இராமேசம் போயிருக்க முடியும்? பின் அதே படகில் திருக்கேதீசம் போக என்ன சிக்கல்? அவர் போகவில்லையே? இங்கு இருந்தே கேதீசத்திற்கும் திரிகோண மலைக்கும் பதிகம் பாடினாரே? இத்தனைக்கும் பாண்டிய அரசி மங்கையர்க்கரசியும், அமைச்சர் குலச்சிறையாரும் அருகில் கூட இருந்தாரே? அப்படி எனில் என்ன பொருள்? கேதீசத்தை விற்கோடியிலிருந்து சம்பந்தர் பார்க்கமுடிந்தது. இடையில் கடல். ”ஆளுடைப் பிள்ளையை” வைத்துக் கொண்டு இக்கு (risk) எடுக்க அரசியும், அமைச்சரும் விரும்பவில்லை. அதே பொழுது இராமநாதபுரத்திலிருந்து எல்லோரும் நடந்தே, அல்லது ஊர்தி வழி நகர்ந்தே, இராமேசம் வர முடிந்தது என்றுதானே பொருள்? 

மயிலை சீனி வேங்கடசாமியும், 18 ஆம் நூற்றாண்டின் தொடக்கம் வரை, குறிப்பிட்ட விழாநாட்களில் இராமேசத்து இராமலிங்க ஊருலவரைத் தூக்கிக்கொண்டு இராமநாதபுரம் இராமலிங்க விலாசம் வரை வந்து, ஒருநாள் அங்கு வைத்திருந்து மீண்டும் கோயிலுக்கு எடுத்துச்செல்வரென்று தெளிவாக ஆதாரத்துடன் பதிவுசெய்வார். ஆகப் 18 ஆம் நூற்றாண்டின் தொடக்கம் வரை இராமேசம்  தீவல்ல. வெறும் துருத்தி. பார்த்தீர்களா? இவ்வளவு சொன்னேன். இராமேசத்தின் மறுபெயர் சொல்ல விட்டேனே? ஒருகாலத்தில் எம் அரசர்களின் குடும்பப்பெயர் சேதுபதி. அவர் சேதுக்கு ”பதி”. சேதென முன் சொன்னேனே அவ்விற்கோடிக்கு அப்புறமுள்ள இயற்கை இணை. சேதுள்ள ஊர் சேதூர். அவ்வூருக்குப் போகும் 2 விரைவுவண்டிகளில் ஒன்றின் பெயர்கூட  இராமேசுரம் விரைவி, இன்னொன்று சேது விரைவி. சேது தான் அவ்வூரின் மாற்றுப்பெயர். இராமநாதபுரச் சீமையில் யாரைக் கேட்டாலும் மாற்றுப் பெயரைச் சொல்வர். 

”சேதுவை மேடுறுத்தி வீதிசெய்வோம்” என்றான் பாரதி.  ”சேடனென்னப் பொலிந்தது சேதுவே” கம்பரா. சேதுப. 66. “சேதுவின் இராமநாதனை நிறுவிய காதையை” என்பது சேதுபு. அவை.1 “சேதுகாவலன் திருவணை காவலன்” கல்லாடம். “சேதுபுராணம்” என்பது 16 ஆம் நூற்றாண்டில் நிரம்பவழகிய தேசிகரால் பாடப்பெற்ற இராமேசுரப்புராணம். இனி இராமேசம் என்ர பெயர் எப்படி எழுந்தது என்று பார்ப்போம்.

அன்புடன்,
இராம.கி.