அண்மையில் நண்பர் தமிழா முகுந்த் என்னுடைய முந்தைய "ஒருங்குறி - இன்னொமொரு பார்வை" என்ற இடுகையில்,
"குறைகளை(அதாவது உங்க பார்வையில்...) எல்லாம் எடுத்து விடறீங்க சரி, உங்களின் தீர்வையும் சொன்னால் அதை செயல்படுத்து நினைப்பவர்களுக்கு உதவியா இருக்க வாய்ப்பு உள்ளது.
இருந்தாலும் ஒரு விசயத்துக்கு உங்களைப் பாராட்டியே ஆகனும்.
நீங்களும் யுனிகோடுக்கு மாறிட்டீங்களே!!! வாழ்த்துக்கள்!!! வாழ்த்துக்கள்!!!"
என்று ஒரு பின்னூட்டு எழுதியிருந்தார். முகுந்த் ஒரு துடிப்புள்ள நண்பர். நமக்கெல்லாம் e-கலப்பையும், தமிழா உலவியும் செய்து கொடுத்தவர். அவருக்குத் தமிழ்கூறும் நல்லுலகம் நன்றி சொல்ல வேண்டும். நானும் அதில் சேர்ந்து கொள்ளுகிறேன். ஆனால் ஒருங்குறி பற்றி அவரோடு கடுமையாக நான் வேறுபடுகிறேன். ஒருங்குறி பற்றிய உரையாட்டு ஒருமுறை தமிழ் உலகம் மடற்குழுவில் வெளிவந்து விட்டது. இங்கு மீண்டும் அந்த உரையாட்டு எழுகிறது. அவருக்கு மறுமொழி எழுதுவதை இன்னொரு இடுகையாகவே இங்கு தருகிறேன்.
அன்பிற்குரிய முகுந்த்,
இதற்கு முந்திய "பர்மா - தகுதரம் - ஒருங்குறி" என்ற பதிவில் நான் ஒருங்குறியில் என் இடுகைகளைத் தருவதற்கான காரணத்தை அழுத்தந் திருத்தமாகச் சொல்லியிருக்கிறேன்.
"இது தகுதரத்தில் உள்ளது. எனக்கு ஒன்றும் ஒருங்குறி ஆகாதது அல்ல. அதில் உள்ள குறைகளைப் பலகாலம் சொல்லிவருகிறவன் என்ற முறையில் அதைக் குறைந்து புழங்குகிறேன். அவ்வளவுதான். என் வலைப்பதிவில் நான் இன்னும் ஒருங்குறிக்கு மாறவில்லை என்று சிலர் சொல்லிவருகிறார்கள். ஒருங்குறி பயனாக்குவோர் படிப்பதற்காக, ஒருங்குறியிலும் அதைப் பதிவு செய்கிறேன்."
இது புரியவில்லையா? எனக்குத் தேவை புரிதல். வெறும் வறட்டுத் தனம் அல்ல. இங்கு வலைப்பதிவில் குறைகள் தெரிந்தோ தெரியாமலோ பலரும் ஒருங்குறியில் புழங்குகிறார்கள். ஒருவேளை நான் மட்டும் தகுதரம் புழங்குகிறேனோ என்று கூட எனக்குத் தோன்றுவது உண்டு. (கொஞ்ச காலம் பெயரிலி வைத்துக் கொண்டிருந்தார். பின் அவர் இப்பொழுது ஒருங்குறியில் மட்டுமே இடுகிறார்.) நான் சொல்லுவது மற்றவருக்கும் போய்ச் சேர வேண்டும் என்பதற்காக ஒருங்குறியில் என் இடுகையை மாற்றித் தருகிறேன். அவ்வளவு தான். நாளைக்கு நான் சொல்லுவது இன்னொருவருக்கு "தும்பக்டு" குறியேற்றத்தில் தான் சேரமுடியும் என்றால், அது என்னால் முடியுமெனில், அந்தக் குறியேற்றத்தில் சொல்ல நான் தயங்க மாட்டேன். இத்தனைக்கும் TSCII வருவதற்கு முன்னால் ISCII -ல் 96ல் இருந்து 99 வரும் வரை ஒரு 3 ஆண்டுகள் புழங்கிக் கொண்டிருந்தவன் தான். என்ன இது ஒருங்குறி? வெறும் ISCII குறி.
"இதிலென்ன நீங்களும் உஜாலாவுக்கு மாறிவிட்டீர்களா?" என்ற தொனி. தேவையில்லை, நண்பரே!
நான் குறை மட்டுமே சொல்லிக் கொண்டிருக்கிறேன் என்று சொல்லுகிறீர்கள். முதலில் நோயிருக்கிறது என்று ஒத்துக் கொள்ளவே நீங்கள் மறுக்கும் போது, இப்பொழுது வந்து மாற்றுச் சொல்லுங்கள் என்றால் அது என்ன பொருள் என்று விளங்கவில்லை.
ஒருங்குறி பற்றிய என் பார்வை நீங்கள் முற்றிலும் அறிந்ததே. அதைக் கேட்டுப் புரிந்து கொள்ளத்தான் நீங்கள் மறுக்கிறீர்கள். பந்தை ஆடுவதற்கு மாறாகப் பந்தாளியை ஆடுவது ஒன்றும் தமிழருக்குப் புதிதில்லை. "நீங்கள் யார் எங்களுக்குச் சொல்வது? இதையெல்லாம் எங்களைப் போன்ற சொவ்வறையாளர்கள் (software persons) பார்த்துக் கொள்ளுவார்கள். நீங்கள் பயன்படுத்தினால் போதும்" என்று தொனிக்க முன்னால் மடற்குழுவில் பின்னூட்டுக் கொடுத்த பின்னால், இப்பொழுது வந்து மாற்றுச் சொல்லுங்கள் என்றால் அது என்ன பொருள் என்று விளங்கவில்லை.
ஒருங்குறிச் சேர்த்தியம் "அஃகான் முதல எழுத்தெல்லாம் ஆதி பகவன் முதற்றே உலகு" என்று குறளை மாற்றி எழுதச் சொல்லுகிறதோ என்று ஐயுற்ற போது, ASCII ல் @ என்ற குறியிடு இருப்பது போல் ஃ என்பது தமிழ் ஒருங்குறியில் உள்ள எழுத்து வரிசையில் முன்னால் இருக்கிறது என்று எங்களுக்கு தமிழ் எழுத்து வரிசையின் புதிய இலக்கணம் சொல்லிக் கொடுத்த பின்னால், (@ யும் ஃ கும் ஒன்றே போன்றவையா? என்ன ஒரு புரிதல்? தமிழ் எக்கேடோ கெட்டுப் போகட்டும்.) இப்பொழுது வந்து மாற்றுச் சொல்லுங்கள் என்றால் அது என்ன பொருள் என்று விளங்கவில்லை.
இந்த ISCII குறியேற்றத்தில் உள்ள குறை தமிழைக் கணியில் கொண்டுவரப் பாடுபட்ட எல்லோருக்கும் தெரியும். (அதை ஒருங்குறி ஒருங்குறி என்று ஊரெல்லாம் புதுப்பெயர் சொல்லி உருவேற்றிக் கொண்டிருப்பதில் பொருளில்லை. ஒருங்குறி என்பது வெறும் ISCII கீற்றுக் குறியேற்றம் தான் என்பதைக் கூட நீங்கள் நேரடியாக ஒப்புக் கொண்டதில்லை.) TSCII, TAB, ISCII ஆகிய குறியேற்றங்களின் அடிப்படை, கீற்றுக்களே (glyphs) தவிர எழுத்துக்கள் அல்ல. (The fundamental basis of TSCII, TAB, and ISCII is glyphs and not characters.) கீற்றுக்களின் அடிப்படையில் பார்த்தால் TSCII என்பது ISCII யைக் காட்டிலும் சிறந்த குறியேற்றம். (Comparing on that glyph basis, TSCII was a better encoding than ISCII for Tamil) நாம் இப்போது போயிருக்கும் குடியேற்றம் மாற்றுக் குறைந்ததே. மீண்டும் மீண்டும் நமக்குத் தனியிடம் கிடைத்திருக்கிறது, கூகுள் போன்ற உலாவிகளில் துழாவலாம், எந்நாளும் எங்கும் கிடைக்கும், தமிழ் ஏற்றம் அடைந்துவிட்டது என்று கூக்குரலிட்டு, முரசறைந்து கொண்டு இருக்கும் உங்களைப் போன்றவர்கள், "அந்தத் தனியிடத்தில் எதைக் கொண்டுபோய்க் குடிவைத்திருக்கிறோம்?" என்பதைச் சொல்ல மாட்டேன் என்கிறீர்கள்.
இன்றைக்கு இந்திய மொழிகளுக்காக இருக்கும் ஒருங்குறி என்பது ஒரு Character encoding என்று பயனர்களாகிய எங்கள் காதுகளில் எத்தனை நாள் பூச்சுற்றுவீர்கள்? இந்தப் பூசுற்றலைப் பற்றித்தான் "ஒருங்குறி இன்னும் ஒரு பார்வை" என்ற என் இடுகையில் கூறியிருந்தேன். "ஒருங்குறி ஆவணங்களில் நாங்கள் ஒலியையே, character -யையே முகன்மையாய் எடுத்திருக்கிறோம்" என்று ஒருங்குறிச் சேர்த்தியம் சொல்லுவது ஓர் இராமாயணம். பின்னால் பெருமாள் கோயிலை இடிப்பது கணக்காய் இந்திய மொழிகளைப் பொறுத்த வகையில் கீற்றுகளை மட்டுமே எடுத்து ஒருங்குறிக்குள் குடியேற்றி வைத்திருக்கிறார்கள் என்று சொன்னேன். [அவர்களைக் குறை கூறி ஒன்றுமில்லை என்று சிலபோது எனக்குத் தோன்றுகிறது. CDAC தூக்கிக் கொடுத்தது; இவர்கள் குடிவைத்தார்கள். எய்தவன் இருக்க அம்பை நோவது ஏன்? ஆனால், இந்தச் செயலுக்கு TSCII உருவாக்கர்களும் ஆமாம் சாமி போட்டது தான் என் சினத்தை உச்ச கட்டத்திற்குக் கொண்டுபோனது. யார் யாரை ஏமாற்றினார்கள்? என்னைப் போன்றவர்களை முட்டாளாக்கினார்களே? ஏன்? தமிழில் இப்படி ஒரு போலி ஒருங்குறி 2000 களில் வரவேண்டாமே? ISCII யை ஒப்புக் கொள்வதானால் அது 1985 -ல் வந்திருக்கலாமே? இதற்கு மாற்றாக நம்முன்னே வந்த பெரியவாச்சான் பிள்ளைகள் பேருரை கொடுத்து TSCII என்று புதுவழியில் நம்மை ஆற்றுப் படுத்தி நாமும் அதில் போய், நடுவழியில் நம்மை நட்டாற்றில் விடவேண்டாமே? எங்கு பார்த்தாலும் ஒரே வணிக நோக்கு. இதிலுமா?]
நீங்கள் கேட்பதற்காக என்னுடைய அடிப்படைக் கேள்விகளை முன்னே வைக்கிறேன்.
ஒருங்குறி என்பது 2^16 இடங்களைக் கொண்ட ஒரு தரவுத் தொகுதி என்றால் அதிலுள்ள எழுத்துக்கள் (characters) எல்லாமும் ஓர் ஆவணத்தில் சேர்ந்து வரலாம் என்று பொருள். (நான் ஆங்கிலமும், அரபியும், சயாமும், தமிழும், சப்பானியமும் கலந்து ஓர் ஆவணம் உருவாக்கலாம். அதற்கு இந்த ஒருங்குறி உதவ வேண்டும். அப்படி உதவவில்லையென்றால் அது ஒருங்குறியில்லை.) இந்த 2^16 character களை வரிசைப் படுத்த வேண்டும் என்றால் ஒரே பொதுவான நிரல் தான் பயன்படுத்த வேண்டும். 1-இலிருந்து 128 பொந்திற்கு ஒரு நிரல், 256ல் இருந்து 384க்கு இன்னொரு நிரல், 1024 ல் இருந்து 1152க்கு இன்னொரு நிரல் என்று போய்க் கொண்டிருக்கக் கூடாது. ஒவ்வொரு பகுதிக்கும் (ஏன் பத்திக்கும், அல்லது வாக்கியத்திற்கும்) ஒவ்வொரு நிரல் என்றால் அது அவிழக் கூடிய முடிச்சுப் போட்ட, patchwork என்று பெயர்.
ஓர் கலப்பு ஆவணத்தில் "தமிழ் எழுத்து எத்தனை வந்திருக்கிறது, ஆங்கிலம் எவ்வளவு வந்திருக்கிறது, சயாம் எழுத்து எவ்வளவு வந்திருக்கிறது, சப்பானிய எழுத்து எவ்வளவு வந்திருக்கிறது?" என்று கண்டுபிடிக்க ஓர் ஆணை கொடுத்து ஒரு நிரலால் கண்டுபிடித்தால் ஒருங்குறி என்பதில் பொருள் இருக்கிறது. அதை விடுத்து நாலுதடவை நாலு நிரல்கள் வைத்துக் கந்தரகோளமாய்க் கண்டுபிடித்தால் அது என்ன ஒருங்குறி? ஓர் ஆவணத்தில் வரிசைப்படுத்தல், தேடுதல் என்ற சிறிய வேலைகளைச் செய்ய (உருபியல் அலசல் - morphological analysis - செய்ய அல்ல.) நான்கு நிரல்கள் அடுத்தடுத்து வேலை செய்வது சரியாக இருக்குமா? அப்படி இருந்தால் அதைப்போய் ஒருங்குறி என்று சொல்லுவது முட்டாள் தனம் இல்லையா? இதற்கு மாறாக, இப்பொழுது இருக்கும் எண்மடைக் (eight bit) குறியீட்டையே அடுத்தடுத்துப் போட்டு நான் நாலு நிரல்களை வைத்துச் செய்துவிட்டுப் போகலாமே?
பல்வேறு வரிஎழுத்துக்களை (இதை மொழி, மொழி என்று சொல்லித் தவறாக உணர்ந்து கொள்ளுகிறோம். குறியேற்றத்தில் வருவது வரியெழுத்துக்கள். காட்டாக ASCII என்பதில் ஆங்கிலம் அங்கே குறியேற்றப் படவில்லை. உரோமன் எழுத்து குறியேற்றப் படுகிறது. அதே போல TSCII-ல் தமிழ் எழுத்து குறியேற்றப் படுகிறது. தமிழ்மொழி அல்ல.) ஒரே பட்டியலில் வெவ்வேறு எழுத்துக்களைப் பாத்தி பாத்தியாய்க் குறியேற்றும் போது அந்தந்தப் பாத்திகளில் அந்தந்த மொழிகளின் இயல்வரிசைப் படி அடுக்க வேண்டும். அதை விடுத்து, ஊரான் மொழி எழுத்துக்காக என் மொழி எழுத்தைச் சிதைத்து வரிசை மாற்றி விசிறி எறிவதை நான் எப்படி ஒப்புக் கொள்ளமுடியும்? நீ யாரைய்யா எங்கள் வரிசையை மாற்ற? என் மொழியில் ஃ என்ற எழுத்து முன்னால் வராது, அகரம் தான் முன்னால் வரும். இதே போல இந்த எழுத்துக்கென ஓர் ஒப்புக் கொண்ட வரிசை இருக்கிறது. என் மொழியின் எழுத்து வரிசையைக் கலைத்துக் குதற ஒருங்குறிச் சேர்த்தியம் யார்?
என் மொழியில் இல்லாத ஒலிகளை எல்லாம் உள்ளே கொண்டுவந்து அதற்கு இடம் கொடுக்க வேண்டிய தேவை என்ன? இப்பொழுது சில தமிழர்களே உத்தமம் உதவியுடன் z என்ற ஒலிக்கு நிகரான கிரந்த எழுத்தை தமிழ் ஒருங்குறிப் பக்கத்தில் சேர்க்க முன்னீடு கொடுக்கிறார்களே? இதற்கு எல்லாம் என்ன அருத்தம்? யார் இவர்களுக்கு அதிகாரம் கொடுத்தது?
தமிழ் எழுத்து என்பது ஓர் அசையெழுத்து வகை (அதாவது நெடுங்கணக்கு). மேலை எழுத்துக்கள் அகரவரிசை எழுத்துக்கள் (அதாவது குறுங்கணக்கு). இது போகப் புணர்ச்சி என்பது இந்திய மொழிகளில், குறிப்பாகத் தமிழில், மிக முக்கியம். இப்பொழுது உள்ள, கீற்றை அடிப்படையாகக் கொண்ட, ISCII -ல் (அதே போல TSCII, TAB போன்றவற்றில்) இலக்கண விதிகளைக் கொண்டுவராமல் இந்தப் புணர்ச்சியைக் கையாள முடியாது.
இதே போலத் தேடுதல் (searching) என்பது உரோமன் எழுத்தில் ASCII குறியீட்டில் வெறும் எண் முகவரி ஒப்பீடு (number address comparison). கொடுத்திருக்கும் எழுத்துக்களின் எண் முகவரியும், ஆவணத்தில் அருகருகே வரும் எழுத்துக்களின் எண் முகவரியும் ஒன்று போல் இருந்தால் தேடப் பட்ட வார்த்தை கிடைத்துவிடும். ஆனால் இன்றைக்கு இருக்கும் ISCII குறியேற்றத்தில் (வேறு ஒன்றுமில்லை உங்களின் பெத்தப் பெரிய ஒருங்குறி தான்) இலக்கண விதிகளை உள்ளிடாமல் இதைச் செய்யமுடியாது. தவிர தமிழுக்கென்று தனி நிரல் எழுத வேண்டும். சரியான ஒருங்குறியில் இலக்கண விதிகளைக் கொண்டுவராமலே புணர்ச்சியைக் கையாள வேண்டும். தமிழுக்கென்று தனி நிரல் எழுதாமலே செய்ய வேண்டும். சரியான வகையில் எழுத்துக்களை உள்ளிட்டிருந்தால் ஆங்கிலம் போலவே தமிழிலும் வெறும் எண் முகவரி ஒப்பீட்டில் செய்ய முடியும். இப்படி எண் முகவரி ஒப்பீடு செய்வதே எளிதானதும் பொருளுள்ளதும் ஆகும். அதைவிடுத்து எல்லோரும் வரிவரியாக ஒவ்வொரு மொழிக்கும் நிரல்கள் எழுதிக் கொண்டு இருந்தால் எப்படி? சரியாகச் சொன்னால், ஆங்கிலத்திற்குப் பயன்படும் தேட்டு நிரலே (searching programme), வரிசை நிரலே (sorting programme) தமிழுக்கும் பயன்படவேண்டும். உண்மையான ஒருங்குறியாய் இருந்தால் தமிழுக்கு என்று புதிதாக தேட்டு நிரலும், வரிசை நிரலும் எழுதிக் கொண்டு இருக்கக் கூடாது. எல்லா ஒருங்குறிக் குறியேற்றத்திற்கும் ஒரே தேட்டு நிரல், ஒரே வரிசை நிரல் தான் இருக்க வேண்டும்.
இந்த அடிப்படை இல்லாத இன்றைய ஒருங்குறியை மாற்ற முடியாது. உயிர்மெய் எழுத்துக்களைத் தெரிந்து கொண்டு, தேவைப் பட்டபோது அந்த உயிர்மெய்களில் இருந்து உயிரையும், மெய்யையும் தனியே புணர்ச்சி பிரித்து எடுக்கக் கூடிய குறியேற்றம் தான், அதன் வழி எண் முகவரி கண்டு தேட, வரிசைப் படுத்த வாய்ப்பாக இருக்கும் குறியேற்றம் தான், நமக்கு உகந்தது. அந்தக் குறியேற்றத்தின் அடிப்படை புணர்ச்சியாக இருக்க வேண்டும். அதை ஒப்புக் கொள்ளாத, அல்லது விலகிப் போகும் உப்புக்குச் சப்பாணியான குறியேற்றத்தை வைத்துக்கொண்டால், ஏதொன்றையும் நாம் மூக்கைச் சுற்றி வளைத்தே தொடுவோம்.
என்னுடைய கருத்தில் இன்றைய ஒருங்குறி என்பது முதற் கோணல்; அது முற்றிலும் கோணலில் தான் நம்மைக் கொண்டு செல்லும். இந்தக் கோணலைச் சரிசெய்ய புத்திசாலித் தனமான நிரல்களை நம் சொவ்வறையாளர்கள் எழுதவேண்டும். அப்படிச் செய்வதால், மைக்ரோசாவ்ட் போன்ற சொவ்வறை நிறுவனங்களுக்கும், உலகெங்கும் பரந்து கிடக்கும் தமிழ்ச் சொவ்வறையாளருக்கும் வேண்டுமானால் நிறைய வேலை கிடைக்கும். சின்னச் சின்ன செயலுக்கெல்லாம் பெரிய சொவ்வறைகளை எழுதிக் கொண்டு இருப்பார்கள். எங்களைப் போன்ற பயனாளர்கள், ஒவ்வொரு விருத்திக்கும் காசு செலவழித்துக் கொண்டு இருப்பார்கள்.
Y2K நினைவிருக்கிறதா? யாரோ ஒருவர் அந்தக் காலத்தில் சரியான அடிப்படை கொள்ளாததால், எல்லாக் கணிகளையும் சரி செய்யவேண்டும் என்று கோடிகோடியாகச் செலவளித்தார்கள். ஏகப்பட்ட சொவ்வறையாளர்களுக்குப் பணம் கிடைத்தது. இப்படித்தான் இன்றைய இந்திய மொழிகளுக்கான ஒருங்குறி இருக்கிறது. அது இந்திய எழுத்துக்களுக்காக அடவு (design) செய்யப் பட்டது அல்ல. அது அகரவரிசை எழுத்துக்களை அடிப்படையாகக் கொண்டு நம்மை அவர்களுக்கு இணங்க மாற்றி வளைக்கிறது. நாமும் அடிமைத் தனத்தோடு வளைந்து கொடுக்கிறோம். மெது மெதுவாக சூட்டை ஏற்றி தன்னால் தவ்வக் கூட முடியாதபடி ஆக்கி, தன்னைக் கொலை செய்யப் பார்க்கிறார்கள் என்று கூடப் புரிந்து கொள்ளாது, மகிழ்ச்சிப் படும் தவளைகள் நாம்.
என்ன செய்ய வேண்டும் என்று என்னைக் கேட்டீர்களல்லவா? உங்களைப் போன்ற இளைஞர்களைத் திரட்டுங்கள். உத்தமத்தைப் போட்டு உலுக்குங்கள். தமிழக அரசை, இந்திய அரசை உலுக்குங்கள். ஒருங்குறிச் சேர்த்தியத்தைப் போட்டு உலுக்குங்கள். "இப்பொழுது உள்ள குறியேற்ற அடிப்படை தவறு. இந்தத் தவறான அடிப்படையையே கடைப்பிடித்தால் அப்புறம் எல்லாவற்றையும் சரிசெய்து கொண்டே இருக்க வேண்டியது தான். நம் ஆவணங்கள் எல்லாம் மேலை ஆவணங்களைக் காட்டிலும் இரண்டுமடங்கு மூன்று மடங்கு பெருகிப் போகும். எனவே வேறு அடிப்படைக்குப் போக வேண்டும்" என்று வலியுறுத்துங்கள்.
அன்பிற்குரிய முகுந்த், இதை எல்லாம் நான் தமிழ் உலகம் மடற்குழுவில் வெகு நாட்கள் பேசியாகிவிட்டது. இதுவரை நான் கேட்ட கேள்விகளுக்கு மோனமும், கேலியும் தான் மறுமொழி. நீங்கள் தான் இந்தப் போலி ஒருங்குறியில் மாற்றமே தேவையில்லை என்று சொல்லிவிட்டீர்களே? அப்புறம் என்னைக் கேட்டால்?
இன்றைய ஒருங்குறியில் ஏதும் செய்யமுடியாது என்பதல்ல? வரிசைப் படுத்துவீர்கள், தேடுவீர்கள், ஆனால் எல்லாமே அந்தந்த மொழிக்கு விதப்பாக (language specific). அடவுப் பொறிஞனாகிய நான் அதை செருப்பிற்கேத்த வகையில் காலை வெட்டுவது என்று புரிந்து கொள்ளுகிறேன். என்னைக் கேட்டால் இந்தச் செருப்பைத் தூக்கி எறிந்து என் காலுக்கேற்ற (என் மொழிக்கேற்ற) செருப்பை அடவு செய்வேன்.
அப்புறம், நான் சொவ்வறையாளன் இல்லை. வெறும் பயனன். மொழியறிவு ஏதோ கொஞ்சம் இருப்பதாக எண்ணிக் கொண்டிருப்பவன். இந்த முறையும் நீ யார் என்று கேட்டுவிடாதீர்கள். மேற்கொண்டு சொல்ல என்ன இருக்கிறது? நான் நிரம்பவும் பேசிவிட்டேன்.
அன்புடன்,
இராம.கி.
In TSCII:
ÓÌóÐõ ´ÕíÌÈ¢ ÀüȢ ±ý Óó¨¾Â þΨ¸Ôõ.
«ñ¨Á¢ø ¿ñÀ÷ ¾Á¢Æ¡ ÓÌóò ±ýÛ¨¼Â Óó¨¾Â "´ÕíÌÈ¢ - þý¦É¡¦Á¡Õ À¡÷¨Å" ±ýÈ þΨ¸Â¢ø,
"̨ȸ¨Ç(«¾¡ÅÐ ¯í¸ À¡÷¨Å¢ø...) ±øÄ¡õ ±ÎòРŢ¼È£í¸ ºÃ¢, ¯í¸Ç¢ý ¾£÷¨ÅÔõ ¦º¡ýÉ¡ø «¨¾ ¦ºÂøÀÎòÐ ¿¢¨ÉôÀÅ÷¸ÙìÌ ¯¾Å¢Â¡ þÕì¸ Å¡öôÒ ¯ûÇÐ.
þÕó¾¡Öõ ´Õ Å¢ºÂòÐìÌ ¯í¸¨Çô À¡Ã¡ðʧ ¬¸Ûõ.
¿£í¸Ùõ ÔÉ¢§¸¡ÎìÌ Á¡È¢ðËí¸§Ç!!! Å¡úòÐì¸û!!! Å¡úòÐì¸û!!!"
±ýÚ ´Õ À¢ýëðÎ ±Ø¾¢Â¢Õó¾¡÷. ÓÌóò ´Õ ÐÊôÒûÇ ¿ñÀ÷. ¿Á즸øÄ¡õ e-¸Äô¨ÀÔõ, ¾Á¢Æ¡ ¯ÄÅ¢Ôõ ¦ºöÐ ¦¸¡Îò¾Å÷. «ÅÕìÌò ¾Á¢úÜÚõ ¿øÖĸõ ¿ýÈ¢ ¦º¡øÄ §ÅñÎõ. ¿¡Ûõ «¾¢ø §º÷óÐ §¸¡ûÙ¸¢§Èý. ¬É¡ø ´ÕíÌÈ¢ ÀüÈ¢ «Å§Ã¡Î ¸Î¨Á¡¸ ¿¡ý §ÅÚÀθ¢§Èý. ´ÕíÌÈ¢ ÀüȢ ¯¨Ã¡ðÎ ´ÕÓ¨È ¾Á¢ú ¯Ä¸õ Á¼üÌØÅ¢ø ¦ÅÇ¢ÅóРŢð¼Ð. þíÌ Á£ñÎõ «ó¾ ¯¨Ã¡ðÎ ±Ø¸¢ÈÐ. «ÅÕìÌ ÁÚ¦Á¡Æ¢ ±ØÐŨ¾ þý¦É¡Õ þΨ¸Â¡¸§Å þíÌ ¾Õ¸¢§Èý.
«ýÀ¢üÌâ ÓÌóò,
þ¾üÌ Óó¾¢Â "À÷Á¡ - ¾Ì¾Ãõ - ´ÕíÌÈ¢" ±ýÈ À¾¢Å¢ø ¿¡ý ´ÕíÌȢ¢ø ±ý þΨ¸¸¨Çò ¾Õžü¸¡É ¸¡Ã½ò¨¾ «Øò¾ó ¾¢Õò¾Á¡¸î ¦º¡øĢ¢Õ츢§Èý.
"þÐ ¾Ì¾Ãò¾¢ø ¯ûÇÐ. ±ÉìÌ ´ýÚõ ´ÕíÌÈ¢ ¬¸¡¾Ð «øÄ. «¾¢ø ¯ûÇ Ì¨È¸¨Çô Àĸ¡Äõ ¦º¡øÄ¢ÅÕ¸¢ÈÅý ±ýÈ Ó¨È¢ø «¨¾ì ̨ÈóÐ ÒÆí̸¢§Èý. «ùÅÇ×¾¡ý. ±ý ŨÄôÀ¾¢Å¢ø ¿¡ý þýÛõ ´ÕíÌÈ¢ìÌ Á¡ÈÅ¢ø¨Ä ±ýÚ º¢Ä÷ ¦º¡øÄ¢ÅÕ¸¢È¡÷¸û. ´ÕíÌÈ¢ ÀÂÉ¡ì̧š÷ ÀÊôÀ¾ü¸¡¸, ´ÕíÌȢ¢Öõ «¨¾ô À¾¢× ¦ºö¸¢§Èý."
þÐ ÒâÂÅ¢ø¨Ä¡? ±ÉìÌò §¾¨Å Òâ¾ø. ¦ÅÚõ ÅÈðÎò ¾Éõ «øÄ. þíÌ Å¨ÄôÀ¾¢Å¢ø ̨ȸû ¦¾Ã¢ó§¾¡ ¦¾Ã¢Â¡Á§Ä¡ ÀÄÕõ ´ÕíÌȢ¢ø ÒÆí̸¢È¡÷¸û. ´Õ§Å¨Ç ¿¡ý ÁðÎõ ¾Ì¾Ãõ ÒÆí̸¢§È§É¡ ±ýÚ Ü¼ ±ÉìÌò §¾¡ýÚÅÐ ¯ñÎ. (¦¸¡ïº ¸¡Äõ ¦ÀÂâĢ ¨ÅòÐì ¦¸¡ñÊÕó¾¡÷. À¢ý «Å÷ þô¦À¡ØÐ ´ÕíÌȢ¢ø ÁðΧÁ þθ¢È¡÷.) ¿¡ý ¦º¡øÖÅÐ ÁüÈÅÕìÌõ §À¡öî §ºÃ §ÅñÎõ ±ýÀ¾ü¸¡¸ ´ÕíÌȢ¢ø ±ý þΨ¸¨Â Á¡üÈ¢ò ¾Õ¸¢§Èý. «ùÅÇ× ¾¡ý. ¿¡¨ÇìÌ ¿¡ý ¦º¡øÖÅÐ þý¦É¡ÕÅÕìÌ "ÐõÀìÎ" ÌÈ¢§ÂüÈò¾¢ø ¾¡ý §ºÃÓÊÔõ ±ýÈ¡ø, «Ð ±ýÉ¡ø ÓÊÔ¦ÁÉ¢ø, «ó¾ì ÌÈ¢§ÂüÈò¾¢ø ¦º¡øÄ ¿¡ý ¾Âí¸ Á¡ð§¼ý. þò¾¨ÉìÌõ TSCII ÅÕžüÌ ÓýÉ¡ø ISCII -ø 96ø þÕóÐ 99 ÅÕõ Ũà ´Õ 3 ¬ñθû ÒÆí¸¢ì ¦¸¡ñÊÕó¾Åý ¾¡ý. ±ýÉ þÐ ´ÕíÌÈ¢? ¦ÅÚõ ISCII ÌÈ¢.
"þ¾¢¦ÄýÉ ¿£í¸Ùõ ¯ƒ¡Ä¡×ìÌ Á¡È¢Å¢ðË÷¸Ç¡?" ±ýÈ ¦¾¡É¢. §¾¨Å¢ø¨Ä, ¿ñÀ§Ã!
¿¡ý Ì¨È ÁðΧÁ ¦º¡øÄ¢ì ¦¸¡ñÊÕ츢§Èý ±ýÚ ¦º¡øÖ¸¢È£÷¸û. ӾĢø §¿¡Â¢Õ츢ÈÐ ±ýÚ ´òÐì ¦¸¡ûǧŠ¿£í¸û ÁÚìÌõ §À¡Ð, þô¦À¡ØÐ ÅóÐ Á¡üÚî ¦º¡øÖí¸û ±ýÈ¡ø «Ð ±ýÉ ¦À¡Õû ±ýÚ Å¢Çí¸Å¢ø¨Ä.
´ÕíÌÈ¢ ÀüȢ ±ý À¡÷¨Å ¿£í¸û ÓüÈ¢Öõ «È¢ó¾§¾. «¨¾ì §¸ðÎô ÒâóÐ ¦¸¡ûÇò¾¡ý ¿£í¸û ÁÚ츢ȣ÷¸û. Àó¨¾ ¬ÎžüÌ Á¡È¡¸ô Àó¾¡Ç¢¨Â ¬ÎÅÐ ´ýÚõ ¾Á¢ÆÕìÌô Ò¾¢¾¢ø¨Ä. "¿£í¸û ¡÷ ±í¸ÙìÌî ¦º¡øÅÐ? þ¨¾¦ÂøÄ¡õ ±í¸¨Çô §À¡ýÈ ¦º¡ùŨÈ¡Ç÷¸û (software persons) À¡÷òÐì ¦¸¡ûÙÅ¡÷¸û. ¿£í¸û ÀÂýÀÎò¾¢É¡ø §À¡Ðõ" ±ýÚ ¦¾¡É¢ì¸ ÓýÉ¡ø Á¼üÌØÅ¢ø À¢ýëðÎì ¦¸¡Îò¾ À¢ýÉ¡ø, þô¦À¡ØÐ ÅóÐ Á¡üÚî ¦º¡øÖí¸û ±ýÈ¡ø «Ð ±ýÉ ¦À¡Õû ±ýÚ Å¢Çí¸Å¢ø¨Ä.
´ÕíÌÈ¢î §º÷ò¾¢Âõ "«·¸¡ý Ó¾Ä ±Øò¦¾øÄ¡õ ¬¾¢ À¸Åý Ó¾ü§È ¯ÄÌ" ±ýÚ Ì鬂 Á¡üÈ¢ ±Ø¾î ¦º¡øÖ¸¢È§¾¡ ±ýÚ ³ÔüÈ §À¡Ð, ASCII ø @ ±ýÈ ÌȢ¢ΠþÕôÀÐ §À¡ø · ±ýÀÐ ¾Á¢ú ´ÕíÌȢ¢ø ¯ûÇ ±ØòÐ Å⨺¢ø ÓýÉ¡ø þÕ츢ÈÐ ±ýÚ ±í¸ÙìÌ ¾Á¢ú ±ØòÐ Å⨺¢ý Ò¾¢Â þÄ츽õ ¦º¡øÄ¢ì ¦¸¡Îò¾ À¢ýÉ¡ø, (@ Ôõ · Ìõ ´ý§È §À¡ýȨÅ¡? ±ýÉ ´Õ Òâ¾ø? ¾Á¢ú ±ì§¸§¼¡ ¦¸ðÎô §À¡¸ðÎõ.) þô¦À¡ØÐ ÅóÐ Á¡üÚî ¦º¡øÖí¸û ±ýÈ¡ø «Ð ±ýÉ ¦À¡Õû ±ýÚ Å¢Çí¸Å¢ø¨Ä.
þó¾ ISCII ÌÈ¢§ÂüÈò¾¢ø ¯ûÇ Ì¨È ¾Á¢¨Æì ¸½¢Â¢ø ¦¸¡ñÎÅÃô À¡ÎÀð¼ ±ø§Ä¡ÕìÌõ ¦¾Ã¢Ôõ. («¨¾ ´ÕíÌÈ¢ ´ÕíÌÈ¢ ±ýÚ °¦ÃøÄ¡õ ÒÐô¦ÀÂ÷ ¦º¡øÄ¢ ¯Õ§ÅüÈ¢ì ¦¸¡ñÊÕôÀ¾¢ø ¦À¡ÕÇ¢ø¨Ä. ´ÕíÌÈ¢ ±ýÀÐ ¦ÅÚõ ISCII ¸£üÚì ÌÈ¢§ÂüÈõ ¾¡ý ±ýÀ¨¾ì ܼ ¿£í¸û §¿ÃÊ¡¸ ´ôÒì ¦¸¡ñ¼¾¢ø¨Ä.) TSCII, TAB, ISCII ¬¸¢Â ÌÈ¢§ÂüÈí¸Ç¢ý «ÊôÀ¨¼, ¸£üÚì¸§Ç (glyphs) ¾Å¢Ã ±ØòÐì¸û «øÄ. (The fundamental basis of TSCII, TAB, and ISCII is glyphs and not characters.) ¸£üÚì¸Ç¢ý «ÊôÀ¨¼Â¢ø À¡÷ò¾¡ø TSCII ±ýÀÐ ISCII ¨Âì ¸¡ðÊÖõ º¢Èó¾ ÌÈ¢§ÂüÈõ. (Comparing on that glyph basis, TSCII was a better encoding than ISCII for Tamil) ¿¡õ þô§À¡Ð §À¡Â¢ÕìÌõ ÌʧÂüÈõ Á¡üÚì ̨È󾧾. Á£ñÎõ Á£ñÎõ ¿ÁìÌò ¾É¢Â¢¼õ ¸¢¨¼ò¾¢Õ츢ÈÐ, ÜÌû §À¡ýÈ ¯Ä¡Å¢¸Ç¢ø ÐÆ¡ÅÄ¡õ, ±ó¿¡Ùõ ±íÌõ ¸¢¨¼ìÌõ, ¾Á¢ú ²üÈõ «¨¼óÐÅ¢ð¼Ð ±ýÚ ÜìÌÃÄ¢ðÎ, Óú¨ÈóÐ ¦¸¡ñÎ þÕìÌõ ¯í¸¨Çô §À¡ýÈÅ÷¸û, "«ó¾ò ¾É¢Â¢¼ò¾¢ø ±¨¾ì ¦¸¡ñΧÀ¡öì ÌʨÅò¾¢Õ츢§È¡õ?" ±ýÀ¨¾î ¦º¡øÄ Á¡ð§¼ý ±ý¸¢È£÷¸û.
þý¨ÈìÌ þó¾¢Â ¦Á¡Æ¢¸Ù측¸ þÕìÌõ ´ÕíÌÈ¢ ±ýÀÐ ´Õ Character encoding ±ýÚ ÀÂÉ÷¸Ç¡¸¢Â ±í¸û ¸¡Ð¸Ç¢ø ±ò¾¨É ¿¡û âîÍüÚÅ£÷¸û? þó¾ô âÍüȨÄô ÀüÈ¢ò¾¡ý "´ÕíÌÈ¢ þýÛõ ´Õ À¡÷¨Å" ±ýÈ ±ý þΨ¸Â¢ø ÜȢ¢Õó§¾ý. "´ÕíÌÈ¢ ¬Å½í¸Ç¢ø ¿¡í¸û ´Ä¢¨Â§Â, character -¨Â§Â Ó¸ý¨Á¡ö ±Îò¾¢Õ츢§È¡õ" ±ýÚ ´ÕíÌÈ¢î §º÷ò¾¢Âõ ¦º¡øÖÅÐ µ÷ þáÁ¡Â½õ. À¢ýÉ¡ø ¦ÀÕÁ¡û §¸¡Â¢¨Ä þÊôÀÐ ¸½ì¸¡ö þó¾¢Â ¦Á¡Æ¢¸¨Çô ¦À¡Úò¾ Ũ¸Â¢ø ¸£üÚ¸¨Ç ÁðΧÁ ±ÎòÐ ´ÕíÌÈ¢ìÌû ÌʧÂüÈ¢ ¨Åò¾¢Õ츢ȡ÷¸û ±ýÚ ¦º¡ý§Éý. [«Å÷¸¨Çì Ì¨È ÜÈ¢ ´ýÚÁ¢ø¨Ä ±ýÚ º¢Ä§À¡Ð ±ÉìÌò §¾¡ýÚ¸¢ÈÐ. CDAC àì¸¢ì ¦¸¡Îò¾Ð; þÅ÷¸û ÌʨÅò¾¡÷¸û. ±ö¾Åý þÕì¸ «õ¨À §¿¡ÅÐ ²ý? ¬É¡ø, þó¾î ¦ºÂÖìÌ TSCII ¯ÕÅ¡ì¸÷¸Ùõ ¬Á¡õ º¡Á¢ §À¡ð¼Ð ¾¡ý ±ý º¢Éò¨¾ ¯îº ¸ð¼ò¾¢üÌì ¦¸¡ñΧÀ¡ÉÐ. ¡÷ ¡¨Ã ²Á¡üȢɡ÷¸û? ±ý¨Éô §À¡ýÈÅ÷¸¨Ç Óð¼¡Ç¡ì¸¢É¡÷¸§Ç? ²ý? ¾Á¢Æ¢ø þôÀÊ ´Õ §À¡Ä¢ ´ÕíÌÈ¢ 2000 ¸Ç¢ø ÅçÅñ¼¡§Á? ISCII ¨Â ´ôÒì ¦¸¡ûž¡É¡ø «Ð 1985 -ø Åó¾¢Õì¸Ä¡§Á? þ¾üÌ Á¡üÈ¡¸ ¿õÓý§É Åó¾ ¦Àâšý À¢û¨Ç¸û §Àըà ¦¸¡ÎòÐ TSCII ±ýÚ ÒÐÅƢ¢ø ¿õ¨Á ¬üÚô ÀÎò¾¢ ¿¡Óõ «¾¢ø §À¡ö, ¿ÎÅƢ¢ø ¿õ¨Á ¿ð¼¡üÈ¢ø Å¢¼§Åñ¼¡§Á? ±íÌ À¡÷ò¾¡Öõ ´§Ã Ž¢¸ §¿¡ìÌ. þ¾¢ÖÁ¡?]
¿£í¸û §¸ðÀ¾ü¸¡¸ ±ýÛ¨¼Â «ÊôÀ¨¼ì §¸ûÅ¢¸¨Ç Óý§É ¨Å츢§Èý.
´ÕíÌÈ¢ ±ýÀÐ 2^16 þ¼í¸¨Çì ¦¸¡ñ¼ ´Õ ¾Ã×ò ¦¾¡Ì¾¢ ±ýÈ¡ø «¾¢ÖûÇ ±ØòÐì¸û (characters) ±øÄ¡Óõ µ÷ ¬Å½ò¾¢ø §º÷óÐ ÅÃÄ¡õ ±ýÚ ¦À¡Õû. (¿¡ý ¬í¸¢ÄÓõ, «ÃÀ¢Ôõ, ºÂ¡Óõ, ¾Á¢Øõ, ºôÀ¡É¢ÂÓõ ¸ÄóÐ µ÷ ¬Å½õ ¯ÕÅ¡ì¸Ä¡õ. «¾üÌ þó¾ ´ÕíÌÈ¢ ¯¾Å §ÅñÎõ. «ôÀÊ ¯¾ÅÅ¢ø¨Ä¦ÂýÈ¡ø «Ð ´ÕíÌȢ¢ø¨Ä.) þó¾ 2^16 character ¸¨Ç Å⨺ô ÀÎò¾ §ÅñÎõ ±ýÈ¡ø ´§Ã ¦À¡ÐÅ¡É ¿¢Ãø ¾¡ý ÀÂýÀÎò¾ §ÅñÎõ. 1-þÄ¢ÕóÐ 128 ¦À¡ó¾¢üÌ ´Õ ¿¢Ãø, 256ø þÕóÐ 384ìÌ þý¦É¡Õ ¿¢Ãø, 1024 ø þÕóÐ 1152ìÌ þý¦É¡Õ ¿¢Ãø ±ýÚ §À¡öì ¦¸¡ñÊÕì¸ì ܼ¡Ð. ´ù¦Å¡Õ À̾¢ìÌõ (²ý Àò¾¢ìÌõ, «øÄРš츢Âò¾¢üÌõ) ´ù¦Å¡Õ ¿¢Ãø ±ýÈ¡ø «Ð «Å¢Æì ÜÊ ÓÊîÍô §À¡ð¼, patchwork ±ýÚ ¦ÀÂ÷.
µ÷ ¸ÄôÒ ¬Å½ò¾¢ø "¾Á¢ú ±ØòÐ ±ò¾¨É Åó¾¢Õ츢ÈÐ, ¬í¸¢Äõ ±ùÅÇ× Åó¾¢Õ츢ÈÐ, ºÂ¡õ ±ØòÐ ±ùÅÇ× Åó¾¢Õ츢ÈÐ, ºôÀ¡É¢Â ±ØòÐ ±ùÅÇ× Åó¾¢Õ츢ÈÐ?" ±ýÚ ¸ñÎÀ¢Êì¸ µ÷ ¬¨½ ¦¸¡ÎòÐ ´Õ ¿¢ÃÄ¡ø ¸ñÎÀ¢Êò¾¡ø ´ÕíÌÈ¢ ±ýÀ¾¢ø ¦À¡Õû þÕ츢ÈÐ. «¨¾ Å¢ÎòÐ ¿¡Ö¾¼¨Å ¿¡Ö ¿¢Ãø¸û ¨ÅòÐì ¸ó¾Ã§¸¡ÇÁ¡öì ¸ñÎÀ¢Êò¾¡ø «Ð ±ýÉ ´ÕíÌÈ¢? µ÷ ¬Å½ò¾¢ø Å⨺ôÀÎò¾ø, §¾Î¾ø ±ýÈ º¢È¢Â §Å¨Ä¸¨Çî ¦ºö (¯ÕÀ¢Âø «Äºø - morphological analysis - ¦ºö «øÄ.) ¿¡ýÌ ¿¢Ãø¸û «Îò¾ÎòÐ §Å¨Ä ¦ºöÅÐ ºÃ¢Â¡¸ þÕìÌÁ¡? «ôÀÊ þÕó¾¡ø «¨¾ô§À¡ö ´ÕíÌÈ¢ ±ýÚ ¦º¡øÖÅÐ Óð¼¡û ¾Éõ þø¨Ä¡? þ¾üÌ Á¡È¡¸, þô¦À¡ØÐ þÕìÌõ ±ñÁ¨¼ì (eight bit) ÌȢ£𨼧 «Îò¾ÎòÐô §À¡ðÎ ¿¡ý ¿¡Ö ¿¢Ãø¸¨Ç ¨ÅòÐî ¦ºöÐÅ¢ðÎô §À¡¸Ä¡§Á?
Àø§ÅÚ Åâ±ØòÐì¸¨Ç (þ¨¾ ¦Á¡Æ¢, ¦Á¡Æ¢ ±ýÚ ¦º¡øÄ¢ò ¾ÅÈ¡¸ ¯½÷óÐ ¦¸¡ûÙ¸¢§È¡õ. ÌÈ¢§ÂüÈò¾¢ø ÅÕÅÐ Åâ¦ÂØòÐì¸û. ¸¡ð¼¡¸ ASCII ±ýÀ¾¢ø ¬í¸¢Äõ «í§¸ ÌÈ¢§ÂüÈô À¼Å¢ø¨Ä. ¯§Ã¡Áý ±ØòÐ ÌÈ¢§ÂüÈô Àθ¢ÈÐ. «§¾ §À¡Ä TSCII-ø ¾Á¢ú ±ØòÐ ÌÈ¢§ÂüÈô Àθ¢ÈÐ. ¾Á¢ú¦Á¡Æ¢ «øÄ.) ´§Ã ÀðÊÂÄ¢ø ¦Åù§ÅÚ ±ØòÐ츨Çô À¡ò¾¢ À¡¾¢Â¡öì ÌÈ¢§ÂüÚõ §À¡Ð «ó¾ó¾ô À¡ò¾¢¸Ç¢ø «ó¾ó¾ ¦Á¡Æ¢¸Ç¢ý þÂøÅ⨺ô ÀÊ «Îì¸ §ÅñÎõ. «¨¾ Å¢ÎòÐ, °Ã¡ý ¦Á¡Æ¢ ±ØòÐ측¸ ±ý ¦Á¡Æ¢ ±Øò¨¾î º¢¨¾òÐ Å⨺ Á¡üÈ¢ Å¢º¢È¢ ±È¢Å¨¾ ¿¡ý ±ôÀÊ ´ôÒì ¦¸¡ûÇÓÊÔõ? ¿£ ¡¨Ãö¡ Å⨺¨Â Á¡üÈ? ±ý ¦Á¡Æ¢Â¢ø · ±ýÈ ±ØòÐ ÓýÉ¡ø ÅáÐ, «¸Ãõ ¾¡ý ÓýÉ¡ø ÅÕõ. þ§¾ §À¡Ä þó¾ ±ØòÐì¦¸É µ÷ ´ôÒì ¦¸¡ñ¼ Å⨺ þÕ츢ÈÐ. ±ý ¦Á¡Æ¢Â¢ý ±ØòÐ Å⨺¨Âì ¸¨ÄòÐì Ì¾È ´ÕíÌÈ¢î §º÷ò¾¢Âõ ¡÷?
±ý ¦Á¡Æ¢Â¢ø þøÄ¡¾ ´Ä¢¸¨Ç ±øÄ¡õ ¯û§Ç ¦¸¡ñÎÅóÐ «¾üÌ þ¼õ ¦¸¡Îì¸ §ÅñÊ §¾¨Å ±ýÉ? þô¦À¡ØÐ º¢Ä ¾Á¢Æ÷¸§Ç ¯ò¾Áõ ¯¾Å¢Ô¼ý z ±ýÈ ´Ä¢ìÌ ¿¢¸Ã¡É ¸¢Ãó¾ ±Øò¨¾ ¾Á¢ú ´ÕíÌÈ¢ô Àì¸ò¾¢ø §º÷ì¸ ÓýɣΠ¦¸¡Î츢ȡ÷¸§Ç? þ¾üÌ ±øÄ¡õ ±ýÉ «Õò¾õ? ¡÷ þÅ÷¸ÙìÌ «¾¢¸¡Ãõ ¦¸¡Îò¾Ð?
¾Á¢ú ±ØòÐ ±ýÀÐ µ÷ «¨º¦ÂØòРŨ¸ («¾¡ÅÐ ¦¿Îí¸½ìÌ). §Á¨Ä ±ØòÐì¸û «¸ÃÅ⨺ ±ØòÐì¸û («¾¡ÅÐ ÌÚí¸½ìÌ). þÐ §À¡¸ô Ò½÷ ±ýÀÐ þó¾¢Â ¦Á¡Æ¢¸Ç¢ø, ÌÈ¢ôÀ¡¸ò ¾Á¢Æ¢ø, Á¢¸ Ó츢Âõ. þô¦À¡ØÐ ¯ûÇ, ¸£ü¨È «ÊôÀ¨¼Â¡¸ì ¦¸¡ñ¼, ISCII -ø («§¾ §À¡Ä TSCII, TAB §À¡ýÈÅüÈ¢ø) þÄ츽 Å¢¾¢¸¨Çì ¦¸¡ñÎÅáÁø þó¾ô Ò½÷¨Âì ¨¸Â¡Ç ÓÊ¡Ð.
þ§¾ §À¡Äò §¾Î¾ø (searching) ±ýÀÐ ¯§Ã¡Áý ±Øò¾¢ø ASCII ÌȢ£ðÊø ¦ÅÚõ ±ñ Ó¸Åâ ´ôÀ£Î (number address comparison). ¦¸¡Îò¾¢ÕìÌõ ±ØòÐì¸Ç¢ý ±ñ Ó¸ÅâÔõ, ¬Å½ò¾¢ø «Õ¸Õ§¸ ÅÕõ ±ØòÐì¸Ç¢ý ±ñ Ó¸ÅâÔõ ´ýÚ §À¡ø þÕó¾¡øõ §¾¼ô Àð¼ Å¡÷ò¨¾ ¸¢¨¼òÐÅ¢Îõ. ¬É¡ø þý¨ÈìÌ þÕìÌõ ISCII ÌÈ¢§ÂüÈò¾¢ø (§ÅÚ ´ýÚÁ¢ø¨Ä ¯í¸Ç¢ý ¦Àò¾ô ¦Àâ ´ÕíÌÈ¢ ¾¡ý) þÄ츽 Å¢¾¢¸¨Ç ¯ûÇ¢¼¡Áø þ¨¾î ¦ºöÂÓÊ¡Ð. ¾Å¢Ã ¾Á¢Ø즸ýÚ ¾É¢ ¿¢Ãø ±Ø¾ §ÅñÎõ. ºÃ¢Â¡É ´ÕíÌȢ¢ø þÄ츽 Å¢¾¢¸¨Çì ¦¸¡ñÎÅáÁ§Ä Ò½÷¨Âì ¨¸Â¡Ç §ÅñÎõ. ¾Á¢Ø즸ýÚ ¾É¢ ¿¢Ãø ±Ø¾¡Á§Ä ¦ºö §ÅñÎõ. ºÃ¢Â¡É Ũ¸Â¢ø ±ØòÐì¸¨Ç ¯ûÇ¢ðÊÕó¾¡ø ¬í¸¢Äõ §À¡Ä§Å ¾Á¢Æ¢Öõ ¦ÅÚõ ±ñ Ó¸Åâ ´ôÀ£ðÊø ¦ºö ÓÊÔõ. þôÀÊ ±ñ Ó¸Åâ ´ôÀ£Î ¦ºöŧ¾ ±Ç¢¾¡ÉÐõ ¦À¡ÕÙûÇÐõ ¬Ìõ. «¨¾Å¢ÎòÐ ±ø§Ä¡Õõ ÅâÅ⡸ ´ù¦Å¡Õ ¦Á¡Æ¢ìÌõ ¿¢Ãø¸û ±Ø¾¢ì ¦¸¡ñÎ þÕó¾¡ø ±ôÀÊ? ºÃ¢Â¡¸î ¦º¡ýÉ¡ø, ¬í¸¢Äò¾¢üÌô ÀÂýÀÎõ §¾ðÎ ¿¢Ã§Ä (searching programme), Å⨺ ¿¢Ã§Ä (sorting programme) ¾Á¢ØìÌõ ÀÂýÀ¼§ÅñÎõ. ¯ñ¨ÁÂ¡É ´ÕíÌȢ¡ö þÕó¾¡ø ¾Á¢ØìÌ ±ýÚ Ò¾¢¾¡¸ §¾ðÎ ¿¢ÃÖõ, Å⨺ ¿¢ÃÖõ ±Ø¾¢ì ¦¸¡ñÎ þÕì¸ì ܼ¡Ð. ±øÄ¡ ´ÕíÌÈ¢ì ÌÈ¢§ÂüÈò¾¢üÌõ ´§Ã §¾ðÎ ¿¢Ãø, ´§Ã Å⨺ ¿¢Ãø ¾¡ý þÕì¸ §ÅñÎõ.
þó¾ «ÊôÀ¨¼ þøÄ¡¾ þý¨È ´ÕíÌÈ¢¨Â Á¡üÈ ÓÊ¡Ð. ¯Â¢÷¦Áö ±ØòÐ츨Çò ¦¾Ã¢óÐ ¦¸¡ñÎ, §¾¨Åô Àð¼§À¡Ð «ó¾ ¯Â¢÷¦Áö¸Ç¢ø þÕóÐ ¯Â¢¨ÃÔõ, ¦Áö¨ÂÔõ ¾É¢§Â Ò½÷ À¢Ã¢òÐ ±Îì¸ì ÜÊ ÌÈ¢§ÂüÈõ ¾¡ý, «¾ý ÅÆ¢ ±ñ Ó¸Åâ ¸ñÎ §¾¼, Å⨺ô ÀÎò¾ Å¡öôÀ¡¸ þÕìÌõ ÌÈ¢§ÂüÈõ ¾¡ý, ¿ÁìÌ ¯¸ó¾Ð. «ó¾ì ÌÈ¢§ÂüÈò¾¢ý «ÊôÀ¨¼ Ò½÷¡¸ þÕì¸ §ÅñÎõ. «¨¾ ´ôÒì ¦¸¡ûÇ¡¾, «øÄРŢĸ¢ô §À¡Ìõ ¯ôÒìÌî ºôÀ¡½¢Â¡É ÌÈ¢§ÂüÈò¨¾ ¨ÅòÐ즸¡ñ¼¡ø, ²¦¾¡ý¨ÈÔõ ¿¡õ ã쨸î ÍüÈ¢ ŨÇò§¾ ¦¾¡Î§Å¡õ.
±ýÛ¨¼Â ¸Õò¾¢ø þý¨È ´ÕíÌÈ¢ ±ýÀÐ Ó¾ü §¸¡½ø; «Ð ÓüÈ¢Öõ §¸¡½Ä¢ø ¾¡ý ¿õ¨Áì ¦¸¡ñÎ ¦ºøÖõ. þó¾ì §¸¡½¨Äî ºÃ¢¦ºö Òò¾¢º¡Ä¢ò ¾ÉÁ¡É ¿¢Ãø¸¨Ç ¿õ ¦º¡ùŨÈ¡Ç÷¸û ±Ø¾§ÅñÎõ. «ôÀÊî ¦ºöž¡ø, ¨Áì§Ã¡º¡ùð §À¡ýÈ ¦º¡ùÅ¨È ¿¢ÚÅÉí¸ÙìÌõ, ¯Ä¦¸íÌõ ÀÃóÐ ¸¢¼ìÌõ ¾Á¢úî ¦º¡ùŨÈ¡ÇÕìÌõ §ÅñÎÁ¡É¡ø ¿¢¨È §Å¨Ä ¸¢¨¼ìÌõ. º¢ýÉî º¢ýÉ ¦ºÂÖ즸øÄ¡õ ¦Àâ ¦º¡ùŨȸ¨Ç ±Ø¾¢ì ¦¸¡ñÎ þÕôÀ¡÷¸û. ±í¸¨Çô §À¡ýÈ ÀÂÉ¡Ç÷¸û, ´ù¦Å¡Õ Å¢Õò¾¢ìÌõ ¸¡Í ¦ºÄÅÆ¢òÐì ¦¸¡ñÎ þÕôÀ¡÷¸û.
Y2K ¿¢¨ÉÅ¢Õ츢Ⱦ¡? ¡§Ã¡ ´ÕÅ÷ «ó¾ì ¸¡Äò¾¢ø ºÃ¢Â¡É «ÊôÀ¨¼ ¦¸¡ûÇ¡¾¾¡ø, ±øÄ¡ì ¸½¢¸¨ÇÔõ ºÃ¢ ¦ºö§ÅñÎõ ±ýÚ §¸¡Ê§¸¡Ê¡¸î ¦ºÄÅÇ¢ò¾¡÷¸û. ²¸ôÀð¼ ¦º¡ùŨÈ¡Ç÷¸ÙìÌô À½õ ¸¢¨¼ò¾Ð. þôÀÊò¾¡ý þý¨È þó¾¢Â ¦Á¡Æ¢¸Ùì¸¡É ´ÕíÌÈ¢ þÕ츢ÈÐ. «Ð þó¾¢Â ±ØòÐì¸Ù측¸ «¼× (design) ¦ºöÂô Àð¼Ð «øÄ. «Ð «¸ÃÅ⨺ ±ØòÐì¸¨Ç «ÊôÀ¨¼Â¡¸ì ¦¸¡ñÎ ¿õ¨Á «Å÷¸ÙìÌ þ½í¸ Á¡üÈ¢ ŨÇ츢ÈÐ. ¿¡Óõ «Ê¨Áò ¾Éò§¾¡Î ŨÇóÐ ¦¸¡Î츢§È¡õ. ¦ÁÐ ¦ÁÐÅ¡¸ Ý𨼠²üÈ¢ ¾ýÉ¡ø ¾ùÅì ܼ ÓÊ¡¾ÀÊ ¬ì¸¢, ¾ý¨Éì ¦¸¡¨Ä ¦ºöÂô À¡÷츢ȡ÷¸û ±ýÚ Ü¼ô ÒâóÐ ¦¸¡ûÇ¡Ð, Á¸¢úô ÀÎõ ¾Å¨Ç¸û ¿¡õ.
±ýÉ ¦ºö §ÅñÎõ ±ýÚ ±ý¨Éì §¸ðË÷¸ÇøÄÅ¡? ¯í¸¨Çô §À¡ýÈ þ¨Ç»÷¸¨Çò ¾¢ÃðÎí¸û. ¯ò¾Áò¨¾ô §À¡ðÎ ¯ÖìÌí¸û. ¾Á¢Æ¸ «Ã¨º, þó¾¢Â «Ã¨º ¯ÖìÌí¸û. ´ÕíÌÈ¢î §º÷ò¾¢Âò¨¾ô §À¡ðÎ ¯ÖìÌí¸û. "þô¦À¡ØÐ ¯ûÇ ÌÈ¢§ÂüÈ «ÊôÀ¨¼ ¾ÅÚ. þó¾ò ¾ÅÈ¡É «ÊôÀ¨¼¨Â§Â ¸¨¼ôÀ¢Êò¾¡ø «ôÒÈõ ±øÄ¡Åü¨ÈÔõ ºÃ¢¦ºöÐ ¦¸¡ñ§¼ þÕì¸ §ÅñÊÂÐ ¾¡ý. ¿õ ¬Å½í¸û ±øÄ¡õ §Á¨Ä ¬Å½í¸¨Çì ¸¡ðÊÖõ þÃñÎÁ¼íÌ ãýÚ Á¼íÌ ¦ÀÕ¸¢ô §À¡Ìõ. ±É§Å §ÅÚ «ÊôÀ¨¼ìÌô §À¡¸ §ÅñÎõ" ±ýÚ ÅÄ¢ÔÚòÐí¸û.
«ýÀ¢üÌâ ÓÌóò, þ¨¾ ±øÄ¡õ ¿¡ý ¾Á¢ú ¯Ä¸õ Á¼üÌØÅ¢ø ¦ÅÌ ¿¡ð¸û §Àº¢Â¡¸¢Å¢ð¼Ð. þÐŨà ¿¡ý §¸ð¼ §¸ûÅ¢¸ÙìÌ §Á¡ÉÓõ, §¸Ä¢Ôõ ¾¡ý ÁÚ¦Á¡Æ¢. ¿£í¸û ¾¡ý þó¾ô §À¡Ä¢ ´ÕíÌȢ¢ø Á¡üȧÁ §¾¨Å¢ø¨Ä ±ýÚ ¦º¡øĢŢðË÷¸§Ç? «ôÒÈõ ±ý¨Éì §¸ð¼¡ø?
þý¨È ´ÕíÌȢ¢ø ²Ðõ ¦ºöÂÓÊ¡Р±ýÀ¾øÄ? Å⨺ô ÀÎòÐÅ£÷¸û, §¾ÎÅ£÷¸û, ¬É¡ø ±øÄ¡§Á «ó¾ó¾ ¦Á¡Æ¢ìÌ Å¢¾ôÀ¡¸ (language specific). «¼×ô ¦À¡È¢»É¡¸¢Â ¿¡ý «¨¾ ¦ºÕôÀ¢ü§¸ò¾ Ũ¸Â¢ø ¸¡¨Ä ¦ÅðÎÅÐ ±ýÚ ÒâóÐ ¦¸¡ûÙ¸¢§Èý. ±ý¨Éì §¸ð¼¡ø þó¾î ¦ºÕô¨Àò à츢 ±È¢óÐ ±ý ¸¡Ö째üÈ (±ý ¦Á¡Æ¢ì§¸üÈ) ¦ºÕô¨À «¼× ¦ºö§Åý.
«ôÒÈõ, ¿¡ý ¦º¡ùŨÈ¡Çý þø¨Ä. ¦ÅÚõ ÀÂÉý. ¦Á¡Æ¢ÂÈ¢× ²§¾¡ ¦¸¡ïºõ þÕôÀ¾¡¸ ±ñ½¢ì ¦¸¡ñÊÕôÀÅý. þó¾ Ó¨ÈÔõ ¿£ ¡÷ ±ýÚ §¸ðÎÅ¢¼¡¾£÷¸û. §Áü¦¸¡ñÎ ¦º¡øÄ ±ýÉ þÕ츢ÈÐ? ¿¡ý ¿¢ÃõÀ×õ §Àº¢Å¢ð§¼ý.
«ýÒ¼ý,
þáÁ.¸¢.
Sunday, April 17, 2005
சட்டம் போட்டு ஏழ்மையைப் போக்க முடியாது
ஒருமுறை சென்னையில் இருந்து மும்பைக்குப் போய்க் கொண்டிருந்த போது பறனையில், Sunday Times சூன் 8, 2003 நாளிதழைப் படிக்கும் வாய்ப்புக் கிடைத்தது. சுவாமியனாமிக்சு என்ற ஒரு நிரலை (column) திரு. சுவாமிநாதன் ச. அங்கலேசரிய அய்யர் (மயிலாடுதுறை நாடாளுமன்ற உறுப்பினர் மணி சங்கர அய்யரின் உடன் பிறந்தார்) இந்த இதழில் எழுதி வருகிறார். அவர் எழுதியதை இங்கு தமிழ்ப் படுத்தித் தருகிறேன்.
பொருளியல் பற்றியெல்லாம் தமிழ் மடற்குழுக்கள், வலைப்பதிவுகளில் நாம் ஏனோ பேச மாட்டேன் என்கிறோம். அதெல்லாம் சொல்ல ஆங்கிலத்தில் மட்டும் தான் முடியும் என்று எண்ணிக் கொண்டு விட்டோ மோ? தமிழில் இது போன்ற பலவற்றையும் தடையில்லாமல் எழுத முடியும் என்று எப்பொழுது எண்ணப் போகிறோம்? எப்பொழுது காட்டப் போகிறோம் என்ற ஆதங்கத்தில் இங்கு இந்தக் கட்டுரையை மொழி பெயர்த்திருக்கிறேன். மொழி பெயர்ப்பிற்கே உள்ள குறைகள் கீழே இருக்கலாம். குறை என்னுடையதே ஒழிய மொழியில் இல்லை.
மீண்டும் என் வேண்டுகோளை இங்கு முன்வைக்கிறேன். பல்வேறு புலனங்களில், துறைகளில் நாம் வேலை பார்க்கிறோம்; விருப்பம் கொள்ளுகிறோம். அவற்றில் இருந்து ஒவ்வொருவரும் ஓரளவாவது தமிழில் கொண்டுவர முயலுவோமே? வெறும் மரபு சார்ந்த வகையில் கதை, கவிதை, அரசியல், திரைப்படம் என்று எழுதித் தமிழின் வீச்சை ஏன் குறைத்துக் கொண்டு இருக்கிறோம் என்று எனக்குப் புலப்பட மாட்டேன் என்கிறது. தமிழ் என்பது ஒரு சில காரியங்களுக்கு மட்டும் தானா?
அன்புடன்,
இராம.கி.
------------------------------------------------------------
சட்டம் போட்டு ஏழ்மையைப் போக்க முடியாது.
ஏழ்மையைப் போக்குவதற்காக நான் கேள்விப்பட்ட பல முற்பொதி (proposal) களில், அரசு சாராத் தொண்டு நிறுவனங்களில் இருக்கும் என் நண்பர் ஒருவர் சொன்னது தான் மிக எளிமையானது. இந்த ஓர்மை கேட்பதற்கு மிக நளினமாகவும், வலியில்லாததாகவும் கூடத் தோற்றுகிறது. "அடிமட்டக் கூலியை முடிந்த மட்டும் கூட்டி, அதன் மூலம் எல்லோரையும் ஏன் ஏழ்மைக் கோட்டிற்கு மேல் கொண்டுவரக் கூடாது?" என்று அவர் கேட்டார்.
இந்த முற்பொதி வேலை செய்யுமோ என்று என்னைக் கேட்டால், செய்யாது என்று தான் நான் சொல்லுவேன்; ஏனென்றால் இதை நடைமுறைப் படுத்தும் போது, கூடவே எண்ணிப் பார்க்காத விளைவுகள் வந்து சேருமே? அப்பொழுது என்ன செய்வது? இது போன்ற முற்பொதிகளோடு கூடவே, நமைச்சல் கொடுக்கக் கூடிய, எப்படி முயன்றாலும் போய்த் தொலையாத, உடன் நிகழ் விதி ஒன்றும் இருக்கிறது என்பதை என் இளம்பருவ காலத்தில் தெரியாமல் இருந்தேன். குறிப்பாக, அந்தக் காலத்தில், மனமெல்லாம் பஞ்சடைத்துக் கிடந்த எழுவரற் கனவில் (liberal dream) இந்த உடன் நிகழ் விதி எனக்குப் புலப்படவே வில்லை. தவிரவும், ஏழ்மைக்காகத் திடீர் வாக்குகளைத் தேடிக் கொண்டிருந்த காலமல்லவா அது? ஏழ்மையைத் தொலைப்பது இப்படி எளிது என்றால், பல நூற்றாண்டுகளுக்கு முன்னால் அது ஏற்பட்டு இருக்குமே என்று கூட இளமையில் எனக்குத் தோன்றவில்லை.
துக்ளக் பேரரசர் இதுபோல ஒன்றைச் செய்ய முயன்றார். வெள்ளியும் செம்பும் ஒரே மதிப்புள்ளவை என்று ஓர் அரசாணையை அவர் பிறப்பித்தார். அந்த அரசாணை மூலம் செப்புக்காசுகளை வைத்திருக்கும் ஏழை மக்கள், வெள்ளியை வைத்திருப்பவர்களைப் போலவே பணக்காரர்கள் ஆகி விடுவார்கள் என்று அவர் நினைத்தார். ஆனால் உண்மையில் பணக்காரப் பொதினர்களே (businessmen) தங்களிடம் இருந்த செப்புக்காசுகளை அரசுக் கருவூலத்திடம் கொடுத்து மாற்றாக வெள்ளிக்காசுகளைப் பெற்றுக் கொண்டார்கள். மிக விரைவில் அரசின் கருவூலமே வெள்ளி இருப்பில் இல்லாமல் வெற்றாகிப் போனது. இதன் விளைவாக பணக்காரர்கள் மேலும் பணக்காரர்கள் ஆனார்கள்; ஏழைகள் என்றும் போல ஏழைகளாகவே சீரழிந்து கிடந்தார்கள். தான் அளித்த ஆணை, இப்படி எண்ணிப் பார்க்க முடியாத விளைவுகளை ஏற்படுத்தக் கூடும் என்று துக்ளக் பேரரசர் சிந்தித்துப் பார்க்கவும் இல்லை. ஆக மொத்தம் ஒரு அடிப்படைப் பொருளியல் விதியை துக்ளக் பேரரசர் சரியாகப் புரிந்து கொள்ளத் தவறிவிட்டார். வெள்ளி என்பது அரிதில் கிடைப்பது; செம்பு என்பதோ ஏராளமாகக் கொட்டிக் கிடப்பது. இந்த எளிய உண்மையை எந்தச் சட்டமும் போட்டு மாற்ற முடியாது.
இன்னும் கொஞ்சம் விளக்கமாகப் பார்ப்போம். ஒரு குறிப்பிட்ட மாநிலத்தில் கூலி வேளையாளுக்கான ஒரு நாட்கூலி 30 உருபாக்கள் என்று வைத்துக்கொள்ளுவோம். அதே பொழுது, ஓர் ஆண்டுக்கு 150 நாட்கள், கூலியாட்களுக்குக் கூலிவேலை கிடைக்கிறது என்றும் வைத்துக்கொள்ளுவோம். இந்த நிலையில், ஒரு வேலையாள் ஓர் ஆண்டுக்கு 4500 உருபாக்கள் மட்டுமே சம்பாதிப்பார். அப்படி இருந்தும் அவர் வறுமையிலேயே இருப்பார். இப்பொழுது, ஏழ்மையை ஒழிக்கவேண்டும் என்று எண்ணி நல்ல காரியம் செய்ய முற்பட்டு ஒரு முதல்வர் சட்டம் போட்டு மிகக் குறைந்த ஒரு நாள் கூலிவீதம் மாநிலம் எங்கணும் ரூ. 60 என்று ஆக்குகிறார் என்று வைத்துக் கொள்ளுவோமே? இப்பொழுது இந்த வகை உழைப்பாளர்கள் சம்பாதிப்பது இரட்டையாகுமா, என்ன?
இல்லைங்களே, உழைப்பு முதற்கொண்டு எதனொன்றின் விலையும் உயர்ந்தால், மிச்சமெல்லாம் பழைய படியே இருக்கும் போது, அதன் தேவை குறையத்தானே செய்யும்? கூலி வீதத்தை இரண்டு மடங்காக்கினால், முதலாளிகள் உழைப்பாளர்களைக் குறைக்கத் தொடங்குவார்களே? எல்லாவற்றையும் பொறிகளின் மூலம் செய்ய முற்படுவார்களே?, விளைப்பையே தானாட்டாக (automatic)க் கூட நடக்க வைப்பார்களே? இதன் மூலம் உழைப்பின் பயன்பாட்டைக் குறைப்பார்களே? இந்த நிலையில், பெரும் விளைப்புமை (productivity) உடைய வேலைகளைச் செய்கிற உழைப்பாளர்கள் மட்டுமே, கூட ஊதியம் பெற்று வேலையில் நிலைப்பார்கள். அதே பொழுது, பரவலாக இருக்கும் பெரும்பாலானோரின் வேலை பறி போகி விடும். முடிவில் கூலி வேலைக்காரர்கள் தங்களின் வேலைத் தேவை ஆண்டுக்கு 150 நாட்களில் இருந்து 70 நாட்களாகக் குறைந்து போகக் காண்பார்கள். இந்த நிலையில் அன்றாடக் கூலி இரண்டு மடங்காகியும், அவர்களின் ஆண்டு வருமானம் உண்மையில் குறைந்தல்லவா போகும்?
இத்தகைய மாற்றங்களின் நீண்ட நாள் விளைவுகள் இன்னும் மோசமாய் இருக்கும். உயர்கூலி நிலவும் மாநிலத்தில் முதலீட்டு செய்வதை முதலாளிகள் நிறுத்திக் கொள்வார்கள். மாறாக குறை கூலி நிலவும் மாநிலத்திற்குத் தங்கள் விளைப்பை மாற்றிக் கொள்வார்கள். இதுவும் மிக மோசமான நீண்டகால விளைவுகளை உருவாக்கும். ஏழ்மையைப் போக்கலாம் என்று நல்ல மனதோடு செய்த ஒரு காரியம் முடிவில் ஏழ்மையைக் கூட்டுவதற்கே வழி வகுக்கக் கூடும்.
மேலே சொன்னதைக் கண்டு அய்யப்பட்டால், கேரளாவின் எடுத்துக்காட்டைப் பாருங்கள். வரலாற்று வரிதியாக இந்த மாநிலம் தன்னை ஏழை மக்கள் பக்கம் சார்ந்ததாகவும், உழைப்பாளர் பக்கம் சார்ந்ததாகவும் மிக அதிகமான அளவுக்குக் காட்டி வந்திருக்கிறது. மிக விரிவான நிலச் சீர்திருத்தங்கள் இங்கு ஏற்பட்டிருக்கின்றன. நாட்டுப்புறங்களில் கூட தொழிலாளர் ஒன்றியங்கள் ஏற்படுத்தப்பட்டன. " தொடரி (train)யில் இருந்து இறங்கி இருவுள் நிலையத்தில் (Railway station) வரும் போது நம் சுமைகளை நாம் சுமக்கக் கூடாது, கூலியாள் வைத்துத்தான் சுமக்க வேண்டும்" என்ற அளவுக்குத் தடை போட வைத்த தொழிலாளர் ஒன்றியங்கள் எல்லா இடங்களிலும் "அது கூடாது; இது கூடாது" என்று விலக்குப் போட்டனர். இந்தியாவிலே மிக உயர்ந்த அளவுக்கு நாட்டுப்புறக் கூலிகள் உயர்த்தப் பட்டன. இப்படி எல்லாம் செய்து ஏழ்மையை ஒழித்து விடலாம் என்று அங்குள்ளவர்கள் நம்பினார்கள்.
ஆனால் மேலே கூறிய எண்ணிப் பாராத உடன் விளைவுகளின் விதி அங்கும் வேலை செய்யத் தொடங்கியது. ஏறிக் கொண்டே போகிற கூலி வீதங்களை முன்கொண்ட விவசாயிகள், உழைப்பு மிகவும் தேவைப்படும் நெல் போன்ற பயிர்வகைகளில் இருந்து விலகி உழைப்புக் குறைந்தே தேவைப்படும் தென்னை போன்ற பண்ணைப் பயிர்களுக்கு மாறினார்கள். எப்படியெல்லாம் மனித உழைப்பைக் குறைக்கலாம் என்று எண்ணிப் பார்த்து, புது வித ஆக்கங்களில் நுழைந்தார்கள். மாநிலத்தில் முதலிடு செய்வதைத் தொழில்முனைவோர் நிறுத்தினார்கள்.
இந்த உயர்கூலிகளின் காரணமாய், வழிவழியாக முந்திரியிலும், தென்னங் கயிற்றின் செய்முறையிலும் ஆயிரக்கணக்கில் ஈடுபட்ட கேரளத்தில் இருந்து, பட்டறைகளும், வேலைகளும், கூலி மிகக் குறைந்த தமிழ்நாட்டிற்குப் போய்ச் சேர்ந்தன. இதனால், மாநிலம் விட்டு மாநிலத்திற்கு விளைப்பை (produce) நகர்த்துவதை கேரள அரசு சட்டத்திற்குப் புறம்பாக ஆக்கியது. பொருளியல் மெய்ம்மைகளை மறுதலிக்கும் பல விதிகளைப் போல, இந்தச் சட்டமும் வேலை செய்யவில்லை. பெரும் அளவுக்கு விளைப்புகள் சட்டத்திற்குப் புறம்பாகத் தமிழ்நாட்டிற்குக் கடத்தப் பட்டன. வேலைகளும் பட்டறைகளும் தமிழ்நாட்டிற்கு கொஞ்சம் கொஞ்சமாக நகர்ந்தன.
இன்னும் மோசமாக, குறைந்த வேலைக்கு வேலை செய்ய தமிழ் உழைப்பாளர்களின் பெரும் வெள்ளம் முன்வந்தது; இதைக் கேரளத்தின் உயர்கூலிகளே ஊக்குவித்தன. பலனாக, உள்ளூர்காரர்களுக்கான வேலை வாய்ப்பு இன்னும் குறைந்தது.
இப்படியாக ஏழ்மையைக் குறைக்க வேண்டும் என்ற நல்ல குறிக்கோளோடு ஏற்படுத்திய கொள்கைகள் பொருளியற் தேக்கத்தை உருவாக்கின. திறமையுள்ள கேரளத்தார் வேலைக்காக மற்ற மாநிலங்களிலும், பிறகு அரபிய வளைகுடாப் பகுதியிலும் குடியேறத் தொடங்கினார்கள். இதனால் கேரளப் பொருளியல் வெளியேறியவர்கள் அனுப்பும் பணத்தை எதிர்பார்த்து நிற்கும் அஞ்சல் ஆணை (postal order)ப் பொருளியல் ஆக மாறிப் போனது. முடிவில் வெளியில் இருந்து கேரளத்திற்கு வந்து சேரும் பணம் மட்டும் ஓராண்டுக்கு ரூ. 15000 கோடி ஆனது; ஏழ்மையும் ஒருவகையில் விலகித் தான் போனது. ஆனால் என்ன விந்தை, உழைப்போருக்காகச் செய்யப் பட்ட கொள்கைகள் ஏழ்மையைக் குறைப்பதற்கு வேலை செய்யவேண்டிய வழி இதுவா?
இந்தியாவிலேயே மிகக் குறைந்த குழவி இறப்பும் (infant mortality), மிக உயர்ந்த எழுத்தறிவும் கொண்டது கேரளம். இத்தகைய பெருமிதமான குமுக அடையாளங்கள் இன்னொரு ஆசியப் புலியாவதற்கான பொந்திகை (potential)யைக் கொடுக்கின்றன. ஆனால், அப்படி ஆகாமல் கேரளம் வெறும் ஆசிய ஆமையாக ஆகிப் போனது. இதனால் தான் சொல்லுகிறேன், ஏழ்மையைச் சட்டம் போட்டுப் போக்க முடியாது. ஏன் என்பதைப் புரிந்து கொள்ள வேண்டுமானால், கேரளத்தைப் படியுங்கள்.
மோசமான விளைவுகளைப் பட்டறியாமல் எப்படி இரோப்பியர்களும் அமெரிக்களும் தங்கள் கூலி நிலவரத்தைக் கூட்டினார்கள் என்று சில வாசகர்கள் கேட்கலாம். அதன் விடை விளைப்புமை (productivity)யைக் கூட்டுவதில் இருக்கிறது. உழைப்பாளர்களின் விளைப்புமை கூடும் பொழுது, வேலை கொடுப்பவர்களுக்குக் கூடக் கூலி கொடுத்தும், போட்டியாளர்களுக்கு ஈடு கொடுத்துக் கட்டி வருகிறாற் போல் ஆகிறது. ஏழ்மையைக் குறைப்பதன் சூக்குமம் விளைப்புமையைக் கூட்டுவதிலேயே உள்ளது. அப்படிச் செய்வது கூலிகளை நெடுநாட்களுக்கு நிலைப்பதாக உயர்த்த வைக்கிறது. சட்டம் போடுவது அப்படிச் செய்யாது.
------------------------------------------------------------------
In TSCII:
´ÕÓ¨È ¦ºý¨É¢ø þÕóÐ Óõ¨ÀìÌô §À¡öì ¦¸¡ñÊÕó¾ §À¡Ð ÀȨÉ¢ø, Sunday Times Ýý 8, 2003 ¿¡Ç¢¾¨Æô ÀÊìÌõ Å¡öôÒì ¸¢¨¼ò¾Ð. ÍÅ¡Á¢ÂÉ¡Á¢ìÍ ±ýÈ ´Õ ¿¢Ã¨Ä (column) ¾¢Õ. ÍÅ¡Á¢¿¡¾ý º. «í¸§ÄºÃ¢Â «öÂ÷ (Á¢ġÎÐ¨È ¿¡¼¡ÙÁýÈ ¯ÚôÀ¢É÷ Á½¢ ºí¸Ã «öÂâý ¯¼ý À¢Èó¾¡÷) þó¾ þ¾Æ¢ø ±Ø¾¢ ÅÕ¸¢È¡÷. «Å÷ ±Ø¾¢Â¨¾ þíÌ ¾Á¢úô ÀÎò¾¢ò ¾Õ¸¢§Èý.
¦À¡ÕÇ¢Âø ÀüÈ¢¦ÂøÄ¡õ ¾Á¢ú Á¼üÌØì¸û, ŨÄôÀ¾¢×¸Ç¢ø ¿¡õ ²§É¡ §Àº Á¡ð§¼ý ±ý¸¢§È¡õ. «¦¾øÄ¡õ ¦º¡øÄ ¬í¸¢Äò¾¢ø ÁðÎõ ¾¡ý ÓÊÔõ ±ýÚ ±ñ½¢ì ¦¸¡ñΠŢ𧼡§Á¡? ¾Á¢Æ¢ø þÐ §À¡ýÈ ÀÄÅü¨ÈÔõ ¾¨¼Â¢øÄ¡Áø ±Ø¾ ÓÊÔõ ±ýÚ ±ô¦À¡ØÐ ±ñ½ô §À¡¸¢§È¡õ? ±ô¦À¡ØÐ ¸¡ð¼ô §À¡¸¢§È¡õ ±ýÈ ¬¾í¸ò¾¢ø þíÌ þó¾ì ¸ðΨè ¦Á¡Æ¢ ¦ÀÂ÷ò¾¢Õ츢§Èý. ¦Á¡Æ¢ ¦ÀÂ÷ôÀ¢ü§¸ ¯ûÇ Ì¨È¸û ¸£§Æ þÕì¸Ä¡õ. Ì¨È ±ýÛ¨¼Â§¾ ´Æ¢Â ¦Á¡Æ¢Â¢ø þø¨Ä.
Á£ñÎõ ±ý §ÅñΧ¸¡¨Ç þíÌ Óý¨Å츢§Èý. Àø§ÅÚ ÒÄÉí¸Ç¢ø, ШȸǢø ¿¡õ §Å¨Ä À¡÷츢§È¡õ; Å¢ÕôÀõ ¦¸¡ûÙ¸¢§È¡õ. «ÅüÈ¢ø þÕóÐ ´ù¦Å¡ÕÅÕõ µÃÇÅ¡ÅÐ ¾Á¢Æ¢ø ¦¸¡ñÎÅà ÓÂ֧š§Á? ¦ÅÚõ ÁÃÒ º¡÷ó¾ Ũ¸Â¢ø ¸¨¾, ¸Å¢¨¾, «Ãº¢Âø, ¾¢¨ÃôÀ¼õ ±ýÚ ±Ø¾¢ò ¾Á¢Æ¢ý ţ ²ý ̨ÈòÐì ¦¸¡ñÎ þÕ츢§È¡õ ±ýÚ ±ÉìÌô ÒÄôÀ¼ Á¡ð§¼ý ±ý¸¢ÈÐ. ¾Á¢ú ±ýÀÐ ´Õ º¢Ä ¸¡Ã¢Âí¸ÙìÌ ÁðÎõ ¾¡É¡?
«ýÒ¼ý,
þáÁ.¸¢.
------------------------------------------------------------
ºð¼õ §À¡ðÎ ²ú¨Á¨Âô §À¡ì¸ ÓÊ¡Ð.
²ú¨Á¨Âô §À¡ìÌžü¸¡¸ ¿¡ý §¸ûÅ¢ôÀð¼ ÀÄ Óü¦À¡¾¢ (proposal) ¸Ç¢ø, «ÃÍ º¡Ã¡ò ¦¾¡ñÎ ¿¢ÚÅÉí¸Ç¢ø þÕìÌõ ±ý ¿ñÀ÷ ´ÕÅ÷ ¦º¡ýÉÐ ¾¡ý Á¢¸ ±Ç¢¨Á¡ÉÐ. þó¾ µ÷¨Á §¸ðÀ¾üÌ Á¢¸ ¿Ç¢ÉÁ¡¸×õ, ÅĢ¢øÄ¡¾¾¡¸×õ ܼò §¾¡üÚ¸¢ÈÐ. "«ÊÁð¼ì ÜÄ¢¨Â ÓÊó¾ ÁðÎõ ÜðÊ, «¾ý ãÄõ ±ø§Ä¡¨ÃÔõ ²ý ²ú¨Áì §¸¡ðÊüÌ §Áø ¦¸¡ñÎÅÃì ܼ¡Ð?" ±ýÚ «Å÷ §¸ð¼¡÷.
þó¾ Óü¦À¡¾¢ §Å¨Ä ¦ºöÔ§Á¡ ±ýÚ ±ý¨Éì §¸ð¼¡ø, ¦ºö¡Р±ýÚ ¾¡ý ¿¡ý ¦º¡øÖ§Åý; ²¦ÉýÈ¡ø þ¨¾ ¿¨¼Ó¨Èô ÀÎòÐõ §À¡Ð, ܼ§Å ±ñ½¢ô À¡÷측¾ Å¢¨Ç׸û ÅóÐ §ºÕ§Á? «ô¦À¡ØÐ ±ýÉ ¦ºöÅÐ? þÐ §À¡ýÈ Óü¦À¡¾¢¸§Ç¡Î ܼ§Å, ¿¨Áîºø ¦¸¡Îì¸ì ÜÊÂ, ±ôÀÊ ÓÂýÈ¡Öõ §À¡öò ¦¾¡¨Ä¡¾, ¯¼ý ¿¢¸ú Å¢¾¢ ´ýÚõ þÕ츢ÈÐ ±ýÀ¨¾ ±ý þÇõÀÕÅ ¸¡Äò¾¢ø ¦¾Ã¢Â¡Áø þÕó§¾ý. ÌÈ¢ôÀ¡¸, «ó¾ì ¸¡Äò¾¢ø, ÁɦÁøÄ¡õ Àﺨ¼òÐì ¸¢¼ó¾ ±ØÅÃü ¸ÉÅ¢ø (liberal dream) þó¾ ¯¼ý ¿¢¸ú Å¢¾¢ ±ÉìÌô ÒÄôÀ¼§Å Å¢ø¨Ä. ¾Å¢Ã×õ, ²ú¨Á측¸ò ¾¢Ë÷ Å¡ì̸¨Çò §¾Êì ¦¸¡ñÊÕó¾ ¸¡ÄÁøÄÅ¡ «Ð? ²ú¨Á¨Âò ¦¾¡¨ÄôÀÐ þôÀÊ ±Ç¢Ð ±ýÈ¡ø, ÀÄ áüÈ¡ñθÙìÌ ÓýÉ¡ø «Ð ²üÀðÎ þÕì̧Á ±ýÚ Ü¼ þǨÁ¢ø ±ÉìÌò §¾¡ýÈÅ¢ø¨Ä.
ÐìÇì §ÀÃú÷ þЧÀ¡Ä ´ý¨Èî ¦ºö ÓÂýÈ¡÷. ¦ÅûÇ¢Ôõ ¦ºõÒõ ´§Ã Á¾¢ôÒûǨŠ±ýÚ µ÷ «Ãº¡¨½¨Â «Å÷ À¢ÈôÀ¢ò¾¡÷. «ó¾ «Ãº¡¨½ ãÄõ ¦ºôÒ측͸¨Ç ¨Åò¾¢ÕìÌõ ²¨Æ Áì¸û, ¦ÅûÇ¢¨Â ¨Åò¾¢ÕôÀÅ÷¸¨Çô §À¡Ä§Å À½ì¸¡Ã÷¸û ¬¸¢ Å¢ÎÅ¡÷¸û ±ýÚ «Å÷ ¿¢¨Éò¾¡÷. ¬É¡ø ¯ñ¨Á¢ø À½ì¸¡Ãô ¦À¡¾¢É÷¸§Ç (businessmen) ¾í¸Ç¢¼õ þÕó¾ ¦ºôÒ측͸¨Ç «ÃÍì ¸ÕçÄò¾¢¼õ ¦¸¡ÎòÐ Á¡üÈ¡¸ ¦ÅûǢ측͸¨Çô ¦ÀüÚì ¦¸¡ñ¼¡÷¸û. Á¢¸ Å¢¨ÃÅ¢ø «Ãº¢ý ¸ÕçħÁ ¦ÅûÇ¢ þÕôÀ¢ø þøÄ¡Áø ¦ÅüÈ¡¸¢ô §À¡ÉÐ. þ¾ý Å¢¨ÇÅ¡¸ À½ì¸¡Ã÷¸û §ÁÖõ À½ì¸¡Ã÷¸û ¬É¡÷¸û; ²¨Æ¸û ±ýÚõ §À¡Ä ²¨Æ¸Ç¡¸§Å º£ÃÆ¢óÐ ¸¢¼ó¾¡÷¸û. ¾¡ý «Ç¢ò¾ ¬¨½, þôÀÊ ±ñ½¢ô À¡÷ì¸ ÓÊ¡¾ Å¢¨Ç׸¨Ç ²üÀÎò¾ì ÜÎõ ±ýÚ ÐìÇì §ÀÃú÷ º¢ó¾¢òÐô À¡÷ì¸×õ þø¨Ä. ¬¸ ¦Á¡ò¾õ ´Õ «ÊôÀ¨¼ô ¦À¡ÕÇ¢Âø Å¢¾¢¨Â ÐìÇì §ÀÃú÷ ºÃ¢Â¡¸ô ÒâóÐ ¦¸¡ûÇò ¾ÅȢŢð¼¡÷. ¦ÅûÇ¢ ±ýÀÐ «Ã¢¾¢ø ¸¢¨¼ôÀÐ; ¦ºõÒ ±ýÀ§¾¡ ²Ã¡ÇÁ¡¸ì ¦¸¡ðÊì ¸¢¼ôÀÐ. þó¾ ±Ç¢Â ¯ñ¨Á¨Â ±ó¾î ºð¼Óõ §À¡ðÎ Á¡üÈ ÓÊ¡Ð.
þýÛõ ¦¸¡ïºõ Å¢Çì¸Á¡¸ô À¡÷ô§À¡õ. ´Õ ÌÈ¢ôÀ¢ð¼ Á¡¿¢Äò¾¢ø ÜÄ¢ §Å¨Ç¡Ùì¸¡É ´Õ ¿¡ðÜÄ¢ 30 ¯ÕÀ¡ì¸û ±ýÚ ¨ÅòÐ즸¡û٧šõ. «§¾ ¦À¡ØÐ, µ÷ ¬ñÎìÌ 150 ¿¡ð¸û, ÜĢ¡ð¸ÙìÌì ÜÄ¢§Å¨Ä ¸¢¨¼ì¸¢ÈÐ ±ýÚõ ¨ÅòÐ즸¡û٧šõ. þó¾ ¿¢¨Ä¢ø, ´Õ §Å¨Ä¡û µ÷ ¬ñÎìÌ 4500 ¯ÕÀ¡ì¸û ÁðΧÁ ºõÀ¡¾¢ôÀ¡÷. «ôÀÊ þÕóÐõ «Å÷ ÅÚ¨Á¢§Ä§Â þÕôÀ¡÷. þô¦À¡ØÐ, ²ú¨Á¨Â ´Æ¢ì¸§ÅñÎõ ±ýÚ ±ñ½¢ ¿øÄ ¸¡Ã¢Âõ ¦ºö ÓüÀðÎ ´Õ Ó¾øÅ÷ ºð¼õ §À¡ðÎ Á¢¸ì ̨Èó¾ ´Õ ¿¡û ÜĢţ¾õ Á¡¿¢Äõ ±í¸Ïõ å. 60 ±ýÚ ¬ì̸¢È¡÷ ±ýÚ ¨ÅòÐì ¦¸¡û٧š§Á? þô¦À¡ØÐ þó¾ Ũ¸ ¯¨ÆôÀ¡Ç÷¸û ºõÀ¡¾¢ôÀÐ þÃð¨¼Â¡ÌÁ¡, ±ýÉ?
þø¨Äí¸§Ç, ¯¨ÆôÒ Ó¾ü¦¸¡ñÎ ±¾¦É¡ýÈ¢ý Å¢¨ÄÔõ ¯Â÷ó¾¡ø, Á¢îº¦ÁøÄ¡õ À¨Æ Àʧ þÕìÌõ §À¡Ð, «¾ý §¾¨Å ̨ÈÂò¾¡§É ¦ºöÔõ? ÜÄ¢ Å£¾ò¨¾ þÃñÎ Á¼í¸¡ì¸¢É¡ø, ӾġǢ¸û ¯¨ÆôÀ¡Ç÷¸¨Çì ̨Èì¸ò ¦¾¡¼íÌÅ¡÷¸§Ç? ±øÄ¡Åü¨ÈÔõ ¦À¡È¢¸Ç¢ý ãÄõ ¦ºö ÓüÀÎÅ¡÷¸§Ç?, Å¢¨Çô¨À§Â ¾¡É¡ð¼¡¸ (automatic)ì ܼ ¿¼ì¸ ¨ÅôÀ¡÷¸§Ç? þ¾ý ãÄõ ¯¨ÆôÀ¢ý ÀÂýÀ¡ð¨¼ì ̨ÈôÀ¡÷¸§Ç? þó¾ ¿¢¨Ä¢ø, ¦ÀÕõ Å¢¨ÇôÒ¨Á (productivity) ¯¨¼Â §Å¨Ä¸¨Çî ¦ºö¸¢È ¯¨ÆôÀ¡Ç÷¸û ÁðΧÁ, ܼ °¾¢Âõ ¦ÀüÚ §Å¨Ä¢ø ¿¢¨ÄôÀ¡÷¸û. «§¾ ¦À¡ØÐ, ÀÃÅÄ¡¸ þÕìÌõ ¦ÀÕõÀ¡Ä¡§É¡Ã¢ý §Å¨Ä ÀÈ¢ §À¡¸¢ Å¢Îõ. ÓÊÅ¢ø ÜÄ¢ §Å¨Ä측Ã÷¸û ¾í¸Ç¢ý §Å¨Äò §¾¨Å ¬ñÎìÌ 150 ¿¡ð¸Ç¢ø þÕóÐ 70 ¿¡ð¸Ç¡¸ì ̨ÈóÐ §À¡¸ì ¸¡ñÀ¡÷¸û. þó¾ ¿¢¨Ä¢ø «ýÈ¡¼ì ÜÄ¢ þÃñÎ Á¼í¸¡¸¢Ôõ, «Å÷¸Ç¢ý ¬ñÎ ÅÕÁ¡Éõ ¯ñ¨Á¢ø ̨Èó¾øÄÅ¡ §À¡Ìõ?
þò¾¨¸Â Á¡üÈí¸Ç¢ý ¿£ñ¼ ¿¡û Å¢¨Ç׸û þýÛõ §Á¡ºÁ¡ö þÕìÌõ. ¯Â÷ÜÄ¢ ¿¢Ä×õ Á¡¿¢Äò¾¢ø ӾģðÎ ¦ºöŨ¾ ӾġǢ¸û ¿¢Úò¾¢ì ¦¸¡ûÅ¡÷¸û. Á¡È¡¸ Ì¨È ÜÄ¢ ¿¢Ä×õ Á¡¿¢Äò¾¢üÌò ¾í¸û Å¢¨Çô¨À Á¡üÈ¢ì ¦¸¡ûÅ¡÷¸û. þÐ×õ Á¢¸ §Á¡ºÁ¡É ¿£ñ¼¸¡Ä Å¢¨Ç׸¨Ç ¯ÕÅ¡ìÌõ. ²ú¨Á¨Âô §À¡ì¸Ä¡õ ±ýÚ ¿øÄ Áɧ¾¡Î ¦ºö¾ ´Õ ¸¡Ã¢Âõ ÓÊÅ¢ø ²ú¨Á¨Âì ÜðΞü§¸ ÅÆ¢ ÅÌì¸ì ÜÎõ.
§Á§Ä ¦º¡ýɨ¾ì ¸ñÎ «öÂôÀð¼¡ø, §¸ÃÇ¡Å¢ý ±ÎòÐ측ð¨¼ô À¡Õí¸û. ÅÃÄ¡üÚ Å⾢¡¸ þó¾ Á¡¿¢Äõ ¾ý¨É ²¨Æ Áì¸û Àì¸õ º¡÷󾾡¸×õ, ¯¨ÆôÀ¡Ç÷ Àì¸õ º¡÷󾾡¸×õ Á¢¸ «¾¢¸Á¡É «Ç×ìÌì ¸¡ðÊ Åó¾¢Õ츢ÈÐ. Á¢¸ Å¢Ã¢Å¡É ¿¢Äî º£÷¾¢Õò¾í¸û þíÌ ²üÀðÊÕ츢ýÈÉ. ¿¡ðÎôÒÈí¸Ç¢ø ܼ ¦¾¡Æ¢Ä¡Ç÷ ´ýÈ¢Âí¸û ²üÀÎò¾ôÀð¼É. " ¦¾¡¼Ã¢ (train)¢ø þÕóÐ þÈí¸¢ þÕ×û ¿¢¨ÄÂò¾¢ø (Railway station) ÅÕõ §À¡Ð ¿õ ͨÁ¸¨Ç ¿¡õ ÍÁì¸ì ܼ¡Ð, ÜĢ¡û ¨ÅòÐò¾¡ý ÍÁì¸ §ÅñÎõ" ±ýÈ «Ç×ìÌò ¾¨¼ §À¡¼ ¨Åò¾ ¦¾¡Æ¢Ä¡Ç÷ ´ýÈ¢Âí¸û ±øÄ¡ þ¼í¸Ç¢Öõ "«Ð ܼ¡Ð; þРܼ¡Ð" ±ýÚ Å¢ÄìÌô §À¡ð¼É÷. þó¾¢Â¡Å¢§Ä Á¢¸ ¯Â÷ó¾ «Ç×ìÌ ¿¡ðÎôÒÈì ÜÄ¢¸û ¯Â÷ò¾ô Àð¼É. þôÀÊ ±øÄ¡õ ¦ºöÐ ²ú¨Á¨Â ´Æ¢òРŢ¼Ä¡õ ±ýÚ «íÌûÇÅ÷¸û ¿õÀ¢É¡÷¸û.
¬É¡ø §Á§Ä ÜȢ ±ñ½¢ô À¡Ã¡¾ ¯¼ý Å¢¨Ç׸Ǣý Å¢¾¢ «íÌõ §Å¨Ä ¦ºöÂò ¦¾¡¼í¸¢ÂÐ. ²È¢ì ¦¸¡ñ§¼ §À¡¸¢È ÜÄ¢ Å£¾í¸¨Ç Óý¦¸¡ñ¼ Ţź¡Â¢¸û, ¯¨ÆôÒ Á¢¸×õ §¾¨ÅôÀÎõ ¦¿ø §À¡ýÈ À¢÷Ũ¸¸Ç¢ø þÕóРŢĸ¢ ¯¨ÆôÒì ̨Èó§¾ §¾¨ÅôÀÎõ ¦¾ý¨É §À¡ýÈ Àñ¨½ô À¢÷¸ÙìÌ Á¡È¢É¡÷¸û. ±ôÀʦÂøÄ¡õ ÁÉ¢¾ ¯¨Æô¨Àì ̨Èì¸Ä¡õ ±ýÚ ±ñ½¢ô À¡÷òÐ, ÒРŢ¾ ¬ì¸í¸Ç¢ø ѨÆó¾¡÷¸û. Á¡¿¢Äò¾¢ø ӾĢΠ¦ºöŨ¾ò ¦¾¡Æ¢øӨɧš÷ ¿¢Úò¾¢É¡÷¸û.
þó¾ ¯Â÷ÜÄ¢¸Ç¢ý ¸¡Ã½Á¡ö, ÅÆ¢ÅƢ¡¸ Óó¾¢Ã¢Â¢Öõ, ¦¾ýÉí ¸Â¢üÈ¢ý ¦ºöӨȢÖõ ¬Â¢Ã츽츢ø ®ÎÀð¼ §¸ÃÇò¾¢ø þÕóÐ, Àð¼¨È¸Ùõ, §Å¨Ä¸Ùõ, ÜÄ¢ Á¢¸ì ̨Èó¾ ¾Á¢ú¿¡ðÊüÌô §À¡öî §º÷ó¾É. þ¾É¡ø, Á¡¿¢Äõ Å¢ðÎ Á¡¿¢Äò¾¢üÌ Å¢¨Çô¨À (produce) ¿¸÷òÐŨ¾ §¸ÃÇ «ÃÍ ºð¼ò¾¢üÌô ÒÈõÀ¡¸ ¬ì¸¢ÂÐ. ¦À¡ÕÇ¢Âø ¦Áöõ¨Á¸¨Ç ÁھĢìÌõ ÀÄ Å¢¾¢¸¨Çô §À¡Ä, þó¾î ºð¼Óõ §Å¨Ä ¦ºöÂÅ¢ø¨Ä. ¦ÀÕõ «Ç×ìÌ Å¢¨ÇôÒ¸û ºð¼ò¾¢üÌô ÒÈõÀ¡¸ò ¾Á¢ú¿¡ðÊüÌì ¸¼ò¾ô Àð¼É. §Å¨Ä¸Ùõ Àð¼¨È¸Ùõ ¾Á¢ú¿¡ðÊüÌ ¦¸¡ïºõ ¦¸¡ïºÁ¡¸ ¿¸÷ó¾É.
þýÛõ §Á¡ºÁ¡¸, ̨Èó¾ §Å¨ÄìÌ §Å¨Ä ¦ºö ¾Á¢ú ¯¨ÆôÀ¡Ç÷¸Ç¢ý ¦ÀÕõ ¦ÅûÇõ ÓýÅó¾Ð; þ¨¾ì §¸ÃÇò¾¢ý ¯Â÷ÜÄ¢¸§Ç °ìÌÅ¢ò¾É. ÀÄÉ¡¸, ¯ûé÷¸¡Ã÷¸Ùì¸¡É §Å¨Ä Å¡öôÒ þýÛõ ̨Èó¾Ð.
þôÀÊ¡¸ ²ú¨Á¨Âì ̨Èì¸ §ÅñÎõ ±ýÈ ¿øÄ ÌȢ째¡§Ç¡Î ²üÀÎò¾¢Â ¦¸¡û¨¸¸û ¦À¡ÕÇ¢Âü §¾ì¸ò¨¾ ¯Õš츢É. ¾¢È¨ÁÔûÇ §¸ÃÇò¾¡÷ §Å¨Ä측¸ ÁüÈ Á¡¿¢Äí¸Ç¢Öõ, À¢ÈÌ «ÃÀ¢Â ŨÇ̼¡ô À̾¢Â¢Öõ ÌʧÂÈò ¦¾¡¼í¸¢É¡÷¸û. þ¾É¡ø §¸ÃÇô ¦À¡ÕÇ¢Âø ¦ÅÇ¢§ÂÈ¢ÂÅ÷¸û «ÛôÒõ À½ò¨¾ ±¾¢÷À¡÷òÐ ¿¢üÌõ «ïºø ¬¨½ (postal order)ô ¦À¡ÕÇ¢Âø ¬¸ Á¡È¢ô §À¡ÉÐ. ÓÊÅ¢ø ¦ÅǢ¢ø þÕóÐ §¸ÃÇò¾¢üÌ ÅóÐ §ºÕõ À½õ ÁðÎõ µÃ¡ñÎìÌ å. 15000 §¸¡Ê ¬ÉÐ; ²ú¨ÁÔõ ´ÕŨ¸Â¢ø Ţĸ¢ò ¾¡ý §À¡ÉÐ. ¬É¡ø ±ýÉ Å¢ó¨¾, ¯¨Æô§À¡Õ측¸î ¦ºöÂô Àð¼ ¦¸¡û¨¸¸û ²ú¨Á¨Âì ̨ÈôÀ¾üÌ §Å¨Ä ¦ºö§ÅñÊ ÅÆ¢ þÐÅ¡?
þó¾¢Â¡Å¢§Ä§Â Á¢¸ì ̨Èó¾ ÌÆÅ¢ þÈôÒõ (infant mortality), Á¢¸ ¯Â÷ó¾ ±Øò¾È¢×õ ¦¸¡ñ¼Ð §¸ÃÇõ. þò¾¨¸Â ¦ÀÕÁ¢¾Á¡É ÌÓ¸ «¨¼Â¡Çí¸û þý¦É¡Õ ¬º¢Âô ÒĢ¡žü¸¡É ¦À¡ó¾¢¨¸ (potential)¨Âì ¦¸¡Î츢ýÈÉ. ¬É¡ø, «ôÀÊ ¬¸¡Áø §¸ÃÇõ ¦ÅÚõ ¬º¢Â ¬¨Á¡¸ ¬¸¢ô §À¡ÉÐ. þ¾É¡ø ¾¡ý ¦º¡øÖ¸¢§Èý, ²ú¨Á¨Âî ºð¼õ §À¡ðÎô §À¡ì¸ ÓÊ¡Ð. ²ý ±ýÀ¨¾ô ÒâóÐ ¦¸¡ûÇ §ÅñÎÁ¡É¡ø, §¸ÃÇò¨¾ô ÀÊÔí¸û.
§Á¡ºÁ¡É Å¢¨Ç׸¨Çô Àð¼È¢Â¡Áø ±ôÀÊ þ§Ã¡ôÀ¢Â÷¸Ùõ «¦Áâì¸Ùõ ¾í¸û ÜÄ¢ ¿¢ÄÅÃò¨¾ì ÜðÊÉ¡÷¸û ±ýÚ º¢Ä Å¡º¸÷¸û §¸ð¸Ä¡õ. «¾ý Å¢¨¼ Å¢¨ÇôÒ¨Á (productivity)¨Âì ÜðΞ¢ø þÕ츢ÈÐ. ¯¨ÆôÀ¡Ç÷¸Ç¢ý Å¢¨ÇôÒ¨Á ÜÎõ ¦À¡ØÐ, §Å¨Ä ¦¸¡ÎôÀÅ÷¸ÙìÌì ܼì ÜÄ¢ ¦¸¡ÎòÐõ, §À¡ðÊ¡Ç÷¸ÙìÌ ®Î ¦¸¡ÎòÐì ¸ðÊ ÅÕ¸¢È¡ü §À¡ø ¬¸¢ÈÐ. ²ú¨Á¨Âì ̨ÈôÀ¾ý ÝìÌÁõ Å¢¨ÇôÒ¨Á¨Âì ÜðΞ¢§Ä§Â ¯ûÇÐ. «ôÀÊî ¦ºöÅÐ ÜÄ¢¸¨Ç ¦¿Î¿¡ð¸ÙìÌ ¿¢¨ÄôÀ¾¡¸ ¯Â÷ò¾ ¨Å츢ÈÐ. ºð¼õ §À¡ÎÅÐ «ôÀÊî ¦ºö¡Ð.
------------------------------------------------------------------
பொருளியல் பற்றியெல்லாம் தமிழ் மடற்குழுக்கள், வலைப்பதிவுகளில் நாம் ஏனோ பேச மாட்டேன் என்கிறோம். அதெல்லாம் சொல்ல ஆங்கிலத்தில் மட்டும் தான் முடியும் என்று எண்ணிக் கொண்டு விட்டோ மோ? தமிழில் இது போன்ற பலவற்றையும் தடையில்லாமல் எழுத முடியும் என்று எப்பொழுது எண்ணப் போகிறோம்? எப்பொழுது காட்டப் போகிறோம் என்ற ஆதங்கத்தில் இங்கு இந்தக் கட்டுரையை மொழி பெயர்த்திருக்கிறேன். மொழி பெயர்ப்பிற்கே உள்ள குறைகள் கீழே இருக்கலாம். குறை என்னுடையதே ஒழிய மொழியில் இல்லை.
மீண்டும் என் வேண்டுகோளை இங்கு முன்வைக்கிறேன். பல்வேறு புலனங்களில், துறைகளில் நாம் வேலை பார்க்கிறோம்; விருப்பம் கொள்ளுகிறோம். அவற்றில் இருந்து ஒவ்வொருவரும் ஓரளவாவது தமிழில் கொண்டுவர முயலுவோமே? வெறும் மரபு சார்ந்த வகையில் கதை, கவிதை, அரசியல், திரைப்படம் என்று எழுதித் தமிழின் வீச்சை ஏன் குறைத்துக் கொண்டு இருக்கிறோம் என்று எனக்குப் புலப்பட மாட்டேன் என்கிறது. தமிழ் என்பது ஒரு சில காரியங்களுக்கு மட்டும் தானா?
அன்புடன்,
இராம.கி.
------------------------------------------------------------
சட்டம் போட்டு ஏழ்மையைப் போக்க முடியாது.
ஏழ்மையைப் போக்குவதற்காக நான் கேள்விப்பட்ட பல முற்பொதி (proposal) களில், அரசு சாராத் தொண்டு நிறுவனங்களில் இருக்கும் என் நண்பர் ஒருவர் சொன்னது தான் மிக எளிமையானது. இந்த ஓர்மை கேட்பதற்கு மிக நளினமாகவும், வலியில்லாததாகவும் கூடத் தோற்றுகிறது. "அடிமட்டக் கூலியை முடிந்த மட்டும் கூட்டி, அதன் மூலம் எல்லோரையும் ஏன் ஏழ்மைக் கோட்டிற்கு மேல் கொண்டுவரக் கூடாது?" என்று அவர் கேட்டார்.
இந்த முற்பொதி வேலை செய்யுமோ என்று என்னைக் கேட்டால், செய்யாது என்று தான் நான் சொல்லுவேன்; ஏனென்றால் இதை நடைமுறைப் படுத்தும் போது, கூடவே எண்ணிப் பார்க்காத விளைவுகள் வந்து சேருமே? அப்பொழுது என்ன செய்வது? இது போன்ற முற்பொதிகளோடு கூடவே, நமைச்சல் கொடுக்கக் கூடிய, எப்படி முயன்றாலும் போய்த் தொலையாத, உடன் நிகழ் விதி ஒன்றும் இருக்கிறது என்பதை என் இளம்பருவ காலத்தில் தெரியாமல் இருந்தேன். குறிப்பாக, அந்தக் காலத்தில், மனமெல்லாம் பஞ்சடைத்துக் கிடந்த எழுவரற் கனவில் (liberal dream) இந்த உடன் நிகழ் விதி எனக்குப் புலப்படவே வில்லை. தவிரவும், ஏழ்மைக்காகத் திடீர் வாக்குகளைத் தேடிக் கொண்டிருந்த காலமல்லவா அது? ஏழ்மையைத் தொலைப்பது இப்படி எளிது என்றால், பல நூற்றாண்டுகளுக்கு முன்னால் அது ஏற்பட்டு இருக்குமே என்று கூட இளமையில் எனக்குத் தோன்றவில்லை.
துக்ளக் பேரரசர் இதுபோல ஒன்றைச் செய்ய முயன்றார். வெள்ளியும் செம்பும் ஒரே மதிப்புள்ளவை என்று ஓர் அரசாணையை அவர் பிறப்பித்தார். அந்த அரசாணை மூலம் செப்புக்காசுகளை வைத்திருக்கும் ஏழை மக்கள், வெள்ளியை வைத்திருப்பவர்களைப் போலவே பணக்காரர்கள் ஆகி விடுவார்கள் என்று அவர் நினைத்தார். ஆனால் உண்மையில் பணக்காரப் பொதினர்களே (businessmen) தங்களிடம் இருந்த செப்புக்காசுகளை அரசுக் கருவூலத்திடம் கொடுத்து மாற்றாக வெள்ளிக்காசுகளைப் பெற்றுக் கொண்டார்கள். மிக விரைவில் அரசின் கருவூலமே வெள்ளி இருப்பில் இல்லாமல் வெற்றாகிப் போனது. இதன் விளைவாக பணக்காரர்கள் மேலும் பணக்காரர்கள் ஆனார்கள்; ஏழைகள் என்றும் போல ஏழைகளாகவே சீரழிந்து கிடந்தார்கள். தான் அளித்த ஆணை, இப்படி எண்ணிப் பார்க்க முடியாத விளைவுகளை ஏற்படுத்தக் கூடும் என்று துக்ளக் பேரரசர் சிந்தித்துப் பார்க்கவும் இல்லை. ஆக மொத்தம் ஒரு அடிப்படைப் பொருளியல் விதியை துக்ளக் பேரரசர் சரியாகப் புரிந்து கொள்ளத் தவறிவிட்டார். வெள்ளி என்பது அரிதில் கிடைப்பது; செம்பு என்பதோ ஏராளமாகக் கொட்டிக் கிடப்பது. இந்த எளிய உண்மையை எந்தச் சட்டமும் போட்டு மாற்ற முடியாது.
இன்னும் கொஞ்சம் விளக்கமாகப் பார்ப்போம். ஒரு குறிப்பிட்ட மாநிலத்தில் கூலி வேளையாளுக்கான ஒரு நாட்கூலி 30 உருபாக்கள் என்று வைத்துக்கொள்ளுவோம். அதே பொழுது, ஓர் ஆண்டுக்கு 150 நாட்கள், கூலியாட்களுக்குக் கூலிவேலை கிடைக்கிறது என்றும் வைத்துக்கொள்ளுவோம். இந்த நிலையில், ஒரு வேலையாள் ஓர் ஆண்டுக்கு 4500 உருபாக்கள் மட்டுமே சம்பாதிப்பார். அப்படி இருந்தும் அவர் வறுமையிலேயே இருப்பார். இப்பொழுது, ஏழ்மையை ஒழிக்கவேண்டும் என்று எண்ணி நல்ல காரியம் செய்ய முற்பட்டு ஒரு முதல்வர் சட்டம் போட்டு மிகக் குறைந்த ஒரு நாள் கூலிவீதம் மாநிலம் எங்கணும் ரூ. 60 என்று ஆக்குகிறார் என்று வைத்துக் கொள்ளுவோமே? இப்பொழுது இந்த வகை உழைப்பாளர்கள் சம்பாதிப்பது இரட்டையாகுமா, என்ன?
இல்லைங்களே, உழைப்பு முதற்கொண்டு எதனொன்றின் விலையும் உயர்ந்தால், மிச்சமெல்லாம் பழைய படியே இருக்கும் போது, அதன் தேவை குறையத்தானே செய்யும்? கூலி வீதத்தை இரண்டு மடங்காக்கினால், முதலாளிகள் உழைப்பாளர்களைக் குறைக்கத் தொடங்குவார்களே? எல்லாவற்றையும் பொறிகளின் மூலம் செய்ய முற்படுவார்களே?, விளைப்பையே தானாட்டாக (automatic)க் கூட நடக்க வைப்பார்களே? இதன் மூலம் உழைப்பின் பயன்பாட்டைக் குறைப்பார்களே? இந்த நிலையில், பெரும் விளைப்புமை (productivity) உடைய வேலைகளைச் செய்கிற உழைப்பாளர்கள் மட்டுமே, கூட ஊதியம் பெற்று வேலையில் நிலைப்பார்கள். அதே பொழுது, பரவலாக இருக்கும் பெரும்பாலானோரின் வேலை பறி போகி விடும். முடிவில் கூலி வேலைக்காரர்கள் தங்களின் வேலைத் தேவை ஆண்டுக்கு 150 நாட்களில் இருந்து 70 நாட்களாகக் குறைந்து போகக் காண்பார்கள். இந்த நிலையில் அன்றாடக் கூலி இரண்டு மடங்காகியும், அவர்களின் ஆண்டு வருமானம் உண்மையில் குறைந்தல்லவா போகும்?
இத்தகைய மாற்றங்களின் நீண்ட நாள் விளைவுகள் இன்னும் மோசமாய் இருக்கும். உயர்கூலி நிலவும் மாநிலத்தில் முதலீட்டு செய்வதை முதலாளிகள் நிறுத்திக் கொள்வார்கள். மாறாக குறை கூலி நிலவும் மாநிலத்திற்குத் தங்கள் விளைப்பை மாற்றிக் கொள்வார்கள். இதுவும் மிக மோசமான நீண்டகால விளைவுகளை உருவாக்கும். ஏழ்மையைப் போக்கலாம் என்று நல்ல மனதோடு செய்த ஒரு காரியம் முடிவில் ஏழ்மையைக் கூட்டுவதற்கே வழி வகுக்கக் கூடும்.
மேலே சொன்னதைக் கண்டு அய்யப்பட்டால், கேரளாவின் எடுத்துக்காட்டைப் பாருங்கள். வரலாற்று வரிதியாக இந்த மாநிலம் தன்னை ஏழை மக்கள் பக்கம் சார்ந்ததாகவும், உழைப்பாளர் பக்கம் சார்ந்ததாகவும் மிக அதிகமான அளவுக்குக் காட்டி வந்திருக்கிறது. மிக விரிவான நிலச் சீர்திருத்தங்கள் இங்கு ஏற்பட்டிருக்கின்றன. நாட்டுப்புறங்களில் கூட தொழிலாளர் ஒன்றியங்கள் ஏற்படுத்தப்பட்டன. " தொடரி (train)யில் இருந்து இறங்கி இருவுள் நிலையத்தில் (Railway station) வரும் போது நம் சுமைகளை நாம் சுமக்கக் கூடாது, கூலியாள் வைத்துத்தான் சுமக்க வேண்டும்" என்ற அளவுக்குத் தடை போட வைத்த தொழிலாளர் ஒன்றியங்கள் எல்லா இடங்களிலும் "அது கூடாது; இது கூடாது" என்று விலக்குப் போட்டனர். இந்தியாவிலே மிக உயர்ந்த அளவுக்கு நாட்டுப்புறக் கூலிகள் உயர்த்தப் பட்டன. இப்படி எல்லாம் செய்து ஏழ்மையை ஒழித்து விடலாம் என்று அங்குள்ளவர்கள் நம்பினார்கள்.
ஆனால் மேலே கூறிய எண்ணிப் பாராத உடன் விளைவுகளின் விதி அங்கும் வேலை செய்யத் தொடங்கியது. ஏறிக் கொண்டே போகிற கூலி வீதங்களை முன்கொண்ட விவசாயிகள், உழைப்பு மிகவும் தேவைப்படும் நெல் போன்ற பயிர்வகைகளில் இருந்து விலகி உழைப்புக் குறைந்தே தேவைப்படும் தென்னை போன்ற பண்ணைப் பயிர்களுக்கு மாறினார்கள். எப்படியெல்லாம் மனித உழைப்பைக் குறைக்கலாம் என்று எண்ணிப் பார்த்து, புது வித ஆக்கங்களில் நுழைந்தார்கள். மாநிலத்தில் முதலிடு செய்வதைத் தொழில்முனைவோர் நிறுத்தினார்கள்.
இந்த உயர்கூலிகளின் காரணமாய், வழிவழியாக முந்திரியிலும், தென்னங் கயிற்றின் செய்முறையிலும் ஆயிரக்கணக்கில் ஈடுபட்ட கேரளத்தில் இருந்து, பட்டறைகளும், வேலைகளும், கூலி மிகக் குறைந்த தமிழ்நாட்டிற்குப் போய்ச் சேர்ந்தன. இதனால், மாநிலம் விட்டு மாநிலத்திற்கு விளைப்பை (produce) நகர்த்துவதை கேரள அரசு சட்டத்திற்குப் புறம்பாக ஆக்கியது. பொருளியல் மெய்ம்மைகளை மறுதலிக்கும் பல விதிகளைப் போல, இந்தச் சட்டமும் வேலை செய்யவில்லை. பெரும் அளவுக்கு விளைப்புகள் சட்டத்திற்குப் புறம்பாகத் தமிழ்நாட்டிற்குக் கடத்தப் பட்டன. வேலைகளும் பட்டறைகளும் தமிழ்நாட்டிற்கு கொஞ்சம் கொஞ்சமாக நகர்ந்தன.
இன்னும் மோசமாக, குறைந்த வேலைக்கு வேலை செய்ய தமிழ் உழைப்பாளர்களின் பெரும் வெள்ளம் முன்வந்தது; இதைக் கேரளத்தின் உயர்கூலிகளே ஊக்குவித்தன. பலனாக, உள்ளூர்காரர்களுக்கான வேலை வாய்ப்பு இன்னும் குறைந்தது.
இப்படியாக ஏழ்மையைக் குறைக்க வேண்டும் என்ற நல்ல குறிக்கோளோடு ஏற்படுத்திய கொள்கைகள் பொருளியற் தேக்கத்தை உருவாக்கின. திறமையுள்ள கேரளத்தார் வேலைக்காக மற்ற மாநிலங்களிலும், பிறகு அரபிய வளைகுடாப் பகுதியிலும் குடியேறத் தொடங்கினார்கள். இதனால் கேரளப் பொருளியல் வெளியேறியவர்கள் அனுப்பும் பணத்தை எதிர்பார்த்து நிற்கும் அஞ்சல் ஆணை (postal order)ப் பொருளியல் ஆக மாறிப் போனது. முடிவில் வெளியில் இருந்து கேரளத்திற்கு வந்து சேரும் பணம் மட்டும் ஓராண்டுக்கு ரூ. 15000 கோடி ஆனது; ஏழ்மையும் ஒருவகையில் விலகித் தான் போனது. ஆனால் என்ன விந்தை, உழைப்போருக்காகச் செய்யப் பட்ட கொள்கைகள் ஏழ்மையைக் குறைப்பதற்கு வேலை செய்யவேண்டிய வழி இதுவா?
இந்தியாவிலேயே மிகக் குறைந்த குழவி இறப்பும் (infant mortality), மிக உயர்ந்த எழுத்தறிவும் கொண்டது கேரளம். இத்தகைய பெருமிதமான குமுக அடையாளங்கள் இன்னொரு ஆசியப் புலியாவதற்கான பொந்திகை (potential)யைக் கொடுக்கின்றன. ஆனால், அப்படி ஆகாமல் கேரளம் வெறும் ஆசிய ஆமையாக ஆகிப் போனது. இதனால் தான் சொல்லுகிறேன், ஏழ்மையைச் சட்டம் போட்டுப் போக்க முடியாது. ஏன் என்பதைப் புரிந்து கொள்ள வேண்டுமானால், கேரளத்தைப் படியுங்கள்.
மோசமான விளைவுகளைப் பட்டறியாமல் எப்படி இரோப்பியர்களும் அமெரிக்களும் தங்கள் கூலி நிலவரத்தைக் கூட்டினார்கள் என்று சில வாசகர்கள் கேட்கலாம். அதன் விடை விளைப்புமை (productivity)யைக் கூட்டுவதில் இருக்கிறது. உழைப்பாளர்களின் விளைப்புமை கூடும் பொழுது, வேலை கொடுப்பவர்களுக்குக் கூடக் கூலி கொடுத்தும், போட்டியாளர்களுக்கு ஈடு கொடுத்துக் கட்டி வருகிறாற் போல் ஆகிறது. ஏழ்மையைக் குறைப்பதன் சூக்குமம் விளைப்புமையைக் கூட்டுவதிலேயே உள்ளது. அப்படிச் செய்வது கூலிகளை நெடுநாட்களுக்கு நிலைப்பதாக உயர்த்த வைக்கிறது. சட்டம் போடுவது அப்படிச் செய்யாது.
------------------------------------------------------------------
In TSCII:
´ÕÓ¨È ¦ºý¨É¢ø þÕóÐ Óõ¨ÀìÌô §À¡öì ¦¸¡ñÊÕó¾ §À¡Ð ÀȨÉ¢ø, Sunday Times Ýý 8, 2003 ¿¡Ç¢¾¨Æô ÀÊìÌõ Å¡öôÒì ¸¢¨¼ò¾Ð. ÍÅ¡Á¢ÂÉ¡Á¢ìÍ ±ýÈ ´Õ ¿¢Ã¨Ä (column) ¾¢Õ. ÍÅ¡Á¢¿¡¾ý º. «í¸§ÄºÃ¢Â «öÂ÷ (Á¢ġÎÐ¨È ¿¡¼¡ÙÁýÈ ¯ÚôÀ¢É÷ Á½¢ ºí¸Ã «öÂâý ¯¼ý À¢Èó¾¡÷) þó¾ þ¾Æ¢ø ±Ø¾¢ ÅÕ¸¢È¡÷. «Å÷ ±Ø¾¢Â¨¾ þíÌ ¾Á¢úô ÀÎò¾¢ò ¾Õ¸¢§Èý.
¦À¡ÕÇ¢Âø ÀüÈ¢¦ÂøÄ¡õ ¾Á¢ú Á¼üÌØì¸û, ŨÄôÀ¾¢×¸Ç¢ø ¿¡õ ²§É¡ §Àº Á¡ð§¼ý ±ý¸¢§È¡õ. «¦¾øÄ¡õ ¦º¡øÄ ¬í¸¢Äò¾¢ø ÁðÎõ ¾¡ý ÓÊÔõ ±ýÚ ±ñ½¢ì ¦¸¡ñΠŢ𧼡§Á¡? ¾Á¢Æ¢ø þÐ §À¡ýÈ ÀÄÅü¨ÈÔõ ¾¨¼Â¢øÄ¡Áø ±Ø¾ ÓÊÔõ ±ýÚ ±ô¦À¡ØÐ ±ñ½ô §À¡¸¢§È¡õ? ±ô¦À¡ØÐ ¸¡ð¼ô §À¡¸¢§È¡õ ±ýÈ ¬¾í¸ò¾¢ø þíÌ þó¾ì ¸ðΨè ¦Á¡Æ¢ ¦ÀÂ÷ò¾¢Õ츢§Èý. ¦Á¡Æ¢ ¦ÀÂ÷ôÀ¢ü§¸ ¯ûÇ Ì¨È¸û ¸£§Æ þÕì¸Ä¡õ. Ì¨È ±ýÛ¨¼Â§¾ ´Æ¢Â ¦Á¡Æ¢Â¢ø þø¨Ä.
Á£ñÎõ ±ý §ÅñΧ¸¡¨Ç þíÌ Óý¨Å츢§Èý. Àø§ÅÚ ÒÄÉí¸Ç¢ø, ШȸǢø ¿¡õ §Å¨Ä À¡÷츢§È¡õ; Å¢ÕôÀõ ¦¸¡ûÙ¸¢§È¡õ. «ÅüÈ¢ø þÕóÐ ´ù¦Å¡ÕÅÕõ µÃÇÅ¡ÅÐ ¾Á¢Æ¢ø ¦¸¡ñÎÅà ÓÂ֧š§Á? ¦ÅÚõ ÁÃÒ º¡÷ó¾ Ũ¸Â¢ø ¸¨¾, ¸Å¢¨¾, «Ãº¢Âø, ¾¢¨ÃôÀ¼õ ±ýÚ ±Ø¾¢ò ¾Á¢Æ¢ý ţ ²ý ̨ÈòÐì ¦¸¡ñÎ þÕ츢§È¡õ ±ýÚ ±ÉìÌô ÒÄôÀ¼ Á¡ð§¼ý ±ý¸¢ÈÐ. ¾Á¢ú ±ýÀÐ ´Õ º¢Ä ¸¡Ã¢Âí¸ÙìÌ ÁðÎõ ¾¡É¡?
«ýÒ¼ý,
þáÁ.¸¢.
------------------------------------------------------------
ºð¼õ §À¡ðÎ ²ú¨Á¨Âô §À¡ì¸ ÓÊ¡Ð.
²ú¨Á¨Âô §À¡ìÌžü¸¡¸ ¿¡ý §¸ûÅ¢ôÀð¼ ÀÄ Óü¦À¡¾¢ (proposal) ¸Ç¢ø, «ÃÍ º¡Ã¡ò ¦¾¡ñÎ ¿¢ÚÅÉí¸Ç¢ø þÕìÌõ ±ý ¿ñÀ÷ ´ÕÅ÷ ¦º¡ýÉÐ ¾¡ý Á¢¸ ±Ç¢¨Á¡ÉÐ. þó¾ µ÷¨Á §¸ðÀ¾üÌ Á¢¸ ¿Ç¢ÉÁ¡¸×õ, ÅĢ¢øÄ¡¾¾¡¸×õ ܼò §¾¡üÚ¸¢ÈÐ. "«ÊÁð¼ì ÜÄ¢¨Â ÓÊó¾ ÁðÎõ ÜðÊ, «¾ý ãÄõ ±ø§Ä¡¨ÃÔõ ²ý ²ú¨Áì §¸¡ðÊüÌ §Áø ¦¸¡ñÎÅÃì ܼ¡Ð?" ±ýÚ «Å÷ §¸ð¼¡÷.
þó¾ Óü¦À¡¾¢ §Å¨Ä ¦ºöÔ§Á¡ ±ýÚ ±ý¨Éì §¸ð¼¡ø, ¦ºö¡Р±ýÚ ¾¡ý ¿¡ý ¦º¡øÖ§Åý; ²¦ÉýÈ¡ø þ¨¾ ¿¨¼Ó¨Èô ÀÎòÐõ §À¡Ð, ܼ§Å ±ñ½¢ô À¡÷측¾ Å¢¨Ç׸û ÅóÐ §ºÕ§Á? «ô¦À¡ØÐ ±ýÉ ¦ºöÅÐ? þÐ §À¡ýÈ Óü¦À¡¾¢¸§Ç¡Î ܼ§Å, ¿¨Áîºø ¦¸¡Îì¸ì ÜÊÂ, ±ôÀÊ ÓÂýÈ¡Öõ §À¡öò ¦¾¡¨Ä¡¾, ¯¼ý ¿¢¸ú Å¢¾¢ ´ýÚõ þÕ츢ÈÐ ±ýÀ¨¾ ±ý þÇõÀÕÅ ¸¡Äò¾¢ø ¦¾Ã¢Â¡Áø þÕó§¾ý. ÌÈ¢ôÀ¡¸, «ó¾ì ¸¡Äò¾¢ø, ÁɦÁøÄ¡õ Àﺨ¼òÐì ¸¢¼ó¾ ±ØÅÃü ¸ÉÅ¢ø (liberal dream) þó¾ ¯¼ý ¿¢¸ú Å¢¾¢ ±ÉìÌô ÒÄôÀ¼§Å Å¢ø¨Ä. ¾Å¢Ã×õ, ²ú¨Á측¸ò ¾¢Ë÷ Å¡ì̸¨Çò §¾Êì ¦¸¡ñÊÕó¾ ¸¡ÄÁøÄÅ¡ «Ð? ²ú¨Á¨Âò ¦¾¡¨ÄôÀÐ þôÀÊ ±Ç¢Ð ±ýÈ¡ø, ÀÄ áüÈ¡ñθÙìÌ ÓýÉ¡ø «Ð ²üÀðÎ þÕì̧Á ±ýÚ Ü¼ þǨÁ¢ø ±ÉìÌò §¾¡ýÈÅ¢ø¨Ä.
ÐìÇì §ÀÃú÷ þЧÀ¡Ä ´ý¨Èî ¦ºö ÓÂýÈ¡÷. ¦ÅûÇ¢Ôõ ¦ºõÒõ ´§Ã Á¾¢ôÒûǨŠ±ýÚ µ÷ «Ãº¡¨½¨Â «Å÷ À¢ÈôÀ¢ò¾¡÷. «ó¾ «Ãº¡¨½ ãÄõ ¦ºôÒ측͸¨Ç ¨Åò¾¢ÕìÌõ ²¨Æ Áì¸û, ¦ÅûÇ¢¨Â ¨Åò¾¢ÕôÀÅ÷¸¨Çô §À¡Ä§Å À½ì¸¡Ã÷¸û ¬¸¢ Å¢ÎÅ¡÷¸û ±ýÚ «Å÷ ¿¢¨Éò¾¡÷. ¬É¡ø ¯ñ¨Á¢ø À½ì¸¡Ãô ¦À¡¾¢É÷¸§Ç (businessmen) ¾í¸Ç¢¼õ þÕó¾ ¦ºôÒ측͸¨Ç «ÃÍì ¸ÕçÄò¾¢¼õ ¦¸¡ÎòÐ Á¡üÈ¡¸ ¦ÅûǢ측͸¨Çô ¦ÀüÚì ¦¸¡ñ¼¡÷¸û. Á¢¸ Å¢¨ÃÅ¢ø «Ãº¢ý ¸ÕçħÁ ¦ÅûÇ¢ þÕôÀ¢ø þøÄ¡Áø ¦ÅüÈ¡¸¢ô §À¡ÉÐ. þ¾ý Å¢¨ÇÅ¡¸ À½ì¸¡Ã÷¸û §ÁÖõ À½ì¸¡Ã÷¸û ¬É¡÷¸û; ²¨Æ¸û ±ýÚõ §À¡Ä ²¨Æ¸Ç¡¸§Å º£ÃÆ¢óÐ ¸¢¼ó¾¡÷¸û. ¾¡ý «Ç¢ò¾ ¬¨½, þôÀÊ ±ñ½¢ô À¡÷ì¸ ÓÊ¡¾ Å¢¨Ç׸¨Ç ²üÀÎò¾ì ÜÎõ ±ýÚ ÐìÇì §ÀÃú÷ º¢ó¾¢òÐô À¡÷ì¸×õ þø¨Ä. ¬¸ ¦Á¡ò¾õ ´Õ «ÊôÀ¨¼ô ¦À¡ÕÇ¢Âø Å¢¾¢¨Â ÐìÇì §ÀÃú÷ ºÃ¢Â¡¸ô ÒâóÐ ¦¸¡ûÇò ¾ÅȢŢð¼¡÷. ¦ÅûÇ¢ ±ýÀÐ «Ã¢¾¢ø ¸¢¨¼ôÀÐ; ¦ºõÒ ±ýÀ§¾¡ ²Ã¡ÇÁ¡¸ì ¦¸¡ðÊì ¸¢¼ôÀÐ. þó¾ ±Ç¢Â ¯ñ¨Á¨Â ±ó¾î ºð¼Óõ §À¡ðÎ Á¡üÈ ÓÊ¡Ð.
þýÛõ ¦¸¡ïºõ Å¢Çì¸Á¡¸ô À¡÷ô§À¡õ. ´Õ ÌÈ¢ôÀ¢ð¼ Á¡¿¢Äò¾¢ø ÜÄ¢ §Å¨Ç¡Ùì¸¡É ´Õ ¿¡ðÜÄ¢ 30 ¯ÕÀ¡ì¸û ±ýÚ ¨ÅòÐ즸¡û٧šõ. «§¾ ¦À¡ØÐ, µ÷ ¬ñÎìÌ 150 ¿¡ð¸û, ÜĢ¡ð¸ÙìÌì ÜÄ¢§Å¨Ä ¸¢¨¼ì¸¢ÈÐ ±ýÚõ ¨ÅòÐ즸¡û٧šõ. þó¾ ¿¢¨Ä¢ø, ´Õ §Å¨Ä¡û µ÷ ¬ñÎìÌ 4500 ¯ÕÀ¡ì¸û ÁðΧÁ ºõÀ¡¾¢ôÀ¡÷. «ôÀÊ þÕóÐõ «Å÷ ÅÚ¨Á¢§Ä§Â þÕôÀ¡÷. þô¦À¡ØÐ, ²ú¨Á¨Â ´Æ¢ì¸§ÅñÎõ ±ýÚ ±ñ½¢ ¿øÄ ¸¡Ã¢Âõ ¦ºö ÓüÀðÎ ´Õ Ó¾øÅ÷ ºð¼õ §À¡ðÎ Á¢¸ì ̨Èó¾ ´Õ ¿¡û ÜĢţ¾õ Á¡¿¢Äõ ±í¸Ïõ å. 60 ±ýÚ ¬ì̸¢È¡÷ ±ýÚ ¨ÅòÐì ¦¸¡û٧š§Á? þô¦À¡ØÐ þó¾ Ũ¸ ¯¨ÆôÀ¡Ç÷¸û ºõÀ¡¾¢ôÀÐ þÃð¨¼Â¡ÌÁ¡, ±ýÉ?
þø¨Äí¸§Ç, ¯¨ÆôÒ Ó¾ü¦¸¡ñÎ ±¾¦É¡ýÈ¢ý Å¢¨ÄÔõ ¯Â÷ó¾¡ø, Á¢îº¦ÁøÄ¡õ À¨Æ Àʧ þÕìÌõ §À¡Ð, «¾ý §¾¨Å ̨ÈÂò¾¡§É ¦ºöÔõ? ÜÄ¢ Å£¾ò¨¾ þÃñÎ Á¼í¸¡ì¸¢É¡ø, ӾġǢ¸û ¯¨ÆôÀ¡Ç÷¸¨Çì ̨Èì¸ò ¦¾¡¼íÌÅ¡÷¸§Ç? ±øÄ¡Åü¨ÈÔõ ¦À¡È¢¸Ç¢ý ãÄõ ¦ºö ÓüÀÎÅ¡÷¸§Ç?, Å¢¨Çô¨À§Â ¾¡É¡ð¼¡¸ (automatic)ì ܼ ¿¼ì¸ ¨ÅôÀ¡÷¸§Ç? þ¾ý ãÄõ ¯¨ÆôÀ¢ý ÀÂýÀ¡ð¨¼ì ̨ÈôÀ¡÷¸§Ç? þó¾ ¿¢¨Ä¢ø, ¦ÀÕõ Å¢¨ÇôÒ¨Á (productivity) ¯¨¼Â §Å¨Ä¸¨Çî ¦ºö¸¢È ¯¨ÆôÀ¡Ç÷¸û ÁðΧÁ, ܼ °¾¢Âõ ¦ÀüÚ §Å¨Ä¢ø ¿¢¨ÄôÀ¡÷¸û. «§¾ ¦À¡ØÐ, ÀÃÅÄ¡¸ þÕìÌõ ¦ÀÕõÀ¡Ä¡§É¡Ã¢ý §Å¨Ä ÀÈ¢ §À¡¸¢ Å¢Îõ. ÓÊÅ¢ø ÜÄ¢ §Å¨Ä측Ã÷¸û ¾í¸Ç¢ý §Å¨Äò §¾¨Å ¬ñÎìÌ 150 ¿¡ð¸Ç¢ø þÕóÐ 70 ¿¡ð¸Ç¡¸ì ̨ÈóÐ §À¡¸ì ¸¡ñÀ¡÷¸û. þó¾ ¿¢¨Ä¢ø «ýÈ¡¼ì ÜÄ¢ þÃñÎ Á¼í¸¡¸¢Ôõ, «Å÷¸Ç¢ý ¬ñÎ ÅÕÁ¡Éõ ¯ñ¨Á¢ø ̨Èó¾øÄÅ¡ §À¡Ìõ?
þò¾¨¸Â Á¡üÈí¸Ç¢ý ¿£ñ¼ ¿¡û Å¢¨Ç׸û þýÛõ §Á¡ºÁ¡ö þÕìÌõ. ¯Â÷ÜÄ¢ ¿¢Ä×õ Á¡¿¢Äò¾¢ø ӾģðÎ ¦ºöŨ¾ ӾġǢ¸û ¿¢Úò¾¢ì ¦¸¡ûÅ¡÷¸û. Á¡È¡¸ Ì¨È ÜÄ¢ ¿¢Ä×õ Á¡¿¢Äò¾¢üÌò ¾í¸û Å¢¨Çô¨À Á¡üÈ¢ì ¦¸¡ûÅ¡÷¸û. þÐ×õ Á¢¸ §Á¡ºÁ¡É ¿£ñ¼¸¡Ä Å¢¨Ç׸¨Ç ¯ÕÅ¡ìÌõ. ²ú¨Á¨Âô §À¡ì¸Ä¡õ ±ýÚ ¿øÄ Áɧ¾¡Î ¦ºö¾ ´Õ ¸¡Ã¢Âõ ÓÊÅ¢ø ²ú¨Á¨Âì ÜðΞü§¸ ÅÆ¢ ÅÌì¸ì ÜÎõ.
§Á§Ä ¦º¡ýɨ¾ì ¸ñÎ «öÂôÀð¼¡ø, §¸ÃÇ¡Å¢ý ±ÎòÐ측ð¨¼ô À¡Õí¸û. ÅÃÄ¡üÚ Å⾢¡¸ þó¾ Á¡¿¢Äõ ¾ý¨É ²¨Æ Áì¸û Àì¸õ º¡÷󾾡¸×õ, ¯¨ÆôÀ¡Ç÷ Àì¸õ º¡÷󾾡¸×õ Á¢¸ «¾¢¸Á¡É «Ç×ìÌì ¸¡ðÊ Åó¾¢Õ츢ÈÐ. Á¢¸ Å¢Ã¢Å¡É ¿¢Äî º£÷¾¢Õò¾í¸û þíÌ ²üÀðÊÕ츢ýÈÉ. ¿¡ðÎôÒÈí¸Ç¢ø ܼ ¦¾¡Æ¢Ä¡Ç÷ ´ýÈ¢Âí¸û ²üÀÎò¾ôÀð¼É. " ¦¾¡¼Ã¢ (train)¢ø þÕóÐ þÈí¸¢ þÕ×û ¿¢¨ÄÂò¾¢ø (Railway station) ÅÕõ §À¡Ð ¿õ ͨÁ¸¨Ç ¿¡õ ÍÁì¸ì ܼ¡Ð, ÜĢ¡û ¨ÅòÐò¾¡ý ÍÁì¸ §ÅñÎõ" ±ýÈ «Ç×ìÌò ¾¨¼ §À¡¼ ¨Åò¾ ¦¾¡Æ¢Ä¡Ç÷ ´ýÈ¢Âí¸û ±øÄ¡ þ¼í¸Ç¢Öõ "«Ð ܼ¡Ð; þРܼ¡Ð" ±ýÚ Å¢ÄìÌô §À¡ð¼É÷. þó¾¢Â¡Å¢§Ä Á¢¸ ¯Â÷ó¾ «Ç×ìÌ ¿¡ðÎôÒÈì ÜÄ¢¸û ¯Â÷ò¾ô Àð¼É. þôÀÊ ±øÄ¡õ ¦ºöÐ ²ú¨Á¨Â ´Æ¢òРŢ¼Ä¡õ ±ýÚ «íÌûÇÅ÷¸û ¿õÀ¢É¡÷¸û.
¬É¡ø §Á§Ä ÜȢ ±ñ½¢ô À¡Ã¡¾ ¯¼ý Å¢¨Ç׸Ǣý Å¢¾¢ «íÌõ §Å¨Ä ¦ºöÂò ¦¾¡¼í¸¢ÂÐ. ²È¢ì ¦¸¡ñ§¼ §À¡¸¢È ÜÄ¢ Å£¾í¸¨Ç Óý¦¸¡ñ¼ Ţź¡Â¢¸û, ¯¨ÆôÒ Á¢¸×õ §¾¨ÅôÀÎõ ¦¿ø §À¡ýÈ À¢÷Ũ¸¸Ç¢ø þÕóРŢĸ¢ ¯¨ÆôÒì ̨Èó§¾ §¾¨ÅôÀÎõ ¦¾ý¨É §À¡ýÈ Àñ¨½ô À¢÷¸ÙìÌ Á¡È¢É¡÷¸û. ±ôÀʦÂøÄ¡õ ÁÉ¢¾ ¯¨Æô¨Àì ̨Èì¸Ä¡õ ±ýÚ ±ñ½¢ô À¡÷òÐ, ÒРŢ¾ ¬ì¸í¸Ç¢ø ѨÆó¾¡÷¸û. Á¡¿¢Äò¾¢ø ӾĢΠ¦ºöŨ¾ò ¦¾¡Æ¢øӨɧš÷ ¿¢Úò¾¢É¡÷¸û.
þó¾ ¯Â÷ÜÄ¢¸Ç¢ý ¸¡Ã½Á¡ö, ÅÆ¢ÅƢ¡¸ Óó¾¢Ã¢Â¢Öõ, ¦¾ýÉí ¸Â¢üÈ¢ý ¦ºöӨȢÖõ ¬Â¢Ã츽츢ø ®ÎÀð¼ §¸ÃÇò¾¢ø þÕóÐ, Àð¼¨È¸Ùõ, §Å¨Ä¸Ùõ, ÜÄ¢ Á¢¸ì ̨Èó¾ ¾Á¢ú¿¡ðÊüÌô §À¡öî §º÷ó¾É. þ¾É¡ø, Á¡¿¢Äõ Å¢ðÎ Á¡¿¢Äò¾¢üÌ Å¢¨Çô¨À (produce) ¿¸÷òÐŨ¾ §¸ÃÇ «ÃÍ ºð¼ò¾¢üÌô ÒÈõÀ¡¸ ¬ì¸¢ÂÐ. ¦À¡ÕÇ¢Âø ¦Áöõ¨Á¸¨Ç ÁھĢìÌõ ÀÄ Å¢¾¢¸¨Çô §À¡Ä, þó¾î ºð¼Óõ §Å¨Ä ¦ºöÂÅ¢ø¨Ä. ¦ÀÕõ «Ç×ìÌ Å¢¨ÇôÒ¸û ºð¼ò¾¢üÌô ÒÈõÀ¡¸ò ¾Á¢ú¿¡ðÊüÌì ¸¼ò¾ô Àð¼É. §Å¨Ä¸Ùõ Àð¼¨È¸Ùõ ¾Á¢ú¿¡ðÊüÌ ¦¸¡ïºõ ¦¸¡ïºÁ¡¸ ¿¸÷ó¾É.
þýÛõ §Á¡ºÁ¡¸, ̨Èó¾ §Å¨ÄìÌ §Å¨Ä ¦ºö ¾Á¢ú ¯¨ÆôÀ¡Ç÷¸Ç¢ý ¦ÀÕõ ¦ÅûÇõ ÓýÅó¾Ð; þ¨¾ì §¸ÃÇò¾¢ý ¯Â÷ÜÄ¢¸§Ç °ìÌÅ¢ò¾É. ÀÄÉ¡¸, ¯ûé÷¸¡Ã÷¸Ùì¸¡É §Å¨Ä Å¡öôÒ þýÛõ ̨Èó¾Ð.
þôÀÊ¡¸ ²ú¨Á¨Âì ̨Èì¸ §ÅñÎõ ±ýÈ ¿øÄ ÌȢ째¡§Ç¡Î ²üÀÎò¾¢Â ¦¸¡û¨¸¸û ¦À¡ÕÇ¢Âü §¾ì¸ò¨¾ ¯Õš츢É. ¾¢È¨ÁÔûÇ §¸ÃÇò¾¡÷ §Å¨Ä측¸ ÁüÈ Á¡¿¢Äí¸Ç¢Öõ, À¢ÈÌ «ÃÀ¢Â ŨÇ̼¡ô À̾¢Â¢Öõ ÌʧÂÈò ¦¾¡¼í¸¢É¡÷¸û. þ¾É¡ø §¸ÃÇô ¦À¡ÕÇ¢Âø ¦ÅÇ¢§ÂÈ¢ÂÅ÷¸û «ÛôÒõ À½ò¨¾ ±¾¢÷À¡÷òÐ ¿¢üÌõ «ïºø ¬¨½ (postal order)ô ¦À¡ÕÇ¢Âø ¬¸ Á¡È¢ô §À¡ÉÐ. ÓÊÅ¢ø ¦ÅǢ¢ø þÕóÐ §¸ÃÇò¾¢üÌ ÅóÐ §ºÕõ À½õ ÁðÎõ µÃ¡ñÎìÌ å. 15000 §¸¡Ê ¬ÉÐ; ²ú¨ÁÔõ ´ÕŨ¸Â¢ø Ţĸ¢ò ¾¡ý §À¡ÉÐ. ¬É¡ø ±ýÉ Å¢ó¨¾, ¯¨Æô§À¡Õ측¸î ¦ºöÂô Àð¼ ¦¸¡û¨¸¸û ²ú¨Á¨Âì ̨ÈôÀ¾üÌ §Å¨Ä ¦ºö§ÅñÊ ÅÆ¢ þÐÅ¡?
þó¾¢Â¡Å¢§Ä§Â Á¢¸ì ̨Èó¾ ÌÆÅ¢ þÈôÒõ (infant mortality), Á¢¸ ¯Â÷ó¾ ±Øò¾È¢×õ ¦¸¡ñ¼Ð §¸ÃÇõ. þò¾¨¸Â ¦ÀÕÁ¢¾Á¡É ÌÓ¸ «¨¼Â¡Çí¸û þý¦É¡Õ ¬º¢Âô ÒĢ¡žü¸¡É ¦À¡ó¾¢¨¸ (potential)¨Âì ¦¸¡Î츢ýÈÉ. ¬É¡ø, «ôÀÊ ¬¸¡Áø §¸ÃÇõ ¦ÅÚõ ¬º¢Â ¬¨Á¡¸ ¬¸¢ô §À¡ÉÐ. þ¾É¡ø ¾¡ý ¦º¡øÖ¸¢§Èý, ²ú¨Á¨Âî ºð¼õ §À¡ðÎô §À¡ì¸ ÓÊ¡Ð. ²ý ±ýÀ¨¾ô ÒâóÐ ¦¸¡ûÇ §ÅñÎÁ¡É¡ø, §¸ÃÇò¨¾ô ÀÊÔí¸û.
§Á¡ºÁ¡É Å¢¨Ç׸¨Çô Àð¼È¢Â¡Áø ±ôÀÊ þ§Ã¡ôÀ¢Â÷¸Ùõ «¦Áâì¸Ùõ ¾í¸û ÜÄ¢ ¿¢ÄÅÃò¨¾ì ÜðÊÉ¡÷¸û ±ýÚ º¢Ä Å¡º¸÷¸û §¸ð¸Ä¡õ. «¾ý Å¢¨¼ Å¢¨ÇôÒ¨Á (productivity)¨Âì ÜðΞ¢ø þÕ츢ÈÐ. ¯¨ÆôÀ¡Ç÷¸Ç¢ý Å¢¨ÇôÒ¨Á ÜÎõ ¦À¡ØÐ, §Å¨Ä ¦¸¡ÎôÀÅ÷¸ÙìÌì ܼì ÜÄ¢ ¦¸¡ÎòÐõ, §À¡ðÊ¡Ç÷¸ÙìÌ ®Î ¦¸¡ÎòÐì ¸ðÊ ÅÕ¸¢È¡ü §À¡ø ¬¸¢ÈÐ. ²ú¨Á¨Âì ̨ÈôÀ¾ý ÝìÌÁõ Å¢¨ÇôÒ¨Á¨Âì ÜðΞ¢§Ä§Â ¯ûÇÐ. «ôÀÊî ¦ºöÅÐ ÜÄ¢¸¨Ç ¦¿Î¿¡ð¸ÙìÌ ¿¢¨ÄôÀ¾¡¸ ¯Â÷ò¾ ¨Å츢ÈÐ. ºð¼õ §À¡ÎÅÐ «ôÀÊî ¦ºö¡Ð.
------------------------------------------------------------------
Saturday, April 16, 2005
மூன்று கருத்தோட்டங்கள்
மூன்று கருத்தோட்டங்கள்
தமிங்கிலம் பற்றிய ஒன்றோடொன்று ஒட்டிய மூன்று கருத்தோட்டங்களை உங்களோடு பகிர்ந்து கொள்ளுகிறேன்.
முதல் கருத்தோட்டம்:
ஒரு சமயம் ஆனந்த விகடனில், ஒரு துணுக்குச் செய்தியில் கீழ்க்கண்டதைப் பார்த்தேன்.
------------------------------------------------------------------------
"சைவ சித்தாந்த நூற்பதிப்புக் கழக விழாவில், சென்னைப் பல்கலைக் கழகத் துணைவேந்தர் பொற்கோ கூறியது:
தொல்காப்பியர் காலத்தில் இருந்தே தமிழுக்கும், பிற மொழிகளுக்கும் தொடர்பு இருந்திருக்கிறது. எத்தனையோ மொழிக்காரர்கள் இந்த நாட்டை ஆண்டிருக்கிறார்கள். அவர்கள் யாருமே தங்கள் மொழியைப் படிக்கச் சொல்லி நம்மைக் கட்டாயப் படுத்த வில்லை. வெள்ளைக்காரன் காலத்தில் கூட, தமிழ்நாட்டுக்கு அனுப்பப் பட்ட கலெக்டருக்கு இங்கிலாந்திலே தமிழ் கற்றுக் கொடுத்துத் தான் அனுப்பிவைத்தார்கள். ஆனால் நம்மவர்களே நம்மவர்களை ஆளத் தொடங்கிய பிறகுதான் ஆங்கிலத்தைப் படிக்கக் கட்டாயப்படுத்தப் பட்டோ ம்.
தமிழில் ஒரு கடிதம் எழுதினால், அதில் ஏதாவது தவறு இருக்கிறதா என்று யாரிடமும் காட்டுவதில்லை. ஆங்கிலத்தில் எழுதினால் பத்து பேரிடமாவது காட்டுகிறோம். ஆங்கிலத்தில் தவறு ஏற்பட்டுவிடக் கூடாது என்ற அளவுக்குப் பக்தி நமக்கு."
----------------------------------------------------------------------------
இனி இராம.கி:
இது எப்படி இருக்கு? ஆங்கிலம் பேச, எழுத நமக்கு 'Wren and Martin' வேண்டும். இந்தி மொழி பேச ஆர்வத்தோடு 'Rashtra Bhasha Bothana" தேடுவோம். ஆனால், தமிழுக்கு மட்டும், 'தமில் தானே' என்றால் எப்படி?
"இன்னாபா, ஆஸ்பிட்டல்லே வச்சு இஞ்சக்ஷ்ன் போட்டாண்டி இவரு பொழ்ச்சாரு, அப்பாலே கேசு டவ்ட்டுத்தான், இக்கும்",
"என்னா சொல்றிங்க மாமி, அவா அப்படியே பேஷிண்டே இருந்தா, I can not bear that, நானும் modern girl தானே, அவா feel பண்ணுனா பண்ணட்டும், I don't care".
நான் இப்படிக் குமுகத்தில் வெவ்வேறு ஆட்களை வைத்து உரையாடல் எழுதிக் கொண்டே போகலாம். ஆனால் செய்தி ஒன்று தான். எங்கு பார்த்தாலும் முடியாது, முடியாது என்று மொழியில் ஒரு தாழ்வு மனப்பான்மை. ஆங்கிலம் ஊடுறுவினால் தான், நம்மை மற்றவர் மதிப்பார்கள் என்று 100க்கு 99 பேர் எண்ணுகிறோம். இப்படிச் செய்வதைப் பலரும் ஒத்துக் கொண்டே போகிறோம். அதன் விளைவு தான் தமிங்கிலம். நமக்குள் இருப்பது அளவுக்கு மீறிய பொறுமையா? குடி உரிமையா? இப்படித் தான்தோன்றித் தனமாக ஆங்கிலத்தில் பேசினால், எழுதினால் ஆங்கில மிடையத்தார் பொறுத்துக் கொள்வார்களா? அதைத் தன்னிலைப் படுத்துவார்களா? மொத்தத்தில் இது எடுபடுமா? 100க்கு 5 மேனி தமிழ்ச் சொற்களைப் போட்டு இந்து நாளிதழுக்கு ஒரு கட்டுரை எழுதிப் பார்க்கட்டுமே? அதை இந்து ஏற்குமா? தள்ளுமா? [தமிங்கலம் பற்றிய உரையாடலுக்கு நடுவில் இதையும் எண்ணிப் பார்க்கலாம் என்று தோன்றியது. தமிழில் ஆங்கிலத்தைக் கலந்து பேசுவதைத் தமிங்கிலம் என்று சொல்லுகிறோம். இதே போல் ஆங்கிலத்தில் தமிழ் கலந்து பேசினால் அதற்கு என்ன பெயர்? tanglish - ஆ?)]
(குறிப்பு: ஆங்கிலத்தை ஒரு மொழியெனப் படிக்கக் கட்டாயப் படுத்தியது எனக்குச் சரி என்று தான் படுகிறது.)
இனி இன்னொரு கருத்தோட்டம்:
சூரியத் தொலைக் காட்சியில் "வணக்கம் தமிழகம்" என்றொரு நிகழ்ச்சி. இதில் "சிறப்பு விருந்தினர்" என்று ஒரு பகுதி. இதில் படிப்பாளிகள் தமிங்கிலம் பேசியே திளைக்கிறார்கள். நல்ல தமிழ் பேசவேண்டும் என்று பேச விளைகிறவர்கள் மிகச் சிலரே. பெரும்பாலும் அவர்கள் தமிழ் இலக்கியம், இசை, நாட்டுப் புறக் கலைகள், தமிழ் ஆர்வலர்கள் மட்டுமே. (இவர்களும் கூட ஆங்காங்கே கொஞ்சம் ஆங்கிலச் சொற்களைத் தூவினால் நல்லது என்று நினைக்கிறார்கள்.) இவர்களை நேர்வு காண்கிறவர்களும் (இப்பொழுது இருப்பவர்கள் சற்று முயலுகிறார்கள்; இதற்கு முன்னே இருந்தவர்கள் அப்படி இல்லை), காலத்திற்குத் தகுந்தாற் போல் மாறிக் கொள்வார்கள். எதிரில் உள்ளவர் நல்ல தமிழில் பேசுகிறார் என்றால் இவர்கள் ஓரளவு நல்ல தமிழில் அன்று பேசுவார்கள். மீறியும் இவர்களின் பழக்கச் சோம்பலுக்கு உட்பட்டு அவ்வப்போது தமிங்கிலம் வந்து விடும். எதிரே உள்ளவர் தமிழில் பதிலிறுக்க, இவர்கள் இதழைக் கடித்துக் கொண்டு சிவனே என்று நல்ல தமிழுக்கு வருவார்கள். மாறாக எதிராளி தமிங்கிலக் காரர் என்றால், இவர்களுக்குக் கொண்டாட்டம் தான். மொத்தத்தில், இவர்களுக்கு நல்ல தமிழ் தெரியாது என்பது அல்ல. அது ஏதோ ஒரு தரக் குறைவு என்று நினைக்கிறார்கள். இது போல ஏகப் பட்ட தமிழ்த் தொலைக்காட்சி அறிவிப்பாளர்கள் நுனிநாக்கு ஆங்கிலம் பேசினால் சிறப்பு என்று நினைக்கிறார்கள். (தெனாலி படம் நினைவு வருகிறதா? கமல் இது போன்ற அறிவிப்பாளரைக் கிண்டல் அடிப்பார்.)
புதிதாக நிலாத் தொலைக் காட்சி என்று ஒன்று சில ஆண்டுகளுக்கு முன் வந்தது. நல்ல தமிழில் பேசக்கூடிய, தமிழ் நாட்டில் மிகவும் எதிர்பார்ப்பை ஏற்படுத்திய ஒருவர் தான் அதைத் தொடங்கினார். (இப்பொழுது வாழ்வின் அலைக்கழிப்பில் அவர் நொய்ந்து போனார். வருத்தமாய் இருக்கிறது. உலகம் இது தான். இவர் இன்னொரு தொலைக்காட்சியில் சிறிய பொறுப்பில் இப்பொழுது உள்ளார்.) அவருடைய தொலைக் காட்சியில் ஒரு நிகழ்ச்சி. "யங் கேர்ள் உலகம்" . இவரால் மகளிர் உலகம் என்றோ, இளம்பெண் உலகம் என்றோ அழைக்க முடியும் தான். ஆனால், தமிழில் செய்தால் பணம் வராது என்று நினைத்தார் போலும். இவரைப் போல் தான் பலரும் நினைக்கிறார்கள். தமிழ், தமிழ் என்று சொல்லுவதெல்லாம் வெறும் அரசியல் மேடைகளுக்கு. (அந்தக் காலத்தில் எழுபதுகளில் ஈழத்துப் பாப்பிசை என்று ஒன்று உண்டு. அதில் ஒரு பாட்டு: "என் சின்ன மாமியே, உன் சின்ன மகளெங்கே, பள்ளிக்குச் சென்றோளோ, படிக்கச் சென்றாளோ" என்று வரும். இப்பொழுது தொலைக் காட்சியில் "சின்னப் பெண் உலகம்" என்று சொன்னால் பட்டிக்காட்டாகி விடுமோ? சிரிப்பு வருகிறது.)
அண்மையில் ஆனந்த விகடன் "Siரிப்பு Maமே Siரிப்பு" என்று கூடப் போட்டுப் பார்த்தது. ஒரு இரண்டு மூன்று வாரமாய் சிரிப்பு, மாமே சிரிப்பு என்று அச்சிடத் தொடங்கிவிட்டது. ஒரு காலத்தில் F என்ற எழுத்தை கால், கொக்கி, சுழி, கொண்டை, கொம்பு எல்லாம் போட்டுத் தமிழ் எழுத்து மாதிரியே ஒரு மாதம் பாவித்து துக்ளக் இதழ் வெளிவந்தது. அப்புறம் நிறுத்திக் கொண்டார்கள். அதே போல ஒரேயடியாய்த் தமிங்கிலம் பழகிய சுமி சூப்பர் மார்க்கெட் என்ற கல்கியி வெளிவந்த பகுதி ஒரு காலத்திற்கு அப்புறம் தமிங்கிலம் குறைத்து வெளியிடப் பட்டது. இவையெல்லாம் தமிங்கில எழுத்துக்கு விடப்பட்ட வெள்ளோட்டங்கள். வெள்ளோட்டம் தோல்வி போலிருக்கிறது. விட்டுவிட்டார்கள். ஆனாலும் முயல்வது நிற்கவில்லை.
மூன்றாவது கருத்தோட்டம்:
ஒரு முறை கல்கி எழுதிய "பொன்னியின் செல்வன்" என்ற புதினத்தை கூத்துப் பட்டறையின் நெறியாளர் முத்துச்சாமி, திரைப்பட நடிகர் நாசர், தஞ்சை மற்றும் புதுச்சேரிப் பல்கலைக் கழக நாடகத் துறையைச் சேர்ந்தவர்கள், இன்னும் செவ்வியல் நாடகத்தின் பற்றாளர்கள் எல்லோரும் சேர்ந்து வேள்வி போல எடுத்துக் கொண்டு 'magic lantern' என்ற அமைப்பின் வழி நாடகமாக்கினார்கள். அதன் அரங்கேற்றம் YMCA விளையாட்டுக் கல்லூரி திறந்த வெளி அரங்கில் ஒரு தடவை நடந்தது. அரங்க அமைப்பு: திரைப்படக் காரர் தோட்டாத் தரணி. கிட்டத் தட்ட 4 1/2 மணி நேர நாடகம். மிகச் சிறப்பான நாடகம் தான்.
அதை நானும் என் துணைவியும் ஒருமுறை பார்க்கப் போயிருந்தோம். கிட்டத்தட்ட 400 பேர் இருந்திருப்பார்கள். அதில் நூற்றுக்கு 60 அல்லது 70 விழுக்காடு, எங்களைச் சுற்றிலும் தமிங்கிலர் தான். கூடவே 'cell phone' கள். (அடேடே, நானே தமிங்கிலம் எழுதிவிட்டேன், பாருங்கள்; எல்லாம் பழக்கம் தான் :-)). ஆட்டம் தொடங்கிற்று. அறிவிப்பாளர், நாடகத்தை மேடையில் ஏற்ற உதவினவர்களுக்கு நன்றி சொல்லுகிறார்.
"Ladies and Gentlemen, First of all I would like to thank so-and-so- blah-blah etc.,etc.".
புரவலர்களாய் இருந்த கும்பணிக் காரர்களூக்கு நன்றி சொல்லும் வரை முற்றிலும் ஆங்கிலம் தான். எனக்கு அருகில் இருந்தவர் தன் மனைவியிடம் சொல்லுகிறார்: "What a good backdrop yaar; உங்க மாமா, what did he say? twenty six லக்ஷமா? தோட்டா தரணியா did this? Superb இல்லே?" - இப்படிச் சொந்தச் செய்திகளையும் நாடகத்தைப் பற்றியும் தமிங்கிலத்தில் கதைத்துக் கொண்டே இருக்கிறார். அவர்கள் பையன் convent ஆங்கிலத்தில் மட்டுமே அவர்களோடு பேசுகிறான். தாயும் தகப்பனும் தமிங்கலத்தில் சம்பாஷிக்கிறார்கள்.
அது ஒரு விந்தையான வித்தை. ஏதோ கழைக்கூத்தாடி போல ஆங்கிலம் - தமிங்கிலம் என மாறி மாறி தாவிக் கொண்டே இருந்தால், சிந்தனையே குழப்பமாகிப் போகாதா? இவர்கள் எப்படிச் செய்கிறார்கள்? - ஏதிலார் என்று சங்க இலக்கியத்தில் சொல்லுவார்கள். இந்தத் தமிங்கிலக் காரர்கள் எந்த மண்ணோடு வருங்காலத்தில் தம்மை இறுத்திக் கொள்வார்கள்? தஞ்சாவூரா? திருநெல்வேலியா? சேலமா? சென்னையா? மும்பையா? தில்லியா? இல்லை Houston - ஆ? (ஈழத்தில் இருந்து புலம் பெயர்ந்தவர்களும் இந்தக் கதிக்கு வந்து சேரலாம். அது அவர்களின் கவனத்தைப் பொறுத்தது.) இதே போன்ற ஒரு காட்சியை எண்பதின் தொடக்கத்தில் Montreal -ல் இருந்த போது பார்த்திருக்கிறேன். தந்தை ஒரு பேராசிரியர். தாய் இல்லத்தரசி. மைலாப்பூர் அவர்களுக்குச் சொந்த ஊர். அவர்களுக்கு சந்தியா வந்தனமும் வேண்டும்; லால்குடி செயராமனின் கின்னரி இசையும் வேண்டும்; தமிழ்த் திரைப்படம், அரசியல் - எம்.சி.யார்/கருணாநிதி சண்டையும் - தெரிய வேண்டும். கணவனும் மனைவியும் தமிழ்-தமிங்கிலத்தில் பேசிக் கொள்வார்கள். பெண்ணும் (அப்போது 16 அகவை), பிள்ளையும் ( அப்போது 9அகவை) தங்களுக்குள்ளும், பெற்றோரிடத்தும் ஆங்கிலத்திலே பேசிக் கொள்வார்கள். (இந்தக் குடும்பத்தின் பிற்காலச் சிக்கலான முடிவை இன்று சொல்ல வேண்டாம்.) ஓரிரு முறை அவர்கள் வீட்டிற்கு விருந்துக்குப் போன போது வியந்தது உண்டு. இது எப்படி இயல்கிறது?
என்ன, கிட்டத்தட்ட 25 ஆண்டுகளுக்கு முன் இந்த நடைமுறையை வெளிநாட்டில் பார்த்தேன். வேடிக்கை என்று அப்போது நினைத்தேன். அது விரைவில் எதிர்காலமாகும், தமிழ்நாட்டிலேயே வந்து சேரும் என்று அப்போது தோன்றவில்லை. இப்பொழுது, என்னைச் சுற்றிலும் சென்னையிலேயே பார்க்கிறேன். வருக்கச் சூழலுக்குத் தக்க ஆங்காங்கு இந்தப் பழக்கம் விரவி யிருக்கிறது. இரண்டுங்கெட்டான் ஆன நடு வகுப்பில் இது உச்ச கட்ட நிலையில் இருக்கிறது. இவர்களால் தமிழைத் தொலைக்கவும் முடியவில்லை, பழகவும் முடியவில்லை. நாம் எங்கே போய்க்கொண்டிருக்கிறோம்?
பார்த்தீர்களா? நாடகம் பற்றியல்லவா சொல்லிக் கொண்டிருந்தேன். பக்கத்தில் இருந்த நான் ஒவ்வொரு முறையும் நாடக மேடையைப் பார்க்க வேண்டும் என்று முயற்சி செய்து பார்த்தேன்; ஆனால் அருகில் உள்ளவர்களின் தமிங்கிலக் கலைப்பு அவ்வப் பொழுது எங்களைக் கவனிக்க விட மாட்டேன் என்றது.
ஒரு கணம் எண்ணிப் பார்த்தேன். அந்த அறிவிப்பாளர் ஏன் அப்படி ஆங்கிலத்தில் அறிவிப்புச் செய்தார்? நடப்பதென்னவோ தமிழக வரலாற்றைப் பற்றிய கதை. அதை எழுதியதும் தமிழ் ஆசிரியர். அதை நாடகமாக உருவாக்கியதும் தமிழர்கள் தான். பார்ப்பது மட்டும் தமிங்கிலர் என்பதால் அவருக்கு ஒரு தயக்கம் வந்து விட்டதோ? இதைக் குழப்பம் என்று சொல்லுவதா? அடிமைத்தனம் என்று சொல்லுவதா? மோகம் என்று சொல்லுவதா?
இது இன்றைக்கு இசைக் கச்சேரிகளிலும் நடைபெறுகிறது. கேட்டால் கருநாடக இசை என்பது தமிழர்களுக்கு மட்டும் உரியது இல்லையாம். நாம் குறுகிய மொழி மனப்பான்மையில் இருந்து வெளியே வரவேண்டுமாம். மண்ணாங் கட்டி. சென்னையில் இருக்கும் பிறமொழி நடுவக்காரரும் தேவை காரணமாய்த் தமிழ் கற்றுத்தான் இருக்கிறார்கள். (அவர்களுடைய வேலைக்காரரிடம், காய்கறிக்காரியிடம், மளிகைக் கடைக்காரரிடம் பேசவேண்டுமே, எந்த சௌகார்ப்பேட்டை மார்வாடியும், ராயலசீமா நாயுடுகாரும் தமிழ் கற்றுக் கொண்டு தான் இருக்கிறார்கள்.) இருந்தாலும் மேடையில் அமர்ந்திருக்கும் புகழ் பெற்ற பாடகி ஆங்கிலத்தில், தான் என்ன பாடுகிறோம் என்று முன்னுரை கொடுப்பார். அப்புறம் தெலுங்கில் பாடுவார். முடியும் போது கொஞ்சணூண்டு தமிழில் பாடுவார்.
தமிழகத்தில் நிலவும் வட்டார நடைகளில் எனக்கு மிகவும் ஆர்வமுண்டு. பெரும்பாலும் ஒருவர் தமிழ் பேசும் தோரணையை வைத்து அவர் எந்தப் பக்கத்துக்காரர் என்று பெரும்பாலும் சொல்லிவிடுவேன். இந்தத் தமிங்கிலம் மட்டும் படிய மாட்டேன் என்கிறது. நான் தவறி விடுகிறேன். இந்தத் தமிங்கிலத்தை வாழ வைத்தவர்கள் யார்? வாழ வைக்கிறவர்கள் யார்? திராவிடக் கழகங்களே தடுமாறி தமிங்கிலத்திற்கு உறுதுணையாகிறார்களே, ஏன்? (இது பெரிய கதை. இதைச் சொல்லத் தொடங்கினால் நம் நாடித் துடிப்பு எகிறிவிடும். வேண்டாம் தவிர்த்து விடுகிறேன். மொத்தத்தில் ஏமாந்து போனோம்.)
அன்புடன்,
இராம.கி.
In TSCII:
ãýÚ ¸Õò§¾¡ð¼í¸û
¾Á¢í¸¢Äõ ÀüȢ ´ý§È¡¦¼¡ýÚ ´ðÊ ãýÚ ¸Õò§¾¡ð¼í¸¨Ç ¯í¸§Ç¡Î À¸¢÷óÐ ¦¸¡ûÙ¸¢§Èý.
Ó¾ø ¸Õò§¾¡ð¼õ:
´Õ ºÁÂõ ¬Éó¾ Å¢¸¼É¢ø, ´Õ ÐÏìÌî ¦ºö¾¢Â¢ø ¸£úì¸ñ¼¨¾ô À¡÷ò§¾ý.
------------------------------------------------------------------------
"¨ºÅ º¢ò¾¡ó¾ áüÀ¾¢ôÒì ¸Æ¸ ŢơŢø, ¦ºý¨Éô Àø¸¨Äì ¸Æ¸ò Ш½§Åó¾÷ ¦À¡ü§¸¡ ÜÈ¢ÂÐ:
¦¾¡ø¸¡ôÀ¢Â÷ ¸¡Äò¾¢ø þÕó§¾ ¾Á¢ØìÌõ, À¢È ¦Á¡Æ¢¸ÙìÌõ ¦¾¡¼÷Ò þÕó¾¢Õ츢ÈÐ. ±ò¾¨É§Â¡ ¦Á¡Æ¢ì¸¡Ã÷¸û þó¾ ¿¡ð¨¼ ¬ñÊÕ츢ȡ÷¸û. «Å÷¸û ¡էÁ ¾í¸û ¦Á¡Æ¢¨Âô ÀÊì¸î ¦º¡øÄ¢ ¿õ¨Áì ¸ð¼¡Âô ÀÎò¾ Å¢ø¨Ä. ¦Åû¨Ç측Ãý ¸¡Äò¾¢ø ܼ, ¾Á¢ú¿¡ðÎìÌ «ÛôÀô Àð¼ ¸¦Äì¼ÕìÌ þí¸¢Ä¡ó¾¢§Ä ¾Á¢ú ¸üÚì ¦¸¡ÎòÐò ¾¡ý «ÛôÀ¢¨Åò¾¡÷¸û. ¬É¡ø ¿õÁÅ÷¸§Ç ¿õÁÅ÷¸¨Ç ¬Çò ¦¾¡¼í¸¢Â À¢È̾¡ý ¬í¸¢Äò¨¾ô ÀÊì¸ì ¸ð¼¡ÂôÀÎò¾ô À𧼡õ.
¾Á¢Æ¢ø ´Õ ¸Ê¾õ ±Ø¾¢É¡ø, «¾¢ø ²¾¡ÅÐ ¾ÅÚ þÕ츢Ⱦ¡ ±ýÚ Â¡Ã¢¼Óõ ¸¡ðΞ¢ø¨Ä. ¬í¸¢Äò¾¢ø ±Ø¾¢É¡ø ÀòÐ §Àâ¼Á¡ÅÐ ¸¡ðθ¢§È¡õ. ¬í¸¢Äò¾¢ø ¾ÅÚ ²üÀðÎÅ¢¼ì ܼ¡Ð ±ýÈ «Ç×ìÌô Àì¾¢ ¿ÁìÌ."
----------------------------------------------------------------------------
þÉ¢ þáÁ.¸¢:
þÐ ±ôÀÊ þÕìÌ? ¬í¸¢Äõ §Àº, ±Ø¾ ¿ÁìÌ 'Wren and Martin' §ÅñÎõ. þó¾¢ ¦Á¡Æ¢ §Àº ¬÷Åò§¾¡Î 'Rashtra Bhasha Bothana" §¾Î§Å¡õ. ¬É¡ø, ¾Á¢ØìÌ ÁðÎõ, '¾Á¢ø ¾¡§É' ±ýÈ¡ø ±ôÀÊ?
"þýÉ¡À¡, ¬ŠÀ¢ð¼ø§Ä ÅîÍ þïºì‰ý §À¡ð¼¡ñÊ þÅÕ ¦À¡úÕ, «ôÀ¡§Ä §¸Í ¼ùðÎò¾¡ý, þìÌõ",
"±ýÉ¡ ¦º¡øÈ¢í¸ Á¡Á¢, «Å¡ «ôÀʧ §À„¢ñ§¼ þÕó¾¡, I can not bear that, ¿¡Ûõ modern girl ¾¡§É, «Å¡ feel ÀñÏÉ¡ Àñ½ðÎõ, I don't care".
¿¡ý þôÀÊì ÌÓ¸ò¾¢ø ¦Åù§ÅÚ ¬ð¸¨Ç ¨ÅòÐ ¯¨Ã¡¼ø ±Ø¾¢ì ¦¸¡ñ§¼ §À¡¸Ä¡õ. ¬É¡ø ¦ºö¾¢ ´ýÚ ¾¡ý. ±íÌ À¡÷ò¾¡Öõ ÓÊ¡Ð, ÓÊ¡Р±ýÚ ¦Á¡Æ¢Â¢ø ´Õ ¾¡ú× ÁÉôÀ¡ý¨Á. ¬í¸¢Äõ °ÎÚŢɡø ¾¡ý, ¿õ¨Á ÁüÈÅ÷ Á¾¢ôÀ¡÷¸û ±ýÚ 100ìÌ 99 §À÷ ±ñϸ¢§È¡õ. þôÀÊî ¦ºöŨ¾ô ÀÄÕõ ´òÐì ¦¸¡ñ§¼ §À¡¸¢§È¡õ. «¾ý Å¢¨Ç× ¾¡ý ¾Á¢í¸¢Äõ. ¿ÁìÌû þÕôÀÐ «Ç×ìÌ Á£È¢Â ¦À¡Ú¨Á¡? ÌÊ ¯Ã¢¨Á¡? þôÀÊò ¾¡ý§¾¡ýÈ¢ò ¾ÉÁ¡¸ ¬í¸¢Äò¾¢ø §Àº¢É¡ø, ±Ø¾¢É¡ø ¬í¸¢Ä Á¢¨¼Âò¾¡÷ ¦À¡ÚòÐì ¦¸¡ûÅ¡÷¸Ç¡? «¨¾ò ¾ýÉ¢¨Äô ÀÎòÐÅ¡÷¸Ç¡? ¦Á¡ò¾ò¾¢ø þÐ ±ÎÀÎÁ¡? 100ìÌ 5 §ÁÉ¢ ¾Á¢úî ¦º¡ü¸¨Çô §À¡ðÎ þóÐ ¿¡Ç¢¾ØìÌ ´Õ ¸ðΨà ±Ø¾¢ô À¡÷ì¸ðΧÁ? «¨¾ þóÐ ²üÌÁ¡? ¾ûÙÁ¡? [¾Á¢í¸Äõ ÀüȢ ¯¨Ã¡¼ÖìÌ ¿ÎÅ¢ø þ¨¾Ôõ ±ñ½¢ô À¡÷ì¸Ä¡õ ±ýÚ §¾¡ýÈ¢ÂÐ. ¾Á¢Æ¢ø ¬í¸¢Äò¨¾ì ¸ÄóÐ §ÀÍŨ¾ò ¾Á¢í¸¢Äõ ±ýÚ ¦º¡øÖ¸¢§È¡õ. þ§¾ §À¡ø ¬í¸¢Äò¾¢ø ¾Á¢ú ¸ÄóÐ §Àº¢É¡ø «¾üÌ ±ýÉ ¦ÀÂ÷? tanglish - ¬?)]
(ÌÈ¢ôÒ: ¬í¸¢Äò¨¾ ´Õ ¦Á¡Æ¢¦ÂÉô ÀÊì¸ì ¸ð¼¡Âô ÀÎò¾¢ÂÐ ±ÉìÌî ºÃ¢ ±ýÚ ¾¡ý Àθ¢ÈÐ.)
þÉ¢ þý¦É¡Õ ¸Õò§¾¡ð¼õ:
ÝâÂò ¦¾¡¨Äì ¸¡ðº¢Â¢ø "Žì¸õ ¾Á¢Æ¸õ" ±ý¦È¡Õ ¿¢¸ú. þ¾¢ø "º¢ÈôÒ Å¢Õó¾¢É÷" ±ýÚ ´Õ À̾¢. þ¾¢ø ÀÊôÀ¡Ç¢¸û ¾Á¢í¸¢Äõ §Àº¢§Â ¾¢¨Ç츢ȡ÷¸û. ¿øÄ ¾Á¢ú §Àº§ÅñÎõ ±ýÚ §Àº Å¢¨Ç¸¢ÈÅ÷¸û Á¢¸î º¢Ä§Ã. ¦ÀÕõÀ¡Öõ «Å÷¸û ¾Á¢ú þÄ츢Âõ, þ¨º, ¿¡ðÎô ÒÈì ¸¨Ä¸û, ¾Á¢ú ¬÷ÅÄ÷¸û ÁðΧÁ. (þÅ÷¸Ùõ ܼ ¬í¸¡í§¸ ¦¸¡ïºõ ¬í¸¢Äî ¦º¡ü¸¨Çò àŢɡø ¿øÄÐ ±ýÚ ¿¢¨É츢ȡ÷¸û.) þÅ÷¸¨Ç §¿÷× ¸¡ñ¸¢ÈÅ÷¸Ùõ (þô¦À¡ØÐ þÕôÀÅ÷¸û ºüÚ ÓÂÖ¸¢È¡÷¸û; þ¾üÌ Óý§É þÕó¾Å÷¸û «ôÀÊ þø¨Ä), ¸¡Äò¾¢üÌò ¾Ìó¾¡ü §À¡ø Á¡È¢ì ¦¸¡ûÅ¡÷¸û. ±¾¢Ã¢ø ¯ûÇÅ÷ ¿øÄ ¾Á¢Æ¢ø §À͸¢È¡÷ ±ýÈ¡ø þÅ÷¸û µÃÇ× ¿øÄ ¾Á¢Æ¢ø «ýÚ §ÀÍÅ¡÷¸û. Á£È¢Ôõ þÅ÷¸Ç¢ý ÀÆì¸î §º¡õÀÖìÌ ¯ðÀðÎ «ùÅô§À¡Ð ¾Á¢í¸¢Äõ ÅóРŢÎõ. ±¾¢§Ã ¯ûÇÅ÷ ¾Á¢Æ¢ø À¾¢Ä¢Úì¸, þÅ÷¸û þ¾¨Æì ¸ÊòÐì ¦¸¡ñÎ º¢Å§É ±ýÚ ¿øÄ ¾Á¢ØìÌ ÅÕÅ¡÷¸û. Á¡È¡¸ ±¾¢Ã¡Ç¢ ¾Á¢í¸¢Äì ¸¡Ã÷ ±ýÈ¡ø, þÅ÷¸ÙìÌì ¦¸¡ñ¼¡ð¼õ ¾¡ý. ¦Á¡ò¾ò¾¢ø, þÅ÷¸ÙìÌ ¿øÄ ¾Á¢ú ¦¾Ã¢Â¡Ð ±ýÀÐ «øÄ. «Ð ²§¾¡ ´Õ ¾Ãì ̨È× ±ýÚ ¿¢¨É츢ȡ÷¸û. þÐ §À¡Ä ²¸ô Àð¼ ¾Á¢úò ¦¾¡¨Ä측𺢠«È¢Å¢ôÀ¡Ç÷¸û ÑÉ¢¿¡ìÌ ¬í¸¢Äõ §Àº¢É¡ø º¢ÈôÒ ±ýÚ ¿¢¨É츢ȡ÷¸û. (¦¾É¡Ä¢ À¼õ ¿¢¨É× ÅÕ¸¢È¾¡? ¸Áø þÐ §À¡ýÈ «È¢Å¢ôÀ¡Ç¨Ãì ¸¢ñ¼ø «ÊôÀ¡÷.)
Ò¾¢¾¡¸ ¿¢Ä¡ò ¦¾¡¨Äì ¸¡ðº¢ ±ýÚ ´ýÚ º¢Ä ¬ñθÙìÌ Óý Åó¾Ð. ¿øÄ ¾Á¢Æ¢ø §ÀºìÜÊÂ, ¾Á¢ú ¿¡ðÊø Á¢¸×õ ±¾¢÷À¡÷ô¨À ²üÀÎò¾¢Â ´ÕÅ÷ ¾¡ý «¨¾ò ¦¾¡¼í¸¢É¡÷. (þô¦À¡ØÐ Å¡úÅ¢ý «¨Äì¸Æ¢ôÀ¢ø «Å÷ ¦¿¡öóÐ §À¡É¡÷. ÅÕò¾Á¡ö þÕ츢ÈÐ. ¯Ä¸õ þÐ ¾¡ý. þÅ÷ þý¦É¡Õ ¦¾¡¨Ä측ðº¢Â¢ø º¢È¢Â ¦À¡ÚôÀ¢ø þô¦À¡ØÐ ¯ûÇ¡÷.) «ÅÕ¨¼Â ¦¾¡¨Äì ¸¡ðº¢Â¢ø ´Õ ¿¢¸ú. "Âí §¸÷û ¯Ä¸õ" . þÅáø Á¸Ç¢÷ ¯Ä¸õ ±ý§È¡, þÇõ¦Àñ ¯Ä¸õ ±ý§È¡ «¨Æì¸ ÓÊÔõ ¾¡ý. ¬É¡ø, ¾Á¢Æ¢ø ¦ºö¾¡ø À½õ ÅáР±ýÚ ¿¢¨Éò¾¡÷ §À¡Öõ. þŨÃô §À¡ø ¾¡ý ÀÄÕõ ¿¢¨É츢ȡ÷¸û. ¾Á¢ú, ¾Á¢ú ±ýÚ ¦º¡øÖŦ¾øÄ¡õ ¦ÅÚõ «Ãº¢Âø §Á¨¼¸ÙìÌ. («ó¾ì ¸¡Äò¾¢ø ±ØÀиǢø ®ÆòÐô À¡ôÀ¢¨º ±ýÚ ´ýÚ ¯ñÎ. «¾¢ø ´Õ À¡ðÎ: "±ý º¢ýÉ Á¡Á¢§Â, ¯ý º¢ýÉ Á¸¦Çí§¸, ÀûÇ¢ìÌî ¦ºý§È¡§Ç¡, ÀÊì¸î ¦ºýÈ¡§Ç¡" ±ýÚ ÅÕõ. þô¦À¡ØÐ ¦¾¡¨Äì ¸¡ðº¢Â¢ø "º¢ýÉô ¦Àñ ¯Ä¸õ" ±ýÚ ¦º¡ýÉ¡ø ÀðÊ측𼡸¢ ŢΧÁ¡? º¢Ã¢ôÒ ÅÕ¸¢ÈÐ.)
«ñ¨Á¢ø ¬Éó¾ Å¢¸¼ý "SiâôÒ Ma§Á SiâôÒ" ±ýÚ Ü¼ô §À¡ðÎô À¡÷ò¾Ð. ´Õ þÃñÎ ãýÚ Å¡ÃÁ¡ö º¢Ã¢ôÒ, Á¡§Á º¢Ã¢ôÒ ±ýÚ «îº¢¼ò ¦¾¡¼í¸¢Å¢ð¼Ð. ´Õ ¸¡Äò¾¢ø F ±ýÈ ±Øò¨¾ ¸¡ø, ¦¸¡ì¸¢, ÍÆ¢, ¦¸¡ñ¨¼, ¦¸¡õÒ ±øÄ¡õ §À¡ðÎò ¾Á¢ú ±ØòÐ Á¡¾¢Ã¢§Â ´Õ Á¡¾õ À¡Å¢òÐ ÐìÇì þ¾ú ¦ÅÇ¢Åó¾Ð. «ôÒÈõ ¿¢Úò¾¢ì ¦¸¡ñ¼¡÷¸û. «§¾ §À¡Ä ´§ÃÂÊ¡öò ¾Á¢í¸¢Äõ ÀƸ¢Â ÍÁ¢ ÝôÀ÷ Á¡÷즸ð ±ýÈ ¸ø¸¢Â¢ ¦ÅÇ¢Åó¾ À̾¢ ´Õ ¸¡Äò¾¢üÌ «ôÒÈõ ¾Á¢í¸¢Äõ ̨ÈòÐ ¦ÅǢ¢¼ô Àð¼Ð. þ¨Å¦ÂøÄ¡õ ¾Á¢í¸¢Ä ±ØòÐìÌ Å¢¼ôÀð¼ ¦Åû§Ç¡ð¼í¸û. ¦Åû§Ç¡ð¼õ §¾¡øÅ¢ §À¡Ä¢Õ츢ÈÐ. Å¢ðÎÅ¢ð¼¡÷¸û. ¬É¡Öõ ÓÂøÅÐ ¿¢ü¸Å¢ø¨Ä.
ãýÈ¡ÅÐ ¸Õò§¾¡ð¼õ:
´Õ Ó¨È ¸ø¸¢ ±Ø¾¢Â "¦À¡ýɢ¢ý ¦ºøÅý" ±ýÈ Ò¾¢Éò¨¾ ÜòÐô Àð¼¨È¢ý ¦¿È¢Â¡Ç÷ ÓòÐÁ¢, ¾¢¨ÃôÀ¼ ¿Ê¸÷ ¿¡º÷, ¾ï¨º ÁüÚõ ÒÐâô Àø¸¨Äì ¸Æ¸ ¿¡¼¸ò ШȨÂî §º÷ó¾Å÷¸û, þýÛõ ¦ºùÅ¢Âø ¿¡¼¸ò¾¢ý ÀüÈ¡Ç÷¸û ±ø§Ä¡Õõ §º÷óÐ §ÅûÅ¢ §À¡Ä ±ÎòÐì ¦¸¡ñÎ 'magic lantern' ±ýÈ «¨ÁôÀ¢ý ÅÆ¢ ¿¡¼¸Á¡ì¸¢É¡÷¸û. «¾ý «Ãí§¸üÈõ YMCA Å¢¨Ç¡ðÎì ¸øæâ ¾¢Èó¾ ¦ÅÇ¢ «Ãí¸¢ø ´Õ ¾¼¨Å ¿¼ó¾Ð. «Ãí¸ «¨ÁôÒ: ¾¢¨ÃôÀ¼ì ¸¡Ã÷ §¾¡ð¼¡ò ¾Ã½¢. ¸¢ð¼ò ¾ð¼ 4 1/2 Á½¢ §¿Ã ¿¡¼¸õ. Á¢¸î º¢ÈôÀ¡É ¿¡¼¸õ ¾¡ý.
«¨¾ ¿¡Ûõ ±ý Ш½Å¢Ôõ ´ÕÓ¨È À¡÷ì¸ô §À¡Â¢Õ󧾡õ. ¸¢ð¼ò¾ð¼ 400 §À÷ þÕó¾¢ÕôÀ¡÷¸û. «¾¢ø áüÚìÌ 60 «øÄÐ 70 Å¢Ø측Î, ±í¸¨Çî ÍüÈ¢Öõ ¾Á¢í¸¢Ä÷ ¾¡ý. ܼ§Å 'cell phone' ¸û. («§¼§¼, ¿¡§É ¾Á¢í¸¢Äõ ±Ø¾¢Å¢ð§¼ý, À¡Õí¸û; ±øÄ¡õ ÀÆì¸õ ¾¡ý :-)). ¬ð¼õ ¦¾¡¼í¸¢üÚ. «È¢Å¢ôÀ¡Ç÷, ¿¡¼¸ò¨¾ §Á¨¼Â¢ø ²üÈ ¯¾Å¢ÉÅ÷¸ÙìÌ ¿ýÈ¢ ¦º¡øÖ¸¢È¡÷.
"Ladies and Gentlemen, First of all I would like to thank so-and-so- blah-blah etc.,etc.".
ÒÃÅÄ÷¸Ç¡ö þÕó¾ ÌõÀ½¢ì ¸¡Ã÷¸éìÌ ¿ýÈ¢ ¦º¡øÖõ Ũà ÓüÈ¢Öõ ¬í¸¢Äõ ¾¡ý. ±ÉìÌ «Õ¸¢ø þÕó¾Å÷ ¾ý Á¨ÉŢ¢¼õ ¦º¡øÖ¸¢È¡÷: "What a good backdrop yaar; ¯í¸ Á¡Á¡, what did he say? twenty six ćÁ¡? §¾¡ð¼¡ ¾Ã½¢Â¡ did this? Superb þø§Ä?" - þôÀÊî ¦º¡ó¾î ¦ºö¾¢¸¨ÇÔõ ¿¡¼¸ò¨¾ô ÀüÈ¢Ôõ ¾Á¢í¸¢Äò¾¢ø ¸¨¾òÐì ¦¸¡ñ§¼ þÕ츢ȡ÷. «Å÷¸û ¨ÀÂý convent ¬í¸¢Äò¾¢ø ÁðΧÁ «Å÷¸§Ç¡Î §À͸¢È¡ý. ¾¡Ôõ ¾¸ôÀÛõ ¾Á¢í¸Äò¾¢ø ºõÀ¡„¢ì¸¢È¡÷¸û.
«Ð ´Õ Å¢ó¨¾Â¡É Å¢ò¨¾. ²§¾¡ ¸¨ÆìÜò¾¡Ê §À¡Ä ¬í¸¢Äõ - ¾Á¢í¸¢Äõ ±É Á¡È¢ Á¡È¢ ¾¡Å¢ì ¦¸¡ñ§¼ þÕó¾¡ø, º¢ó¾¨É§Â ÌÆôÀÁ¡¸¢ô §À¡¸¡¾¡? þÅ÷¸û ±ôÀÊî ¦ºö¸¢È¡÷¸û? - ²¾¢Ä¡÷ ±ýÚ ºí¸ þÄ츢Âò¾¢ø ¦º¡øÖÅ¡÷¸û. þó¾ò ¾Á¢í¸¢Äì ¸¡Ã÷¸û ±ó¾ Áñ§½¡Î ÅÕí¸¡Äò¾¢ø ¾õ¨Á þÚò¾¢ì ¦¸¡ûÅ¡÷¸û? ¾ïº¡çá? ¾¢Õ¦¿ø§ÅĢ¡? §ºÄÁ¡? ¦ºý¨É¡? Óõ¨À¡? ¾¢øĢ¡? þø¨Ä Houston - ¬? (®Æò¾¢ø þÕóÐ ÒÄõ ¦ÀÂ÷ó¾Å÷¸Ùõ þó¾ì ¸¾¢ìÌ ÅóÐ §ºÃÄ¡õ. «Ð «Å÷¸Ç¢ý ¸ÅÉò¨¾ô ¦À¡Úò¾Ð.) þ§¾ §À¡ýÈ ´Õ ¸¡ðº¢¨Â ±ñÀ¾¢ý ¦¾¡¼ì¸ò¾¢ø Montreal -ø þÕó¾ §À¡Ð À¡÷ò¾¢Õ츢§Èý. ¾ó¨¾ ´Õ §ÀẢâÂ÷. ¾¡ö þøÄò¾Ãº¢. ¨ÁÄ¡ôâ÷ «Å÷¸ÙìÌî ¦º¡ó¾ °÷. «Å÷¸ÙìÌ ºó¾¢Â¡ Åó¾ÉÓõ §ÅñÎõ; Ä¡øÌÊ ¦ºÂáÁÉ¢ý ¸¢ýÉâ þ¨ºÔõ §ÅñÎõ; ¾Á¢úò ¾¢¨ÃôÀ¼õ, «Ãº¢Âø - ±õ.º¢.¡÷/¸Õ½¡¿¢¾¢ ºñ¨¼Ôõ - ¦¾Ã¢Â §ÅñÎõ. ¸½ÅÛõ Á¨ÉÅ¢Ôõ ¾Á¢ú-¾Á¢í¸¢Äò¾¢ø §Àº¢ì ¦¸¡ûÅ¡÷¸û. ¦ÀñÏõ («ô§À¡Ð 16 «¸¨Å), À¢û¨ÇÔõ ( «ô§À¡Ð 9«¸¨Å) ¾í¸ÙìÌûÙõ, ¦Àü§È¡Ã¢¼òÐõ ¬í¸¢Äò¾¢§Ä §Àº¢ì ¦¸¡ûÅ¡÷¸û. (þó¾ì ÌÎõÀò¾¢ý À¢ü¸¡Äî º¢ì¸Ä¡É ÓʨŠþýÚ ¦º¡øÄ §Åñ¼¡õ.) µÃ¢Õ Ó¨È «Å÷¸û Å£ðÊüÌ Å¢ÕóÐìÌô §À¡É §À¡Ð Å¢Âó¾Ð ¯ñÎ. þÐ ±ôÀÊ þÂø¸¢ÈÐ?
±ýÉ, ¸¢ð¼ò¾ð¼ 25 ¬ñθÙìÌ Óý þó¾ ¿¨¼Ó¨È¨Â ¦ÅÇ¢¿¡ðÊø À¡÷ò§¾ý. §ÅÊ쨸 ±ýÚ «ô§À¡Ð ¿¢¨Éò§¾ý. «Ð Å¢¨ÃÅ¢ø ±¾¢÷¸¡ÄÁ¡Ìõ, ¾Á¢ú¿¡ðʧħ ÅóÐ §ºÕõ ±ýÚ «ô§À¡Ð §¾¡ýÈÅ¢ø¨Ä. þô¦À¡ØÐ, ±ý¨Éî ÍüÈ¢Öõ ¦ºý¨É¢§Ä§Â À¡÷츢§Èý. ÅÕì¸î ÝÆÖìÌò ¾ì¸ ¬í¸¡íÌ þó¾ô ÀÆì¸õ Å¢ÃÅ¢ ¢Õ츢ÈÐ. þÃñÎí¦¸ð¼¡ý ¬É ¿Î ÅÌôÀ¢ø þÐ ¯îº ¸ð¼ ¿¢¨Ä¢ø þÕ츢ÈÐ. þÅ÷¸Ç¡ø ¾Á¢¨Æò ¦¾¡¨Äì¸×õ ÓÊÂÅ¢ø¨Ä, ÀƸ×õ ÓÊÂÅ¢ø¨Ä. ¿¡õ ±í§¸ §À¡ö즸¡ñÊÕ츢§È¡õ?
À¡÷ò¾£÷¸Ç¡? ¿¡¼¸õ ÀüÈ¢ÂøÄÅ¡ ¦º¡øÄ¢ì ¦¸¡ñÊÕó§¾ý. Àì¸ò¾¢ø þÕó¾ ¿¡ý ´ù¦Å¡Õ Ó¨ÈÔõ ¿¡¼¸ §Á¨¼¨Âô À¡÷ì¸ §ÅñÎõ ±ýÚ ÓÂüº¢ ¦ºöÐ À¡÷ò§¾ý; ¬É¡ø «Õ¸¢ø ¯ûÇÅ÷¸Ç¢ý ¾Á¢í¸¢Äì ¸¨ÄôÒ «ùÅô ¦À¡ØÐ ±í¸¨Çì ¸ÅÉ¢ì¸ Å¢¼ Á¡ð§¼ý ±ýÈÐ.
´Õ ¸½õ ±ñ½¢ô À¡÷ò§¾ý. «ó¾ «È¢Å¢ôÀ¡Ç÷ ²ý «ôÀÊ ¬í¸¢Äò¾¢ø «È¢Å¢ôÒî ¦ºö¾¡÷? ¿¼ôÀ¦¾ýɧš ¾Á¢Æ¸ ÅÃÄ¡ü¨Èô ÀüȢ ¸¨¾. «¨¾ ±Ø¾¢ÂÐõ ¾Á¢ú ¬º¢Ã¢Â÷. «¨¾ ¿¡¼¸Á¡¸ ¯Õš츢ÂÐõ ¾Á¢Æ÷¸û ¾¡ý. À¡÷ôÀÐ ÁðÎõ ¾Á¢í¸¢Ä÷ ±ýÀ¾¡ø «ÅÕìÌ ´Õ ¾Âì¸õ ÅóРŢ𼧾¡? þ¨¾ì ÌÆôÀõ ±ýÚ ¦º¡øÖž¡? «Ê¨Áò¾Éõ ±ýÚ ¦º¡øÖž¡? §Á¡¸õ ±ýÚ ¦º¡øÖž¡?
þÐ þý¨ÈìÌ þ¨ºì ¸î§ºÃ¢¸Ç¢Öõ ¿¨¼¦ÀÚ¸¢ÈÐ. §¸ð¼¡ø ¸Õ¿¡¼¸ þ¨º ±ýÀÐ ¾Á¢Æ÷¸ÙìÌ ÁðÎõ ¯Ã¢ÂÐ þø¨Ä¡õ. ¿¡õ ÌÚ¸¢Â ¦Á¡Æ¢ ÁÉôÀ¡ý¨Á¢ø þÕóÐ ¦ÅÇ¢§Â ÅçÅñÎÁ¡õ. Áñ½¡í ¸ðÊ. ¦ºý¨É¢ø þÕìÌõ À¢È¦Á¡Æ¢ ¿ÎÅ측ÃÕõ §¾¨Å ¸¡Ã½Á¡öò ¾Á¢ú ¸üÚò¾¡ý þÕ츢ȡ÷¸û. («Å÷¸Ù¨¼Â §Å¨Ä측Ãâ¼õ, ¸¡ö¸È¢ì¸¡Ã¢Â¢¼õ, ÁÇ¢¨¸ì ¸¨¼ì¸¡Ãâ¼õ §Àº§ÅñΧÁ, ±ó¾ ¦ºª¸¡÷ô§À𨼠Á¡÷Å¡ÊÔõ, áÂĺ£Á¡ ¿¡Ôθ¡Õõ ¾Á¢ú ¸üÚì ¦¸¡ñÎ ¾¡ý þÕ츢ȡ÷¸û.) þÕó¾¡Öõ §Á¨¼Â¢ø «Á÷ó¾¢ÕìÌõ Ò¸ú ¦ÀüÈ À¡¼¸¢ ¬í¸¢Äò¾¢ø, ¾¡ý ±ýÉ À¡Î¸¢§È¡õ ±ýÚ Óýۨà ¦¸¡ÎôÀ¡÷. «ôÒÈõ ¦¾Öí¸¢ø À¡ÎÅ¡÷. ÓÊÔõ §À¡Ð ¦¸¡ïºßñÎ ¾Á¢Æ¢ø À¡ÎÅ¡÷.
¾Á¢Æ¸ò¾¢ø ¿¢Ä×õ Åð¼¡Ã ¿¨¼¸Ç¢ø ±ÉìÌ Á¢¸×õ ¬÷ÅÓñÎ. ¦ÀÕõÀ¡Öõ ´ÕÅ÷ ¾Á¢ú §ÀÍõ §¾¡Ã¨½¨Â ¨ÅòÐ «Å÷ ±ó¾ô Àì¸òÐ측Ã÷ ±ýÚ ¦ÀÕõÀ¡Öõ ¦º¡øĢŢΧÅý. þó¾ò ¾Á¢í¸¢Äõ ÁðÎõ ÀÊ Á¡ð§¼ý ±ý¸¢ÈÐ. ¿¡ý ¾ÅÈ¢ Ţθ¢§Èý. þó¾ò ¾Á¢í¸¢Äò¨¾ Å¡Æ ¨Åò¾Å÷¸û ¡÷? Å¡Æ ¨Å츢ÈÅ÷¸û ¡÷? ¾¢Ã¡Å¢¼ì ¸Æ¸í¸§Ç ¾ÎÁ¡È¢ ¾Á¢í¸¢Äò¾¢üÌ ¯ÚШ½Â¡¸¢È¡÷¸§Ç, ²ý? (þÐ ¦Àâ ¸¨¾. þ¨¾î ¦º¡øÄò ¦¾¡¼í¸¢É¡ø ¿õ ¿¡Êò ÐÊôÒ ±¸¢È¢Å¢Îõ. §Åñ¼¡õ ¾Å¢÷òРŢθ¢§Èý. ¦Á¡ò¾ò¾¢ø ²Á¡óÐ §À¡§É¡õ.)
«ýÒ¼ý,
þáÁ.¸¢.
தமிங்கிலம் பற்றிய ஒன்றோடொன்று ஒட்டிய மூன்று கருத்தோட்டங்களை உங்களோடு பகிர்ந்து கொள்ளுகிறேன்.
முதல் கருத்தோட்டம்:
ஒரு சமயம் ஆனந்த விகடனில், ஒரு துணுக்குச் செய்தியில் கீழ்க்கண்டதைப் பார்த்தேன்.
------------------------------------------------------------------------
"சைவ சித்தாந்த நூற்பதிப்புக் கழக விழாவில், சென்னைப் பல்கலைக் கழகத் துணைவேந்தர் பொற்கோ கூறியது:
தொல்காப்பியர் காலத்தில் இருந்தே தமிழுக்கும், பிற மொழிகளுக்கும் தொடர்பு இருந்திருக்கிறது. எத்தனையோ மொழிக்காரர்கள் இந்த நாட்டை ஆண்டிருக்கிறார்கள். அவர்கள் யாருமே தங்கள் மொழியைப் படிக்கச் சொல்லி நம்மைக் கட்டாயப் படுத்த வில்லை. வெள்ளைக்காரன் காலத்தில் கூட, தமிழ்நாட்டுக்கு அனுப்பப் பட்ட கலெக்டருக்கு இங்கிலாந்திலே தமிழ் கற்றுக் கொடுத்துத் தான் அனுப்பிவைத்தார்கள். ஆனால் நம்மவர்களே நம்மவர்களை ஆளத் தொடங்கிய பிறகுதான் ஆங்கிலத்தைப் படிக்கக் கட்டாயப்படுத்தப் பட்டோ ம்.
தமிழில் ஒரு கடிதம் எழுதினால், அதில் ஏதாவது தவறு இருக்கிறதா என்று யாரிடமும் காட்டுவதில்லை. ஆங்கிலத்தில் எழுதினால் பத்து பேரிடமாவது காட்டுகிறோம். ஆங்கிலத்தில் தவறு ஏற்பட்டுவிடக் கூடாது என்ற அளவுக்குப் பக்தி நமக்கு."
----------------------------------------------------------------------------
இனி இராம.கி:
இது எப்படி இருக்கு? ஆங்கிலம் பேச, எழுத நமக்கு 'Wren and Martin' வேண்டும். இந்தி மொழி பேச ஆர்வத்தோடு 'Rashtra Bhasha Bothana" தேடுவோம். ஆனால், தமிழுக்கு மட்டும், 'தமில் தானே' என்றால் எப்படி?
"இன்னாபா, ஆஸ்பிட்டல்லே வச்சு இஞ்சக்ஷ்ன் போட்டாண்டி இவரு பொழ்ச்சாரு, அப்பாலே கேசு டவ்ட்டுத்தான், இக்கும்",
"என்னா சொல்றிங்க மாமி, அவா அப்படியே பேஷிண்டே இருந்தா, I can not bear that, நானும் modern girl தானே, அவா feel பண்ணுனா பண்ணட்டும், I don't care".
நான் இப்படிக் குமுகத்தில் வெவ்வேறு ஆட்களை வைத்து உரையாடல் எழுதிக் கொண்டே போகலாம். ஆனால் செய்தி ஒன்று தான். எங்கு பார்த்தாலும் முடியாது, முடியாது என்று மொழியில் ஒரு தாழ்வு மனப்பான்மை. ஆங்கிலம் ஊடுறுவினால் தான், நம்மை மற்றவர் மதிப்பார்கள் என்று 100க்கு 99 பேர் எண்ணுகிறோம். இப்படிச் செய்வதைப் பலரும் ஒத்துக் கொண்டே போகிறோம். அதன் விளைவு தான் தமிங்கிலம். நமக்குள் இருப்பது அளவுக்கு மீறிய பொறுமையா? குடி உரிமையா? இப்படித் தான்தோன்றித் தனமாக ஆங்கிலத்தில் பேசினால், எழுதினால் ஆங்கில மிடையத்தார் பொறுத்துக் கொள்வார்களா? அதைத் தன்னிலைப் படுத்துவார்களா? மொத்தத்தில் இது எடுபடுமா? 100க்கு 5 மேனி தமிழ்ச் சொற்களைப் போட்டு இந்து நாளிதழுக்கு ஒரு கட்டுரை எழுதிப் பார்க்கட்டுமே? அதை இந்து ஏற்குமா? தள்ளுமா? [தமிங்கலம் பற்றிய உரையாடலுக்கு நடுவில் இதையும் எண்ணிப் பார்க்கலாம் என்று தோன்றியது. தமிழில் ஆங்கிலத்தைக் கலந்து பேசுவதைத் தமிங்கிலம் என்று சொல்லுகிறோம். இதே போல் ஆங்கிலத்தில் தமிழ் கலந்து பேசினால் அதற்கு என்ன பெயர்? tanglish - ஆ?)]
(குறிப்பு: ஆங்கிலத்தை ஒரு மொழியெனப் படிக்கக் கட்டாயப் படுத்தியது எனக்குச் சரி என்று தான் படுகிறது.)
இனி இன்னொரு கருத்தோட்டம்:
சூரியத் தொலைக் காட்சியில் "வணக்கம் தமிழகம்" என்றொரு நிகழ்ச்சி. இதில் "சிறப்பு விருந்தினர்" என்று ஒரு பகுதி. இதில் படிப்பாளிகள் தமிங்கிலம் பேசியே திளைக்கிறார்கள். நல்ல தமிழ் பேசவேண்டும் என்று பேச விளைகிறவர்கள் மிகச் சிலரே. பெரும்பாலும் அவர்கள் தமிழ் இலக்கியம், இசை, நாட்டுப் புறக் கலைகள், தமிழ் ஆர்வலர்கள் மட்டுமே. (இவர்களும் கூட ஆங்காங்கே கொஞ்சம் ஆங்கிலச் சொற்களைத் தூவினால் நல்லது என்று நினைக்கிறார்கள்.) இவர்களை நேர்வு காண்கிறவர்களும் (இப்பொழுது இருப்பவர்கள் சற்று முயலுகிறார்கள்; இதற்கு முன்னே இருந்தவர்கள் அப்படி இல்லை), காலத்திற்குத் தகுந்தாற் போல் மாறிக் கொள்வார்கள். எதிரில் உள்ளவர் நல்ல தமிழில் பேசுகிறார் என்றால் இவர்கள் ஓரளவு நல்ல தமிழில் அன்று பேசுவார்கள். மீறியும் இவர்களின் பழக்கச் சோம்பலுக்கு உட்பட்டு அவ்வப்போது தமிங்கிலம் வந்து விடும். எதிரே உள்ளவர் தமிழில் பதிலிறுக்க, இவர்கள் இதழைக் கடித்துக் கொண்டு சிவனே என்று நல்ல தமிழுக்கு வருவார்கள். மாறாக எதிராளி தமிங்கிலக் காரர் என்றால், இவர்களுக்குக் கொண்டாட்டம் தான். மொத்தத்தில், இவர்களுக்கு நல்ல தமிழ் தெரியாது என்பது அல்ல. அது ஏதோ ஒரு தரக் குறைவு என்று நினைக்கிறார்கள். இது போல ஏகப் பட்ட தமிழ்த் தொலைக்காட்சி அறிவிப்பாளர்கள் நுனிநாக்கு ஆங்கிலம் பேசினால் சிறப்பு என்று நினைக்கிறார்கள். (தெனாலி படம் நினைவு வருகிறதா? கமல் இது போன்ற அறிவிப்பாளரைக் கிண்டல் அடிப்பார்.)
புதிதாக நிலாத் தொலைக் காட்சி என்று ஒன்று சில ஆண்டுகளுக்கு முன் வந்தது. நல்ல தமிழில் பேசக்கூடிய, தமிழ் நாட்டில் மிகவும் எதிர்பார்ப்பை ஏற்படுத்திய ஒருவர் தான் அதைத் தொடங்கினார். (இப்பொழுது வாழ்வின் அலைக்கழிப்பில் அவர் நொய்ந்து போனார். வருத்தமாய் இருக்கிறது. உலகம் இது தான். இவர் இன்னொரு தொலைக்காட்சியில் சிறிய பொறுப்பில் இப்பொழுது உள்ளார்.) அவருடைய தொலைக் காட்சியில் ஒரு நிகழ்ச்சி. "யங் கேர்ள் உலகம்" . இவரால் மகளிர் உலகம் என்றோ, இளம்பெண் உலகம் என்றோ அழைக்க முடியும் தான். ஆனால், தமிழில் செய்தால் பணம் வராது என்று நினைத்தார் போலும். இவரைப் போல் தான் பலரும் நினைக்கிறார்கள். தமிழ், தமிழ் என்று சொல்லுவதெல்லாம் வெறும் அரசியல் மேடைகளுக்கு. (அந்தக் காலத்தில் எழுபதுகளில் ஈழத்துப் பாப்பிசை என்று ஒன்று உண்டு. அதில் ஒரு பாட்டு: "என் சின்ன மாமியே, உன் சின்ன மகளெங்கே, பள்ளிக்குச் சென்றோளோ, படிக்கச் சென்றாளோ" என்று வரும். இப்பொழுது தொலைக் காட்சியில் "சின்னப் பெண் உலகம்" என்று சொன்னால் பட்டிக்காட்டாகி விடுமோ? சிரிப்பு வருகிறது.)
அண்மையில் ஆனந்த விகடன் "Siரிப்பு Maமே Siரிப்பு" என்று கூடப் போட்டுப் பார்த்தது. ஒரு இரண்டு மூன்று வாரமாய் சிரிப்பு, மாமே சிரிப்பு என்று அச்சிடத் தொடங்கிவிட்டது. ஒரு காலத்தில் F என்ற எழுத்தை கால், கொக்கி, சுழி, கொண்டை, கொம்பு எல்லாம் போட்டுத் தமிழ் எழுத்து மாதிரியே ஒரு மாதம் பாவித்து துக்ளக் இதழ் வெளிவந்தது. அப்புறம் நிறுத்திக் கொண்டார்கள். அதே போல ஒரேயடியாய்த் தமிங்கிலம் பழகிய சுமி சூப்பர் மார்க்கெட் என்ற கல்கியி வெளிவந்த பகுதி ஒரு காலத்திற்கு அப்புறம் தமிங்கிலம் குறைத்து வெளியிடப் பட்டது. இவையெல்லாம் தமிங்கில எழுத்துக்கு விடப்பட்ட வெள்ளோட்டங்கள். வெள்ளோட்டம் தோல்வி போலிருக்கிறது. விட்டுவிட்டார்கள். ஆனாலும் முயல்வது நிற்கவில்லை.
மூன்றாவது கருத்தோட்டம்:
ஒரு முறை கல்கி எழுதிய "பொன்னியின் செல்வன்" என்ற புதினத்தை கூத்துப் பட்டறையின் நெறியாளர் முத்துச்சாமி, திரைப்பட நடிகர் நாசர், தஞ்சை மற்றும் புதுச்சேரிப் பல்கலைக் கழக நாடகத் துறையைச் சேர்ந்தவர்கள், இன்னும் செவ்வியல் நாடகத்தின் பற்றாளர்கள் எல்லோரும் சேர்ந்து வேள்வி போல எடுத்துக் கொண்டு 'magic lantern' என்ற அமைப்பின் வழி நாடகமாக்கினார்கள். அதன் அரங்கேற்றம் YMCA விளையாட்டுக் கல்லூரி திறந்த வெளி அரங்கில் ஒரு தடவை நடந்தது. அரங்க அமைப்பு: திரைப்படக் காரர் தோட்டாத் தரணி. கிட்டத் தட்ட 4 1/2 மணி நேர நாடகம். மிகச் சிறப்பான நாடகம் தான்.
அதை நானும் என் துணைவியும் ஒருமுறை பார்க்கப் போயிருந்தோம். கிட்டத்தட்ட 400 பேர் இருந்திருப்பார்கள். அதில் நூற்றுக்கு 60 அல்லது 70 விழுக்காடு, எங்களைச் சுற்றிலும் தமிங்கிலர் தான். கூடவே 'cell phone' கள். (அடேடே, நானே தமிங்கிலம் எழுதிவிட்டேன், பாருங்கள்; எல்லாம் பழக்கம் தான் :-)). ஆட்டம் தொடங்கிற்று. அறிவிப்பாளர், நாடகத்தை மேடையில் ஏற்ற உதவினவர்களுக்கு நன்றி சொல்லுகிறார்.
"Ladies and Gentlemen, First of all I would like to thank so-and-so- blah-blah etc.,etc.".
புரவலர்களாய் இருந்த கும்பணிக் காரர்களூக்கு நன்றி சொல்லும் வரை முற்றிலும் ஆங்கிலம் தான். எனக்கு அருகில் இருந்தவர் தன் மனைவியிடம் சொல்லுகிறார்: "What a good backdrop yaar; உங்க மாமா, what did he say? twenty six லக்ஷமா? தோட்டா தரணியா did this? Superb இல்லே?" - இப்படிச் சொந்தச் செய்திகளையும் நாடகத்தைப் பற்றியும் தமிங்கிலத்தில் கதைத்துக் கொண்டே இருக்கிறார். அவர்கள் பையன் convent ஆங்கிலத்தில் மட்டுமே அவர்களோடு பேசுகிறான். தாயும் தகப்பனும் தமிங்கலத்தில் சம்பாஷிக்கிறார்கள்.
அது ஒரு விந்தையான வித்தை. ஏதோ கழைக்கூத்தாடி போல ஆங்கிலம் - தமிங்கிலம் என மாறி மாறி தாவிக் கொண்டே இருந்தால், சிந்தனையே குழப்பமாகிப் போகாதா? இவர்கள் எப்படிச் செய்கிறார்கள்? - ஏதிலார் என்று சங்க இலக்கியத்தில் சொல்லுவார்கள். இந்தத் தமிங்கிலக் காரர்கள் எந்த மண்ணோடு வருங்காலத்தில் தம்மை இறுத்திக் கொள்வார்கள்? தஞ்சாவூரா? திருநெல்வேலியா? சேலமா? சென்னையா? மும்பையா? தில்லியா? இல்லை Houston - ஆ? (ஈழத்தில் இருந்து புலம் பெயர்ந்தவர்களும் இந்தக் கதிக்கு வந்து சேரலாம். அது அவர்களின் கவனத்தைப் பொறுத்தது.) இதே போன்ற ஒரு காட்சியை எண்பதின் தொடக்கத்தில் Montreal -ல் இருந்த போது பார்த்திருக்கிறேன். தந்தை ஒரு பேராசிரியர். தாய் இல்லத்தரசி. மைலாப்பூர் அவர்களுக்குச் சொந்த ஊர். அவர்களுக்கு சந்தியா வந்தனமும் வேண்டும்; லால்குடி செயராமனின் கின்னரி இசையும் வேண்டும்; தமிழ்த் திரைப்படம், அரசியல் - எம்.சி.யார்/கருணாநிதி சண்டையும் - தெரிய வேண்டும். கணவனும் மனைவியும் தமிழ்-தமிங்கிலத்தில் பேசிக் கொள்வார்கள். பெண்ணும் (அப்போது 16 அகவை), பிள்ளையும் ( அப்போது 9அகவை) தங்களுக்குள்ளும், பெற்றோரிடத்தும் ஆங்கிலத்திலே பேசிக் கொள்வார்கள். (இந்தக் குடும்பத்தின் பிற்காலச் சிக்கலான முடிவை இன்று சொல்ல வேண்டாம்.) ஓரிரு முறை அவர்கள் வீட்டிற்கு விருந்துக்குப் போன போது வியந்தது உண்டு. இது எப்படி இயல்கிறது?
என்ன, கிட்டத்தட்ட 25 ஆண்டுகளுக்கு முன் இந்த நடைமுறையை வெளிநாட்டில் பார்த்தேன். வேடிக்கை என்று அப்போது நினைத்தேன். அது விரைவில் எதிர்காலமாகும், தமிழ்நாட்டிலேயே வந்து சேரும் என்று அப்போது தோன்றவில்லை. இப்பொழுது, என்னைச் சுற்றிலும் சென்னையிலேயே பார்க்கிறேன். வருக்கச் சூழலுக்குத் தக்க ஆங்காங்கு இந்தப் பழக்கம் விரவி யிருக்கிறது. இரண்டுங்கெட்டான் ஆன நடு வகுப்பில் இது உச்ச கட்ட நிலையில் இருக்கிறது. இவர்களால் தமிழைத் தொலைக்கவும் முடியவில்லை, பழகவும் முடியவில்லை. நாம் எங்கே போய்க்கொண்டிருக்கிறோம்?
பார்த்தீர்களா? நாடகம் பற்றியல்லவா சொல்லிக் கொண்டிருந்தேன். பக்கத்தில் இருந்த நான் ஒவ்வொரு முறையும் நாடக மேடையைப் பார்க்க வேண்டும் என்று முயற்சி செய்து பார்த்தேன்; ஆனால் அருகில் உள்ளவர்களின் தமிங்கிலக் கலைப்பு அவ்வப் பொழுது எங்களைக் கவனிக்க விட மாட்டேன் என்றது.
ஒரு கணம் எண்ணிப் பார்த்தேன். அந்த அறிவிப்பாளர் ஏன் அப்படி ஆங்கிலத்தில் அறிவிப்புச் செய்தார்? நடப்பதென்னவோ தமிழக வரலாற்றைப் பற்றிய கதை. அதை எழுதியதும் தமிழ் ஆசிரியர். அதை நாடகமாக உருவாக்கியதும் தமிழர்கள் தான். பார்ப்பது மட்டும் தமிங்கிலர் என்பதால் அவருக்கு ஒரு தயக்கம் வந்து விட்டதோ? இதைக் குழப்பம் என்று சொல்லுவதா? அடிமைத்தனம் என்று சொல்லுவதா? மோகம் என்று சொல்லுவதா?
இது இன்றைக்கு இசைக் கச்சேரிகளிலும் நடைபெறுகிறது. கேட்டால் கருநாடக இசை என்பது தமிழர்களுக்கு மட்டும் உரியது இல்லையாம். நாம் குறுகிய மொழி மனப்பான்மையில் இருந்து வெளியே வரவேண்டுமாம். மண்ணாங் கட்டி. சென்னையில் இருக்கும் பிறமொழி நடுவக்காரரும் தேவை காரணமாய்த் தமிழ் கற்றுத்தான் இருக்கிறார்கள். (அவர்களுடைய வேலைக்காரரிடம், காய்கறிக்காரியிடம், மளிகைக் கடைக்காரரிடம் பேசவேண்டுமே, எந்த சௌகார்ப்பேட்டை மார்வாடியும், ராயலசீமா நாயுடுகாரும் தமிழ் கற்றுக் கொண்டு தான் இருக்கிறார்கள்.) இருந்தாலும் மேடையில் அமர்ந்திருக்கும் புகழ் பெற்ற பாடகி ஆங்கிலத்தில், தான் என்ன பாடுகிறோம் என்று முன்னுரை கொடுப்பார். அப்புறம் தெலுங்கில் பாடுவார். முடியும் போது கொஞ்சணூண்டு தமிழில் பாடுவார்.
தமிழகத்தில் நிலவும் வட்டார நடைகளில் எனக்கு மிகவும் ஆர்வமுண்டு. பெரும்பாலும் ஒருவர் தமிழ் பேசும் தோரணையை வைத்து அவர் எந்தப் பக்கத்துக்காரர் என்று பெரும்பாலும் சொல்லிவிடுவேன். இந்தத் தமிங்கிலம் மட்டும் படிய மாட்டேன் என்கிறது. நான் தவறி விடுகிறேன். இந்தத் தமிங்கிலத்தை வாழ வைத்தவர்கள் யார்? வாழ வைக்கிறவர்கள் யார்? திராவிடக் கழகங்களே தடுமாறி தமிங்கிலத்திற்கு உறுதுணையாகிறார்களே, ஏன்? (இது பெரிய கதை. இதைச் சொல்லத் தொடங்கினால் நம் நாடித் துடிப்பு எகிறிவிடும். வேண்டாம் தவிர்த்து விடுகிறேன். மொத்தத்தில் ஏமாந்து போனோம்.)
அன்புடன்,
இராம.கி.
In TSCII:
ãýÚ ¸Õò§¾¡ð¼í¸û
¾Á¢í¸¢Äõ ÀüȢ ´ý§È¡¦¼¡ýÚ ´ðÊ ãýÚ ¸Õò§¾¡ð¼í¸¨Ç ¯í¸§Ç¡Î À¸¢÷óÐ ¦¸¡ûÙ¸¢§Èý.
Ó¾ø ¸Õò§¾¡ð¼õ:
´Õ ºÁÂõ ¬Éó¾ Å¢¸¼É¢ø, ´Õ ÐÏìÌî ¦ºö¾¢Â¢ø ¸£úì¸ñ¼¨¾ô À¡÷ò§¾ý.
------------------------------------------------------------------------
"¨ºÅ º¢ò¾¡ó¾ áüÀ¾¢ôÒì ¸Æ¸ ŢơŢø, ¦ºý¨Éô Àø¸¨Äì ¸Æ¸ò Ш½§Åó¾÷ ¦À¡ü§¸¡ ÜÈ¢ÂÐ:
¦¾¡ø¸¡ôÀ¢Â÷ ¸¡Äò¾¢ø þÕó§¾ ¾Á¢ØìÌõ, À¢È ¦Á¡Æ¢¸ÙìÌõ ¦¾¡¼÷Ò þÕó¾¢Õ츢ÈÐ. ±ò¾¨É§Â¡ ¦Á¡Æ¢ì¸¡Ã÷¸û þó¾ ¿¡ð¨¼ ¬ñÊÕ츢ȡ÷¸û. «Å÷¸û ¡էÁ ¾í¸û ¦Á¡Æ¢¨Âô ÀÊì¸î ¦º¡øÄ¢ ¿õ¨Áì ¸ð¼¡Âô ÀÎò¾ Å¢ø¨Ä. ¦Åû¨Ç측Ãý ¸¡Äò¾¢ø ܼ, ¾Á¢ú¿¡ðÎìÌ «ÛôÀô Àð¼ ¸¦Äì¼ÕìÌ þí¸¢Ä¡ó¾¢§Ä ¾Á¢ú ¸üÚì ¦¸¡ÎòÐò ¾¡ý «ÛôÀ¢¨Åò¾¡÷¸û. ¬É¡ø ¿õÁÅ÷¸§Ç ¿õÁÅ÷¸¨Ç ¬Çò ¦¾¡¼í¸¢Â À¢È̾¡ý ¬í¸¢Äò¨¾ô ÀÊì¸ì ¸ð¼¡ÂôÀÎò¾ô À𧼡õ.
¾Á¢Æ¢ø ´Õ ¸Ê¾õ ±Ø¾¢É¡ø, «¾¢ø ²¾¡ÅÐ ¾ÅÚ þÕ츢Ⱦ¡ ±ýÚ Â¡Ã¢¼Óõ ¸¡ðΞ¢ø¨Ä. ¬í¸¢Äò¾¢ø ±Ø¾¢É¡ø ÀòÐ §Àâ¼Á¡ÅÐ ¸¡ðθ¢§È¡õ. ¬í¸¢Äò¾¢ø ¾ÅÚ ²üÀðÎÅ¢¼ì ܼ¡Ð ±ýÈ «Ç×ìÌô Àì¾¢ ¿ÁìÌ."
----------------------------------------------------------------------------
þÉ¢ þáÁ.¸¢:
þÐ ±ôÀÊ þÕìÌ? ¬í¸¢Äõ §Àº, ±Ø¾ ¿ÁìÌ 'Wren and Martin' §ÅñÎõ. þó¾¢ ¦Á¡Æ¢ §Àº ¬÷Åò§¾¡Î 'Rashtra Bhasha Bothana" §¾Î§Å¡õ. ¬É¡ø, ¾Á¢ØìÌ ÁðÎõ, '¾Á¢ø ¾¡§É' ±ýÈ¡ø ±ôÀÊ?
"þýÉ¡À¡, ¬ŠÀ¢ð¼ø§Ä ÅîÍ þïºì‰ý §À¡ð¼¡ñÊ þÅÕ ¦À¡úÕ, «ôÀ¡§Ä §¸Í ¼ùðÎò¾¡ý, þìÌõ",
"±ýÉ¡ ¦º¡øÈ¢í¸ Á¡Á¢, «Å¡ «ôÀʧ §À„¢ñ§¼ þÕó¾¡, I can not bear that, ¿¡Ûõ modern girl ¾¡§É, «Å¡ feel ÀñÏÉ¡ Àñ½ðÎõ, I don't care".
¿¡ý þôÀÊì ÌÓ¸ò¾¢ø ¦Åù§ÅÚ ¬ð¸¨Ç ¨ÅòÐ ¯¨Ã¡¼ø ±Ø¾¢ì ¦¸¡ñ§¼ §À¡¸Ä¡õ. ¬É¡ø ¦ºö¾¢ ´ýÚ ¾¡ý. ±íÌ À¡÷ò¾¡Öõ ÓÊ¡Ð, ÓÊ¡Р±ýÚ ¦Á¡Æ¢Â¢ø ´Õ ¾¡ú× ÁÉôÀ¡ý¨Á. ¬í¸¢Äõ °ÎÚŢɡø ¾¡ý, ¿õ¨Á ÁüÈÅ÷ Á¾¢ôÀ¡÷¸û ±ýÚ 100ìÌ 99 §À÷ ±ñϸ¢§È¡õ. þôÀÊî ¦ºöŨ¾ô ÀÄÕõ ´òÐì ¦¸¡ñ§¼ §À¡¸¢§È¡õ. «¾ý Å¢¨Ç× ¾¡ý ¾Á¢í¸¢Äõ. ¿ÁìÌû þÕôÀÐ «Ç×ìÌ Á£È¢Â ¦À¡Ú¨Á¡? ÌÊ ¯Ã¢¨Á¡? þôÀÊò ¾¡ý§¾¡ýÈ¢ò ¾ÉÁ¡¸ ¬í¸¢Äò¾¢ø §Àº¢É¡ø, ±Ø¾¢É¡ø ¬í¸¢Ä Á¢¨¼Âò¾¡÷ ¦À¡ÚòÐì ¦¸¡ûÅ¡÷¸Ç¡? «¨¾ò ¾ýÉ¢¨Äô ÀÎòÐÅ¡÷¸Ç¡? ¦Á¡ò¾ò¾¢ø þÐ ±ÎÀÎÁ¡? 100ìÌ 5 §ÁÉ¢ ¾Á¢úî ¦º¡ü¸¨Çô §À¡ðÎ þóÐ ¿¡Ç¢¾ØìÌ ´Õ ¸ðΨà ±Ø¾¢ô À¡÷ì¸ðΧÁ? «¨¾ þóÐ ²üÌÁ¡? ¾ûÙÁ¡? [¾Á¢í¸Äõ ÀüȢ ¯¨Ã¡¼ÖìÌ ¿ÎÅ¢ø þ¨¾Ôõ ±ñ½¢ô À¡÷ì¸Ä¡õ ±ýÚ §¾¡ýÈ¢ÂÐ. ¾Á¢Æ¢ø ¬í¸¢Äò¨¾ì ¸ÄóÐ §ÀÍŨ¾ò ¾Á¢í¸¢Äõ ±ýÚ ¦º¡øÖ¸¢§È¡õ. þ§¾ §À¡ø ¬í¸¢Äò¾¢ø ¾Á¢ú ¸ÄóÐ §Àº¢É¡ø «¾üÌ ±ýÉ ¦ÀÂ÷? tanglish - ¬?)]
(ÌÈ¢ôÒ: ¬í¸¢Äò¨¾ ´Õ ¦Á¡Æ¢¦ÂÉô ÀÊì¸ì ¸ð¼¡Âô ÀÎò¾¢ÂÐ ±ÉìÌî ºÃ¢ ±ýÚ ¾¡ý Àθ¢ÈÐ.)
þÉ¢ þý¦É¡Õ ¸Õò§¾¡ð¼õ:
ÝâÂò ¦¾¡¨Äì ¸¡ðº¢Â¢ø "Žì¸õ ¾Á¢Æ¸õ" ±ý¦È¡Õ ¿¢¸ú. þ¾¢ø "º¢ÈôÒ Å¢Õó¾¢É÷" ±ýÚ ´Õ À̾¢. þ¾¢ø ÀÊôÀ¡Ç¢¸û ¾Á¢í¸¢Äõ §Àº¢§Â ¾¢¨Ç츢ȡ÷¸û. ¿øÄ ¾Á¢ú §Àº§ÅñÎõ ±ýÚ §Àº Å¢¨Ç¸¢ÈÅ÷¸û Á¢¸î º¢Ä§Ã. ¦ÀÕõÀ¡Öõ «Å÷¸û ¾Á¢ú þÄ츢Âõ, þ¨º, ¿¡ðÎô ÒÈì ¸¨Ä¸û, ¾Á¢ú ¬÷ÅÄ÷¸û ÁðΧÁ. (þÅ÷¸Ùõ ܼ ¬í¸¡í§¸ ¦¸¡ïºõ ¬í¸¢Äî ¦º¡ü¸¨Çò àŢɡø ¿øÄÐ ±ýÚ ¿¢¨É츢ȡ÷¸û.) þÅ÷¸¨Ç §¿÷× ¸¡ñ¸¢ÈÅ÷¸Ùõ (þô¦À¡ØÐ þÕôÀÅ÷¸û ºüÚ ÓÂÖ¸¢È¡÷¸û; þ¾üÌ Óý§É þÕó¾Å÷¸û «ôÀÊ þø¨Ä), ¸¡Äò¾¢üÌò ¾Ìó¾¡ü §À¡ø Á¡È¢ì ¦¸¡ûÅ¡÷¸û. ±¾¢Ã¢ø ¯ûÇÅ÷ ¿øÄ ¾Á¢Æ¢ø §À͸¢È¡÷ ±ýÈ¡ø þÅ÷¸û µÃÇ× ¿øÄ ¾Á¢Æ¢ø «ýÚ §ÀÍÅ¡÷¸û. Á£È¢Ôõ þÅ÷¸Ç¢ý ÀÆì¸î §º¡õÀÖìÌ ¯ðÀðÎ «ùÅô§À¡Ð ¾Á¢í¸¢Äõ ÅóРŢÎõ. ±¾¢§Ã ¯ûÇÅ÷ ¾Á¢Æ¢ø À¾¢Ä¢Úì¸, þÅ÷¸û þ¾¨Æì ¸ÊòÐì ¦¸¡ñÎ º¢Å§É ±ýÚ ¿øÄ ¾Á¢ØìÌ ÅÕÅ¡÷¸û. Á¡È¡¸ ±¾¢Ã¡Ç¢ ¾Á¢í¸¢Äì ¸¡Ã÷ ±ýÈ¡ø, þÅ÷¸ÙìÌì ¦¸¡ñ¼¡ð¼õ ¾¡ý. ¦Á¡ò¾ò¾¢ø, þÅ÷¸ÙìÌ ¿øÄ ¾Á¢ú ¦¾Ã¢Â¡Ð ±ýÀÐ «øÄ. «Ð ²§¾¡ ´Õ ¾Ãì ̨È× ±ýÚ ¿¢¨É츢ȡ÷¸û. þÐ §À¡Ä ²¸ô Àð¼ ¾Á¢úò ¦¾¡¨Ä측𺢠«È¢Å¢ôÀ¡Ç÷¸û ÑÉ¢¿¡ìÌ ¬í¸¢Äõ §Àº¢É¡ø º¢ÈôÒ ±ýÚ ¿¢¨É츢ȡ÷¸û. (¦¾É¡Ä¢ À¼õ ¿¢¨É× ÅÕ¸¢È¾¡? ¸Áø þÐ §À¡ýÈ «È¢Å¢ôÀ¡Ç¨Ãì ¸¢ñ¼ø «ÊôÀ¡÷.)
Ò¾¢¾¡¸ ¿¢Ä¡ò ¦¾¡¨Äì ¸¡ðº¢ ±ýÚ ´ýÚ º¢Ä ¬ñθÙìÌ Óý Åó¾Ð. ¿øÄ ¾Á¢Æ¢ø §ÀºìÜÊÂ, ¾Á¢ú ¿¡ðÊø Á¢¸×õ ±¾¢÷À¡÷ô¨À ²üÀÎò¾¢Â ´ÕÅ÷ ¾¡ý «¨¾ò ¦¾¡¼í¸¢É¡÷. (þô¦À¡ØÐ Å¡úÅ¢ý «¨Äì¸Æ¢ôÀ¢ø «Å÷ ¦¿¡öóÐ §À¡É¡÷. ÅÕò¾Á¡ö þÕ츢ÈÐ. ¯Ä¸õ þÐ ¾¡ý. þÅ÷ þý¦É¡Õ ¦¾¡¨Ä측ðº¢Â¢ø º¢È¢Â ¦À¡ÚôÀ¢ø þô¦À¡ØÐ ¯ûÇ¡÷.) «ÅÕ¨¼Â ¦¾¡¨Äì ¸¡ðº¢Â¢ø ´Õ ¿¢¸ú. "Âí §¸÷û ¯Ä¸õ" . þÅáø Á¸Ç¢÷ ¯Ä¸õ ±ý§È¡, þÇõ¦Àñ ¯Ä¸õ ±ý§È¡ «¨Æì¸ ÓÊÔõ ¾¡ý. ¬É¡ø, ¾Á¢Æ¢ø ¦ºö¾¡ø À½õ ÅáР±ýÚ ¿¢¨Éò¾¡÷ §À¡Öõ. þŨÃô §À¡ø ¾¡ý ÀÄÕõ ¿¢¨É츢ȡ÷¸û. ¾Á¢ú, ¾Á¢ú ±ýÚ ¦º¡øÖŦ¾øÄ¡õ ¦ÅÚõ «Ãº¢Âø §Á¨¼¸ÙìÌ. («ó¾ì ¸¡Äò¾¢ø ±ØÀиǢø ®ÆòÐô À¡ôÀ¢¨º ±ýÚ ´ýÚ ¯ñÎ. «¾¢ø ´Õ À¡ðÎ: "±ý º¢ýÉ Á¡Á¢§Â, ¯ý º¢ýÉ Á¸¦Çí§¸, ÀûÇ¢ìÌî ¦ºý§È¡§Ç¡, ÀÊì¸î ¦ºýÈ¡§Ç¡" ±ýÚ ÅÕõ. þô¦À¡ØÐ ¦¾¡¨Äì ¸¡ðº¢Â¢ø "º¢ýÉô ¦Àñ ¯Ä¸õ" ±ýÚ ¦º¡ýÉ¡ø ÀðÊ측𼡸¢ ŢΧÁ¡? º¢Ã¢ôÒ ÅÕ¸¢ÈÐ.)
«ñ¨Á¢ø ¬Éó¾ Å¢¸¼ý "SiâôÒ Ma§Á SiâôÒ" ±ýÚ Ü¼ô §À¡ðÎô À¡÷ò¾Ð. ´Õ þÃñÎ ãýÚ Å¡ÃÁ¡ö º¢Ã¢ôÒ, Á¡§Á º¢Ã¢ôÒ ±ýÚ «îº¢¼ò ¦¾¡¼í¸¢Å¢ð¼Ð. ´Õ ¸¡Äò¾¢ø F ±ýÈ ±Øò¨¾ ¸¡ø, ¦¸¡ì¸¢, ÍÆ¢, ¦¸¡ñ¨¼, ¦¸¡õÒ ±øÄ¡õ §À¡ðÎò ¾Á¢ú ±ØòÐ Á¡¾¢Ã¢§Â ´Õ Á¡¾õ À¡Å¢òÐ ÐìÇì þ¾ú ¦ÅÇ¢Åó¾Ð. «ôÒÈõ ¿¢Úò¾¢ì ¦¸¡ñ¼¡÷¸û. «§¾ §À¡Ä ´§ÃÂÊ¡öò ¾Á¢í¸¢Äõ ÀƸ¢Â ÍÁ¢ ÝôÀ÷ Á¡÷즸ð ±ýÈ ¸ø¸¢Â¢ ¦ÅÇ¢Åó¾ À̾¢ ´Õ ¸¡Äò¾¢üÌ «ôÒÈõ ¾Á¢í¸¢Äõ ̨ÈòÐ ¦ÅǢ¢¼ô Àð¼Ð. þ¨Å¦ÂøÄ¡õ ¾Á¢í¸¢Ä ±ØòÐìÌ Å¢¼ôÀð¼ ¦Åû§Ç¡ð¼í¸û. ¦Åû§Ç¡ð¼õ §¾¡øÅ¢ §À¡Ä¢Õ츢ÈÐ. Å¢ðÎÅ¢ð¼¡÷¸û. ¬É¡Öõ ÓÂøÅÐ ¿¢ü¸Å¢ø¨Ä.
ãýÈ¡ÅÐ ¸Õò§¾¡ð¼õ:
´Õ Ó¨È ¸ø¸¢ ±Ø¾¢Â "¦À¡ýɢ¢ý ¦ºøÅý" ±ýÈ Ò¾¢Éò¨¾ ÜòÐô Àð¼¨È¢ý ¦¿È¢Â¡Ç÷ ÓòÐÁ¢, ¾¢¨ÃôÀ¼ ¿Ê¸÷ ¿¡º÷, ¾ï¨º ÁüÚõ ÒÐâô Àø¸¨Äì ¸Æ¸ ¿¡¼¸ò ШȨÂî §º÷ó¾Å÷¸û, þýÛõ ¦ºùÅ¢Âø ¿¡¼¸ò¾¢ý ÀüÈ¡Ç÷¸û ±ø§Ä¡Õõ §º÷óÐ §ÅûÅ¢ §À¡Ä ±ÎòÐì ¦¸¡ñÎ 'magic lantern' ±ýÈ «¨ÁôÀ¢ý ÅÆ¢ ¿¡¼¸Á¡ì¸¢É¡÷¸û. «¾ý «Ãí§¸üÈõ YMCA Å¢¨Ç¡ðÎì ¸øæâ ¾¢Èó¾ ¦ÅÇ¢ «Ãí¸¢ø ´Õ ¾¼¨Å ¿¼ó¾Ð. «Ãí¸ «¨ÁôÒ: ¾¢¨ÃôÀ¼ì ¸¡Ã÷ §¾¡ð¼¡ò ¾Ã½¢. ¸¢ð¼ò ¾ð¼ 4 1/2 Á½¢ §¿Ã ¿¡¼¸õ. Á¢¸î º¢ÈôÀ¡É ¿¡¼¸õ ¾¡ý.
«¨¾ ¿¡Ûõ ±ý Ш½Å¢Ôõ ´ÕÓ¨È À¡÷ì¸ô §À¡Â¢Õ󧾡õ. ¸¢ð¼ò¾ð¼ 400 §À÷ þÕó¾¢ÕôÀ¡÷¸û. «¾¢ø áüÚìÌ 60 «øÄÐ 70 Å¢Ø측Î, ±í¸¨Çî ÍüÈ¢Öõ ¾Á¢í¸¢Ä÷ ¾¡ý. ܼ§Å 'cell phone' ¸û. («§¼§¼, ¿¡§É ¾Á¢í¸¢Äõ ±Ø¾¢Å¢ð§¼ý, À¡Õí¸û; ±øÄ¡õ ÀÆì¸õ ¾¡ý :-)). ¬ð¼õ ¦¾¡¼í¸¢üÚ. «È¢Å¢ôÀ¡Ç÷, ¿¡¼¸ò¨¾ §Á¨¼Â¢ø ²üÈ ¯¾Å¢ÉÅ÷¸ÙìÌ ¿ýÈ¢ ¦º¡øÖ¸¢È¡÷.
"Ladies and Gentlemen, First of all I would like to thank so-and-so- blah-blah etc.,etc.".
ÒÃÅÄ÷¸Ç¡ö þÕó¾ ÌõÀ½¢ì ¸¡Ã÷¸éìÌ ¿ýÈ¢ ¦º¡øÖõ Ũà ÓüÈ¢Öõ ¬í¸¢Äõ ¾¡ý. ±ÉìÌ «Õ¸¢ø þÕó¾Å÷ ¾ý Á¨ÉŢ¢¼õ ¦º¡øÖ¸¢È¡÷: "What a good backdrop yaar; ¯í¸ Á¡Á¡, what did he say? twenty six ćÁ¡? §¾¡ð¼¡ ¾Ã½¢Â¡ did this? Superb þø§Ä?" - þôÀÊî ¦º¡ó¾î ¦ºö¾¢¸¨ÇÔõ ¿¡¼¸ò¨¾ô ÀüÈ¢Ôõ ¾Á¢í¸¢Äò¾¢ø ¸¨¾òÐì ¦¸¡ñ§¼ þÕ츢ȡ÷. «Å÷¸û ¨ÀÂý convent ¬í¸¢Äò¾¢ø ÁðΧÁ «Å÷¸§Ç¡Î §À͸¢È¡ý. ¾¡Ôõ ¾¸ôÀÛõ ¾Á¢í¸Äò¾¢ø ºõÀ¡„¢ì¸¢È¡÷¸û.
«Ð ´Õ Å¢ó¨¾Â¡É Å¢ò¨¾. ²§¾¡ ¸¨ÆìÜò¾¡Ê §À¡Ä ¬í¸¢Äõ - ¾Á¢í¸¢Äõ ±É Á¡È¢ Á¡È¢ ¾¡Å¢ì ¦¸¡ñ§¼ þÕó¾¡ø, º¢ó¾¨É§Â ÌÆôÀÁ¡¸¢ô §À¡¸¡¾¡? þÅ÷¸û ±ôÀÊî ¦ºö¸¢È¡÷¸û? - ²¾¢Ä¡÷ ±ýÚ ºí¸ þÄ츢Âò¾¢ø ¦º¡øÖÅ¡÷¸û. þó¾ò ¾Á¢í¸¢Äì ¸¡Ã÷¸û ±ó¾ Áñ§½¡Î ÅÕí¸¡Äò¾¢ø ¾õ¨Á þÚò¾¢ì ¦¸¡ûÅ¡÷¸û? ¾ïº¡çá? ¾¢Õ¦¿ø§ÅĢ¡? §ºÄÁ¡? ¦ºý¨É¡? Óõ¨À¡? ¾¢øĢ¡? þø¨Ä Houston - ¬? (®Æò¾¢ø þÕóÐ ÒÄõ ¦ÀÂ÷ó¾Å÷¸Ùõ þó¾ì ¸¾¢ìÌ ÅóÐ §ºÃÄ¡õ. «Ð «Å÷¸Ç¢ý ¸ÅÉò¨¾ô ¦À¡Úò¾Ð.) þ§¾ §À¡ýÈ ´Õ ¸¡ðº¢¨Â ±ñÀ¾¢ý ¦¾¡¼ì¸ò¾¢ø Montreal -ø þÕó¾ §À¡Ð À¡÷ò¾¢Õ츢§Èý. ¾ó¨¾ ´Õ §ÀẢâÂ÷. ¾¡ö þøÄò¾Ãº¢. ¨ÁÄ¡ôâ÷ «Å÷¸ÙìÌî ¦º¡ó¾ °÷. «Å÷¸ÙìÌ ºó¾¢Â¡ Åó¾ÉÓõ §ÅñÎõ; Ä¡øÌÊ ¦ºÂáÁÉ¢ý ¸¢ýÉâ þ¨ºÔõ §ÅñÎõ; ¾Á¢úò ¾¢¨ÃôÀ¼õ, «Ãº¢Âø - ±õ.º¢.¡÷/¸Õ½¡¿¢¾¢ ºñ¨¼Ôõ - ¦¾Ã¢Â §ÅñÎõ. ¸½ÅÛõ Á¨ÉÅ¢Ôõ ¾Á¢ú-¾Á¢í¸¢Äò¾¢ø §Àº¢ì ¦¸¡ûÅ¡÷¸û. ¦ÀñÏõ («ô§À¡Ð 16 «¸¨Å), À¢û¨ÇÔõ ( «ô§À¡Ð 9«¸¨Å) ¾í¸ÙìÌûÙõ, ¦Àü§È¡Ã¢¼òÐõ ¬í¸¢Äò¾¢§Ä §Àº¢ì ¦¸¡ûÅ¡÷¸û. (þó¾ì ÌÎõÀò¾¢ý À¢ü¸¡Äî º¢ì¸Ä¡É ÓʨŠþýÚ ¦º¡øÄ §Åñ¼¡õ.) µÃ¢Õ Ó¨È «Å÷¸û Å£ðÊüÌ Å¢ÕóÐìÌô §À¡É §À¡Ð Å¢Âó¾Ð ¯ñÎ. þÐ ±ôÀÊ þÂø¸¢ÈÐ?
±ýÉ, ¸¢ð¼ò¾ð¼ 25 ¬ñθÙìÌ Óý þó¾ ¿¨¼Ó¨È¨Â ¦ÅÇ¢¿¡ðÊø À¡÷ò§¾ý. §ÅÊ쨸 ±ýÚ «ô§À¡Ð ¿¢¨Éò§¾ý. «Ð Å¢¨ÃÅ¢ø ±¾¢÷¸¡ÄÁ¡Ìõ, ¾Á¢ú¿¡ðʧħ ÅóÐ §ºÕõ ±ýÚ «ô§À¡Ð §¾¡ýÈÅ¢ø¨Ä. þô¦À¡ØÐ, ±ý¨Éî ÍüÈ¢Öõ ¦ºý¨É¢§Ä§Â À¡÷츢§Èý. ÅÕì¸î ÝÆÖìÌò ¾ì¸ ¬í¸¡íÌ þó¾ô ÀÆì¸õ Å¢ÃÅ¢ ¢Õ츢ÈÐ. þÃñÎí¦¸ð¼¡ý ¬É ¿Î ÅÌôÀ¢ø þÐ ¯îº ¸ð¼ ¿¢¨Ä¢ø þÕ츢ÈÐ. þÅ÷¸Ç¡ø ¾Á¢¨Æò ¦¾¡¨Äì¸×õ ÓÊÂÅ¢ø¨Ä, ÀƸ×õ ÓÊÂÅ¢ø¨Ä. ¿¡õ ±í§¸ §À¡ö즸¡ñÊÕ츢§È¡õ?
À¡÷ò¾£÷¸Ç¡? ¿¡¼¸õ ÀüÈ¢ÂøÄÅ¡ ¦º¡øÄ¢ì ¦¸¡ñÊÕó§¾ý. Àì¸ò¾¢ø þÕó¾ ¿¡ý ´ù¦Å¡Õ Ó¨ÈÔõ ¿¡¼¸ §Á¨¼¨Âô À¡÷ì¸ §ÅñÎõ ±ýÚ ÓÂüº¢ ¦ºöÐ À¡÷ò§¾ý; ¬É¡ø «Õ¸¢ø ¯ûÇÅ÷¸Ç¢ý ¾Á¢í¸¢Äì ¸¨ÄôÒ «ùÅô ¦À¡ØÐ ±í¸¨Çì ¸ÅÉ¢ì¸ Å¢¼ Á¡ð§¼ý ±ýÈÐ.
´Õ ¸½õ ±ñ½¢ô À¡÷ò§¾ý. «ó¾ «È¢Å¢ôÀ¡Ç÷ ²ý «ôÀÊ ¬í¸¢Äò¾¢ø «È¢Å¢ôÒî ¦ºö¾¡÷? ¿¼ôÀ¦¾ýɧš ¾Á¢Æ¸ ÅÃÄ¡ü¨Èô ÀüȢ ¸¨¾. «¨¾ ±Ø¾¢ÂÐõ ¾Á¢ú ¬º¢Ã¢Â÷. «¨¾ ¿¡¼¸Á¡¸ ¯Õš츢ÂÐõ ¾Á¢Æ÷¸û ¾¡ý. À¡÷ôÀÐ ÁðÎõ ¾Á¢í¸¢Ä÷ ±ýÀ¾¡ø «ÅÕìÌ ´Õ ¾Âì¸õ ÅóРŢ𼧾¡? þ¨¾ì ÌÆôÀõ ±ýÚ ¦º¡øÖž¡? «Ê¨Áò¾Éõ ±ýÚ ¦º¡øÖž¡? §Á¡¸õ ±ýÚ ¦º¡øÖž¡?
þÐ þý¨ÈìÌ þ¨ºì ¸î§ºÃ¢¸Ç¢Öõ ¿¨¼¦ÀÚ¸¢ÈÐ. §¸ð¼¡ø ¸Õ¿¡¼¸ þ¨º ±ýÀÐ ¾Á¢Æ÷¸ÙìÌ ÁðÎõ ¯Ã¢ÂÐ þø¨Ä¡õ. ¿¡õ ÌÚ¸¢Â ¦Á¡Æ¢ ÁÉôÀ¡ý¨Á¢ø þÕóÐ ¦ÅÇ¢§Â ÅçÅñÎÁ¡õ. Áñ½¡í ¸ðÊ. ¦ºý¨É¢ø þÕìÌõ À¢È¦Á¡Æ¢ ¿ÎÅ측ÃÕõ §¾¨Å ¸¡Ã½Á¡öò ¾Á¢ú ¸üÚò¾¡ý þÕ츢ȡ÷¸û. («Å÷¸Ù¨¼Â §Å¨Ä측Ãâ¼õ, ¸¡ö¸È¢ì¸¡Ã¢Â¢¼õ, ÁÇ¢¨¸ì ¸¨¼ì¸¡Ãâ¼õ §Àº§ÅñΧÁ, ±ó¾ ¦ºª¸¡÷ô§À𨼠Á¡÷Å¡ÊÔõ, áÂĺ£Á¡ ¿¡Ôθ¡Õõ ¾Á¢ú ¸üÚì ¦¸¡ñÎ ¾¡ý þÕ츢ȡ÷¸û.) þÕó¾¡Öõ §Á¨¼Â¢ø «Á÷ó¾¢ÕìÌõ Ò¸ú ¦ÀüÈ À¡¼¸¢ ¬í¸¢Äò¾¢ø, ¾¡ý ±ýÉ À¡Î¸¢§È¡õ ±ýÚ Óýۨà ¦¸¡ÎôÀ¡÷. «ôÒÈõ ¦¾Öí¸¢ø À¡ÎÅ¡÷. ÓÊÔõ §À¡Ð ¦¸¡ïºßñÎ ¾Á¢Æ¢ø À¡ÎÅ¡÷.
¾Á¢Æ¸ò¾¢ø ¿¢Ä×õ Åð¼¡Ã ¿¨¼¸Ç¢ø ±ÉìÌ Á¢¸×õ ¬÷ÅÓñÎ. ¦ÀÕõÀ¡Öõ ´ÕÅ÷ ¾Á¢ú §ÀÍõ §¾¡Ã¨½¨Â ¨ÅòÐ «Å÷ ±ó¾ô Àì¸òÐ측Ã÷ ±ýÚ ¦ÀÕõÀ¡Öõ ¦º¡øĢŢΧÅý. þó¾ò ¾Á¢í¸¢Äõ ÁðÎõ ÀÊ Á¡ð§¼ý ±ý¸¢ÈÐ. ¿¡ý ¾ÅÈ¢ Ţθ¢§Èý. þó¾ò ¾Á¢í¸¢Äò¨¾ Å¡Æ ¨Åò¾Å÷¸û ¡÷? Å¡Æ ¨Å츢ÈÅ÷¸û ¡÷? ¾¢Ã¡Å¢¼ì ¸Æ¸í¸§Ç ¾ÎÁ¡È¢ ¾Á¢í¸¢Äò¾¢üÌ ¯ÚШ½Â¡¸¢È¡÷¸§Ç, ²ý? (þÐ ¦Àâ ¸¨¾. þ¨¾î ¦º¡øÄò ¦¾¡¼í¸¢É¡ø ¿õ ¿¡Êò ÐÊôÒ ±¸¢È¢Å¢Îõ. §Åñ¼¡õ ¾Å¢÷òРŢθ¢§Èý. ¦Á¡ò¾ò¾¢ø ²Á¡óÐ §À¡§É¡õ.)
«ýÒ¼ý,
þáÁ.¸¢.
Friday, April 15, 2005
கொழுமை எண்கள்
கொழுமை எண்கள்
பொதுவாக நம் உடம்பின் நலம், அதன் கொழுமை(health) ஆகியவற்றைப் பற்றிக் குறிப்பிடும் போது நம்முடைய உயரம், எடை போன்றவற்றை மட்டுமே சொல்லுகிறோம். இது போக இன்னும் சிலவற்றை ஒரு சமயம் "Readers Digest" இல் படித்தேன். இப்படிக் கொழுமையைக் காட்டும் மற்ற சுட்டிகள் எவை?
(நலம் என்று சொல்லாமல், அதுவும் எங்கு பார்த்தாலும் அந்தச் சொல் பயிலப்பட்டும் கூட, கொழுமை என்று இங்கே சொல்வதற்குக் காரணம் உண்டு. well-being என்பது நலம். goodness என்று கூட நலம் என்ற சொல் பொருள் கொள்ளும். ஆனால் health என்பது வெறும் well-being ஆ? goodness ஆ? இல்லையே? அதற்கும் மேலானது அல்லவா? கொழுமை என்பது நலம் என்பதைக் காட்டிலும் விதப்பான சொல். உடல் நலம் என்று நீட்டிச் சொல்லாமல் விதப்பாக, சுருக்கமாகக் கொழுமை என்று புழங்குவது தமிழ்ப் பேச்சில் துல்லியம் கூட்டும். தமிழில் கூர்மையில்லாமல் மொழுங்கையாய்ப் பேசுவது ஏன்? கொழுமையின் பயன்பாடு தமிழில் இல்லாமல் இல்லை; "கொழு கொழு என்று இருக்கிறான், அவனுக்கென்ன குறை?" என்று சொல்கிறோமே? அது நலப் பொருளில் தானே? அந்தச் சொல்லை நீட்டுவதில் தவறென்ன? அதே பொழுது கொழுமை மிஞ்சினால் கொழுப்பு (அளவுக்கு மிஞ்சினால் அமுதமும் நஞ்சு என்பதைப் போல). கொழுமையை கொழுப்பு என்று சொன்னால் வேறு பொருள் வந்துவிடும். எனவே மைகார ஈற்றைக் கனமாகப் பலுக்க வேண்டும்.)
1. பொதி மடை எண்: (body mass index - BMI). இது உடம்பில் உள்ள கொழுப்பைப் பற்றிய ஓர் அளவீடு. உடம்பின் எடையைக் கிலோகிராமில் வைத்து, அதை மீட்டரில் அளவிட்ட உயரத்தின் இருமடக்கால் (to the power 2) [mass in kg /height in meters ^2] வகுத்து வரும் எண் இது. (பொத்துப் பொத்தென்று இருக்கிறான் பார். அந்தப் பொத்தை - பொதி - என்பது தான் உருவம் ஒரு பொருட்டில்லாத கனப்பொருள் - body. மட்டித்து இருத்தல் = பெருத்து இருத்தல். மடங்கி வருவது, மடைத்து வருவது என்பது பெருத்து வருவது - massive, மடை மடையாக வெள்ளம் வந்தது. எனவே mass என்பதை மடை என்கிறோம். மடை என்று சொல்லும் போது புவியீர்ப்பு நம் கணக்கில் வருவதில்லை. எடை, நிறை என்னும் போது புவியீர்ப்பு உள்ளே வந்துவிடும். மடையோடு புவியீர்ப்பு முடுக்கம் - acceleration due to gravity - சேரும் போது எடை, நிறை போன்றவற்றை உணர்கிறோம். கிலோகிராம் கணக்கு என்னும் போது எடையும், மடையும் ஒன்றாய்த் தோற்றும். பூதியல் - physics - தொடக்கப் பாடத்தை நினைவு கொள்ளுங்கள்)
(காட்டாக என் எடை 75 கிலோகிராம். என் உயரம் 1.74 மீட்டர்; எனவே என் பொதி மடை எண் = 75/(1.74*1.74) = 24.77). இந்த எண் 18.5ல் இருந்து 24.9க்குள் இருந்தால் உங்கள் உடம்பு அளவான கொழுமையில் இருக்கிறது. 25 - 29.9 க்குள் இருந்தால் உங்கள் உடம்பு அதிக எடை கொண்டதாக இருக்கிறது. 30ம் 30க்கு மேலும் இருந்தால் நீங்கள் ஓர் உப்பிய (obese) ஊதையான உடம்புக்காரர்.
2. இன்னொரு எண் இடையின் (அல்லது இடுப்பின்) சுற்றளவு. இந்த எண், ஓர் உடம்பின் அடிவயிற்றில் எவ்வளவு கொழுப்பு இருக்கிறது என்றும், அதன் மூலம் நெஞ்சு நோய் வருவதற்கான இக்கு(risk) எவ்வளவு என்றும் சுட்டுகிறது. (நடக்குமோ, நடக்காதோ என்பதை இக்கு வைத்துப் பேசுவதாகச் சொல்கிறோம் இல்லையா? அந்த இக்கு தான் risk என்பதற்கு இணையான சொல். இவ்வளவு இக்கு என்னால் தாங்க முடியாது - I cannot bear this much risk. அது ரொம்ப இக்கான வேலையம்மா. That is a risky job.) உங்களுடைய இடுப்பைச் சுற்றி ஒரு அளவுப் பட்டையைக் கொண்டு இடுப்பின் சுற்றளவு எவ்வளவு என்று பாருங்கள். அது பெண்களுக்கு 89 செண்டி மீட்டருக்கு மேலும், ஆண்களுக்கு 101 செண்டிமீட்டருக்கு மேலும் இருந்தால், நெஞ்சு நோய்க்கான இக்கு உங்களுடன் கூடவே இருக்கிறது என்று பொருள். இந்த இக்கைக் குறைப்பதற்கான வழியைப் பார்க்க வேண்டும்.
மூன்றாவது எண்ணைப் பற்றித் தெரிந்து கொள்ளுவதற்கு முன், நம்முடைய உடம்பின் ஒரு பகுதிக்குள்ள பெயரை இன்றையத் தமிழில் புழங்கத் தவறி விட்டோ ம் என்பதைப் புரிந்து கொள்ளவேண்டும். உடம்பின் அளவைப் பற்றிச் சொல்லும் போது சில போது வேடிக்கையாக, 36-24-36 என்று அணுங்குழை(அங்குலம்)க் கணக்கில் சொல்லுகிறோம் அல்லவா? இந்த எண் தொடரில், முதலில் இருக்கும் 36" என்பது மார்பு அளவு. 24" என்பது இடை அளவு. கடைசியில் இருக்கும் 36" என்பதை எது என்று மாந்த உடம்பில் நமக்கு அடையாளம் காட்டத் தெரியும். ஆனால் தமிழில் அந்தப் பெயரை என்ன சொல்லி அழைப்பது என்று மட்டும் தெரியாது. அதன் பெயர் ஒக்கலை. (நிகண்டுகளில் இந்தச் சொல் இன்னும் இருக்கிறது. வழக்கில் தான் விட்டுவிட்டோ ம்.) இந்த ஒக்கலையைத் தான் ஆங்கிலத்தில் hip என்கிறார்கள். இதை மறந்த காரணத்தால் hip, waist என இரண்டிற்குமே தமிழில் இடுப்பு என்று நிறையப் பேர் இப்பொழுது புழங்கிக் கொண்டு இருக்கிறார்கள். தற்கால அகரமுதலிகளிலும் அப்படியே வருகிறது. (இதே போல கால அளவுகளிலும் ஒரு சொல்லை விட்டுவிட்டோ ம். ஒரு நாளின் ஆறு சிறுபொழுதுகளில், காலை என்பது 6 மணியில் இருந்து 10 மணி, பகல் என்பது 10 மணியில் இருந்து 14 மணிவரை, எற்பாடு என்பது 14ல் இருந்து 18 வரை, மாலை என்பது 18ல் இருந்து 22 வரை, யாமம் என்பது 22 முதல் 2 வரை, வைகறை அல்லது விடியல் என்பது 2ல் இருந்து 6 வரை.லிந்தச் சொற்களில் எல் என்னும் சூரியன் படுகின்ற நேரமான எற்பாடு என்ற சொல்லையே இந்தக் காலத்தில் மறந்து மாலை என்ற சொல்லையே நீட்டிக் குழப்பிக் கொண்டிருக்கிறோம்.)
இப்படி மொழியை மறந்தால், அதன் சொல்லாட்சிகளைத் துறந்தால், நாம் யாரென்று சொல்லவே பிறகு மறந்துபோவோம். ஆங்காங்கு அப்புறம் ஆங்கிலம் நுழைத்து தமிங்கிலம் பேசுவோம். தமிங்கிலம் தழைப்பது இப்படித்தான். நம்முடைய மறதியால், சோம்பேறித் தனத்தால், அக்கறை இன்மையால் மட்டுமே இது நடக்கிறது. இதை யாரும் நம்மை செய்யச் சொல்லிக் கட்டாயப் படுத்தவில்லை. நாமே செய்கிறோம். எனவே தமிழ்ச் சொல்லாட்சிகளை நாம் ஒதுக்கக் கூடாது. மொழியைத் தொலைப்பது இப்படித்தான். எற்பாடு என்ற கால வேளையை மறந்தது போலவே, ஒக்கலை என்ற மாந்த உறுப்புச் சொல்லையும் இக்காலத் தமிழர் மறக்கிறோம். ஒக்கலைக்கும் கீழ் புட்டத்தை (buttocks)ச் சேர்த்தாற் போல் (புட்டம் என்பது இக்காலத் தமிழர் மறந்த சொல். புட்டம் என்று (அல்லது அதற்கு இணையான இன்னொரு தமிழ்ச்சொல்லை) சொல்லுவதற்கு வெட்கப்பட்டு, அதே பொழுது இடக்கர் அடக்கலாய் எழுதுவதாய் எண்ணிக் கொண்டு ஏகப்பட்ட எழுத்தாளர்கள், தாளிகைக்காரர்கள் அதன் வடமொழிப் பலுக்கலை எழுதிக் கொண்டு இருக்கிறார்கள். உடம்பில் பின்பக்கம் புடைத்து நிற்பது புட்டம். புட்டம்>ப்ருட்டம்>ப்ருஷ்டம். இதே போல மாந்த உறுப்புகளில் அவமானம், வெட்கம் என்று தாமாகக் கருதிக் கொண்டு தமிழ்ப்பெயரை ஒதுக்கும் படித்தவர்கள் மிகப் பலர்) இன்னும் ஒரு சுற்றளவு இருக்கிறது அது கொஞ்சம் தொய்வாக, சரிவாக, கோணலாக, ஆண்களுக்குக் குழாய்ச் சட்டை தைப்பதற்காகத் தையற்காரர் எடுக்கும் அளவு. இந்தச் சாய்வு முறை புரியாமல், புட்ட அளவையும் ஒக்கலை அளவையும் ஒன்றாகச் சிலர் குழம்பிக் கொள்வதும் உண்டு.
3. இடையளவிற்கும் ஒக்கலை அளவிற்கும் உள்ள வீதமே (waist-to-hip ratio) மூன்றாவது எண். (அதாவது இடுப்பின் அளவை ஒக்கலையின் அளவால் வகுத்து வரும் எண்) இந்த எண்ணும் நீங்கள் உங்கள் உடம்பில் எங்கு எடையைத் தேவையின்றிச் சுமக்கிறீர்கள் என்று காட்டுகிறது. இந்த எண் ஆண்களுக்கு 0.90 அல்லது அதற்கும் குறைவாக இருந்தால் சேமம் (safe) ஆனது. பெண்களுக்கு 0.80 அல்லது அதற்கும் குறைவாக இருந்தால் சேமமானது. (பெண்களின் மகப்பேறு, கருப்பை காரணமாய் பெண்களின் ஒக்கலை ஆணகளைக் காட்டிலும் கூடத்தான் இருக்கும்.)
அவ்வப்பொழுது, இப்படி வெவ்வேறு இயல்களின் வழியாய்ச் செய்திகளைத் தெரிந்து கொள்வதோடு தமிழையும் அறிவோம். இன்றைக்குக் கொழுமை அறிவியலைப் (health science) பார்த்தோம்.
அன்புடன்,
இராம.கி.
In TSCII:
¦¸¡Ø¨Á ±ñ¸û
¦À¡ÐÅ¡¸ ¿õ ¯¼õÀ¢ý ¿Äõ, «¾ý ¦¸¡Ø¨Á(health) ¬¸¢ÂÅü¨Èô ÀüÈ¢ì ÌÈ¢ôÀ¢Îõ §À¡Ð ¿õÓ¨¼Â ¯ÂÃõ, ±¨¼ §À¡ýÈÅü¨È ÁðΧÁ ¦º¡øÖ¸¢§È¡õ. þÐ §À¡¸ þýÛõ º¢ÄÅü¨È ´Õ ºÁÂõ "Readers Digest" þø ÀÊò§¾ý. þôÀÊì ¦¸¡Ø¨Á¨Âì ¸¡ðÎõ ÁüÈ Íðʸû ±¨Å?
(¿Äõ ±ýÚ ¦º¡øÄ¡Áø, «Ð×õ ±íÌ À¡÷ò¾¡Öõ «ó¾î ¦º¡ø À¢ÄôÀðÎõ ܼ, ¦¸¡Ø¨Á ±ýÚ þí§¸ ¦º¡øžüÌì ¸¡Ã½õ ¯ñÎ. well-being ±ýÀÐ ¿Äõ. goodness ±ýÚ Ü¼ ¿Äõ ±ýÈ ¦º¡ø ¦À¡Õû ¦¸¡ûÙõ. ¬É¡ø health ±ýÀÐ ¦ÅÚõ well-being ¬? goodness ¬? þø¨Ä§Â? «¾üÌõ §ÁÄ¡ÉÐ «øÄÅ¡? ¦¸¡Ø¨Á ±ýÀÐ ¿Äõ ±ýÀ¨¾ì ¸¡ðÊÖõ Å¢¾ôÀ¡É ¦º¡ø. ¯¼ø ¿Äõ ±ýÚ ¿£ðÊî ¦º¡øÄ¡Áø Å¢¾ôÀ¡¸, ÍÕì¸Á¡¸ì ¦¸¡Ø¨Á ±ýÚ ÒÆíÌÅÐ ¾Á¢úô §Àø ÐøÄ¢Âõ ÜðÎõ. ¾Á¢Æ¢ø Ü÷¨Á¢øÄ¡Áø ¦Á¡Øí¨¸Â¡öô §ÀÍÅÐ ²ý? ¦¸¡Ø¨Á¢ý ÀÂýÀ¡Î ¾Á¢Æ¢ø þøÄ¡Áø þø¨Ä; "¦¸¡Ø ¦¸¡Ø ±ýÚ þÕ츢ȡý, «ÅÛ즸ýÉ Ì¨È?" ±ýÚ ¦º¡ø¸¢§È¡§Á? «Ð ¿Äô ¦À¡ÕÇ¢ø ¾¡§É? «ó¾î ¦º¡ø¨Ä ¿£ðΞ¢ø ¾Å¦ÈýÉ? «§¾ ¦À¡ØÐ ¦¸¡Ø¨Á Á¢ïº¢É¡ø ¦¸¡ØôÒ («Ç×ìÌ Á¢ïº¢É¡ø «Ó¾Óõ ¿ïÍ ±ýÀ¨¾ô §À¡Ä). ¦¸¡Ø¨Á¨Â ¦¸¡ØôÒ ±ýÚ ¦º¡ýÉ¡ø §ÅÚ ¦À¡Õû ÅóÐÅ¢Îõ. ±É§Å ¨Á¸¡Ã ®ü¨Èì ¸ÉÁ¡¸ô ÀÖì¸ §ÅñÎõ.)
1. ¦À¡¾¢ Á¨¼ ±ñ: (body mass index - BMI). þÐ ¯¼õÀ¢ø ¯ûÇ ¦¸¡Øô¨Àô ÀüȢ µ÷ «ÇÅ£Î. ¯¼õÀ¢ý ±¨¼¨Âì ¸¢§Ä¡¸¢Ã¡Á¢ø ¨ÅòÐ, «¨¾ Á£ð¼Ã¢ø «ÇŢ𼠯ÂÃò¾¢ý þÕÁ¼ì¸¡ø (to the power 2) [mass in kg /height in meters ^2] ÅÌòÐ ÅÕõ ±ñ þÐ. (¦À¡òÐô ¦À¡ò¦¾ýÚ þÕ츢ȡý À¡÷. «ó¾ô ¦À¡ò¨¾ - ¦À¡¾¢ - ±ýÀÐ ¾¡ý ¯ÕÅõ ´Õ ¦À¡ÕðÊøÄ¡¾ ¸Éô¦À¡Õû - body. ÁðÊòÐ þÕò¾ø = ¦ÀÕòÐ þÕò¾ø. Á¼í¸¢ ÅÕÅÐ, Á¨¼òÐ ÅÕÅÐ ±ýÀÐ ¦ÀÕòÐ ÅÕÅÐ - massive, Á¨¼ Á¨¼Â¡¸ ¦ÅûÇõ Åó¾Ð. ±É§Å mass ±ýÀ¨¾ Á¨¼ ±ý¸¢§È¡õ. Á¨¼ ±ýÚ ¦º¡øÖõ §À¡Ð ÒŢ£÷ôÒ ¿õ ¸½ì¸¢ø ÅÕž¢ø¨Ä. ±¨¼, ¿¢¨È ±ýÛõ §À¡Ð ÒŢ£÷ôÒ ¯û§Ç ÅóÐÅ¢Îõ. Á¨¼§Â¡Î ÒŢ£÷ôÒ ÓÎì¸õ - acceleration due to gravity - §ºÕõ §À¡Ð ±¨¼, ¿¢¨È §À¡ýÈÅü¨È ¯½÷¸¢§È¡õ. ¸¢§Ä¡¸¢Ã¡õ ¸½ìÌ ±ýÛõ §À¡Ð ±¨¼Ôõ, Á¨¼Ôõ ´ýÈ¡öò §¾¡üÚõ. â¾¢Âø - physics - ¦¾¡¼ì¸ô À¡¼ò¨¾ ¿¢¨É× ¦¸¡ûÙí¸û)
(¸¡ð¼¡¸ ±ý ±¨¼ 75 ¸¢§Ä¡¸¢Ã¡õ. ±ý ¯ÂÃõ 1.74 Á£ð¼÷; ±É§Å ±ý ¦À¡¾¢ Á¨¼ ±ñ = 75/(1.74*1.74) = 24.77). þó¾ ±ñ 18.5ø þÕóÐ 24.9ìÌû þÕó¾¡ø ¯í¸û ¯¼õÒ «ÇÅ¡É ¦¸¡Ø¨Á¢ø þÕ츢ÈÐ. 25 - 29.9 ìÌû þÕó¾¡ø ¯í¸û ¯¼õÒ «¾¢¸ ±¨¼ ¦¸¡ñ¼¾¡¸ þÕ츢ÈÐ. 30õ 30ìÌ §ÁÖõ þÕó¾¡ø ¿£í¸û µ÷ ¯ôÀ¢Â (obese) °¨¾Â¡É ¯¼õÒ측Ã÷.
2. þý¦É¡Õ ±ñ þ¨¼Â¢ý («øÄÐ þÎôÀ¢ý) ÍüÈÇ×. þó¾ ±ñ, µ÷ ¯¼õÀ¢ý «ÊÅ¢üÈ¢ø ±ùÅÇ× ¦¸¡ØôÒ þÕ츢ÈÐ ±ýÚõ, «¾ý ãÄõ ¦¿ïÍ §¿¡ö ÅÕžü¸¡É þìÌ(risk) ±ùÅÇ× ±ýÚõ Íðθ¢ÈÐ. (¿¼ì̧Á¡, ¿¼ì¸¡§¾¡ ±ýÀ¨¾ þìÌ ¨ÅòÐô §ÀÍž¡¸î ¦º¡ø¸¢§È¡õ þø¨Ä¡? «ó¾ þìÌ ¾¡ý risk ±ýÀ¾üÌ þ¨½Â¡É ¦º¡ø. þùÅÇ× þìÌ ±ýÉ¡ø ¾¡í¸ ÓÊ¡Р- I cannot bear this much risk. «Ð ¦Ã¡õÀ þì¸¡É §Å¨ÄÂõÁ¡. That is a risky job.) ¯í¸Ù¨¼Â þÎô¨Àî ÍüÈ¢ ´Õ «Ç×ô À𨼨Âì ¦¸¡ñÎ þÎôÀ¢ý ÍüÈÇ× ±ùÅÇ× ±ýÚ À¡Õí¸û. «Ð ¦Àñ¸ÙìÌ 89 ¦ºñÊ Á£ð¼ÕìÌ §ÁÖõ, ¬ñ¸ÙìÌ 101 ¦ºñÊÁ£ð¼ÕìÌ §ÁÖõ þÕó¾¡ø, ¦¿ïÍ §¿¡öì¸¡É þìÌ ¯í¸Ù¼ý ܼ§Å þÕ츢ÈÐ ±ýÚ ¦À¡Õû. þó¾ þ쨸ì ̨ÈôÀ¾ü¸¡É ÅÆ¢¨Âô À¡÷ì¸ §ÅñÎõ.
ãýÈ¡ÅÐ ±ñ¨½ô ÀüÈ¢ò ¦¾Ã¢óÐ ¦¸¡ûÙžüÌ Óý, ¿õÓ¨¼Â ¯¼õÀ¢ý ´Õ À̾¢ìÌûÇ ¦À¨à þý¨ÈÂò ¾Á¢Æ¢ø ÒÆí¸ò ¾ÅÈ¢ Ţ𧼡õ ±ýÀ¨¾ô ÒâóÐ ¦¸¡ûǧÅñÎõ. ¯¼õÀ¢ý «Ç¨Åô ÀüÈ¢î ¦º¡øÖõ §À¡Ð º¢Ä §À¡Ð §ÅÊ쨸¡¸, 36-24-36 ±ýÚ «Ïį́Æ(«íÌÄõ)ì ¸½ì¸¢ø ¦º¡øÖ¸¢§È¡õ «øÄÅ¡? þó¾ ±ñ ¦¾¡¼Ã¢ø, ӾĢø þÕìÌõ 36" ±ýÀÐ Á¡÷Ò «Ç×. 24" ±ýÀÐ þ¨¼ «Ç×. ¸¨¼º¢Â¢ø þÕìÌõ 36" ±ýÀ¨¾ ±Ð ±ýÚ Á¡ó¾ ¯¼õÀ¢ø ¿ÁìÌ «¨¼Â¡Çõ ¸¡ð¼ò ¦¾Ã¢Ôõ. ¬É¡ø ¾Á¢Æ¢ø «ó¾ô ¦À¨à ±ýÉ ¦º¡øÄ¢ «¨ÆôÀÐ ±ýÚ ÁðÎõ ¦¾Ã¢Â¡Ð. «¾ý ¦ÀÂ÷ ´ì¸¨Ä. (¿¢¸ñθǢø þó¾î ¦º¡ø þýÛõ þÕ츢ÈÐ. ÅÆ츢ø ¾¡ý Å¢ðÎŢ𧼡õ.) þó¾ ´ì¸¨Ä¨Âò ¾¡ý ¬í¸¢Äò¾¢ø hip ±ý¸¢È¡÷¸û. þ¨¾ ÁÈó¾ ¸¡Ã½ò¾¡ø hip, waist ±É þÃñÊü̧Á ¾Á¢Æ¢ø þÎôÒ ±ýÚ ¿¢¨ÈÂô §À÷ þô¦À¡ØÐ ÒÆí¸¢ì ¦¸¡ñÎ þÕ츢ȡ÷¸û. ¾ü¸¡Ä «¸ÃӾĢ¸Ç¢Öõ «ôÀʧ ÅÕ¸¢ÈÐ. (þ§¾ §À¡Ä ¸¡Ä «Ç׸ǢÖõ ´Õ ¦º¡ø¨Ä Å¢ðÎŢ𧼡õ. ´Õ ¿¡Ç¢ý ¬Ú º¢Ú¦À¡ØиǢø, ¸¡¨Ä ±ýÀÐ 6 Á½¢Â¢ø þÕóÐ 10 Á½¢, À¸ø ±ýÀÐ 10 Á½¢Â¢ø þÕóÐ 14 Á½¢Å¨Ã, ±üÀ¡Î ±ýÀÐ 14ø þÕóÐ 18 ŨÃ, Á¡¨Ä ±ýÀÐ 18ø þÕóÐ 22 ŨÃ, ¡Áõ ±ýÀÐ 22 Ó¾ø 2 ŨÃ, ¨Å¸¨È «øÄРŢÊÂø ±ýÀÐ 2ø þÕóÐ 6 ŨÃ.Ä¢ó¾î ¦º¡ü¸Ç¢ø ±ø ±ýÛõ ÝâÂý Àθ¢ýÈ §¿ÃÁ¡É ±üÀ¡Î ±ýÈ ¦º¡ø¨Ä§Â þó¾ì ¸¡Äò¾¢ø ÁÈóÐ Á¡¨Ä ±ýÈ ¦º¡ø¨Ä§Â ¿£ðÊì ÌÆôÀ¢ì ¦¸¡ñÊÕ츢§È¡õ.)
þôÀÊ ¦Á¡Æ¢¨Â ÁÈó¾¡ø, «¾ý ¦º¡øġ𺢸¨Çò ÐÈó¾¡ø, ¿¡õ ¡¦ÃýÚ ¦º¡øħŠÀ¢ÈÌ ÁÈóЧÀ¡§Å¡õ. ¬í¸¡íÌ «ôÒÈõ ¬í¸¢Äõ ѨÆòÐ ¾Á¢í¸¢Äõ §Àͧšõ. ¾Á¢í¸¢Äõ ¾¨ÆôÀÐ þôÀÊò¾¡ý. ¿õÓ¨¼Â ÁȾ¢Â¡ø, §º¡õ§ÀÈ¢ò ¾Éò¾¡ø, «ì¸¨È þý¨Á¡ø ÁðΧÁ þÐ ¿¼ì¸¢ÈÐ. þ¨¾ ¡Õõ ¿õ¨Á ¦ºöÂî ¦º¡øÄ¢ì ¸ð¼¡Âô ÀÎò¾Å¢ø¨Ä. ¿¡§Á ¦ºö¸¢§È¡õ. ±É§Å ¾Á¢úî ¦º¡øġ𺢸¨Ç ¿¡õ ´Ðì¸ì ܼ¡Ð. ¦Á¡Æ¢¨Âò ¦¾¡¨ÄôÀÐ þôÀÊò¾¡ý. ±üÀ¡Î ±ýÈ ¸¡Ä §Å¨Ç¨Â ÁÈó¾Ð §À¡Ä§Å, ´ì¸¨Ä ±ýÈ Á¡ó¾ ¯ÚôÒî ¦º¡ø¨ÄÔõ þ측Äò ¾Á¢Æ÷ ÁÈ츢§È¡õ. ´ì¸¨ÄìÌõ ¸£ú Òð¼ò¨¾ (buttocks)î §º÷ò¾¡ü §À¡ø (Òð¼õ ±ýÀÐ þ측Äò ¾Á¢Æ÷ ÁÈó¾ ¦º¡ø. Òð¼õ ±ýÚ («øÄÐ «¾üÌ þ¨½Â¡É þý¦É¡Õ ¾Á¢ú¡ø¨Ä) ¦º¡øÖžüÌ ¦Åð¸ôÀðÎ, «§¾ ¦À¡ØÐ þ¼ì¸÷ «¼ì¸Ä¡ö ±ØО¡ö ±ñ½¢ì ¦¸¡ñÎ ²¸ôÀð¼ ±Øò¾¡Ç÷¸û, ¾¡Ç¢¨¸ì¸¡Ã÷¸û «¾ý ż¦Á¡Æ¢ô ÀÖì¸¨Ä ±Ø¾¢ì ¦¸¡ñÎ þÕ츢ȡ÷¸û. ¯¼õÀ¢ø À¢ýÀì¸õ Ò¨¼òÐ ¿¢üÀÐ Òð¼õ. Òð¼õ>ôÕð¼õ>ôÕ‰¼õ. þ§¾ §À¡Ä Á¡ó¾ ¯ÚôҸǢø «ÅÁ¡Éõ, ¦Åð¸õ ±ýÚ ¾¡Á¡¸ì ¸Õ¾¢ì ¦¸¡ñÎ ¾Á¢úô¦À¨à ´ÐìÌõ ÀÊò¾Å÷¸û Á¢¸ô ÀÄ÷) þýÛõ ´Õ ÍüÈÇ× þÕ츢ÈÐ «Ð ¦¸¡ïºõ ¦¾¡öÅ¡¸, ºÃ¢Å¡¸, §¸¡½Ä¡¸, ¬ñ¸ÙìÌì ÌÆ¡öî ºð¨¼ ¨¾ôÀ¾ü¸¡¸ò ¨¾Âü¸¡Ã÷ ±ÎìÌõ «Ç×. þó¾î º¡ö× Ó¨È Òâ¡Áø, Ò𼠫ǨÅÔõ ´ì¸¨Ä «Ç¨ÅÔõ ´ýÈ¡¸î º¢Ä÷ ÌÆõÀ¢ì ¦¸¡ûÅÐõ ¯ñÎ.
3. þ¨¼ÂÇÅ¢üÌõ ´ì¸¨Ä «ÇÅ¢üÌõ ¯ûÇ Å£¾§Á (waist-to-hip ratio) ãýÈ¡ÅÐ ±ñ. («¾¡ÅÐ þÎôÀ¢ý «Ç¨Å ´ì¸¨Ä¢ý «ÇÅ¡ø ÅÌòÐ ÅÕõ ±ñ) þó¾ ±ñÏõ ¿£í¸û ¯í¸û ¯¼õÀ¢ø ±íÌ ±¨¼¨Âò §¾¨Å¢ýÈ¢î ÍÁ츢ȣ÷¸û ±ýÚ ¸¡ðθ¢ÈÐ. þó¾ ±ñ ¬ñ¸ÙìÌ 0.90 «øÄÐ «¾üÌõ ̨ÈÅ¡¸ þÕó¾¡ø §ºÁõ (safe) ¬ÉÐ. ¦Àñ¸ÙìÌ 0.80 «øÄÐ «¾üÌõ ̨ÈÅ¡¸ þÕó¾¡ø §ºÁÁ¡ÉÐ. (¦Àñ¸Ç¢ý Á¸ô§ÀÚ, ¸Õô¨À ¸¡Ã½Á¡ö ¦Àñ¸Ç¢ý ´ì¸¨Ä ¬½¸¨Çì ¸¡ðÊÖõ ܼò¾¡ý þÕìÌõ.)
«ùÅô¦À¡ØÐ, þôÀÊ ¦Åù§ÅÚ þÂø¸Ç¢ý ÅƢ¡öî ¦ºö¾¢¸¨Çò ¦¾Ã¢óÐ ¦¸¡ûŧ¾¡Î ¾Á¢¨ÆÔõ «È¢§Å¡õ. þý¨ÈìÌì ¦¸¡Ø¨Á «È¢Å¢Â¨Äô (health science) À¡÷ò§¾¡õ.
«ýÒ¼ý,
þáÁ.¸¢.
பொதுவாக நம் உடம்பின் நலம், அதன் கொழுமை(health) ஆகியவற்றைப் பற்றிக் குறிப்பிடும் போது நம்முடைய உயரம், எடை போன்றவற்றை மட்டுமே சொல்லுகிறோம். இது போக இன்னும் சிலவற்றை ஒரு சமயம் "Readers Digest" இல் படித்தேன். இப்படிக் கொழுமையைக் காட்டும் மற்ற சுட்டிகள் எவை?
(நலம் என்று சொல்லாமல், அதுவும் எங்கு பார்த்தாலும் அந்தச் சொல் பயிலப்பட்டும் கூட, கொழுமை என்று இங்கே சொல்வதற்குக் காரணம் உண்டு. well-being என்பது நலம். goodness என்று கூட நலம் என்ற சொல் பொருள் கொள்ளும். ஆனால் health என்பது வெறும் well-being ஆ? goodness ஆ? இல்லையே? அதற்கும் மேலானது அல்லவா? கொழுமை என்பது நலம் என்பதைக் காட்டிலும் விதப்பான சொல். உடல் நலம் என்று நீட்டிச் சொல்லாமல் விதப்பாக, சுருக்கமாகக் கொழுமை என்று புழங்குவது தமிழ்ப் பேச்சில் துல்லியம் கூட்டும். தமிழில் கூர்மையில்லாமல் மொழுங்கையாய்ப் பேசுவது ஏன்? கொழுமையின் பயன்பாடு தமிழில் இல்லாமல் இல்லை; "கொழு கொழு என்று இருக்கிறான், அவனுக்கென்ன குறை?" என்று சொல்கிறோமே? அது நலப் பொருளில் தானே? அந்தச் சொல்லை நீட்டுவதில் தவறென்ன? அதே பொழுது கொழுமை மிஞ்சினால் கொழுப்பு (அளவுக்கு மிஞ்சினால் அமுதமும் நஞ்சு என்பதைப் போல). கொழுமையை கொழுப்பு என்று சொன்னால் வேறு பொருள் வந்துவிடும். எனவே மைகார ஈற்றைக் கனமாகப் பலுக்க வேண்டும்.)
1. பொதி மடை எண்: (body mass index - BMI). இது உடம்பில் உள்ள கொழுப்பைப் பற்றிய ஓர் அளவீடு. உடம்பின் எடையைக் கிலோகிராமில் வைத்து, அதை மீட்டரில் அளவிட்ட உயரத்தின் இருமடக்கால் (to the power 2) [mass in kg /height in meters ^2] வகுத்து வரும் எண் இது. (பொத்துப் பொத்தென்று இருக்கிறான் பார். அந்தப் பொத்தை - பொதி - என்பது தான் உருவம் ஒரு பொருட்டில்லாத கனப்பொருள் - body. மட்டித்து இருத்தல் = பெருத்து இருத்தல். மடங்கி வருவது, மடைத்து வருவது என்பது பெருத்து வருவது - massive, மடை மடையாக வெள்ளம் வந்தது. எனவே mass என்பதை மடை என்கிறோம். மடை என்று சொல்லும் போது புவியீர்ப்பு நம் கணக்கில் வருவதில்லை. எடை, நிறை என்னும் போது புவியீர்ப்பு உள்ளே வந்துவிடும். மடையோடு புவியீர்ப்பு முடுக்கம் - acceleration due to gravity - சேரும் போது எடை, நிறை போன்றவற்றை உணர்கிறோம். கிலோகிராம் கணக்கு என்னும் போது எடையும், மடையும் ஒன்றாய்த் தோற்றும். பூதியல் - physics - தொடக்கப் பாடத்தை நினைவு கொள்ளுங்கள்)
(காட்டாக என் எடை 75 கிலோகிராம். என் உயரம் 1.74 மீட்டர்; எனவே என் பொதி மடை எண் = 75/(1.74*1.74) = 24.77). இந்த எண் 18.5ல் இருந்து 24.9க்குள் இருந்தால் உங்கள் உடம்பு அளவான கொழுமையில் இருக்கிறது. 25 - 29.9 க்குள் இருந்தால் உங்கள் உடம்பு அதிக எடை கொண்டதாக இருக்கிறது. 30ம் 30க்கு மேலும் இருந்தால் நீங்கள் ஓர் உப்பிய (obese) ஊதையான உடம்புக்காரர்.
2. இன்னொரு எண் இடையின் (அல்லது இடுப்பின்) சுற்றளவு. இந்த எண், ஓர் உடம்பின் அடிவயிற்றில் எவ்வளவு கொழுப்பு இருக்கிறது என்றும், அதன் மூலம் நெஞ்சு நோய் வருவதற்கான இக்கு(risk) எவ்வளவு என்றும் சுட்டுகிறது. (நடக்குமோ, நடக்காதோ என்பதை இக்கு வைத்துப் பேசுவதாகச் சொல்கிறோம் இல்லையா? அந்த இக்கு தான் risk என்பதற்கு இணையான சொல். இவ்வளவு இக்கு என்னால் தாங்க முடியாது - I cannot bear this much risk. அது ரொம்ப இக்கான வேலையம்மா. That is a risky job.) உங்களுடைய இடுப்பைச் சுற்றி ஒரு அளவுப் பட்டையைக் கொண்டு இடுப்பின் சுற்றளவு எவ்வளவு என்று பாருங்கள். அது பெண்களுக்கு 89 செண்டி மீட்டருக்கு மேலும், ஆண்களுக்கு 101 செண்டிமீட்டருக்கு மேலும் இருந்தால், நெஞ்சு நோய்க்கான இக்கு உங்களுடன் கூடவே இருக்கிறது என்று பொருள். இந்த இக்கைக் குறைப்பதற்கான வழியைப் பார்க்க வேண்டும்.
மூன்றாவது எண்ணைப் பற்றித் தெரிந்து கொள்ளுவதற்கு முன், நம்முடைய உடம்பின் ஒரு பகுதிக்குள்ள பெயரை இன்றையத் தமிழில் புழங்கத் தவறி விட்டோ ம் என்பதைப் புரிந்து கொள்ளவேண்டும். உடம்பின் அளவைப் பற்றிச் சொல்லும் போது சில போது வேடிக்கையாக, 36-24-36 என்று அணுங்குழை(அங்குலம்)க் கணக்கில் சொல்லுகிறோம் அல்லவா? இந்த எண் தொடரில், முதலில் இருக்கும் 36" என்பது மார்பு அளவு. 24" என்பது இடை அளவு. கடைசியில் இருக்கும் 36" என்பதை எது என்று மாந்த உடம்பில் நமக்கு அடையாளம் காட்டத் தெரியும். ஆனால் தமிழில் அந்தப் பெயரை என்ன சொல்லி அழைப்பது என்று மட்டும் தெரியாது. அதன் பெயர் ஒக்கலை. (நிகண்டுகளில் இந்தச் சொல் இன்னும் இருக்கிறது. வழக்கில் தான் விட்டுவிட்டோ ம்.) இந்த ஒக்கலையைத் தான் ஆங்கிலத்தில் hip என்கிறார்கள். இதை மறந்த காரணத்தால் hip, waist என இரண்டிற்குமே தமிழில் இடுப்பு என்று நிறையப் பேர் இப்பொழுது புழங்கிக் கொண்டு இருக்கிறார்கள். தற்கால அகரமுதலிகளிலும் அப்படியே வருகிறது. (இதே போல கால அளவுகளிலும் ஒரு சொல்லை விட்டுவிட்டோ ம். ஒரு நாளின் ஆறு சிறுபொழுதுகளில், காலை என்பது 6 மணியில் இருந்து 10 மணி, பகல் என்பது 10 மணியில் இருந்து 14 மணிவரை, எற்பாடு என்பது 14ல் இருந்து 18 வரை, மாலை என்பது 18ல் இருந்து 22 வரை, யாமம் என்பது 22 முதல் 2 வரை, வைகறை அல்லது விடியல் என்பது 2ல் இருந்து 6 வரை.லிந்தச் சொற்களில் எல் என்னும் சூரியன் படுகின்ற நேரமான எற்பாடு என்ற சொல்லையே இந்தக் காலத்தில் மறந்து மாலை என்ற சொல்லையே நீட்டிக் குழப்பிக் கொண்டிருக்கிறோம்.)
இப்படி மொழியை மறந்தால், அதன் சொல்லாட்சிகளைத் துறந்தால், நாம் யாரென்று சொல்லவே பிறகு மறந்துபோவோம். ஆங்காங்கு அப்புறம் ஆங்கிலம் நுழைத்து தமிங்கிலம் பேசுவோம். தமிங்கிலம் தழைப்பது இப்படித்தான். நம்முடைய மறதியால், சோம்பேறித் தனத்தால், அக்கறை இன்மையால் மட்டுமே இது நடக்கிறது. இதை யாரும் நம்மை செய்யச் சொல்லிக் கட்டாயப் படுத்தவில்லை. நாமே செய்கிறோம். எனவே தமிழ்ச் சொல்லாட்சிகளை நாம் ஒதுக்கக் கூடாது. மொழியைத் தொலைப்பது இப்படித்தான். எற்பாடு என்ற கால வேளையை மறந்தது போலவே, ஒக்கலை என்ற மாந்த உறுப்புச் சொல்லையும் இக்காலத் தமிழர் மறக்கிறோம். ஒக்கலைக்கும் கீழ் புட்டத்தை (buttocks)ச் சேர்த்தாற் போல் (புட்டம் என்பது இக்காலத் தமிழர் மறந்த சொல். புட்டம் என்று (அல்லது அதற்கு இணையான இன்னொரு தமிழ்ச்சொல்லை) சொல்லுவதற்கு வெட்கப்பட்டு, அதே பொழுது இடக்கர் அடக்கலாய் எழுதுவதாய் எண்ணிக் கொண்டு ஏகப்பட்ட எழுத்தாளர்கள், தாளிகைக்காரர்கள் அதன் வடமொழிப் பலுக்கலை எழுதிக் கொண்டு இருக்கிறார்கள். உடம்பில் பின்பக்கம் புடைத்து நிற்பது புட்டம். புட்டம்>ப்ருட்டம்>ப்ருஷ்டம். இதே போல மாந்த உறுப்புகளில் அவமானம், வெட்கம் என்று தாமாகக் கருதிக் கொண்டு தமிழ்ப்பெயரை ஒதுக்கும் படித்தவர்கள் மிகப் பலர்) இன்னும் ஒரு சுற்றளவு இருக்கிறது அது கொஞ்சம் தொய்வாக, சரிவாக, கோணலாக, ஆண்களுக்குக் குழாய்ச் சட்டை தைப்பதற்காகத் தையற்காரர் எடுக்கும் அளவு. இந்தச் சாய்வு முறை புரியாமல், புட்ட அளவையும் ஒக்கலை அளவையும் ஒன்றாகச் சிலர் குழம்பிக் கொள்வதும் உண்டு.
3. இடையளவிற்கும் ஒக்கலை அளவிற்கும் உள்ள வீதமே (waist-to-hip ratio) மூன்றாவது எண். (அதாவது இடுப்பின் அளவை ஒக்கலையின் அளவால் வகுத்து வரும் எண்) இந்த எண்ணும் நீங்கள் உங்கள் உடம்பில் எங்கு எடையைத் தேவையின்றிச் சுமக்கிறீர்கள் என்று காட்டுகிறது. இந்த எண் ஆண்களுக்கு 0.90 அல்லது அதற்கும் குறைவாக இருந்தால் சேமம் (safe) ஆனது. பெண்களுக்கு 0.80 அல்லது அதற்கும் குறைவாக இருந்தால் சேமமானது. (பெண்களின் மகப்பேறு, கருப்பை காரணமாய் பெண்களின் ஒக்கலை ஆணகளைக் காட்டிலும் கூடத்தான் இருக்கும்.)
அவ்வப்பொழுது, இப்படி வெவ்வேறு இயல்களின் வழியாய்ச் செய்திகளைத் தெரிந்து கொள்வதோடு தமிழையும் அறிவோம். இன்றைக்குக் கொழுமை அறிவியலைப் (health science) பார்த்தோம்.
அன்புடன்,
இராம.கி.
In TSCII:
¦¸¡Ø¨Á ±ñ¸û
¦À¡ÐÅ¡¸ ¿õ ¯¼õÀ¢ý ¿Äõ, «¾ý ¦¸¡Ø¨Á(health) ¬¸¢ÂÅü¨Èô ÀüÈ¢ì ÌÈ¢ôÀ¢Îõ §À¡Ð ¿õÓ¨¼Â ¯ÂÃõ, ±¨¼ §À¡ýÈÅü¨È ÁðΧÁ ¦º¡øÖ¸¢§È¡õ. þÐ §À¡¸ þýÛõ º¢ÄÅü¨È ´Õ ºÁÂõ "Readers Digest" þø ÀÊò§¾ý. þôÀÊì ¦¸¡Ø¨Á¨Âì ¸¡ðÎõ ÁüÈ Íðʸû ±¨Å?
(¿Äõ ±ýÚ ¦º¡øÄ¡Áø, «Ð×õ ±íÌ À¡÷ò¾¡Öõ «ó¾î ¦º¡ø À¢ÄôÀðÎõ ܼ, ¦¸¡Ø¨Á ±ýÚ þí§¸ ¦º¡øžüÌì ¸¡Ã½õ ¯ñÎ. well-being ±ýÀÐ ¿Äõ. goodness ±ýÚ Ü¼ ¿Äõ ±ýÈ ¦º¡ø ¦À¡Õû ¦¸¡ûÙõ. ¬É¡ø health ±ýÀÐ ¦ÅÚõ well-being ¬? goodness ¬? þø¨Ä§Â? «¾üÌõ §ÁÄ¡ÉÐ «øÄÅ¡? ¦¸¡Ø¨Á ±ýÀÐ ¿Äõ ±ýÀ¨¾ì ¸¡ðÊÖõ Å¢¾ôÀ¡É ¦º¡ø. ¯¼ø ¿Äõ ±ýÚ ¿£ðÊî ¦º¡øÄ¡Áø Å¢¾ôÀ¡¸, ÍÕì¸Á¡¸ì ¦¸¡Ø¨Á ±ýÚ ÒÆíÌÅÐ ¾Á¢úô §Àø ÐøÄ¢Âõ ÜðÎõ. ¾Á¢Æ¢ø Ü÷¨Á¢øÄ¡Áø ¦Á¡Øí¨¸Â¡öô §ÀÍÅÐ ²ý? ¦¸¡Ø¨Á¢ý ÀÂýÀ¡Î ¾Á¢Æ¢ø þøÄ¡Áø þø¨Ä; "¦¸¡Ø ¦¸¡Ø ±ýÚ þÕ츢ȡý, «ÅÛ즸ýÉ Ì¨È?" ±ýÚ ¦º¡ø¸¢§È¡§Á? «Ð ¿Äô ¦À¡ÕÇ¢ø ¾¡§É? «ó¾î ¦º¡ø¨Ä ¿£ðΞ¢ø ¾Å¦ÈýÉ? «§¾ ¦À¡ØÐ ¦¸¡Ø¨Á Á¢ïº¢É¡ø ¦¸¡ØôÒ («Ç×ìÌ Á¢ïº¢É¡ø «Ó¾Óõ ¿ïÍ ±ýÀ¨¾ô §À¡Ä). ¦¸¡Ø¨Á¨Â ¦¸¡ØôÒ ±ýÚ ¦º¡ýÉ¡ø §ÅÚ ¦À¡Õû ÅóÐÅ¢Îõ. ±É§Å ¨Á¸¡Ã ®ü¨Èì ¸ÉÁ¡¸ô ÀÖì¸ §ÅñÎõ.)
1. ¦À¡¾¢ Á¨¼ ±ñ: (body mass index - BMI). þÐ ¯¼õÀ¢ø ¯ûÇ ¦¸¡Øô¨Àô ÀüȢ µ÷ «ÇÅ£Î. ¯¼õÀ¢ý ±¨¼¨Âì ¸¢§Ä¡¸¢Ã¡Á¢ø ¨ÅòÐ, «¨¾ Á£ð¼Ã¢ø «ÇŢ𼠯ÂÃò¾¢ý þÕÁ¼ì¸¡ø (to the power 2) [mass in kg /height in meters ^2] ÅÌòÐ ÅÕõ ±ñ þÐ. (¦À¡òÐô ¦À¡ò¦¾ýÚ þÕ츢ȡý À¡÷. «ó¾ô ¦À¡ò¨¾ - ¦À¡¾¢ - ±ýÀÐ ¾¡ý ¯ÕÅõ ´Õ ¦À¡ÕðÊøÄ¡¾ ¸Éô¦À¡Õû - body. ÁðÊòÐ þÕò¾ø = ¦ÀÕòÐ þÕò¾ø. Á¼í¸¢ ÅÕÅÐ, Á¨¼òÐ ÅÕÅÐ ±ýÀÐ ¦ÀÕòÐ ÅÕÅÐ - massive, Á¨¼ Á¨¼Â¡¸ ¦ÅûÇõ Åó¾Ð. ±É§Å mass ±ýÀ¨¾ Á¨¼ ±ý¸¢§È¡õ. Á¨¼ ±ýÚ ¦º¡øÖõ §À¡Ð ÒŢ£÷ôÒ ¿õ ¸½ì¸¢ø ÅÕž¢ø¨Ä. ±¨¼, ¿¢¨È ±ýÛõ §À¡Ð ÒŢ£÷ôÒ ¯û§Ç ÅóÐÅ¢Îõ. Á¨¼§Â¡Î ÒŢ£÷ôÒ ÓÎì¸õ - acceleration due to gravity - §ºÕõ §À¡Ð ±¨¼, ¿¢¨È §À¡ýÈÅü¨È ¯½÷¸¢§È¡õ. ¸¢§Ä¡¸¢Ã¡õ ¸½ìÌ ±ýÛõ §À¡Ð ±¨¼Ôõ, Á¨¼Ôõ ´ýÈ¡öò §¾¡üÚõ. â¾¢Âø - physics - ¦¾¡¼ì¸ô À¡¼ò¨¾ ¿¢¨É× ¦¸¡ûÙí¸û)
(¸¡ð¼¡¸ ±ý ±¨¼ 75 ¸¢§Ä¡¸¢Ã¡õ. ±ý ¯ÂÃõ 1.74 Á£ð¼÷; ±É§Å ±ý ¦À¡¾¢ Á¨¼ ±ñ = 75/(1.74*1.74) = 24.77). þó¾ ±ñ 18.5ø þÕóÐ 24.9ìÌû þÕó¾¡ø ¯í¸û ¯¼õÒ «ÇÅ¡É ¦¸¡Ø¨Á¢ø þÕ츢ÈÐ. 25 - 29.9 ìÌû þÕó¾¡ø ¯í¸û ¯¼õÒ «¾¢¸ ±¨¼ ¦¸¡ñ¼¾¡¸ þÕ츢ÈÐ. 30õ 30ìÌ §ÁÖõ þÕó¾¡ø ¿£í¸û µ÷ ¯ôÀ¢Â (obese) °¨¾Â¡É ¯¼õÒ측Ã÷.
2. þý¦É¡Õ ±ñ þ¨¼Â¢ý («øÄÐ þÎôÀ¢ý) ÍüÈÇ×. þó¾ ±ñ, µ÷ ¯¼õÀ¢ý «ÊÅ¢üÈ¢ø ±ùÅÇ× ¦¸¡ØôÒ þÕ츢ÈÐ ±ýÚõ, «¾ý ãÄõ ¦¿ïÍ §¿¡ö ÅÕžü¸¡É þìÌ(risk) ±ùÅÇ× ±ýÚõ Íðθ¢ÈÐ. (¿¼ì̧Á¡, ¿¼ì¸¡§¾¡ ±ýÀ¨¾ þìÌ ¨ÅòÐô §ÀÍž¡¸î ¦º¡ø¸¢§È¡õ þø¨Ä¡? «ó¾ þìÌ ¾¡ý risk ±ýÀ¾üÌ þ¨½Â¡É ¦º¡ø. þùÅÇ× þìÌ ±ýÉ¡ø ¾¡í¸ ÓÊ¡Р- I cannot bear this much risk. «Ð ¦Ã¡õÀ þì¸¡É §Å¨ÄÂõÁ¡. That is a risky job.) ¯í¸Ù¨¼Â þÎô¨Àî ÍüÈ¢ ´Õ «Ç×ô À𨼨Âì ¦¸¡ñÎ þÎôÀ¢ý ÍüÈÇ× ±ùÅÇ× ±ýÚ À¡Õí¸û. «Ð ¦Àñ¸ÙìÌ 89 ¦ºñÊ Á£ð¼ÕìÌ §ÁÖõ, ¬ñ¸ÙìÌ 101 ¦ºñÊÁ£ð¼ÕìÌ §ÁÖõ þÕó¾¡ø, ¦¿ïÍ §¿¡öì¸¡É þìÌ ¯í¸Ù¼ý ܼ§Å þÕ츢ÈÐ ±ýÚ ¦À¡Õû. þó¾ þ쨸ì ̨ÈôÀ¾ü¸¡É ÅÆ¢¨Âô À¡÷ì¸ §ÅñÎõ.
ãýÈ¡ÅÐ ±ñ¨½ô ÀüÈ¢ò ¦¾Ã¢óÐ ¦¸¡ûÙžüÌ Óý, ¿õÓ¨¼Â ¯¼õÀ¢ý ´Õ À̾¢ìÌûÇ ¦À¨à þý¨ÈÂò ¾Á¢Æ¢ø ÒÆí¸ò ¾ÅÈ¢ Ţ𧼡õ ±ýÀ¨¾ô ÒâóÐ ¦¸¡ûǧÅñÎõ. ¯¼õÀ¢ý «Ç¨Åô ÀüÈ¢î ¦º¡øÖõ §À¡Ð º¢Ä §À¡Ð §ÅÊ쨸¡¸, 36-24-36 ±ýÚ «Ïį́Æ(«íÌÄõ)ì ¸½ì¸¢ø ¦º¡øÖ¸¢§È¡õ «øÄÅ¡? þó¾ ±ñ ¦¾¡¼Ã¢ø, ӾĢø þÕìÌõ 36" ±ýÀÐ Á¡÷Ò «Ç×. 24" ±ýÀÐ þ¨¼ «Ç×. ¸¨¼º¢Â¢ø þÕìÌõ 36" ±ýÀ¨¾ ±Ð ±ýÚ Á¡ó¾ ¯¼õÀ¢ø ¿ÁìÌ «¨¼Â¡Çõ ¸¡ð¼ò ¦¾Ã¢Ôõ. ¬É¡ø ¾Á¢Æ¢ø «ó¾ô ¦À¨à ±ýÉ ¦º¡øÄ¢ «¨ÆôÀÐ ±ýÚ ÁðÎõ ¦¾Ã¢Â¡Ð. «¾ý ¦ÀÂ÷ ´ì¸¨Ä. (¿¢¸ñθǢø þó¾î ¦º¡ø þýÛõ þÕ츢ÈÐ. ÅÆ츢ø ¾¡ý Å¢ðÎŢ𧼡õ.) þó¾ ´ì¸¨Ä¨Âò ¾¡ý ¬í¸¢Äò¾¢ø hip ±ý¸¢È¡÷¸û. þ¨¾ ÁÈó¾ ¸¡Ã½ò¾¡ø hip, waist ±É þÃñÊü̧Á ¾Á¢Æ¢ø þÎôÒ ±ýÚ ¿¢¨ÈÂô §À÷ þô¦À¡ØÐ ÒÆí¸¢ì ¦¸¡ñÎ þÕ츢ȡ÷¸û. ¾ü¸¡Ä «¸ÃӾĢ¸Ç¢Öõ «ôÀʧ ÅÕ¸¢ÈÐ. (þ§¾ §À¡Ä ¸¡Ä «Ç׸ǢÖõ ´Õ ¦º¡ø¨Ä Å¢ðÎŢ𧼡õ. ´Õ ¿¡Ç¢ý ¬Ú º¢Ú¦À¡ØиǢø, ¸¡¨Ä ±ýÀÐ 6 Á½¢Â¢ø þÕóÐ 10 Á½¢, À¸ø ±ýÀÐ 10 Á½¢Â¢ø þÕóÐ 14 Á½¢Å¨Ã, ±üÀ¡Î ±ýÀÐ 14ø þÕóÐ 18 ŨÃ, Á¡¨Ä ±ýÀÐ 18ø þÕóÐ 22 ŨÃ, ¡Áõ ±ýÀÐ 22 Ó¾ø 2 ŨÃ, ¨Å¸¨È «øÄРŢÊÂø ±ýÀÐ 2ø þÕóÐ 6 ŨÃ.Ä¢ó¾î ¦º¡ü¸Ç¢ø ±ø ±ýÛõ ÝâÂý Àθ¢ýÈ §¿ÃÁ¡É ±üÀ¡Î ±ýÈ ¦º¡ø¨Ä§Â þó¾ì ¸¡Äò¾¢ø ÁÈóÐ Á¡¨Ä ±ýÈ ¦º¡ø¨Ä§Â ¿£ðÊì ÌÆôÀ¢ì ¦¸¡ñÊÕ츢§È¡õ.)
þôÀÊ ¦Á¡Æ¢¨Â ÁÈó¾¡ø, «¾ý ¦º¡øġ𺢸¨Çò ÐÈó¾¡ø, ¿¡õ ¡¦ÃýÚ ¦º¡øħŠÀ¢ÈÌ ÁÈóЧÀ¡§Å¡õ. ¬í¸¡íÌ «ôÒÈõ ¬í¸¢Äõ ѨÆòÐ ¾Á¢í¸¢Äõ §Àͧšõ. ¾Á¢í¸¢Äõ ¾¨ÆôÀÐ þôÀÊò¾¡ý. ¿õÓ¨¼Â ÁȾ¢Â¡ø, §º¡õ§ÀÈ¢ò ¾Éò¾¡ø, «ì¸¨È þý¨Á¡ø ÁðΧÁ þÐ ¿¼ì¸¢ÈÐ. þ¨¾ ¡Õõ ¿õ¨Á ¦ºöÂî ¦º¡øÄ¢ì ¸ð¼¡Âô ÀÎò¾Å¢ø¨Ä. ¿¡§Á ¦ºö¸¢§È¡õ. ±É§Å ¾Á¢úî ¦º¡øġ𺢸¨Ç ¿¡õ ´Ðì¸ì ܼ¡Ð. ¦Á¡Æ¢¨Âò ¦¾¡¨ÄôÀÐ þôÀÊò¾¡ý. ±üÀ¡Î ±ýÈ ¸¡Ä §Å¨Ç¨Â ÁÈó¾Ð §À¡Ä§Å, ´ì¸¨Ä ±ýÈ Á¡ó¾ ¯ÚôÒî ¦º¡ø¨ÄÔõ þ측Äò ¾Á¢Æ÷ ÁÈ츢§È¡õ. ´ì¸¨ÄìÌõ ¸£ú Òð¼ò¨¾ (buttocks)î §º÷ò¾¡ü §À¡ø (Òð¼õ ±ýÀÐ þ측Äò ¾Á¢Æ÷ ÁÈó¾ ¦º¡ø. Òð¼õ ±ýÚ («øÄÐ «¾üÌ þ¨½Â¡É þý¦É¡Õ ¾Á¢ú¡ø¨Ä) ¦º¡øÖžüÌ ¦Åð¸ôÀðÎ, «§¾ ¦À¡ØÐ þ¼ì¸÷ «¼ì¸Ä¡ö ±ØО¡ö ±ñ½¢ì ¦¸¡ñÎ ²¸ôÀð¼ ±Øò¾¡Ç÷¸û, ¾¡Ç¢¨¸ì¸¡Ã÷¸û «¾ý ż¦Á¡Æ¢ô ÀÖì¸¨Ä ±Ø¾¢ì ¦¸¡ñÎ þÕ츢ȡ÷¸û. ¯¼õÀ¢ø À¢ýÀì¸õ Ò¨¼òÐ ¿¢üÀÐ Òð¼õ. Òð¼õ>ôÕð¼õ>ôÕ‰¼õ. þ§¾ §À¡Ä Á¡ó¾ ¯ÚôҸǢø «ÅÁ¡Éõ, ¦Åð¸õ ±ýÚ ¾¡Á¡¸ì ¸Õ¾¢ì ¦¸¡ñÎ ¾Á¢úô¦À¨à ´ÐìÌõ ÀÊò¾Å÷¸û Á¢¸ô ÀÄ÷) þýÛõ ´Õ ÍüÈÇ× þÕ츢ÈÐ «Ð ¦¸¡ïºõ ¦¾¡öÅ¡¸, ºÃ¢Å¡¸, §¸¡½Ä¡¸, ¬ñ¸ÙìÌì ÌÆ¡öî ºð¨¼ ¨¾ôÀ¾ü¸¡¸ò ¨¾Âü¸¡Ã÷ ±ÎìÌõ «Ç×. þó¾î º¡ö× Ó¨È Òâ¡Áø, Ò𼠫ǨÅÔõ ´ì¸¨Ä «Ç¨ÅÔõ ´ýÈ¡¸î º¢Ä÷ ÌÆõÀ¢ì ¦¸¡ûÅÐõ ¯ñÎ.
3. þ¨¼ÂÇÅ¢üÌõ ´ì¸¨Ä «ÇÅ¢üÌõ ¯ûÇ Å£¾§Á (waist-to-hip ratio) ãýÈ¡ÅÐ ±ñ. («¾¡ÅÐ þÎôÀ¢ý «Ç¨Å ´ì¸¨Ä¢ý «ÇÅ¡ø ÅÌòÐ ÅÕõ ±ñ) þó¾ ±ñÏõ ¿£í¸û ¯í¸û ¯¼õÀ¢ø ±íÌ ±¨¼¨Âò §¾¨Å¢ýÈ¢î ÍÁ츢ȣ÷¸û ±ýÚ ¸¡ðθ¢ÈÐ. þó¾ ±ñ ¬ñ¸ÙìÌ 0.90 «øÄÐ «¾üÌõ ̨ÈÅ¡¸ þÕó¾¡ø §ºÁõ (safe) ¬ÉÐ. ¦Àñ¸ÙìÌ 0.80 «øÄÐ «¾üÌõ ̨ÈÅ¡¸ þÕó¾¡ø §ºÁÁ¡ÉÐ. (¦Àñ¸Ç¢ý Á¸ô§ÀÚ, ¸Õô¨À ¸¡Ã½Á¡ö ¦Àñ¸Ç¢ý ´ì¸¨Ä ¬½¸¨Çì ¸¡ðÊÖõ ܼò¾¡ý þÕìÌõ.)
«ùÅô¦À¡ØÐ, þôÀÊ ¦Åù§ÅÚ þÂø¸Ç¢ý ÅƢ¡öî ¦ºö¾¢¸¨Çò ¦¾Ã¢óÐ ¦¸¡ûŧ¾¡Î ¾Á¢¨ÆÔõ «È¢§Å¡õ. þý¨ÈìÌì ¦¸¡Ø¨Á «È¢Å¢Â¨Äô (health science) À¡÷ò§¾¡õ.
«ýÒ¼ý,
þáÁ.¸¢.
மலரும் நினைவுகள்
எனக்குள் மலரும் நினைவுகள் ஏற்படுகின்றன.
1969-70 ஆகிய இரண்டாண்டுகளில் 10, 15 பேர் எங்கள் கல்லூரியில் குமுக நற்பணி மன்றம் ஒன்றில் மிகுந்த ஈடுபாட்டோ டு இருந்தோம். எங்கள் கோவை தொழில்நுட்பக் கல்லூரியில் இருந்து கோவை-அவினாசி சாலையில் சிறிது தூரம் போனால் சித்ரா என்ற சவளி ஆராய்ச்சி நிலையம் வரும். அது முடிந்தவுடன், இடப்பக்கம் திரும்பினால், 4, 5 கிலோமீட்டர்களில் தொட்டிப் பாளையம் என்ற சிற்றூர் வரும். அது ஒரு வளர்ச்சியடையாத ஆனால் அந்தப்பக்கத்து வரலாற்றில் ஒரு குறிப்பிட்ட இடம் கொண்ட ஊர்.
அந்த ஊர் நெடுநாள் இரண்டு பட்டுக் கிடந்தது. ஒரு பக்கம் மேல் சாதியினர்; இன்னொரு பக்கம் மிகவும் தாழ்ந்த சாதியினர். நாங்கள் குமுக நற்பணியாக, முதலில் ஊருக்கு உள்வரும் சாலையை ஒழுங்கு படுத்தினோம். ஊர் ஏற்றுக் கொண்டது. இரண்டு பக்கத்து வீடுகளுக்கும் போனோம். ஏழை மக்களுக்குப் பொத்தகங்களும் துணிமணிகளும் கொடுத்தோம்; நல்ல வரவேற்பு இருந்தது. "சரி, ஆழ்ந்த பயனுள்ள வேலையைச் செய்யலாம்" என்று பாடம் சொல்லிக் கொடுக்க விழைந்தோம்.
இரண்டு பக்கத்திற்கும் நடுவில் ஒரு கோயில், அரசமரம் எல்லாம் இருந்தது. ஊரில் பெரிய பள்ளி எதுவும் கிடையாது. தொடக்கப்பள்ளி இருந்ததா என்று இப்பொழுது நினைவில் இல்லை; பெரிய மாணவர்கள் அங்கிருந்து நடந்து பெரிய சாலைக்கு வந்து பீளமேட்டுக்கு வந்து தான் படிக்க முடியும். நாங்கள் மாலை நேரங்களில் கோயிலுக்கு முன்னால் இருக்கிற தகரக் கொட்டகையில் இருந்து பாடம் சொல்லிக் கொடுப்பது என்று முடிவு செய்தோம். முதல் வாரம் சில மாணவர்கள் மட்டும் அந்தக் கூடத்தின் உள்ளே வந்தார்கள். மற்றவர்கள் வெளியேயே நின்றார்கள்.
"ஏம்பா, வெளியிலேயே நிற்கிறீங்க; உள்ளே வாங்க!", "
பரவாயில்லீங்கண்ணா. நீங்க அங்கேருந்தே பாடம் நடத்துங்க; எங்களுக்குக் கேக்குது"
முதலில் புரியவில்லை; பின்னால் பொறி தட்டியது; கீழ்சாதி மக்களிடம் விசாரிக்கத் தொடங்கினோம். மெதுவாகச் செய்தி கசியத் தொடங்கியது. நாங்கள் பாடம் நடத்துகிற, கோயிலுக்கு முன்னே இருக்கிற கூடம் மேல்சாதிக்காரர் கட்டியது. அந்தக் கோயிலும் மேல்சாதிக்காரப் பெரியவரின் முன்னோர் கட்டியது. கீழ்சாதிக்காரர் கூடத்திற்குக் கீழே இருந்து மட்டுமே சாமியைக் கும்பிட்டுக் கொள்ளலாம். அதற்கு மேல் எகிறினால், வேறு கதைதான். இது போக கீழ் சாதியினருக்கு மட்டுமே ஒரு கிராமத் தெய்வக் கோயில் அவர்கள் பக்கம் இருக்கிறது. அங்கு கூடம் கிடையாது.
இந்தச் சிக்கலான நிலையில் நாங்கள் எங்கள் குமுகச் சேவையைத் தொடர வேண்டுமானால் ஒன்று நாங்கள் இரண்டாகப் பிரிந்து இந்தக் கூடத்தில் ஒரு வகுப்பும், கீழ்சாதிக்காரர்கள் இடையே இன்னொரு இடம் ஏற்பாடு செய்து வேறொரு வகுப்புமாக நடத்துவது அல்லது புதிதாக பொதுக் கூடம் அமைப்பது என்ற இரண்டில் ஒருவழியில் தான் போக முடியும்.
நேரம் கிடைக்கக் கூடிய ஆர்வலர்கள் ஒரு சிலரே இருந்ததால் இரண்டாகப் பிரிவது என்பது இயலாத காரியம். அது கொள்கையளவில் எங்களுக்கு ஒப்பாத காரியமும் கூட. பொதுக் கூடம் அமைப்பதென்றால் அனுமதி கிடைப்பதற்கே பல அலுவங்கள் (offices) ஏறி இறங்க வேண்டும்; முடிவில் செயலில் இறங்கினோம். கல்லூரியே அமர்க்களப்பட்டது; பணம் திரட்டினோம். கட்டுமானப் பொருள்களை வாங்கினோம். ஒன்றிரண்டு கொத்தனார்களை வைத்துக் கொண்டு 60, 70 மாணவர்கள், ஒரு சில ஆசிரியர்கள் சித்தாள்களாக வேலை செய்தனர். ஒரு நல்ல நாளில் புதுக் கூடம், பழைய கூடத்திற்கு அருகிலேயே எழும்பியது; ஈரம் காய்வதற்கு முன்னேயே, எங்கள் கல்லூரி முதல்வரைக் கூட்டிக் கூடத்தையும் திறந்தோம்.
அப்பாடா, நம் தொழில்நுட்ப மூளையைப் பயன்படுத்தி இந்தச் சிக்கலுக்கு வழி கண்டோ ம் என்று பெருமை கொண்டோ ம். பாட வகுப்புகள் மீண்டும் தொடங்கின. இந்த முறை இரண்டு பக்கத்திலும் போய் பெரிதாக ஊக்குவித்து வரவித்தோம். முடிவில் எங்கள் மர மண்டைகளுக்கு அந்த ஊரின் உள் நீரோட்டம் புரியவில்லை என்றுதான் பிறகு புரிந்தது. முதலில் எல்லோரும் தலையாட்டினார்களே என்று உவகையுற்றுக் கிடந்தோம் அல்லவா?
இந்த முறை, முதல் நாள் பாடத்திற்கு எல்லோரும் சேர்ந்துதான் இருந்தனர். இரண்டாம் நாள் ஆயிற்று. நன்றாகப் படிக்கிற கீழ் சாதிப்பையன் வரவில்லை;
"என்னடா, ஆச்சு அவனுக்கு,"
"தெரியலை, சார்"
மூன்றாம் நாள் இன்னும் இருவர் குறைந்தார்கள்; நாளொரு மேனியும் பொழுதொரு வண்ணமும் ஆக குறைந்து கொண்டே வந்தது. முடிவில் கீழ்சாதிக்காரர்களிடம் என்னவென்று கேட்க முற்பட்டோ ம். பல வற்புறுத்தலுக்குப் பின் செய்தி கசிந்தது. பெரியதனக்காரரும், அவர் சாதியினரும் புதிய கூடத்திற்குள்ளும் தாழ்ந்தவர்கள் வரக்கூடாது என்று ஒரு மிரட்டலுடன் கூறியிருக்கிறார்கள்.
கேட்டவுடன் எங்களுக்கு கோபம் கொப்புளித்தது. "ஏற்கனவே நடந்த சாதிக்கொடுமையே தவறு; அதைக் கேட்கப்போனால் வந்த இடத்தில் அரசியலாகிவிடும். நாம் கல்லூரி மாணவர்கள், செய்யவந்த வேலை வேறு" என்ற எண்ணத்தில் புதிய கூடம் எழுப்பினால், நாம் எழுப்பிய இந்தக் கூடத்திற்கே இவர்கள் சொந்தம் கொண்டாடி கீழ்ச்சாதியினரை விலக்குகிறார்களே; இதை இப்படியே விட்டுவிடக்கூடாது என்று எண்ணிப் போராட்டத்தைத் துவக்க வேண்டியது தான் என்று கீழ்ச்சாதியினரிடம் பேசத் தொடங்கினோம். அப்பொழுதுதான் அவர்கள் ஒவ்வொருவராக தயங்கி விலகத் தொடங்கினார்கள்.
"வேண்டாம் தம்பிகளா! நீங்க பாட்டுக்கச் சொல்லிட்டுப் போயிடுவீங்க; படப் போறது நாங்க; பேசாமெ விட்டுடுங்க. எங்க புள்ளைங்க படிக்கிற படி படிக்கட்டும்"
"இல்லைங்கய்யா! ஏன் இப்படிப் போராடுறதுக்குத் தயங்குறிங்க, நாங்கள்லாம் இருக்கோம். ரெண்டுலே ஒண்ணு பார்த்திரலாம்".
பல நேர அழுத்தத்திற்குப் பின், 1930 களை ஒட்டிய முன் காலக் கதை ஒன்று வெளிவந்தது.
ஊரில் பெரியதனக் காரர்களின் பக்கத்தில் படிக்கட்டுகளுடன் கூடிய ஒரு பெரிய ஆழ்கிணறு இருக்கிறது. (இம்மாதிரிக் கிணறுகளை கோவைப் பக்கம் சேர்ந்தவர்கள் பார்த்திருக்கலாம்.) தாழ்ந்த சாதியினர் பக்கம் ஒரு கிணறும் கிடையாது. அப்படித் தோண்டுவதும் பெருஞ் செலவு கொண்டது. அவர்களால் முடியாது. எனவே இவர்கள் சிறிது தொலைவு போய் ஆட்கள் அதிகம் இல்லாத பொதுப் பகுதியில் தான் கொண்டு வர முடியும். இப்படியே தான் காலா காலத்திற்கும் நடந்து வந்திருக்கிறது. பின் ஒரு பொழுது பஞ்ச காலம் வந்திருக்கிறது. இந்தப் பக்கம் ஊருக்கு வெளியில் இருந்த ஆழமில்லாத கிணற்றில் தண்ணீர் வற்றியிருக்கிறது. இனி தண்ணீர் வேண்டும் என்றால் இன்னும் பல தூரம் நடக்க வேண்டும். அப்பொழுது தான் ஆடு மாடுகள் மேய்க்கிற ஒரு கீழ்ச் சாதிப் பையன் தனித்துப் போன விலங்கை விரட்டிக் கொண்டு வந்தவன் தாகம் பொறுக்காமல், பெரிய தனக்காரர் வீட்டுக் கிணற்றுக்குள் இறங்கித் தண்ணீர் குடித்திருக்கிறான். இதை யாரோ போய்ப் பார்த்து பெரிய தனக் காரரிடம் சொல்ல அங்கிருந்து ஆள் அம்பு எல்லாம் சீறிக் கொண்டு வந்து, இந்தப் பையனை கண்மண் பார்க்காமல் நையப் புடைத்து, பையன் ஓவென்று அலறிக் குரல் கொடுக்க, முடிவில் அவனைக் கொண்டு வந்து இந்தக் கோயில் முன்பு போட்டு, பின் இரு பக்கத்தாரும் கூடிக் கொந்தளிக்க, நாயம் கேட்டவரை மேல்தனக்காரர் மிரட்டியிருக்கிறார். ரெண்டு பக்கமும் வீச்சரிவாள் எடுக்கப் போக, காவலர் படை ஓடோ டி வந்திருக்கிறது, அன்றைய நிலையில் இரு சாராரையும் விலக்கிவிட்டு ஒரு மயான அமைதி. இத்தனை அடிதடியில் திகைத்துப் போய் நொறுங்கிப் போன பையன் சன்னி கண்டவனாகி காய்ச்சல் முற்றி கடைசி வரை பிழைக்கவே இல்லை. தங்கள் பையன் இறந்தது கண்டு குமுறி மீண்டும் கொந்தளித்து, கீழ்சாதிக்காரர்கள் எழும்பிவர, கடைசியில் சட்டமும் காவலும் மேலாட்களுக்கே துணையாய் இருப்பது கண்டு சோர்ந்து போய், தளர்ந்து, துவண்டு பொறுமிய நிலைக்கு வரும் போது பத்துப் பதினைந்து நாட்கள் கழிந்திருக்கிறது. அன்றில் இருந்து ஊர் இன்னும் நீறு பூத்த நெருப்பாகப் புகைந்து கொண்டே தான் இருக்கிறது.
இதற்கு அப்புறம், 1948-ல் தெலிங்கானாப் புரட்சியின் போது பொது உடமைத் தோழர் இராமமூர்த்தி தாழ்ந்த சாதியினரின் ஆதரவோடு சில காலம் இந்த ஊர்ப்பக்கம் தலை மறைவு வாழ்க்கை நடத்திய போதும் காவலரின் கெடுபிடி கூடவே இருந்திருக்கிறது. முடிவில் ஊர் தெரிந்தோ, தெரியாமலோ சிகப்புச் சாயம் பூசிக் கொண்டது.
நாங்கள் மறுபடி மேல்சாதியினர் பக்கம் போய் "படிக்கிற பிள்ளைகளை இப்படிச் சாதி வேறுபாடு காட்டி மிரட்டிக் கொண்டிருந்தால் இனி குமுகப் பணிக்கான வேலைகளை நிறுத்திவிடுவோம்; உங்கள் பிள்ளைகளும் தான் பாதிக்கப்படுவர்" என்பதை வேகத்தோடு சொல்லி மிரட்டிய பிறகு, சிறிது காலம் சும்மா இருந்தார்கள். ஆனால் அதற்கு அப்புறம் மேல் சாதியினரின் பிள்ளைகள் குறைய ஆரம்பித்தனர். இந்த உரசல்களுக்கு நடுவில், பருவம் போய்க் கொண்டிருந்தது. பிள்ளைகளுக்கும் தேர்வு நெருங்கியது. நாங்களும் எங்களின் தேர்வுக்காகப் படிப்பதில் மும்முரம் ஆனோம்.
இந்த நிலையில் தமிழ் மன்ற ஆண்டு விழா வந்தது.
கோவைத் தொழில்நுட்பக் கல்லூரி நுண்கலைகளுக்குப் பெயர்போனது. அப்பொழுதெல்லாம், பூ.சா.கோ. பொறியியல் கள்லூரியில் நாடகப் போட்டி நடக்கும். பெரும்பாலும் எங்கள் கல்லூரியே வெற்றிபெறும். நான் பொறியியல் படிப்பின் 4, 5 வது ஆண்டுகளில் நாடகம், பேச்சு, கவிதை, கட்டுரை, தனித்தமிழ், தமிழில் அறிவியல்/பொறியியல் என மிகவும் திரிந்து கொண்டிருந்தேன். முந்தைய ஆண்டுதான் 'ஆயிரம் வாசல் இதயம்' என்று நான் எழுதிய நாடகம் பெரிதும் பேர் பெற்று பூ.சா.கோ. போட்டியில் பரிசு கொண்டது. எனவே இறுதியாண்டில், நான் செயலாளனாக இருந்த தமிழ் மன்ற ஆண்டுவிழாவில் ஒரு நாடகம் போட வேண்டும் என்ற எதிர்பார்ப்பு கல்லூரி நண்பர்களிடம் இருந்தது.
ஈடுபாடு கொண்ட சில நண்பர்கள் சேர்ந்தோம். முடிவில் தொட்டிப் பாளையத்தில் கேள்விப் பட்ட 1930-களின் கதையையே சிறிது உணர்வு கூட்டிப் படைக்கலாம் என்று தொடங்கினோம். உரையாடல் எழுதி முன்னோட்டம் பார்த்துக் கொண்டிருக்கும் போது, நாடகத்தின் கதை சிறிது சிறிதாகத் திரிந்து பரவத் தொடங்கியது. இடது சாரிக்காரர்கள் வேண்டும் என்றே இந்தக் கதையைப் போடுகிறார்கள் என்று வலது சாரிக் காரர்கள், பழமை வாதிகள் சொல்லத் தொடங்கினார்கள். தாழ்ந்த சாதிக் காரர்களைப் பழிக்கப் போகிறார்கள் என்று முற்றிலும் புறம்பாக ஒரு ஊகமும் உலவத் தொடங்கியது. மொத்தத்தில் ஒரே குழப்பம். ஊர் இரண்டு பட்டால் கூத்தாடிக்குக் கொண்டாட்டம் தானே! இந்த எண்ணங்கள் மற்ற கல்லூரிகள் ( பூ.சா.கோ பொறியியல், கலைக் கல்லூரிகள், அரசினர் பொறியியல், கலைக் கல்லூரிகள், வேளாண் கல்லூரி) எங்கும் பெரிதாகப் பரவத் தொடங்கின. இன்னதென்று புரியாத ஒரு புயல் பரவி வருவதைக் கல்லுரி நிர்வாகத்தினர் உணரத் தொடங்கினர். எங்கள் கல்லுரியின் முதல்வர் பூ.அர. இராமகிருஷ்ணன் (பேராயக் கட்சியின் முந்தையப் பாராளுமன்ற உறுப்பினர்) அரசியல், தொழில் காரணமாய் கல்லூரியில் பெரும்பாலும் இருந்ததில்லை ஆதலால், அவருடைய சார்பாக PA to Principal குருசாமி என்னைக் கூப்பிட்டு நிலையைச் சொல்லி உரையாடல் முழுக்க ஒரு ஆசிரியர் குழு படிக்க வேண்டும் என்றார். அவரும் கூடப் படித்தார். பல உரையாடல்கள் வெட்டப் பட்டன. சிலவற்றின் வேகம் குறைக்கப் பட்டது. முடிவில் கனல் குறையாத அளவுக்கு வெட்டுக்களை ஒப்புக் கொண்டோ ம். முன்னோட்டம் மேலும் தொடர்ந்தது.
ஆண்டு விழா நாள். அப்பொழுது மதுரைப் பல்கலைக் கழகத் துணைவேந்தராய் இருந்த பேராசிரியர் தெ.பொ.மீ. யைச் சிறப்பு விருந்தினராக அழைத்திருந்தேன். எங்கள் கல்லூரி மாணவர் தொகை 1500க் கும் குறைவாக இருந்தும், மற்ற கல்லூரி மாணவர்களும் நிறைந்து கிட்டத் தட்ட 2500/ 3000 பேர் கூடி விட்டனர். (இப்படித்தான் 1000 பேரைப் பார்த்தாயிற்று.) திறந்த வெளி அரங்கில் விழா. திரு குருசாமி, தன் முதல்வர் ஒப்புதலோடும், தன் நண்பர் DSP -யின் உதவியோடும் ஒரு சிறு காவலர் படையையே இறக்கி இருந்தார்.
முதலில் நிகழ்ச்சி தொடங்கியது. வரவேற்புரை, திரு. குருசாமியின் உரை, ஆண்டறிக்கை, பரிசளிப்புகள், மதிப்பிற்குரிய தெ.பொ.மீ.யின் தலைமை உரை, நன்றியுரை என எல்லாம் ஒழுங்கே முடிந்தது. நாட்டுவாழ்த்துக்குப் பின் தெ.பொ.மீ புறப்படுவதாக இருந்தார். நீண்ட வேண்டு கோளுக்குப் பின், நாடகத்தின் முதற் சில காட்சிகளைப் பார்த்துவிட்டுப் புறப்படுவதாக ஒப்புக் கொண்டார்.
"என்று தணியும் இந்தச் சுதந்திர தாகம்?" என்பது நாடகத்தின் தலைப்பு.
முதற் காட்சி ஒரு தேநீர்க் கடை. நான் தான், அந்தக் கடையின் உரிமையாளனாகிய நாயராக நடித்தேன். மிசைப் பலகையில் இரண்டு பேர் இருந்து கொண்டு செய்தித் தாள் படித்துக் கொண்டு இருக்கின்றனர். ஒரு அய்யர் உள்ளே வந்து நாட்டு நடப்பைப் பேசத் தொடங்குகிறார்.
இப்பொழுது தான் பார்வையாளர் பக்கம் இருந்து ஏழெட்டுக் கல் சரமாதிரியாக விழுகிறது. என்னையும் சேர்த்து மேடையில் இருக்கும் சிலர் மேல் நல்ல அடி. திகைத்துப் போன எங்களுக்கு கோபம் பொத்துக் கொண்டு வருகிறது. திரையை மூடினோம். அதற்குள் பார்வையாளர்கள் மத்தியில் ஒரே கூச்சல்; குழப்பம். ஆங்காங்கே பரவியிருந்த ஆசிரியர்களும் காவலர்களும் அமளியைக் குறைக்க முயல்கிறார்கள். இதற்கிடையில் மேடையிலேயே திரையைப் போடச் செய்த பின் அந்தத் திரைக்கு முன்னேயே வந்து," எவண்டா அவன், கல்லெறிந்த கோழை, துணிவிருந்தால் மேடைக்கு வாடா" என்று மேடையில் இருந்து நாங்கள் கத்துகிறோம். பிறகு எங்களைச் சமாதானப் படுத்த குருசாமி முயல்கிறார். அவரே மேடையில் உள்ள ஒலிபெருக்கிக்கு வந்து மாணவர்களை அமைதிப் படுத்துகிறார். "தெ.பொ.மீ.க்கு முன்னால் நாம் இருக்கிறோம். அவர் நம் விருந்தினர். நாடகம் நடக்கட்டும். எல்லோரும் பொறுமை காக்க வேண்டும்" என்று வேண்டுகிறார். ஒரு அரை மணி நேரக் குழப்பத்திற்குப் பிறகு, நாடகம் தொடர்ந்தது.
ஊர் இரண்டு பட்டது; பஞ்ச காலம்; நீரில்லாமல் போனது; அதற்காக அலைவது; நாட்டில் சுதந்திரப் போராட்டப் பின்களம்; பல்வேறு தலைவர்கள் ஒற்றுமை பற்றிச் சொன்னவை; சிறுவன் கிணற்றிற்குள் தண்ணீர் குடித்தது; மேல்சாதியினர் அடிப்பது; கீழ்சாதியினர் குமுறி நாயம் கேட்பது; மிரட்டல்; கலவரம்; காவலர் வருவது; வெறி கூடியது; முடிவில் வெண்தாடி வேந்தர் அங்கு வந்து சாதி என்ற அநாகரிகத்தைப் புரியவைப்பது; என முடிவை மட்டும் மாற்றி பையன் இறக்காதது போலக் காட்டினோம். "என்று தணியும் இந்த சுதந்திர தாகம்?" என்ற பாரதியின் குரல் பின்னிருந்து ஒலிக்கிறது.
கைதட்டு அடங்க 3.4 மணித்துளிகள் ஆனது. நடுவிலேயே எழுந்து போய்விடுவதாகச் சொன்ன தெ.பொ.மீ கடைசி வரை இருந்தார். முடிவில் சிற்றுந்தில் ஏறுமுன் சொன்னார். "தம்பி; உங்களுக்குத் துணிச்சல் கூட; சரியான கதையைத் திருப்பிச் சொல்லியிருக்கிறீர்கள். இதுவா இவ்வளவு தூரம் கலவரத்தைக் கிளப்பியது? இந்த நாடு எங்கே போகிறது?"
இப்படி தமிழ் நாட்டில் நடப்பது ஒன்றும் வியப்பே இல்லை. என்ன சொல்ல வருகிறோம் என்பதைப் புரியாமலே அரசியல் பண்ண வருகிற தமிழர்களை என்ன சொல்வது? பொறுத்துக் கொள்ளத் தான் வேண்டும். இதுதான் தமிழ் நாடு.
கீழை நாட்டுக் கவிஞன் (தலைவனாயும் இருந்தான்) சொன்னான்:
"புரட்சி என்பது தேனீர் விருந்தல்ல; அது ஒரு அழகிய ஓவியமும் அல்ல. அது தசையும் குருதியும் சேர்ந்த மக்களால் ஆனது. அது நளினமாக இருக்க இயலாது."
அன்புடன்,
இராம.கி.
In TSCII:
±ÉìÌû ÁÄÕõ ¿¢¨É׸û ²üÀθ¢ýÈÉ.
1969-70 ¬¸¢Â þÃñ¼¡ñθǢø 10, 15 §À÷ ±í¸û ¸øæâ¢ø ÌÓ¸ ¿üÀ½¢ ÁýÈõ ´ýÈ¢ø Á¢Ìó¾ ®ÎÀ¡ð§¼¡Î þÕ󧾡õ. ±í¸û §¸¡¨Å ¦¾¡Æ¢øÑðÀì ¸øæâ¢ø þÕóÐ §¸¡¨Å-«Å¢É¡º¢ º¡¨Ä¢ø º¢È¢Ð àÃõ §À¡É¡ø º¢òá ±ýÈ ºÅÇ¢ ¬Ã¡ö ¿¢¨ÄÂõ ÅÕõ. «Ð ÓÊó¾×¼ý, þ¼ôÀì¸õ ¾¢ÕõÀ¢É¡ø, 4, 5 ¸¢§Ä¡Á£ð¼÷¸Ç¢ø ¦¾¡ðÊô À¡¨ÇÂõ ±ýÈ º¢üê÷ ÅÕõ. «Ð ´Õ ÅÇ÷¨¼Â¡¾ ¬É¡ø «ó¾ôÀì¸òÐ ÅÃÄ¡üÈ¢ø ´Õ ÌÈ¢ôÀ¢ð¼ þ¼õ ¦¸¡ñ¼ °÷.
«ó¾ °÷ ¦¿Î¿¡û þÃñÎ ÀðÎì ¸¢¼ó¾Ð. ´Õ Àì¸õ §Áø º¡¾¢Â¢É÷; þý¦É¡Õ Àì¸õ Á¢¸×õ ¾¡úó¾ º¡¾¢Â¢É÷. ¿¡í¸û ÌÓ¸ ¿üÀ½¢Â¡¸, ӾĢø °ÕìÌ ¯ûÅÕõ º¡¨Ä¨Â ´ØíÌ ÀÎò¾¢§É¡õ. °÷ ²üÚì ¦¸¡ñ¼Ð. þÃñÎ Àì¸òРţθÙìÌõ §À¡§É¡õ. ²¨Æ Áì¸ÙìÌô ¦À¡ò¾¸í¸Ùõ н¢Á½¢¸Ùõ ¦¸¡Îò§¾¡õ; ¿øÄ ÅçÅüÒ þÕó¾Ð. "ºÃ¢, ¬úó¾ ÀÂÛûÇ §Å¨Ä¨Âî ¦ºöÂÄ¡õ" ±ýÚ À¡¼õ ¦º¡øÄ¢ì ¦¸¡Îì¸ Å¢¨Æ󧾡õ.
þÃñÎ Àì¸ò¾¢üÌõ ¿ÎÅ¢ø ´Õ §¸¡Â¢ø, «ÃºÁÃõ ±øÄ¡õ þÕó¾Ð. °Ã¢ø ¦Àâ ÀûÇ¢ ±Ð×õ ¸¢¨¼Â¡Ð. ¦¾¡¼ì¸ôÀûÇ¢ þÕ󾾡 ±ýÚ þô¦À¡ØÐ ¿¢¨ÉÅ¢ø þø¨Ä; ¦Àâ Á¡½Å÷¸û «í¸¢ÕóÐ ¿¼óÐ ¦Àâ º¡¨ÄìÌ ÅóÐ À£Ç§ÁðÎìÌ ÅóÐ ¾¡ý ÀÊì¸ ÓÊÔõ. ¿¡í¸û Á¡¨Ä §¿Ãí¸Ç¢ø §¸¡Â¢ÖìÌ ÓýÉ¡ø þÕì¸¢È ¾¸Ãì ¦¸¡ð¼¨¸Â¢ø þÕóÐ À¡¼õ ¦º¡øÄ¢ì ¦¸¡ÎôÀÐ ±ýÚ ÓÊ× ¦ºö§¾¡õ. Ó¾ø Å¡Ãõ º¢Ä Á¡½Å÷¸û ÁðÎõ «ó¾ì ܼò¾¢ý ¯û§Ç Åó¾¡÷¸û. ÁüÈÅ÷¸û ¦ÅÇ¢§Â§Â ¿¢ýÈ¡÷¸û.
"²õÀ¡, ¦ÅǢ¢§Ä§Â ¿¢ü¸¢È£í¸; ¯û§Ç Å¡í¸!", "
ÀÚ¢øÄ£í¸ñ½¡. ¿£í¸ «í§¸Õó§¾ À¡¼õ ¿¼òÐí¸; ±í¸ÙìÌì §¸ìÌÐ"
ӾĢø ÒâÂÅ¢ø¨Ä; À¢ýÉ¡ø ¦À¡È¢ ¾ðÊÂÐ; ¸£úº¡¾¢ Áì¸Ç¢¼õ Å¢º¡Ã¢ì¸ò ¦¾¡¼í¸¢§É¡õ. ¦ÁÐÅ¡¸î ¦ºö¾¢ ¸º¢Âò ¦¾¡¼í¸¢ÂÐ. ¿¡í¸û À¡¼õ ¿¼òи¢È, §¸¡Â¢ÖìÌ Óý§É þÕì¸¢È Ü¼õ §Áøº¡¾¢ì¸¡Ã÷ ¸ðÊÂÐ. «ó¾ì §¸¡Â¢Öõ §Áøº¡¾¢ì¸¡Ãô ¦ÀâÂÅâý Óý§É¡÷ ¸ðÊÂÐ. ¸£úº¡¾¢ì¸¡Ã÷ ܼò¾¢üÌì ¸£§Æ þÕóÐ ÁðΧÁ º¡Á¢¨Âì ÌõÀ¢ðÎì ¦¸¡ûÇÄ¡õ. «¾üÌ §Áø ±¸¢È¢É¡ø, §ÅÚ ¸¨¾¾¡ý. þÐ §À¡¸ ¸£ú º¡¾¢Â¢ÉÕìÌ ÁðΧÁ ´Õ ¸¢Ã¡Áò ¦¾öÅì §¸¡Â¢ø «Å÷¸û Àì¸õ þÕ츢ÈÐ. «íÌ Ü¼õ ¸¢¨¼Â¡Ð.
þó¾î º¢ì¸Ä¡É ¿¢¨Ä¢ø ¿¡í¸û ±í¸û ÌÓ¸î §º¨Å¨Âò ¦¾¡¼Ã §ÅñÎÁ¡É¡ø ´ýÚ ¿¡í¸û þÃñ¼¡¸ô À¢Ã¢óÐ þó¾ì ܼò¾¢ø ´Õ ÅÌôÒõ, ¸£úº¡¾¢ì¸¡Ã÷¸û þ¨¼§Â þý¦É¡Õ þ¼õ ²üÀ¡Î ¦ºöÐ §Å¦È¡Õ ÅÌôÒÁ¡¸ ¿¼òÐÅÐ «øÄÐ Ò¾¢¾¡¸ ¦À¡Ðì ܼõ «¨ÁôÀÐ ±ýÈ þÃñÊø ´ÕÅƢ¢ø ¾¡ý §À¡¸ ÓÊÔõ.
§¿Ãõ ¸¢¨¼ì¸ì ÜÊ ¬÷ÅÄ÷¸û ´Õ º¢Ä§Ã þÕ󾾡ø þÃñ¼¡¸ô À¢Ã¢ÅÐ ±ýÀÐ þÂÄ¡¾ ¸¡Ã¢Âõ. «Ð ¦¸¡û¨¸ÂÇÅ¢ø ±í¸ÙìÌ ´ôÀ¡¾ ¸¡Ã¢ÂÓõ ܼ. ¦À¡Ðì ܼõ «¨ÁôÀ¦¾ýÈ¡ø «ÛÁ¾¢ ¸¢¨¼ôÀ¾ü§¸ ÀÄ «ÖÅí¸û (offices) ²È¢ þÈí¸ §ÅñÎõ; ÓÊÅ¢ø ¦ºÂÄ¢ø þÈí¸¢§É¡õ. ¸øæâ§Â «Á÷ì¸ÇôÀð¼Ð; À½õ ¾¢Ãðʧɡõ. ¸ðÎÁ¡Éô ¦À¡Õû¸¨Ç Å¡í¸¢§É¡õ. ´ýÈ¢ÃñÎ ¦¸¡ò¾É¡÷¸¨Ç ¨ÅòÐì ¦¸¡ñÎ 60, 70 Á¡½Å÷¸û, ´Õ º¢Ä ¬º¢Ã¢Â÷¸û º¢ò¾¡û¸Ç¡¸ §Å¨Ä ¦ºö¾É÷. ´Õ ¿øÄ ¿¡Ç¢ø ÒÐì ܼõ, À¨Æ ܼò¾¢üÌ «Õ¸¢§Ä§Â ±ØõÀ¢ÂÐ; ®Ãõ ¸¡öžüÌ Óý§É§Â, ±í¸û ¸øæâ Ó¾øŨÃì ÜðÊì ܼò¨¾Ôõ ¾¢È󧾡õ.
«ôÀ¡¼¡, ¿õ ¦¾¡Æ¢øÑðÀ ã¨Ç¨Âô ÀÂýÀÎò¾¢ þó¾î º¢ì¸ÖìÌ ÅÆ¢ ¸ñ§¼¡õ ±ýÚ ¦ÀÕ¨Á ¦¸¡ñ§¼¡õ. À¡¼ ÅÌôÒ¸û Á£ñÎõ ¦¾¡¼í¸¢É. þó¾ Ó¨È þÃñÎ Àì¸ò¾¢Öõ §À¡ö ¦À⾡¸ °ìÌÅ¢òÐ ÅÃÅ¢ò§¾¡õ. ÓÊÅ¢ø ±í¸û Áà Áñ¨¼¸ÙìÌ «ó¾ °Ã¢ý ¯û ¿£§Ã¡ð¼õ ÒâÂÅ¢ø¨Ä ±ýÚ¾¡ý À¢ÈÌ Òâó¾Ð. ӾĢø ±ø§Ä¡Õõ ¾¨Ä¡ðÊÉ¡÷¸§Ç ±ýÚ ¯Å¨¸ÔüÚì ¸¢¼ó§¾¡õ «øÄÅ¡?
þó¾ Ó¨È, Ó¾ø ¿¡û À¡¼ò¾¢üÌ ±ø§Ä¡Õõ §º÷óо¡ý þÕó¾É÷. þÃñ¼¡õ ¿¡û ¬Â¢üÚ. ¿ýÈ¡¸ô ÀÊì¸¢È ¸£ú º¡¾¢ô¨ÀÂý ÅÃÅ¢ø¨Ä;
"±ýɼ¡, ¬îÍ «ÅÛìÌ,"
"¦¾Ã¢Â¨Ä, º¡÷"
ãýÈ¡õ ¿¡û þýÛõ þÕÅ÷ ̨Èó¾¡÷¸û; ¿¡¦Ç¡Õ §ÁÉ¢Ôõ ¦À¡Ø¦¾¡Õ Åñ½Óõ ¬¸ ̨ÈóÐ ¦¸¡ñ§¼ Åó¾Ð. ÓÊÅ¢ø ¸£úº¡¾¢ì¸¡Ã÷¸Ç¢¼õ ±ýɦÅýÚ §¸ð¸ ÓüÀ𧼡õ. ÀÄ ÅüÒÚò¾ÖìÌô À¢ý ¦ºö¾¢ ¸º¢ó¾Ð. ¦Àâ¾É측ÃÕõ, «Å÷ º¡¾¢Â¢ÉÕõ Ò¾¢Â ܼò¾¢üÌûÙõ ¾¡úó¾Å÷¸û ÅÃìܼ¡Ð ±ýÚ ´Õ Á¢Ãð¼Ö¼ý ÜȢ¢Õ츢ȡ÷¸û.
§¸ð¼×¼ý ±í¸ÙìÌ §¸¡Àõ ¦¸¡ôÒÇ¢ò¾Ð. "²ü¸É§Å ¿¼ó¾ º¡¾¢ì¦¸¡Î¨Á§Â ¾ÅÚ; «¨¾ì §¸ð¸ô§À¡É¡ø Åó¾ þ¼ò¾¢ø «Ãº¢ÂÄ¡¸¢Å¢Îõ. ¿¡õ ¸øæâ Á¡½Å÷¸û, ¦ºöÂÅó¾ §Å¨Ä §ÅÚ" ±ýÈ ±ñ½ò¾¢ø Ò¾¢Â ܼõ ±ØôÀ¢É¡ø, ¿¡õ ±ØôÀ¢Â þó¾ì ܼò¾¢ü§¸ þÅ÷¸û ¦º¡ó¾õ ¦¸¡ñ¼¡Ê ¸£ú¾¢Â¢É¨Ã Å¢Äì̸¢È¡÷¸§Ç; þ¨¾ þôÀʧ ŢðÎÅ¢¼ìܼ¡Ð ±ýÚ ±ñ½¢ô §À¡Ã¡ð¼ò¨¾ò ÐÅì¸ §ÅñÊÂÐ ¾¡ý ±ýÚ ¸£ú¾¢Â¢Éâ¼õ §Àºò ¦¾¡¼í¸¢§É¡õ. «ô¦À¡Øо¡ý «Å÷¸û ´ù¦Å¡ÕÅḠ¾Âí¸¢ Ţĸò ¦¾¡¼í¸¢É¡÷¸û.
"§Åñ¼¡õ ¾õÀ¢¸Ç¡! ¿£í¸ À¡ðÎì¸î ¦º¡øÄ¢ðÎô §À¡Â¢ÎÅ£í¸; À¼ô §À¡ÈÐ ¿¡í¸; §Àº¡¦Á Å¢ðÎÎí¸. ±í¸ Òû¨Çí¸ ÀÊì¸¢È ÀÊ ÀÊì¸ðÎõ"
"þø¨Äí¸ö¡! ²ý þôÀÊô §À¡Ã¡ÎÈÐìÌò ¾ÂíÌÈ¢í¸, ¿¡í¸ûÄ¡õ þÕ째¡õ. ¦Ãñ뤀 ´ñÏ À¡÷ò¾¢ÃÄ¡õ".
ÀÄ §¿Ã «Øò¾ò¾¢üÌô À¢ý, 1930 ¸¨Ç ´ðÊ Óý ¸¡Äì ¸¨¾ ´ýÚ ¦ÅÇ¢Åó¾Ð.
°Ã¢ø ¦Àâ¾Éì ¸¡Ã÷¸Ç¢ý Àì¸ò¾¢ø ÀÊì¸ðθټý ÜÊ ´Õ ¦Àâ ¬ú¸¢½Ú þÕ츢ÈÐ. (þõÁ¡¾¢Ã¢ì ¸¢½Ú¸¨Ç §¸¡¨Åô Àì¸õ §º÷ó¾Å÷¸û À¡÷ò¾¢Õì¸Ä¡õ.) ¾¡úó¾ º¡¾¢Â¢É÷ Àì¸õ ´Õ ¸¢½Úõ ¸¢¨¼Â¡Ð. «ôÀÊò §¾¡ñÎÅÐõ ¦ÀÕï ¦ºÄ× ¦¸¡ñ¼Ð. «Å÷¸Ç¡ø ÓÊ¡Ð. ±É§Å þÅ÷¸û º¢È¢Ð ¦¾¡¨Ä× §À¡ö ¬ð¸û «¾¢¸õ þøÄ¡¾ ¦À¡Ðô À̾¢Â¢ø ¾¡ý ¦¸¡ñÎ Åà ÓÊÔõ. þôÀʧ ¾¡ý ¸¡Ä¡ ¸¡Äò¾¢üÌõ ¿¼óÐ Åó¾¢Õ츢ÈÐ. À¢ý ´Õ ¦À¡ØÐ Àïº ¸¡Äõ Åó¾¢Õ츢ÈÐ. þó¾ô Àì¸õ °ÕìÌ ¦ÅǢ¢ø þÕó¾ ¬ÆÁ¢øÄ¡¾ ¸¢½üÈ¢ø ¾ñ½£÷ ÅüȢ¢Õ츢ÈÐ. þÉ¢ ¾ñ½£÷ §ÅñÎõ ±ýÈ¡ø þýÛõ ÀÄ àÃõ ¿¼ì¸ §ÅñÎõ. «ô¦À¡ØÐ ¾¡ý ¬Î Á¡Î¸û §Áöì¸¢È ´Õ ¸£úî º¡¾¢ô ¨ÀÂý ¾É¢òÐô §À¡É Å¢Äí¨¸ Å¢ÃðÊì ¦¸¡ñÎ Åó¾Åý ¾¡¸õ ¦À¡Ú측Áø, ¦Àâ ¾É측Ã÷ Å£ðÎì ¸¢½üÚìÌû þÈí¸¢ò ¾ñ½£÷ ÌÊò¾¢Õ츢ȡý. þ¨¾ ¡§Ã¡ §À¡öô À¡÷òÐ ¦Àâ ¾Éì ¸¡Ãâ¼õ ¦º¡øÄ «í¸¢ÕóÐ ¬û «õÒ ±øÄ¡õ º£È¢ì ¦¸¡ñÎ ÅóÐ, þó¾ô ¨À嬃 ¸ñÁñ À¡÷측Áø ¨¿Âô Ò¨¼òÐ, ¨ÀÂý µ¦ÅýÚ «ÄÈ¢ì ÌÃø ¦¸¡Îì¸, ÓÊÅ¢ø «Å¨Éì ¦¸¡ñÎ ÅóÐ þó¾ì §¸¡Â¢ø ÓýÒ §À¡ðÎ, À¢ý þÕ Àì¸ò¾¡Õõ ÜÊì ¦¸¡ó¾Ç¢ì¸, ¿¡Âõ §¸ð¼Å¨Ã §Áø¾É측Ã÷ Á¢ÃðÊ¢Õ츢ȡ÷. ¦ÃñÎ Àì¸Óõ Å£îºÃ¢Å¡û ±Îì¸ô §À¡¸, ¸¡ÅÄ÷ À¨¼ µ§¼¡Ê Åó¾¢Õ츢ÈÐ, «ý¨È ¿¢¨Ä¢ø þÕ º¡Ã¡¨ÃÔõ Å¢Ä츢ŢðÎ ´Õ ÁÂ¡É «¨Á¾¢. þò¾¨É «Ê¾Ê¢ø ¾¢¨¸òÐô §À¡ö ¦¿¡Úí¸¢ô §À¡É ¨ÀÂý ºýÉ¢ ¸ñ¼ÅÉ¡¸¢ ¸¡öîºø ÓüÈ¢ ¸¨¼º¢ Ũà À¢¨Æ츧Šþø¨Ä. ¾í¸û ¨ÀÂý þÈó¾Ð ¸ñÎ ÌÓÈ¢ Á£ñÎõ ¦¸¡ó¾Ç¢òÐ, ¸£úº¡¾¢ì¸¡Ã÷¸û ±ØõÀ¢ÅÃ, ¸¨¼º¢Â¢ø ºð¼Óõ ¸¡ÅÖõ §ÁÄ¡ð¸Ù째 Ш½Â¡ö þÕôÀÐ ¸ñÎ §º¡÷óÐ §À¡ö, ¾Ç÷óÐ, ÐÅñÎ ¦À¡ÚÁ¢Â ¿¢¨ÄìÌ ÅÕõ §À¡Ð ÀòÐô À¾¢¨ÉóÐ ¿¡ð¸û ¸Æ¢ó¾¢Õ츢ÈÐ. «ýÈ¢ø þÕóÐ °÷ þýÛõ ¿£Ú âò¾ ¦¿ÕôÀ¡¸ô Ò¨¸óÐ ¦¸¡ñ§¼ ¾¡ý þÕ츢ÈÐ.
þ¾üÌ «ôÒÈõ, 1948-ø ¦¾Ä¢í¸¡É¡ô ÒÃðº¢Â¢ý §À¡Ð ¦À¡Ð ¯¼¨Áò §¾¡Æ÷ þáÁã÷ò¾¢ ¾¡úó¾ º¡¾¢Â¢Éâý ¬¾Ã§Å¡Î º¢Ä ¸¡Äõ þó¾ °÷ôÀì¸õ ¾¨Ä Á¨È× Å¡ú쨸 ¿¼ò¾¢Â §À¡Ðõ ¸¡ÅÄâý ¦¸ÎÀ¢Ê ܼ§Å þÕó¾¢Õ츢ÈÐ. ÓÊÅ¢ø °÷ ¦¾Ã¢ó§¾¡, ¦¾Ã¢Â¡Á§Ä¡ º¢¸ôÒî º¡Âõ âº¢ì ¦¸¡ñ¼Ð.
¿¡í¸û ÁÚÀÊ §Áøº¡¾¢Â¢É÷ Àì¸õ §À¡ö "ÀÊì¸¢È À¢û¨Ç¸¨Ç þôÀÊî º¡¾¢ §ÅÚÀ¡Î ¸¡ðÊ Á¢ÃðÊì ¦¸¡ñÊÕó¾¡ø þÉ¢ ÌÓ¸ô À½¢ì¸¡É §Å¨Ä¸¨Ç ¿¢Úò¾¢Å¢Î§Å¡õ; ¯í¸û À¢û¨Ç¸Ùõ ¾¡ý À¡¾¢ì¸ôÀÎÅ÷" ±ýÀ¨¾ §Å¸ò§¾¡Î ¦º¡øÄ¢ Á¢ÃðÊ À¢ÈÌ, º¢È¢Ð ¸¡Äõ ÍõÁ¡ þÕó¾¡÷¸û. ¬É¡ø «¾üÌ «ôÒÈõ §Áø º¡¾¢Â¢Éâý À¢û¨Ç¸û ̨È ¬ÃõÀ¢ò¾É÷. þó¾ ¯Ãºø¸ÙìÌ ¿ÎÅ¢ø, ÀÕÅõ §À¡öì ¦¸¡ñÊÕó¾Ð. À¢û¨Ç¸ÙìÌõ §¾÷× ¦¿Õí¸¢ÂÐ. ¿¡í¸Ùõ ±í¸Ç¢ý §¾÷×측¸ô ÀÊôÀ¾¢ø ÓõÓÃõ ¬§É¡õ.
þó¾ ¿¢¨Ä¢ø ¾Á¢ú ÁýÈ ¬ñΠŢơ Åó¾Ð.
§¸¡¨Åò ¦¾¡Æ¢øÑðÀì ¸øæâ Ññ¸¨Ä¸ÙìÌô ¦ÀÂ÷§À¡ÉÐ. «ô¦À¡Ø¦¾øÄ¡õ, â.º¡.§¸¡. ¦À¡È¢Â¢Âø ¸ûæâ¢ø ¿¡¼¸ô §À¡ðÊ ¿¼ìÌõ. ¦ÀÕõÀ¡Öõ ±í¸û ¸øæâ§Â ¦ÅüÈ¢¦ÀÚõ. ¿¡ý ¦À¡È¢Â¢Âø ÀÊôÀ¢ý 4, 5 ÅÐ ¬ñθǢø ¿¡¼¸õ, §ÀîÍ, ¸Å¢¨¾, ¸ðΨÃ, ¾É¢ò¾Á¢ú, ¾Á¢Æ¢ø «È¢Å¢Âø/¦À¡È¢Â¢Âø ±É Á¢¸×õ ¾¢Ã¢óÐ ¦¸¡ñÊÕó§¾ý. Óó¨¾Â ¬ñξ¡ý '¬Â¢Ãõ Å¡ºø þ¾Âõ' ±ýÚ ¿¡ý ±Ø¾¢Â ¿¡¼¸õ ¦ÀâÐõ §À÷ ¦ÀüÚ â.º¡.§¸¡. §À¡ðÊ¢ø ÀÃ¢Í ¦¸¡ñ¼Ð. ±É§Å þÚ¾¢Â¡ñÊø, ¿¡ý ¦ºÂÄ¡ÇÉ¡¸ þÕó¾ ¾Á¢ú ÁýÈ ¬ñÎŢơŢø ´Õ ¿¡¼¸õ §À¡¼ §ÅñÎõ ±ýÈ ±¾¢÷À¡÷ôÒ ¸øæâ ¿ñÀ÷¸Ç¢¼õ þÕó¾Ð.
®ÎÀ¡Î ¦¸¡ñ¼ º¢Ä ¿ñÀ÷¸û §º÷󧾡õ. ÓÊÅ¢ø ¦¾¡ðÊô À¡¨ÇÂò¾¢ø §¸ûÅ¢ô Àð¼ 1930-¸Ç¢ý ¸¨¾¨Â§Â º¢È¢Ð ¯½÷× ÜðÊô À¨¼ì¸Ä¡õ ±ýÚ ¦¾¡¼í¸¢§É¡õ. ¯¨Ã¡¼ø ±Ø¾¢ Óý§É¡ð¼õ À¡÷òÐì ¦¸¡ñÊÕìÌõ §À¡Ð, ¿¡¼¸ò¾¢ý ¸¨¾ º¢È¢Ð º¢È¢¾¡¸ò ¾¢Ã¢óÐ ÀÃÅò ¦¾¡¼í¸¢ÂÐ. þ¼Ð º¡Ã¢ì¸¡Ã÷¸û §ÅñÎõ ±ý§È þó¾ì ¸¨¾¨Âô §À¡Î¸¢È¡÷¸û ±ýÚ ÅÄÐ º¡Ã¢ì ¸¡Ã÷¸û, ÀƨÁ Å¡¾¢¸û ¦º¡øÄò ¦¾¡¼í¸¢É¡÷¸û. ¾¡úó¾ º¡¾¢ì ¸¡Ã÷¸¨Çô ÀÆ¢ì¸ô §À¡¸¢È¡÷¸û ±ýÚ ÓüÈ¢Öõ ÒÈõÀ¡¸ ´Õ °¸Óõ ¯ÄÅò ¦¾¡¼í¸¢ÂÐ. ¦Á¡ò¾ò¾¢ø ´§Ã ÌÆôÀõ. °÷ þÃñÎ Àð¼¡ø Üò¾¡ÊìÌì ¦¸¡ñ¼¡ð¼õ ¾¡§É! þó¾ ±ñ½í¸û ÁüÈ ¸øæâ¸û ( â.º¡.§¸¡ ¦À¡È¢Â¢Âø, ¸¨Äì ¸øæâ¸û, «Ãº¢É÷ ¦À¡È¢Â¢Âø, ¸¨Äì ¸øæâ¸û, §ÅÇ¡ñ ¸øæâ) ±íÌõ ¦À⾡¸ô ÀÃÅò ¦¾¡¼í¸¢É. þýɦ¾ýÚ Ò⡾ ´Õ ÒÂø ÀÃÅ¢ ÅÕŨ¾ì ¸øÖâ ¿¢÷Å¡¸ò¾¢É÷ ¯½Ãò ¦¾¡¼í¸¢É÷. ±í¸û ¸øÖâ¢ý Ó¾øÅ÷ â.«Ã. þáÁ¸¢Õ‰½ý (§ÀáÂì ¸ðº¢Â¢ý Óó¨¾Âô À¡Ã¡ÙÁýÈ ¯ÚôÀ¢É÷) «Ãº¢Âø, ¦¾¡Æ¢ø ¸¡Ã½Á¡ö ¸øæâ¢ø ¦ÀÕõÀ¡Öõ þÕó¾¾¢ø¨Ä ¬¾Ä¡ø, «ÅÕ¨¼Â º¡÷À¡¸ PA to Principal ÌÕº¡Á¢ ±ý¨Éì ÜôÀ¢ðÎ ¿¢¨Ä¨Âî ¦º¡øÄ¢ ¯¨Ã¡¼ø ÓØì¸ ´Õ ¬º¢Ã¢Â÷ ÌØ ÀÊì¸ §ÅñÎõ ±ýÈ¡÷. «ÅÕõ ܼô ÀÊò¾¡÷. ÀÄ ¯¨Ã¡¼ø¸û ¦Åð¼ô Àð¼É. º¢ÄÅüÈ¢ý §Å¸õ ̨Èì¸ô Àð¼Ð. ÓÊÅ¢ø ¸Éø ̨È¡¾ «Ç×ìÌ ¦ÅðÎì¸¨Ç ´ôÒì ¦¸¡ñ§¼¡õ. Óý§É¡ð¼õ §ÁÖõ ¦¾¡¼÷ó¾Ð.
¬ñΠŢơ ¿¡û. «ô¦À¡ØÐ ÁШÃô Àø¸¨Äì ¸Æ¸ò Ш½§Åó¾Ã¡ö þÕó¾ §ÀẢâÂ÷ ¦¾.¦À¡.Á£. ¨Âî º¢ÈôÒ Å¢Õó¾¢ÉḠ«¨Æò¾¢Õó§¾ý. ±í¸û ¸øæâ Á¡½Å÷ ¦¾¡¨¸ 1500ì Ìõ ̨ÈÅ¡¸ þÕóÐõ, ÁüÈ ¸øæâ Á¡½Å÷¸Ùõ ¿¢¨ÈóÐ ¸¢ð¼ò ¾ð¼ 2500/ 3000 §À÷ ÜÊ Å¢ð¼É÷. (þôÀÊò¾¡ý 1000 §À¨Ãô À¡÷ò¾¡Â¢üÚ.) ¾¢Èó¾ ¦ÅÇ¢ «Ãí¸¢ø Ţơ. ¾¢Õ ÌÕº¡Á¢ ¾ý Ó¾øÅ÷ ´ôÒ¾§Ä¡Îõ, ¾ý ¿ñÀ÷ DSP -¢ý ¯¾Å¢§Â¡Îõ ´Õ º¢Ú ¸¡ÅÄ÷ À¨¼¨Â§Â þÈ츢 þÕó¾¡÷.
ӾĢø ¿¢¸ú ¦¾¡¼í¸¢ÂÐ. ÅçÅüÒ¨Ã, ¾¢Õ. ÌÕº¡Á¢Â¢ý ¯¨Ã, ¬ñ¼È¢ì¨¸, ÀâºÇ¢ôÒ¸û, Á¾¢ôÀ¢üÌâ ¦¾.¦À¡.Á£.¢ý ¾¨Ä¨Á ¯¨Ã, ¿ýȢԨà ±É ±øÄ¡õ ´Øí§¸ ÓÊó¾Ð. ¿¡ðÎÅ¡úòÐìÌô À¢ý ¦¾.¦À¡.Á£ ÒÈôÀΞ¡¸ þÕó¾¡÷. ¿£ñ¼ §ÅñÎ §¸¡ÙìÌô À¢ý, ¿¡¼¸ò¾¢ý Ó¾ü º¢Ä ¸¡ðº¢¸¨Çô À¡÷òÐÅ¢ðÎô ÒÈôÀΞ¡¸ ´ôÒì ¦¸¡ñ¼¡÷.
"±ýÚ ¾½¢Ôõ þó¾î ;ó¾¢Ã ¾¡¸õ?" ±ýÀÐ ¿¡¼¸ò¾¢ý ¾¨ÄôÒ.
Ó¾ü ¸¡ðº¢ ´Õ §¾¿£÷ì ¸¨¼. ¿¡ý ¾¡ý, «ó¾ì ¸¨¼Â¢ý ¯Ã¢¨Á¡ÇÉ¡¸¢Â ¿¡ÂḠ¿Êò§¾ý. Á¢¨ºô ÀĨ¸Â¢ø þÃñÎ §À÷ þÕóÐ ¦¸¡ñÎ ¦ºö¾¢ò ¾¡û ÀÊòÐì ¦¸¡ñÎ þÕ츢ýÈÉ÷. ´Õ «öÂ÷ ¯û§Ç ÅóÐ ¿¡ðÎ ¿¼ô¨Àô §Àºò ¦¾¡¼í̸¢È¡÷.
þô¦À¡ØÐ ¾¡ý À¡÷¨Å¡Ç÷ Àì¸õ þÕóÐ ²¦ÆðÎì ¸ø ºÃÁ¡¾¢Ã¢Â¡¸ Ţظ¢ÈÐ. ±ý¨ÉÔõ §º÷òÐ §Á¨¼Â¢ø þÕìÌõ º¢Ä÷ §Áø ¿øÄ «Ê. ¾¢¨¸òÐô §À¡É ±í¸ÙìÌ §¸¡Àõ ¦À¡òÐì ¦¸¡ñÎ ÅÕ¸¢ÈÐ. ¾¢¨Ã¨Â ãʧɡõ. «¾üÌû À¡÷¨Å¡Ç÷¸û Áò¾¢Â¢ø ´§Ã Üîºø; ÌÆôÀõ. ¬í¸¡í§¸ ÀÃŢ¢Õó¾ ¬º¢Ã¢Â÷¸Ùõ ¸¡ÅÄ÷¸Ùõ «ÁÇ¢¨Âì ̨Èì¸ ÓÂø¸¢È¡÷¸û. þ¾ü¸¢¨¼Â¢ø §Á¨¼Â¢§Ä§Â ¾¢¨Ã¨Âô §À¡¼î ¦ºö¾ À¢ý «ó¾ò ¾¢¨ÃìÌ Óý§É§Â ÅóÐ," ±Åñ¼¡ «Åý, ¸ø¦ÄÈ¢ó¾ §¸¡¨Æ, н¢Å¢Õó¾¡ø §Á¨¼ìÌ Å¡¼¡" ±ýÚ §Á¨¼Â¢ø þÕóÐ ¿¡í¸û ¸òи¢§È¡õ. À¢ÈÌ ±í¸¨Çî ºÁ¡¾¡Éô ÀÎò¾ ÌÕº¡Á¢ ÓÂø¸¢È¡÷. «Å§Ã §Á¨¼Â¢ø ¯ûÇ ´Ä¢¦ÀÕ츢ìÌ ÅóÐ Á¡½Å÷¸¨Ç «¨Á¾¢ô ÀÎòи¢È¡÷. "¦¾.¦À¡.Á£.ìÌ ÓýÉ¡ø ¿¡õ þÕ츢§È¡õ. «Å÷ ¿õ Å¢Õó¾¢É÷. ¿¡¼¸õ ¿¼ì¸ðÎõ. ±ø§Ä¡Õõ ¦À¡Ú¨Á ¸¡ì¸ §ÅñÎõ" ±ýÚ §Åñθ¢È¡÷. ´Õ «¨Ã Á½¢ §¿Ãì ÌÆôÀò¾¢üÌô À¢ÈÌ, ¿¡¼¸õ ¦¾¡¼÷ó¾Ð.
°÷ þÃñÎ Àð¼Ð; Àïº ¸¡Äõ; ¿£Ã¢øÄ¡Áø §À¡ÉÐ; «¾ü¸¡¸ «¨ÄÅÐ; ¿¡ðÊø ;ó¾¢Ãô §À¡Ã¡ð¼ô À¢ý¸Çõ; Àø§ÅÚ ¾¨ÄÅ÷¸û ´üÚ¨Á ÀüÈ¢î ¦º¡ýɨÅ; º¢ÚÅý ¸¢½üÈ¢üÌû ¾ñ½£÷ ÌÊò¾Ð; §Áøº¡¾¢Â¢É÷ «ÊôÀÐ; ¸£úº¡¾¢Â¢É÷ ÌÓÈ¢ ¿¡Âõ §¸ðÀÐ; Á¢Ãð¼ø; ¸ÄÅÃõ; ¸¡ÅÄ÷ ÅÕÅÐ; ¦ÅÈ¢ ÜÊÂÐ; ÓÊÅ¢ø ¦Åñ¾¡Ê §Åó¾÷ «íÌ ÅóÐ º¡¾¢ ±ýÈ «¿¡¸Ã¢¸ò¨¾ô Òâ¨ÅôÀÐ; ±É ÓʨŠÁðÎõ Á¡üÈ¢ ¨ÀÂý þÈ측¾Ð §À¡Äì ¸¡ðʧɡõ. "±ýÚ ¾½¢Ôõ þó¾ ;ó¾¢Ã ¾¡¸õ?" ±ýÈ À¡Ã¾¢Â¢ý ÌÃø À¢ýÉ¢ÕóÐ ´Ä¢ì¸¢ÈÐ.
¨¸¾ðÎ «¼í¸ 3.4 Á½¢òÐÇ¢¸û ¬ÉÐ. ¿ÎÅ¢§Ä§Â ±ØóÐ §À¡öŢΞ¡¸î ¦º¡ýÉ ¦¾.¦À¡.Á£ ¸¨¼º¢ Ũà þÕó¾¡÷. ÓÊÅ¢ø º¢üÚó¾¢ø ²ÚÓý ¦º¡ýÉ¡÷. "¾õÀ¢; ¯í¸ÙìÌò н¢îºø ܼ; ºÃ¢Â¡É ¸¨¾¨Âò ¾¢ÕôÀ¢î ¦º¡øĢ¢Õ츢ȣ÷¸û. þÐÅ¡ þùÅÇ× àÃõ ¸ÄÅÃò¨¾ì ¸¢ÇôÀ¢ÂÐ? þó¾ ¿¡Î ±í§¸ §À¡¸¢ÈÐ?"
þôÀÊ ¾Á¢ú ¿¡ðÊø ¿¼ôÀÐ ´ýÚõ Å¢Âô§À þø¨Ä. ±ýÉ ¦º¡øÄ ÅÕ¸¢§È¡õ ±ýÀ¨¾ô Òâ¡Á§Ä «Ãº¢Âø Àñ½ ÅÕ¸¢È ¾Á¢Æ÷¸¨Ç ±ýÉ ¦º¡øÅÐ? ¦À¡ÚòÐì ¦¸¡ûÇò ¾¡ý §ÅñÎõ. þо¡ý ¾Á¢ú ¿¡Î.
¸£¨Æ ¿¡ðÎì ¸Å¢»ý (¾¨ÄÅÉ¡Ôõ þÕó¾¡ý) ¦º¡ýÉ¡ý:
"ÒÃ𺢠±ýÀÐ §¾É£÷ Å¢Õó¾øÄ; «Ð ´Õ «Æ¸¢Â µÅ¢ÂÓõ «øÄ. «Ð ¾¨ºÔõ ÌÕ¾¢Ôõ §º÷ó¾ Áì¸Ç¡ø ¬ÉÐ. «Ð ¿Ç¢ÉÁ¡¸ þÕì¸ þÂÄ¡Ð."
«ýÒ¼ý,
þáÁ.¸¢.
1969-70 ஆகிய இரண்டாண்டுகளில் 10, 15 பேர் எங்கள் கல்லூரியில் குமுக நற்பணி மன்றம் ஒன்றில் மிகுந்த ஈடுபாட்டோ டு இருந்தோம். எங்கள் கோவை தொழில்நுட்பக் கல்லூரியில் இருந்து கோவை-அவினாசி சாலையில் சிறிது தூரம் போனால் சித்ரா என்ற சவளி ஆராய்ச்சி நிலையம் வரும். அது முடிந்தவுடன், இடப்பக்கம் திரும்பினால், 4, 5 கிலோமீட்டர்களில் தொட்டிப் பாளையம் என்ற சிற்றூர் வரும். அது ஒரு வளர்ச்சியடையாத ஆனால் அந்தப்பக்கத்து வரலாற்றில் ஒரு குறிப்பிட்ட இடம் கொண்ட ஊர்.
அந்த ஊர் நெடுநாள் இரண்டு பட்டுக் கிடந்தது. ஒரு பக்கம் மேல் சாதியினர்; இன்னொரு பக்கம் மிகவும் தாழ்ந்த சாதியினர். நாங்கள் குமுக நற்பணியாக, முதலில் ஊருக்கு உள்வரும் சாலையை ஒழுங்கு படுத்தினோம். ஊர் ஏற்றுக் கொண்டது. இரண்டு பக்கத்து வீடுகளுக்கும் போனோம். ஏழை மக்களுக்குப் பொத்தகங்களும் துணிமணிகளும் கொடுத்தோம்; நல்ல வரவேற்பு இருந்தது. "சரி, ஆழ்ந்த பயனுள்ள வேலையைச் செய்யலாம்" என்று பாடம் சொல்லிக் கொடுக்க விழைந்தோம்.
இரண்டு பக்கத்திற்கும் நடுவில் ஒரு கோயில், அரசமரம் எல்லாம் இருந்தது. ஊரில் பெரிய பள்ளி எதுவும் கிடையாது. தொடக்கப்பள்ளி இருந்ததா என்று இப்பொழுது நினைவில் இல்லை; பெரிய மாணவர்கள் அங்கிருந்து நடந்து பெரிய சாலைக்கு வந்து பீளமேட்டுக்கு வந்து தான் படிக்க முடியும். நாங்கள் மாலை நேரங்களில் கோயிலுக்கு முன்னால் இருக்கிற தகரக் கொட்டகையில் இருந்து பாடம் சொல்லிக் கொடுப்பது என்று முடிவு செய்தோம். முதல் வாரம் சில மாணவர்கள் மட்டும் அந்தக் கூடத்தின் உள்ளே வந்தார்கள். மற்றவர்கள் வெளியேயே நின்றார்கள்.
"ஏம்பா, வெளியிலேயே நிற்கிறீங்க; உள்ளே வாங்க!", "
பரவாயில்லீங்கண்ணா. நீங்க அங்கேருந்தே பாடம் நடத்துங்க; எங்களுக்குக் கேக்குது"
முதலில் புரியவில்லை; பின்னால் பொறி தட்டியது; கீழ்சாதி மக்களிடம் விசாரிக்கத் தொடங்கினோம். மெதுவாகச் செய்தி கசியத் தொடங்கியது. நாங்கள் பாடம் நடத்துகிற, கோயிலுக்கு முன்னே இருக்கிற கூடம் மேல்சாதிக்காரர் கட்டியது. அந்தக் கோயிலும் மேல்சாதிக்காரப் பெரியவரின் முன்னோர் கட்டியது. கீழ்சாதிக்காரர் கூடத்திற்குக் கீழே இருந்து மட்டுமே சாமியைக் கும்பிட்டுக் கொள்ளலாம். அதற்கு மேல் எகிறினால், வேறு கதைதான். இது போக கீழ் சாதியினருக்கு மட்டுமே ஒரு கிராமத் தெய்வக் கோயில் அவர்கள் பக்கம் இருக்கிறது. அங்கு கூடம் கிடையாது.
இந்தச் சிக்கலான நிலையில் நாங்கள் எங்கள் குமுகச் சேவையைத் தொடர வேண்டுமானால் ஒன்று நாங்கள் இரண்டாகப் பிரிந்து இந்தக் கூடத்தில் ஒரு வகுப்பும், கீழ்சாதிக்காரர்கள் இடையே இன்னொரு இடம் ஏற்பாடு செய்து வேறொரு வகுப்புமாக நடத்துவது அல்லது புதிதாக பொதுக் கூடம் அமைப்பது என்ற இரண்டில் ஒருவழியில் தான் போக முடியும்.
நேரம் கிடைக்கக் கூடிய ஆர்வலர்கள் ஒரு சிலரே இருந்ததால் இரண்டாகப் பிரிவது என்பது இயலாத காரியம். அது கொள்கையளவில் எங்களுக்கு ஒப்பாத காரியமும் கூட. பொதுக் கூடம் அமைப்பதென்றால் அனுமதி கிடைப்பதற்கே பல அலுவங்கள் (offices) ஏறி இறங்க வேண்டும்; முடிவில் செயலில் இறங்கினோம். கல்லூரியே அமர்க்களப்பட்டது; பணம் திரட்டினோம். கட்டுமானப் பொருள்களை வாங்கினோம். ஒன்றிரண்டு கொத்தனார்களை வைத்துக் கொண்டு 60, 70 மாணவர்கள், ஒரு சில ஆசிரியர்கள் சித்தாள்களாக வேலை செய்தனர். ஒரு நல்ல நாளில் புதுக் கூடம், பழைய கூடத்திற்கு அருகிலேயே எழும்பியது; ஈரம் காய்வதற்கு முன்னேயே, எங்கள் கல்லூரி முதல்வரைக் கூட்டிக் கூடத்தையும் திறந்தோம்.
அப்பாடா, நம் தொழில்நுட்ப மூளையைப் பயன்படுத்தி இந்தச் சிக்கலுக்கு வழி கண்டோ ம் என்று பெருமை கொண்டோ ம். பாட வகுப்புகள் மீண்டும் தொடங்கின. இந்த முறை இரண்டு பக்கத்திலும் போய் பெரிதாக ஊக்குவித்து வரவித்தோம். முடிவில் எங்கள் மர மண்டைகளுக்கு அந்த ஊரின் உள் நீரோட்டம் புரியவில்லை என்றுதான் பிறகு புரிந்தது. முதலில் எல்லோரும் தலையாட்டினார்களே என்று உவகையுற்றுக் கிடந்தோம் அல்லவா?
இந்த முறை, முதல் நாள் பாடத்திற்கு எல்லோரும் சேர்ந்துதான் இருந்தனர். இரண்டாம் நாள் ஆயிற்று. நன்றாகப் படிக்கிற கீழ் சாதிப்பையன் வரவில்லை;
"என்னடா, ஆச்சு அவனுக்கு,"
"தெரியலை, சார்"
மூன்றாம் நாள் இன்னும் இருவர் குறைந்தார்கள்; நாளொரு மேனியும் பொழுதொரு வண்ணமும் ஆக குறைந்து கொண்டே வந்தது. முடிவில் கீழ்சாதிக்காரர்களிடம் என்னவென்று கேட்க முற்பட்டோ ம். பல வற்புறுத்தலுக்குப் பின் செய்தி கசிந்தது. பெரியதனக்காரரும், அவர் சாதியினரும் புதிய கூடத்திற்குள்ளும் தாழ்ந்தவர்கள் வரக்கூடாது என்று ஒரு மிரட்டலுடன் கூறியிருக்கிறார்கள்.
கேட்டவுடன் எங்களுக்கு கோபம் கொப்புளித்தது. "ஏற்கனவே நடந்த சாதிக்கொடுமையே தவறு; அதைக் கேட்கப்போனால் வந்த இடத்தில் அரசியலாகிவிடும். நாம் கல்லூரி மாணவர்கள், செய்யவந்த வேலை வேறு" என்ற எண்ணத்தில் புதிய கூடம் எழுப்பினால், நாம் எழுப்பிய இந்தக் கூடத்திற்கே இவர்கள் சொந்தம் கொண்டாடி கீழ்ச்சாதியினரை விலக்குகிறார்களே; இதை இப்படியே விட்டுவிடக்கூடாது என்று எண்ணிப் போராட்டத்தைத் துவக்க வேண்டியது தான் என்று கீழ்ச்சாதியினரிடம் பேசத் தொடங்கினோம். அப்பொழுதுதான் அவர்கள் ஒவ்வொருவராக தயங்கி விலகத் தொடங்கினார்கள்.
"வேண்டாம் தம்பிகளா! நீங்க பாட்டுக்கச் சொல்லிட்டுப் போயிடுவீங்க; படப் போறது நாங்க; பேசாமெ விட்டுடுங்க. எங்க புள்ளைங்க படிக்கிற படி படிக்கட்டும்"
"இல்லைங்கய்யா! ஏன் இப்படிப் போராடுறதுக்குத் தயங்குறிங்க, நாங்கள்லாம் இருக்கோம். ரெண்டுலே ஒண்ணு பார்த்திரலாம்".
பல நேர அழுத்தத்திற்குப் பின், 1930 களை ஒட்டிய முன் காலக் கதை ஒன்று வெளிவந்தது.
ஊரில் பெரியதனக் காரர்களின் பக்கத்தில் படிக்கட்டுகளுடன் கூடிய ஒரு பெரிய ஆழ்கிணறு இருக்கிறது. (இம்மாதிரிக் கிணறுகளை கோவைப் பக்கம் சேர்ந்தவர்கள் பார்த்திருக்கலாம்.) தாழ்ந்த சாதியினர் பக்கம் ஒரு கிணறும் கிடையாது. அப்படித் தோண்டுவதும் பெருஞ் செலவு கொண்டது. அவர்களால் முடியாது. எனவே இவர்கள் சிறிது தொலைவு போய் ஆட்கள் அதிகம் இல்லாத பொதுப் பகுதியில் தான் கொண்டு வர முடியும். இப்படியே தான் காலா காலத்திற்கும் நடந்து வந்திருக்கிறது. பின் ஒரு பொழுது பஞ்ச காலம் வந்திருக்கிறது. இந்தப் பக்கம் ஊருக்கு வெளியில் இருந்த ஆழமில்லாத கிணற்றில் தண்ணீர் வற்றியிருக்கிறது. இனி தண்ணீர் வேண்டும் என்றால் இன்னும் பல தூரம் நடக்க வேண்டும். அப்பொழுது தான் ஆடு மாடுகள் மேய்க்கிற ஒரு கீழ்ச் சாதிப் பையன் தனித்துப் போன விலங்கை விரட்டிக் கொண்டு வந்தவன் தாகம் பொறுக்காமல், பெரிய தனக்காரர் வீட்டுக் கிணற்றுக்குள் இறங்கித் தண்ணீர் குடித்திருக்கிறான். இதை யாரோ போய்ப் பார்த்து பெரிய தனக் காரரிடம் சொல்ல அங்கிருந்து ஆள் அம்பு எல்லாம் சீறிக் கொண்டு வந்து, இந்தப் பையனை கண்மண் பார்க்காமல் நையப் புடைத்து, பையன் ஓவென்று அலறிக் குரல் கொடுக்க, முடிவில் அவனைக் கொண்டு வந்து இந்தக் கோயில் முன்பு போட்டு, பின் இரு பக்கத்தாரும் கூடிக் கொந்தளிக்க, நாயம் கேட்டவரை மேல்தனக்காரர் மிரட்டியிருக்கிறார். ரெண்டு பக்கமும் வீச்சரிவாள் எடுக்கப் போக, காவலர் படை ஓடோ டி வந்திருக்கிறது, அன்றைய நிலையில் இரு சாராரையும் விலக்கிவிட்டு ஒரு மயான அமைதி. இத்தனை அடிதடியில் திகைத்துப் போய் நொறுங்கிப் போன பையன் சன்னி கண்டவனாகி காய்ச்சல் முற்றி கடைசி வரை பிழைக்கவே இல்லை. தங்கள் பையன் இறந்தது கண்டு குமுறி மீண்டும் கொந்தளித்து, கீழ்சாதிக்காரர்கள் எழும்பிவர, கடைசியில் சட்டமும் காவலும் மேலாட்களுக்கே துணையாய் இருப்பது கண்டு சோர்ந்து போய், தளர்ந்து, துவண்டு பொறுமிய நிலைக்கு வரும் போது பத்துப் பதினைந்து நாட்கள் கழிந்திருக்கிறது. அன்றில் இருந்து ஊர் இன்னும் நீறு பூத்த நெருப்பாகப் புகைந்து கொண்டே தான் இருக்கிறது.
இதற்கு அப்புறம், 1948-ல் தெலிங்கானாப் புரட்சியின் போது பொது உடமைத் தோழர் இராமமூர்த்தி தாழ்ந்த சாதியினரின் ஆதரவோடு சில காலம் இந்த ஊர்ப்பக்கம் தலை மறைவு வாழ்க்கை நடத்திய போதும் காவலரின் கெடுபிடி கூடவே இருந்திருக்கிறது. முடிவில் ஊர் தெரிந்தோ, தெரியாமலோ சிகப்புச் சாயம் பூசிக் கொண்டது.
நாங்கள் மறுபடி மேல்சாதியினர் பக்கம் போய் "படிக்கிற பிள்ளைகளை இப்படிச் சாதி வேறுபாடு காட்டி மிரட்டிக் கொண்டிருந்தால் இனி குமுகப் பணிக்கான வேலைகளை நிறுத்திவிடுவோம்; உங்கள் பிள்ளைகளும் தான் பாதிக்கப்படுவர்" என்பதை வேகத்தோடு சொல்லி மிரட்டிய பிறகு, சிறிது காலம் சும்மா இருந்தார்கள். ஆனால் அதற்கு அப்புறம் மேல் சாதியினரின் பிள்ளைகள் குறைய ஆரம்பித்தனர். இந்த உரசல்களுக்கு நடுவில், பருவம் போய்க் கொண்டிருந்தது. பிள்ளைகளுக்கும் தேர்வு நெருங்கியது. நாங்களும் எங்களின் தேர்வுக்காகப் படிப்பதில் மும்முரம் ஆனோம்.
இந்த நிலையில் தமிழ் மன்ற ஆண்டு விழா வந்தது.
கோவைத் தொழில்நுட்பக் கல்லூரி நுண்கலைகளுக்குப் பெயர்போனது. அப்பொழுதெல்லாம், பூ.சா.கோ. பொறியியல் கள்லூரியில் நாடகப் போட்டி நடக்கும். பெரும்பாலும் எங்கள் கல்லூரியே வெற்றிபெறும். நான் பொறியியல் படிப்பின் 4, 5 வது ஆண்டுகளில் நாடகம், பேச்சு, கவிதை, கட்டுரை, தனித்தமிழ், தமிழில் அறிவியல்/பொறியியல் என மிகவும் திரிந்து கொண்டிருந்தேன். முந்தைய ஆண்டுதான் 'ஆயிரம் வாசல் இதயம்' என்று நான் எழுதிய நாடகம் பெரிதும் பேர் பெற்று பூ.சா.கோ. போட்டியில் பரிசு கொண்டது. எனவே இறுதியாண்டில், நான் செயலாளனாக இருந்த தமிழ் மன்ற ஆண்டுவிழாவில் ஒரு நாடகம் போட வேண்டும் என்ற எதிர்பார்ப்பு கல்லூரி நண்பர்களிடம் இருந்தது.
ஈடுபாடு கொண்ட சில நண்பர்கள் சேர்ந்தோம். முடிவில் தொட்டிப் பாளையத்தில் கேள்விப் பட்ட 1930-களின் கதையையே சிறிது உணர்வு கூட்டிப் படைக்கலாம் என்று தொடங்கினோம். உரையாடல் எழுதி முன்னோட்டம் பார்த்துக் கொண்டிருக்கும் போது, நாடகத்தின் கதை சிறிது சிறிதாகத் திரிந்து பரவத் தொடங்கியது. இடது சாரிக்காரர்கள் வேண்டும் என்றே இந்தக் கதையைப் போடுகிறார்கள் என்று வலது சாரிக் காரர்கள், பழமை வாதிகள் சொல்லத் தொடங்கினார்கள். தாழ்ந்த சாதிக் காரர்களைப் பழிக்கப் போகிறார்கள் என்று முற்றிலும் புறம்பாக ஒரு ஊகமும் உலவத் தொடங்கியது. மொத்தத்தில் ஒரே குழப்பம். ஊர் இரண்டு பட்டால் கூத்தாடிக்குக் கொண்டாட்டம் தானே! இந்த எண்ணங்கள் மற்ற கல்லூரிகள் ( பூ.சா.கோ பொறியியல், கலைக் கல்லூரிகள், அரசினர் பொறியியல், கலைக் கல்லூரிகள், வேளாண் கல்லூரி) எங்கும் பெரிதாகப் பரவத் தொடங்கின. இன்னதென்று புரியாத ஒரு புயல் பரவி வருவதைக் கல்லுரி நிர்வாகத்தினர் உணரத் தொடங்கினர். எங்கள் கல்லுரியின் முதல்வர் பூ.அர. இராமகிருஷ்ணன் (பேராயக் கட்சியின் முந்தையப் பாராளுமன்ற உறுப்பினர்) அரசியல், தொழில் காரணமாய் கல்லூரியில் பெரும்பாலும் இருந்ததில்லை ஆதலால், அவருடைய சார்பாக PA to Principal குருசாமி என்னைக் கூப்பிட்டு நிலையைச் சொல்லி உரையாடல் முழுக்க ஒரு ஆசிரியர் குழு படிக்க வேண்டும் என்றார். அவரும் கூடப் படித்தார். பல உரையாடல்கள் வெட்டப் பட்டன. சிலவற்றின் வேகம் குறைக்கப் பட்டது. முடிவில் கனல் குறையாத அளவுக்கு வெட்டுக்களை ஒப்புக் கொண்டோ ம். முன்னோட்டம் மேலும் தொடர்ந்தது.
ஆண்டு விழா நாள். அப்பொழுது மதுரைப் பல்கலைக் கழகத் துணைவேந்தராய் இருந்த பேராசிரியர் தெ.பொ.மீ. யைச் சிறப்பு விருந்தினராக அழைத்திருந்தேன். எங்கள் கல்லூரி மாணவர் தொகை 1500க் கும் குறைவாக இருந்தும், மற்ற கல்லூரி மாணவர்களும் நிறைந்து கிட்டத் தட்ட 2500/ 3000 பேர் கூடி விட்டனர். (இப்படித்தான் 1000 பேரைப் பார்த்தாயிற்று.) திறந்த வெளி அரங்கில் விழா. திரு குருசாமி, தன் முதல்வர் ஒப்புதலோடும், தன் நண்பர் DSP -யின் உதவியோடும் ஒரு சிறு காவலர் படையையே இறக்கி இருந்தார்.
முதலில் நிகழ்ச்சி தொடங்கியது. வரவேற்புரை, திரு. குருசாமியின் உரை, ஆண்டறிக்கை, பரிசளிப்புகள், மதிப்பிற்குரிய தெ.பொ.மீ.யின் தலைமை உரை, நன்றியுரை என எல்லாம் ஒழுங்கே முடிந்தது. நாட்டுவாழ்த்துக்குப் பின் தெ.பொ.மீ புறப்படுவதாக இருந்தார். நீண்ட வேண்டு கோளுக்குப் பின், நாடகத்தின் முதற் சில காட்சிகளைப் பார்த்துவிட்டுப் புறப்படுவதாக ஒப்புக் கொண்டார்.
"என்று தணியும் இந்தச் சுதந்திர தாகம்?" என்பது நாடகத்தின் தலைப்பு.
முதற் காட்சி ஒரு தேநீர்க் கடை. நான் தான், அந்தக் கடையின் உரிமையாளனாகிய நாயராக நடித்தேன். மிசைப் பலகையில் இரண்டு பேர் இருந்து கொண்டு செய்தித் தாள் படித்துக் கொண்டு இருக்கின்றனர். ஒரு அய்யர் உள்ளே வந்து நாட்டு நடப்பைப் பேசத் தொடங்குகிறார்.
இப்பொழுது தான் பார்வையாளர் பக்கம் இருந்து ஏழெட்டுக் கல் சரமாதிரியாக விழுகிறது. என்னையும் சேர்த்து மேடையில் இருக்கும் சிலர் மேல் நல்ல அடி. திகைத்துப் போன எங்களுக்கு கோபம் பொத்துக் கொண்டு வருகிறது. திரையை மூடினோம். அதற்குள் பார்வையாளர்கள் மத்தியில் ஒரே கூச்சல்; குழப்பம். ஆங்காங்கே பரவியிருந்த ஆசிரியர்களும் காவலர்களும் அமளியைக் குறைக்க முயல்கிறார்கள். இதற்கிடையில் மேடையிலேயே திரையைப் போடச் செய்த பின் அந்தத் திரைக்கு முன்னேயே வந்து," எவண்டா அவன், கல்லெறிந்த கோழை, துணிவிருந்தால் மேடைக்கு வாடா" என்று மேடையில் இருந்து நாங்கள் கத்துகிறோம். பிறகு எங்களைச் சமாதானப் படுத்த குருசாமி முயல்கிறார். அவரே மேடையில் உள்ள ஒலிபெருக்கிக்கு வந்து மாணவர்களை அமைதிப் படுத்துகிறார். "தெ.பொ.மீ.க்கு முன்னால் நாம் இருக்கிறோம். அவர் நம் விருந்தினர். நாடகம் நடக்கட்டும். எல்லோரும் பொறுமை காக்க வேண்டும்" என்று வேண்டுகிறார். ஒரு அரை மணி நேரக் குழப்பத்திற்குப் பிறகு, நாடகம் தொடர்ந்தது.
ஊர் இரண்டு பட்டது; பஞ்ச காலம்; நீரில்லாமல் போனது; அதற்காக அலைவது; நாட்டில் சுதந்திரப் போராட்டப் பின்களம்; பல்வேறு தலைவர்கள் ஒற்றுமை பற்றிச் சொன்னவை; சிறுவன் கிணற்றிற்குள் தண்ணீர் குடித்தது; மேல்சாதியினர் அடிப்பது; கீழ்சாதியினர் குமுறி நாயம் கேட்பது; மிரட்டல்; கலவரம்; காவலர் வருவது; வெறி கூடியது; முடிவில் வெண்தாடி வேந்தர் அங்கு வந்து சாதி என்ற அநாகரிகத்தைப் புரியவைப்பது; என முடிவை மட்டும் மாற்றி பையன் இறக்காதது போலக் காட்டினோம். "என்று தணியும் இந்த சுதந்திர தாகம்?" என்ற பாரதியின் குரல் பின்னிருந்து ஒலிக்கிறது.
கைதட்டு அடங்க 3.4 மணித்துளிகள் ஆனது. நடுவிலேயே எழுந்து போய்விடுவதாகச் சொன்ன தெ.பொ.மீ கடைசி வரை இருந்தார். முடிவில் சிற்றுந்தில் ஏறுமுன் சொன்னார். "தம்பி; உங்களுக்குத் துணிச்சல் கூட; சரியான கதையைத் திருப்பிச் சொல்லியிருக்கிறீர்கள். இதுவா இவ்வளவு தூரம் கலவரத்தைக் கிளப்பியது? இந்த நாடு எங்கே போகிறது?"
இப்படி தமிழ் நாட்டில் நடப்பது ஒன்றும் வியப்பே இல்லை. என்ன சொல்ல வருகிறோம் என்பதைப் புரியாமலே அரசியல் பண்ண வருகிற தமிழர்களை என்ன சொல்வது? பொறுத்துக் கொள்ளத் தான் வேண்டும். இதுதான் தமிழ் நாடு.
கீழை நாட்டுக் கவிஞன் (தலைவனாயும் இருந்தான்) சொன்னான்:
"புரட்சி என்பது தேனீர் விருந்தல்ல; அது ஒரு அழகிய ஓவியமும் அல்ல. அது தசையும் குருதியும் சேர்ந்த மக்களால் ஆனது. அது நளினமாக இருக்க இயலாது."
அன்புடன்,
இராம.கி.
In TSCII:
±ÉìÌû ÁÄÕõ ¿¢¨É׸û ²üÀθ¢ýÈÉ.
1969-70 ¬¸¢Â þÃñ¼¡ñθǢø 10, 15 §À÷ ±í¸û ¸øæâ¢ø ÌÓ¸ ¿üÀ½¢ ÁýÈõ ´ýÈ¢ø Á¢Ìó¾ ®ÎÀ¡ð§¼¡Î þÕ󧾡õ. ±í¸û §¸¡¨Å ¦¾¡Æ¢øÑðÀì ¸øæâ¢ø þÕóÐ §¸¡¨Å-«Å¢É¡º¢ º¡¨Ä¢ø º¢È¢Ð àÃõ §À¡É¡ø º¢òá ±ýÈ ºÅÇ¢ ¬Ã¡ö ¿¢¨ÄÂõ ÅÕõ. «Ð ÓÊó¾×¼ý, þ¼ôÀì¸õ ¾¢ÕõÀ¢É¡ø, 4, 5 ¸¢§Ä¡Á£ð¼÷¸Ç¢ø ¦¾¡ðÊô À¡¨ÇÂõ ±ýÈ º¢üê÷ ÅÕõ. «Ð ´Õ ÅÇ÷¨¼Â¡¾ ¬É¡ø «ó¾ôÀì¸òÐ ÅÃÄ¡üÈ¢ø ´Õ ÌÈ¢ôÀ¢ð¼ þ¼õ ¦¸¡ñ¼ °÷.
«ó¾ °÷ ¦¿Î¿¡û þÃñÎ ÀðÎì ¸¢¼ó¾Ð. ´Õ Àì¸õ §Áø º¡¾¢Â¢É÷; þý¦É¡Õ Àì¸õ Á¢¸×õ ¾¡úó¾ º¡¾¢Â¢É÷. ¿¡í¸û ÌÓ¸ ¿üÀ½¢Â¡¸, ӾĢø °ÕìÌ ¯ûÅÕõ º¡¨Ä¨Â ´ØíÌ ÀÎò¾¢§É¡õ. °÷ ²üÚì ¦¸¡ñ¼Ð. þÃñÎ Àì¸òРţθÙìÌõ §À¡§É¡õ. ²¨Æ Áì¸ÙìÌô ¦À¡ò¾¸í¸Ùõ н¢Á½¢¸Ùõ ¦¸¡Îò§¾¡õ; ¿øÄ ÅçÅüÒ þÕó¾Ð. "ºÃ¢, ¬úó¾ ÀÂÛûÇ §Å¨Ä¨Âî ¦ºöÂÄ¡õ" ±ýÚ À¡¼õ ¦º¡øÄ¢ì ¦¸¡Îì¸ Å¢¨Æ󧾡õ.
þÃñÎ Àì¸ò¾¢üÌõ ¿ÎÅ¢ø ´Õ §¸¡Â¢ø, «ÃºÁÃõ ±øÄ¡õ þÕó¾Ð. °Ã¢ø ¦Àâ ÀûÇ¢ ±Ð×õ ¸¢¨¼Â¡Ð. ¦¾¡¼ì¸ôÀûÇ¢ þÕ󾾡 ±ýÚ þô¦À¡ØÐ ¿¢¨ÉÅ¢ø þø¨Ä; ¦Àâ Á¡½Å÷¸û «í¸¢ÕóÐ ¿¼óÐ ¦Àâ º¡¨ÄìÌ ÅóÐ À£Ç§ÁðÎìÌ ÅóÐ ¾¡ý ÀÊì¸ ÓÊÔõ. ¿¡í¸û Á¡¨Ä §¿Ãí¸Ç¢ø §¸¡Â¢ÖìÌ ÓýÉ¡ø þÕì¸¢È ¾¸Ãì ¦¸¡ð¼¨¸Â¢ø þÕóÐ À¡¼õ ¦º¡øÄ¢ì ¦¸¡ÎôÀÐ ±ýÚ ÓÊ× ¦ºö§¾¡õ. Ó¾ø Å¡Ãõ º¢Ä Á¡½Å÷¸û ÁðÎõ «ó¾ì ܼò¾¢ý ¯û§Ç Åó¾¡÷¸û. ÁüÈÅ÷¸û ¦ÅÇ¢§Â§Â ¿¢ýÈ¡÷¸û.
"²õÀ¡, ¦ÅǢ¢§Ä§Â ¿¢ü¸¢È£í¸; ¯û§Ç Å¡í¸!", "
ÀÚ¢øÄ£í¸ñ½¡. ¿£í¸ «í§¸Õó§¾ À¡¼õ ¿¼òÐí¸; ±í¸ÙìÌì §¸ìÌÐ"
ӾĢø ÒâÂÅ¢ø¨Ä; À¢ýÉ¡ø ¦À¡È¢ ¾ðÊÂÐ; ¸£úº¡¾¢ Áì¸Ç¢¼õ Å¢º¡Ã¢ì¸ò ¦¾¡¼í¸¢§É¡õ. ¦ÁÐÅ¡¸î ¦ºö¾¢ ¸º¢Âò ¦¾¡¼í¸¢ÂÐ. ¿¡í¸û À¡¼õ ¿¼òи¢È, §¸¡Â¢ÖìÌ Óý§É þÕì¸¢È Ü¼õ §Áøº¡¾¢ì¸¡Ã÷ ¸ðÊÂÐ. «ó¾ì §¸¡Â¢Öõ §Áøº¡¾¢ì¸¡Ãô ¦ÀâÂÅâý Óý§É¡÷ ¸ðÊÂÐ. ¸£úº¡¾¢ì¸¡Ã÷ ܼò¾¢üÌì ¸£§Æ þÕóÐ ÁðΧÁ º¡Á¢¨Âì ÌõÀ¢ðÎì ¦¸¡ûÇÄ¡õ. «¾üÌ §Áø ±¸¢È¢É¡ø, §ÅÚ ¸¨¾¾¡ý. þÐ §À¡¸ ¸£ú º¡¾¢Â¢ÉÕìÌ ÁðΧÁ ´Õ ¸¢Ã¡Áò ¦¾öÅì §¸¡Â¢ø «Å÷¸û Àì¸õ þÕ츢ÈÐ. «íÌ Ü¼õ ¸¢¨¼Â¡Ð.
þó¾î º¢ì¸Ä¡É ¿¢¨Ä¢ø ¿¡í¸û ±í¸û ÌÓ¸î §º¨Å¨Âò ¦¾¡¼Ã §ÅñÎÁ¡É¡ø ´ýÚ ¿¡í¸û þÃñ¼¡¸ô À¢Ã¢óÐ þó¾ì ܼò¾¢ø ´Õ ÅÌôÒõ, ¸£úº¡¾¢ì¸¡Ã÷¸û þ¨¼§Â þý¦É¡Õ þ¼õ ²üÀ¡Î ¦ºöÐ §Å¦È¡Õ ÅÌôÒÁ¡¸ ¿¼òÐÅÐ «øÄÐ Ò¾¢¾¡¸ ¦À¡Ðì ܼõ «¨ÁôÀÐ ±ýÈ þÃñÊø ´ÕÅƢ¢ø ¾¡ý §À¡¸ ÓÊÔõ.
§¿Ãõ ¸¢¨¼ì¸ì ÜÊ ¬÷ÅÄ÷¸û ´Õ º¢Ä§Ã þÕ󾾡ø þÃñ¼¡¸ô À¢Ã¢ÅÐ ±ýÀÐ þÂÄ¡¾ ¸¡Ã¢Âõ. «Ð ¦¸¡û¨¸ÂÇÅ¢ø ±í¸ÙìÌ ´ôÀ¡¾ ¸¡Ã¢ÂÓõ ܼ. ¦À¡Ðì ܼõ «¨ÁôÀ¦¾ýÈ¡ø «ÛÁ¾¢ ¸¢¨¼ôÀ¾ü§¸ ÀÄ «ÖÅí¸û (offices) ²È¢ þÈí¸ §ÅñÎõ; ÓÊÅ¢ø ¦ºÂÄ¢ø þÈí¸¢§É¡õ. ¸øæâ§Â «Á÷ì¸ÇôÀð¼Ð; À½õ ¾¢Ãðʧɡõ. ¸ðÎÁ¡Éô ¦À¡Õû¸¨Ç Å¡í¸¢§É¡õ. ´ýÈ¢ÃñÎ ¦¸¡ò¾É¡÷¸¨Ç ¨ÅòÐì ¦¸¡ñÎ 60, 70 Á¡½Å÷¸û, ´Õ º¢Ä ¬º¢Ã¢Â÷¸û º¢ò¾¡û¸Ç¡¸ §Å¨Ä ¦ºö¾É÷. ´Õ ¿øÄ ¿¡Ç¢ø ÒÐì ܼõ, À¨Æ ܼò¾¢üÌ «Õ¸¢§Ä§Â ±ØõÀ¢ÂÐ; ®Ãõ ¸¡öžüÌ Óý§É§Â, ±í¸û ¸øæâ Ó¾øŨÃì ÜðÊì ܼò¨¾Ôõ ¾¢È󧾡õ.
«ôÀ¡¼¡, ¿õ ¦¾¡Æ¢øÑðÀ ã¨Ç¨Âô ÀÂýÀÎò¾¢ þó¾î º¢ì¸ÖìÌ ÅÆ¢ ¸ñ§¼¡õ ±ýÚ ¦ÀÕ¨Á ¦¸¡ñ§¼¡õ. À¡¼ ÅÌôÒ¸û Á£ñÎõ ¦¾¡¼í¸¢É. þó¾ Ó¨È þÃñÎ Àì¸ò¾¢Öõ §À¡ö ¦À⾡¸ °ìÌÅ¢òÐ ÅÃÅ¢ò§¾¡õ. ÓÊÅ¢ø ±í¸û Áà Áñ¨¼¸ÙìÌ «ó¾ °Ã¢ý ¯û ¿£§Ã¡ð¼õ ÒâÂÅ¢ø¨Ä ±ýÚ¾¡ý À¢ÈÌ Òâó¾Ð. ӾĢø ±ø§Ä¡Õõ ¾¨Ä¡ðÊÉ¡÷¸§Ç ±ýÚ ¯Å¨¸ÔüÚì ¸¢¼ó§¾¡õ «øÄÅ¡?
þó¾ Ó¨È, Ó¾ø ¿¡û À¡¼ò¾¢üÌ ±ø§Ä¡Õõ §º÷óо¡ý þÕó¾É÷. þÃñ¼¡õ ¿¡û ¬Â¢üÚ. ¿ýÈ¡¸ô ÀÊì¸¢È ¸£ú º¡¾¢ô¨ÀÂý ÅÃÅ¢ø¨Ä;
"±ýɼ¡, ¬îÍ «ÅÛìÌ,"
"¦¾Ã¢Â¨Ä, º¡÷"
ãýÈ¡õ ¿¡û þýÛõ þÕÅ÷ ̨Èó¾¡÷¸û; ¿¡¦Ç¡Õ §ÁÉ¢Ôõ ¦À¡Ø¦¾¡Õ Åñ½Óõ ¬¸ ̨ÈóÐ ¦¸¡ñ§¼ Åó¾Ð. ÓÊÅ¢ø ¸£úº¡¾¢ì¸¡Ã÷¸Ç¢¼õ ±ýɦÅýÚ §¸ð¸ ÓüÀ𧼡õ. ÀÄ ÅüÒÚò¾ÖìÌô À¢ý ¦ºö¾¢ ¸º¢ó¾Ð. ¦Àâ¾É측ÃÕõ, «Å÷ º¡¾¢Â¢ÉÕõ Ò¾¢Â ܼò¾¢üÌûÙõ ¾¡úó¾Å÷¸û ÅÃìܼ¡Ð ±ýÚ ´Õ Á¢Ãð¼Ö¼ý ÜȢ¢Õ츢ȡ÷¸û.
§¸ð¼×¼ý ±í¸ÙìÌ §¸¡Àõ ¦¸¡ôÒÇ¢ò¾Ð. "²ü¸É§Å ¿¼ó¾ º¡¾¢ì¦¸¡Î¨Á§Â ¾ÅÚ; «¨¾ì §¸ð¸ô§À¡É¡ø Åó¾ þ¼ò¾¢ø «Ãº¢ÂÄ¡¸¢Å¢Îõ. ¿¡õ ¸øæâ Á¡½Å÷¸û, ¦ºöÂÅó¾ §Å¨Ä §ÅÚ" ±ýÈ ±ñ½ò¾¢ø Ò¾¢Â ܼõ ±ØôÀ¢É¡ø, ¿¡õ ±ØôÀ¢Â þó¾ì ܼò¾¢ü§¸ þÅ÷¸û ¦º¡ó¾õ ¦¸¡ñ¼¡Ê ¸£ú¾¢Â¢É¨Ã Å¢Äì̸¢È¡÷¸§Ç; þ¨¾ þôÀʧ ŢðÎÅ¢¼ìܼ¡Ð ±ýÚ ±ñ½¢ô §À¡Ã¡ð¼ò¨¾ò ÐÅì¸ §ÅñÊÂÐ ¾¡ý ±ýÚ ¸£ú¾¢Â¢Éâ¼õ §Àºò ¦¾¡¼í¸¢§É¡õ. «ô¦À¡Øо¡ý «Å÷¸û ´ù¦Å¡ÕÅḠ¾Âí¸¢ Ţĸò ¦¾¡¼í¸¢É¡÷¸û.
"§Åñ¼¡õ ¾õÀ¢¸Ç¡! ¿£í¸ À¡ðÎì¸î ¦º¡øÄ¢ðÎô §À¡Â¢ÎÅ£í¸; À¼ô §À¡ÈÐ ¿¡í¸; §Àº¡¦Á Å¢ðÎÎí¸. ±í¸ Òû¨Çí¸ ÀÊì¸¢È ÀÊ ÀÊì¸ðÎõ"
"þø¨Äí¸ö¡! ²ý þôÀÊô §À¡Ã¡ÎÈÐìÌò ¾ÂíÌÈ¢í¸, ¿¡í¸ûÄ¡õ þÕ째¡õ. ¦Ãñ뤀 ´ñÏ À¡÷ò¾¢ÃÄ¡õ".
ÀÄ §¿Ã «Øò¾ò¾¢üÌô À¢ý, 1930 ¸¨Ç ´ðÊ Óý ¸¡Äì ¸¨¾ ´ýÚ ¦ÅÇ¢Åó¾Ð.
°Ã¢ø ¦Àâ¾Éì ¸¡Ã÷¸Ç¢ý Àì¸ò¾¢ø ÀÊì¸ðθټý ÜÊ ´Õ ¦Àâ ¬ú¸¢½Ú þÕ츢ÈÐ. (þõÁ¡¾¢Ã¢ì ¸¢½Ú¸¨Ç §¸¡¨Åô Àì¸õ §º÷ó¾Å÷¸û À¡÷ò¾¢Õì¸Ä¡õ.) ¾¡úó¾ º¡¾¢Â¢É÷ Àì¸õ ´Õ ¸¢½Úõ ¸¢¨¼Â¡Ð. «ôÀÊò §¾¡ñÎÅÐõ ¦ÀÕï ¦ºÄ× ¦¸¡ñ¼Ð. «Å÷¸Ç¡ø ÓÊ¡Ð. ±É§Å þÅ÷¸û º¢È¢Ð ¦¾¡¨Ä× §À¡ö ¬ð¸û «¾¢¸õ þøÄ¡¾ ¦À¡Ðô À̾¢Â¢ø ¾¡ý ¦¸¡ñÎ Åà ÓÊÔõ. þôÀʧ ¾¡ý ¸¡Ä¡ ¸¡Äò¾¢üÌõ ¿¼óÐ Åó¾¢Õ츢ÈÐ. À¢ý ´Õ ¦À¡ØÐ Àïº ¸¡Äõ Åó¾¢Õ츢ÈÐ. þó¾ô Àì¸õ °ÕìÌ ¦ÅǢ¢ø þÕó¾ ¬ÆÁ¢øÄ¡¾ ¸¢½üÈ¢ø ¾ñ½£÷ ÅüȢ¢Õ츢ÈÐ. þÉ¢ ¾ñ½£÷ §ÅñÎõ ±ýÈ¡ø þýÛõ ÀÄ àÃõ ¿¼ì¸ §ÅñÎõ. «ô¦À¡ØÐ ¾¡ý ¬Î Á¡Î¸û §Áöì¸¢È ´Õ ¸£úî º¡¾¢ô ¨ÀÂý ¾É¢òÐô §À¡É Å¢Äí¨¸ Å¢ÃðÊì ¦¸¡ñÎ Åó¾Åý ¾¡¸õ ¦À¡Ú측Áø, ¦Àâ ¾É측Ã÷ Å£ðÎì ¸¢½üÚìÌû þÈí¸¢ò ¾ñ½£÷ ÌÊò¾¢Õ츢ȡý. þ¨¾ ¡§Ã¡ §À¡öô À¡÷òÐ ¦Àâ ¾Éì ¸¡Ãâ¼õ ¦º¡øÄ «í¸¢ÕóÐ ¬û «õÒ ±øÄ¡õ º£È¢ì ¦¸¡ñÎ ÅóÐ, þó¾ô ¨À嬃 ¸ñÁñ À¡÷측Áø ¨¿Âô Ò¨¼òÐ, ¨ÀÂý µ¦ÅýÚ «ÄÈ¢ì ÌÃø ¦¸¡Îì¸, ÓÊÅ¢ø «Å¨Éì ¦¸¡ñÎ ÅóÐ þó¾ì §¸¡Â¢ø ÓýÒ §À¡ðÎ, À¢ý þÕ Àì¸ò¾¡Õõ ÜÊì ¦¸¡ó¾Ç¢ì¸, ¿¡Âõ §¸ð¼Å¨Ã §Áø¾É측Ã÷ Á¢ÃðÊ¢Õ츢ȡ÷. ¦ÃñÎ Àì¸Óõ Å£îºÃ¢Å¡û ±Îì¸ô §À¡¸, ¸¡ÅÄ÷ À¨¼ µ§¼¡Ê Åó¾¢Õ츢ÈÐ, «ý¨È ¿¢¨Ä¢ø þÕ º¡Ã¡¨ÃÔõ Å¢Ä츢ŢðÎ ´Õ ÁÂ¡É «¨Á¾¢. þò¾¨É «Ê¾Ê¢ø ¾¢¨¸òÐô §À¡ö ¦¿¡Úí¸¢ô §À¡É ¨ÀÂý ºýÉ¢ ¸ñ¼ÅÉ¡¸¢ ¸¡öîºø ÓüÈ¢ ¸¨¼º¢ Ũà À¢¨Æ츧Šþø¨Ä. ¾í¸û ¨ÀÂý þÈó¾Ð ¸ñÎ ÌÓÈ¢ Á£ñÎõ ¦¸¡ó¾Ç¢òÐ, ¸£úº¡¾¢ì¸¡Ã÷¸û ±ØõÀ¢ÅÃ, ¸¨¼º¢Â¢ø ºð¼Óõ ¸¡ÅÖõ §ÁÄ¡ð¸Ù째 Ш½Â¡ö þÕôÀÐ ¸ñÎ §º¡÷óÐ §À¡ö, ¾Ç÷óÐ, ÐÅñÎ ¦À¡ÚÁ¢Â ¿¢¨ÄìÌ ÅÕõ §À¡Ð ÀòÐô À¾¢¨ÉóÐ ¿¡ð¸û ¸Æ¢ó¾¢Õ츢ÈÐ. «ýÈ¢ø þÕóÐ °÷ þýÛõ ¿£Ú âò¾ ¦¿ÕôÀ¡¸ô Ò¨¸óÐ ¦¸¡ñ§¼ ¾¡ý þÕ츢ÈÐ.
þ¾üÌ «ôÒÈõ, 1948-ø ¦¾Ä¢í¸¡É¡ô ÒÃðº¢Â¢ý §À¡Ð ¦À¡Ð ¯¼¨Áò §¾¡Æ÷ þáÁã÷ò¾¢ ¾¡úó¾ º¡¾¢Â¢Éâý ¬¾Ã§Å¡Î º¢Ä ¸¡Äõ þó¾ °÷ôÀì¸õ ¾¨Ä Á¨È× Å¡ú쨸 ¿¼ò¾¢Â §À¡Ðõ ¸¡ÅÄâý ¦¸ÎÀ¢Ê ܼ§Å þÕó¾¢Õ츢ÈÐ. ÓÊÅ¢ø °÷ ¦¾Ã¢ó§¾¡, ¦¾Ã¢Â¡Á§Ä¡ º¢¸ôÒî º¡Âõ âº¢ì ¦¸¡ñ¼Ð.
¿¡í¸û ÁÚÀÊ §Áøº¡¾¢Â¢É÷ Àì¸õ §À¡ö "ÀÊì¸¢È À¢û¨Ç¸¨Ç þôÀÊî º¡¾¢ §ÅÚÀ¡Î ¸¡ðÊ Á¢ÃðÊì ¦¸¡ñÊÕó¾¡ø þÉ¢ ÌÓ¸ô À½¢ì¸¡É §Å¨Ä¸¨Ç ¿¢Úò¾¢Å¢Î§Å¡õ; ¯í¸û À¢û¨Ç¸Ùõ ¾¡ý À¡¾¢ì¸ôÀÎÅ÷" ±ýÀ¨¾ §Å¸ò§¾¡Î ¦º¡øÄ¢ Á¢ÃðÊ À¢ÈÌ, º¢È¢Ð ¸¡Äõ ÍõÁ¡ þÕó¾¡÷¸û. ¬É¡ø «¾üÌ «ôÒÈõ §Áø º¡¾¢Â¢Éâý À¢û¨Ç¸û ̨È ¬ÃõÀ¢ò¾É÷. þó¾ ¯Ãºø¸ÙìÌ ¿ÎÅ¢ø, ÀÕÅõ §À¡öì ¦¸¡ñÊÕó¾Ð. À¢û¨Ç¸ÙìÌõ §¾÷× ¦¿Õí¸¢ÂÐ. ¿¡í¸Ùõ ±í¸Ç¢ý §¾÷×측¸ô ÀÊôÀ¾¢ø ÓõÓÃõ ¬§É¡õ.
þó¾ ¿¢¨Ä¢ø ¾Á¢ú ÁýÈ ¬ñΠŢơ Åó¾Ð.
§¸¡¨Åò ¦¾¡Æ¢øÑðÀì ¸øæâ Ññ¸¨Ä¸ÙìÌô ¦ÀÂ÷§À¡ÉÐ. «ô¦À¡Ø¦¾øÄ¡õ, â.º¡.§¸¡. ¦À¡È¢Â¢Âø ¸ûæâ¢ø ¿¡¼¸ô §À¡ðÊ ¿¼ìÌõ. ¦ÀÕõÀ¡Öõ ±í¸û ¸øæâ§Â ¦ÅüÈ¢¦ÀÚõ. ¿¡ý ¦À¡È¢Â¢Âø ÀÊôÀ¢ý 4, 5 ÅÐ ¬ñθǢø ¿¡¼¸õ, §ÀîÍ, ¸Å¢¨¾, ¸ðΨÃ, ¾É¢ò¾Á¢ú, ¾Á¢Æ¢ø «È¢Å¢Âø/¦À¡È¢Â¢Âø ±É Á¢¸×õ ¾¢Ã¢óÐ ¦¸¡ñÊÕó§¾ý. Óó¨¾Â ¬ñξ¡ý '¬Â¢Ãõ Å¡ºø þ¾Âõ' ±ýÚ ¿¡ý ±Ø¾¢Â ¿¡¼¸õ ¦ÀâÐõ §À÷ ¦ÀüÚ â.º¡.§¸¡. §À¡ðÊ¢ø ÀÃ¢Í ¦¸¡ñ¼Ð. ±É§Å þÚ¾¢Â¡ñÊø, ¿¡ý ¦ºÂÄ¡ÇÉ¡¸ þÕó¾ ¾Á¢ú ÁýÈ ¬ñÎŢơŢø ´Õ ¿¡¼¸õ §À¡¼ §ÅñÎõ ±ýÈ ±¾¢÷À¡÷ôÒ ¸øæâ ¿ñÀ÷¸Ç¢¼õ þÕó¾Ð.
®ÎÀ¡Î ¦¸¡ñ¼ º¢Ä ¿ñÀ÷¸û §º÷󧾡õ. ÓÊÅ¢ø ¦¾¡ðÊô À¡¨ÇÂò¾¢ø §¸ûÅ¢ô Àð¼ 1930-¸Ç¢ý ¸¨¾¨Â§Â º¢È¢Ð ¯½÷× ÜðÊô À¨¼ì¸Ä¡õ ±ýÚ ¦¾¡¼í¸¢§É¡õ. ¯¨Ã¡¼ø ±Ø¾¢ Óý§É¡ð¼õ À¡÷òÐì ¦¸¡ñÊÕìÌõ §À¡Ð, ¿¡¼¸ò¾¢ý ¸¨¾ º¢È¢Ð º¢È¢¾¡¸ò ¾¢Ã¢óÐ ÀÃÅò ¦¾¡¼í¸¢ÂÐ. þ¼Ð º¡Ã¢ì¸¡Ã÷¸û §ÅñÎõ ±ý§È þó¾ì ¸¨¾¨Âô §À¡Î¸¢È¡÷¸û ±ýÚ ÅÄÐ º¡Ã¢ì ¸¡Ã÷¸û, ÀƨÁ Å¡¾¢¸û ¦º¡øÄò ¦¾¡¼í¸¢É¡÷¸û. ¾¡úó¾ º¡¾¢ì ¸¡Ã÷¸¨Çô ÀÆ¢ì¸ô §À¡¸¢È¡÷¸û ±ýÚ ÓüÈ¢Öõ ÒÈõÀ¡¸ ´Õ °¸Óõ ¯ÄÅò ¦¾¡¼í¸¢ÂÐ. ¦Á¡ò¾ò¾¢ø ´§Ã ÌÆôÀõ. °÷ þÃñÎ Àð¼¡ø Üò¾¡ÊìÌì ¦¸¡ñ¼¡ð¼õ ¾¡§É! þó¾ ±ñ½í¸û ÁüÈ ¸øæâ¸û ( â.º¡.§¸¡ ¦À¡È¢Â¢Âø, ¸¨Äì ¸øæâ¸û, «Ãº¢É÷ ¦À¡È¢Â¢Âø, ¸¨Äì ¸øæâ¸û, §ÅÇ¡ñ ¸øæâ) ±íÌõ ¦À⾡¸ô ÀÃÅò ¦¾¡¼í¸¢É. þýɦ¾ýÚ Ò⡾ ´Õ ÒÂø ÀÃÅ¢ ÅÕŨ¾ì ¸øÖâ ¿¢÷Å¡¸ò¾¢É÷ ¯½Ãò ¦¾¡¼í¸¢É÷. ±í¸û ¸øÖâ¢ý Ó¾øÅ÷ â.«Ã. þáÁ¸¢Õ‰½ý (§ÀáÂì ¸ðº¢Â¢ý Óó¨¾Âô À¡Ã¡ÙÁýÈ ¯ÚôÀ¢É÷) «Ãº¢Âø, ¦¾¡Æ¢ø ¸¡Ã½Á¡ö ¸øæâ¢ø ¦ÀÕõÀ¡Öõ þÕó¾¾¢ø¨Ä ¬¾Ä¡ø, «ÅÕ¨¼Â º¡÷À¡¸ PA to Principal ÌÕº¡Á¢ ±ý¨Éì ÜôÀ¢ðÎ ¿¢¨Ä¨Âî ¦º¡øÄ¢ ¯¨Ã¡¼ø ÓØì¸ ´Õ ¬º¢Ã¢Â÷ ÌØ ÀÊì¸ §ÅñÎõ ±ýÈ¡÷. «ÅÕõ ܼô ÀÊò¾¡÷. ÀÄ ¯¨Ã¡¼ø¸û ¦Åð¼ô Àð¼É. º¢ÄÅüÈ¢ý §Å¸õ ̨Èì¸ô Àð¼Ð. ÓÊÅ¢ø ¸Éø ̨È¡¾ «Ç×ìÌ ¦ÅðÎì¸¨Ç ´ôÒì ¦¸¡ñ§¼¡õ. Óý§É¡ð¼õ §ÁÖõ ¦¾¡¼÷ó¾Ð.
¬ñΠŢơ ¿¡û. «ô¦À¡ØÐ ÁШÃô Àø¸¨Äì ¸Æ¸ò Ш½§Åó¾Ã¡ö þÕó¾ §ÀẢâÂ÷ ¦¾.¦À¡.Á£. ¨Âî º¢ÈôÒ Å¢Õó¾¢ÉḠ«¨Æò¾¢Õó§¾ý. ±í¸û ¸øæâ Á¡½Å÷ ¦¾¡¨¸ 1500ì Ìõ ̨ÈÅ¡¸ þÕóÐõ, ÁüÈ ¸øæâ Á¡½Å÷¸Ùõ ¿¢¨ÈóÐ ¸¢ð¼ò ¾ð¼ 2500/ 3000 §À÷ ÜÊ Å¢ð¼É÷. (þôÀÊò¾¡ý 1000 §À¨Ãô À¡÷ò¾¡Â¢üÚ.) ¾¢Èó¾ ¦ÅÇ¢ «Ãí¸¢ø Ţơ. ¾¢Õ ÌÕº¡Á¢ ¾ý Ó¾øÅ÷ ´ôÒ¾§Ä¡Îõ, ¾ý ¿ñÀ÷ DSP -¢ý ¯¾Å¢§Â¡Îõ ´Õ º¢Ú ¸¡ÅÄ÷ À¨¼¨Â§Â þÈ츢 þÕó¾¡÷.
ӾĢø ¿¢¸ú ¦¾¡¼í¸¢ÂÐ. ÅçÅüÒ¨Ã, ¾¢Õ. ÌÕº¡Á¢Â¢ý ¯¨Ã, ¬ñ¼È¢ì¨¸, ÀâºÇ¢ôÒ¸û, Á¾¢ôÀ¢üÌâ ¦¾.¦À¡.Á£.¢ý ¾¨Ä¨Á ¯¨Ã, ¿ýȢԨà ±É ±øÄ¡õ ´Øí§¸ ÓÊó¾Ð. ¿¡ðÎÅ¡úòÐìÌô À¢ý ¦¾.¦À¡.Á£ ÒÈôÀΞ¡¸ þÕó¾¡÷. ¿£ñ¼ §ÅñÎ §¸¡ÙìÌô À¢ý, ¿¡¼¸ò¾¢ý Ó¾ü º¢Ä ¸¡ðº¢¸¨Çô À¡÷òÐÅ¢ðÎô ÒÈôÀΞ¡¸ ´ôÒì ¦¸¡ñ¼¡÷.
"±ýÚ ¾½¢Ôõ þó¾î ;ó¾¢Ã ¾¡¸õ?" ±ýÀÐ ¿¡¼¸ò¾¢ý ¾¨ÄôÒ.
Ó¾ü ¸¡ðº¢ ´Õ §¾¿£÷ì ¸¨¼. ¿¡ý ¾¡ý, «ó¾ì ¸¨¼Â¢ý ¯Ã¢¨Á¡ÇÉ¡¸¢Â ¿¡ÂḠ¿Êò§¾ý. Á¢¨ºô ÀĨ¸Â¢ø þÃñÎ §À÷ þÕóÐ ¦¸¡ñÎ ¦ºö¾¢ò ¾¡û ÀÊòÐì ¦¸¡ñÎ þÕ츢ýÈÉ÷. ´Õ «öÂ÷ ¯û§Ç ÅóÐ ¿¡ðÎ ¿¼ô¨Àô §Àºò ¦¾¡¼í̸¢È¡÷.
þô¦À¡ØÐ ¾¡ý À¡÷¨Å¡Ç÷ Àì¸õ þÕóÐ ²¦ÆðÎì ¸ø ºÃÁ¡¾¢Ã¢Â¡¸ Ţظ¢ÈÐ. ±ý¨ÉÔõ §º÷òÐ §Á¨¼Â¢ø þÕìÌõ º¢Ä÷ §Áø ¿øÄ «Ê. ¾¢¨¸òÐô §À¡É ±í¸ÙìÌ §¸¡Àõ ¦À¡òÐì ¦¸¡ñÎ ÅÕ¸¢ÈÐ. ¾¢¨Ã¨Â ãʧɡõ. «¾üÌû À¡÷¨Å¡Ç÷¸û Áò¾¢Â¢ø ´§Ã Üîºø; ÌÆôÀõ. ¬í¸¡í§¸ ÀÃŢ¢Õó¾ ¬º¢Ã¢Â÷¸Ùõ ¸¡ÅÄ÷¸Ùõ «ÁÇ¢¨Âì ̨Èì¸ ÓÂø¸¢È¡÷¸û. þ¾ü¸¢¨¼Â¢ø §Á¨¼Â¢§Ä§Â ¾¢¨Ã¨Âô §À¡¼î ¦ºö¾ À¢ý «ó¾ò ¾¢¨ÃìÌ Óý§É§Â ÅóÐ," ±Åñ¼¡ «Åý, ¸ø¦ÄÈ¢ó¾ §¸¡¨Æ, н¢Å¢Õó¾¡ø §Á¨¼ìÌ Å¡¼¡" ±ýÚ §Á¨¼Â¢ø þÕóÐ ¿¡í¸û ¸òи¢§È¡õ. À¢ÈÌ ±í¸¨Çî ºÁ¡¾¡Éô ÀÎò¾ ÌÕº¡Á¢ ÓÂø¸¢È¡÷. «Å§Ã §Á¨¼Â¢ø ¯ûÇ ´Ä¢¦ÀÕ츢ìÌ ÅóÐ Á¡½Å÷¸¨Ç «¨Á¾¢ô ÀÎòи¢È¡÷. "¦¾.¦À¡.Á£.ìÌ ÓýÉ¡ø ¿¡õ þÕ츢§È¡õ. «Å÷ ¿õ Å¢Õó¾¢É÷. ¿¡¼¸õ ¿¼ì¸ðÎõ. ±ø§Ä¡Õõ ¦À¡Ú¨Á ¸¡ì¸ §ÅñÎõ" ±ýÚ §Åñθ¢È¡÷. ´Õ «¨Ã Á½¢ §¿Ãì ÌÆôÀò¾¢üÌô À¢ÈÌ, ¿¡¼¸õ ¦¾¡¼÷ó¾Ð.
°÷ þÃñÎ Àð¼Ð; Àïº ¸¡Äõ; ¿£Ã¢øÄ¡Áø §À¡ÉÐ; «¾ü¸¡¸ «¨ÄÅÐ; ¿¡ðÊø ;ó¾¢Ãô §À¡Ã¡ð¼ô À¢ý¸Çõ; Àø§ÅÚ ¾¨ÄÅ÷¸û ´üÚ¨Á ÀüÈ¢î ¦º¡ýɨÅ; º¢ÚÅý ¸¢½üÈ¢üÌû ¾ñ½£÷ ÌÊò¾Ð; §Áøº¡¾¢Â¢É÷ «ÊôÀÐ; ¸£úº¡¾¢Â¢É÷ ÌÓÈ¢ ¿¡Âõ §¸ðÀÐ; Á¢Ãð¼ø; ¸ÄÅÃõ; ¸¡ÅÄ÷ ÅÕÅÐ; ¦ÅÈ¢ ÜÊÂÐ; ÓÊÅ¢ø ¦Åñ¾¡Ê §Åó¾÷ «íÌ ÅóÐ º¡¾¢ ±ýÈ «¿¡¸Ã¢¸ò¨¾ô Òâ¨ÅôÀÐ; ±É ÓʨŠÁðÎõ Á¡üÈ¢ ¨ÀÂý þÈ측¾Ð §À¡Äì ¸¡ðʧɡõ. "±ýÚ ¾½¢Ôõ þó¾ ;ó¾¢Ã ¾¡¸õ?" ±ýÈ À¡Ã¾¢Â¢ý ÌÃø À¢ýÉ¢ÕóÐ ´Ä¢ì¸¢ÈÐ.
¨¸¾ðÎ «¼í¸ 3.4 Á½¢òÐÇ¢¸û ¬ÉÐ. ¿ÎÅ¢§Ä§Â ±ØóÐ §À¡öŢΞ¡¸î ¦º¡ýÉ ¦¾.¦À¡.Á£ ¸¨¼º¢ Ũà þÕó¾¡÷. ÓÊÅ¢ø º¢üÚó¾¢ø ²ÚÓý ¦º¡ýÉ¡÷. "¾õÀ¢; ¯í¸ÙìÌò н¢îºø ܼ; ºÃ¢Â¡É ¸¨¾¨Âò ¾¢ÕôÀ¢î ¦º¡øĢ¢Õ츢ȣ÷¸û. þÐÅ¡ þùÅÇ× àÃõ ¸ÄÅÃò¨¾ì ¸¢ÇôÀ¢ÂÐ? þó¾ ¿¡Î ±í§¸ §À¡¸¢ÈÐ?"
þôÀÊ ¾Á¢ú ¿¡ðÊø ¿¼ôÀÐ ´ýÚõ Å¢Âô§À þø¨Ä. ±ýÉ ¦º¡øÄ ÅÕ¸¢§È¡õ ±ýÀ¨¾ô Òâ¡Á§Ä «Ãº¢Âø Àñ½ ÅÕ¸¢È ¾Á¢Æ÷¸¨Ç ±ýÉ ¦º¡øÅÐ? ¦À¡ÚòÐì ¦¸¡ûÇò ¾¡ý §ÅñÎõ. þо¡ý ¾Á¢ú ¿¡Î.
¸£¨Æ ¿¡ðÎì ¸Å¢»ý (¾¨ÄÅÉ¡Ôõ þÕó¾¡ý) ¦º¡ýÉ¡ý:
"ÒÃ𺢠±ýÀÐ §¾É£÷ Å¢Õó¾øÄ; «Ð ´Õ «Æ¸¢Â µÅ¢ÂÓõ «øÄ. «Ð ¾¨ºÔõ ÌÕ¾¢Ôõ §º÷ó¾ Áì¸Ç¡ø ¬ÉÐ. «Ð ¿Ç¢ÉÁ¡¸ þÕì¸ þÂÄ¡Ð."
«ýÒ¼ý,
þáÁ.¸¢.
Thursday, April 14, 2005
சித்தையும் கருதலும்
இரண்டு ஆண்டுகளுக்கு முன் ஒரு நவம்பர் மங்கையர் மலரில் அதன் ஆசிரியர் மஞ்சுளா ரமேசு அவர்கள் எழுதிய "ஒரு வார்த்தையிலே வாழ்க்கை முழுவதும்" என்ற கட்டுரையைப் படிக்க நேர்ந்தது. கட்டுரை ஆசிரியர் இப்படித் தொடங்குகிறார்.
-----------------------------------------------------------
ச்ரத்தை என்ற ஒரு வார்த்தை வடமொழியில் இருக்கிறது. அதை அப்படியே முழுமையான அர்த்தத்தோடு மொழிபெயர்க்க முடியாது. பொதுவாகப் பேசும் போது பெரியவர்கள், 'உனக்குக் கொஞ்சமாச்சும் ச்ரத்தை இருக்கா?' என்று திட்டுவதைக் கேட்டிருக்கலாம். 'ச்ரத்தையாகப் படி' என்பார்கள். மற்றபடி இந்த வார்த்தை இந்தக் காலத்தில் மறைந்துவிட்டது என்றே சொல்லலாம்.
என்ன, இந்த மாதம் சொல் ஆராய்ச்சி என்று கேட்கிறீர்களா? இந்த வார்த்தையின் மகிமையைப் பற்றி நான் அறிய நேர்ந்தபோது வியந்துதான் போனேன். இந்த ஒரு வார்த்தையிலேயே வாழ்க்கையின் தத்துவம் அடங்கிப் போய்விட்டதே என்று ஆச்சர்யமாக இருந்தது.
அக்கறை, கூர்ந்த கவனிப்பு, நம்பிக்கை, தர்மம் எனப் பலவிதமாக இந்த ச்ரத்தையை விவரித்துச் சொன்னாலும், முழுமையாக இதன்பொருளை விளக்க ஒரு வார்த்தை எனக்குத் தெரியவில்லை.
----------------------------------------------------------
இந்தக் கட்டுரை எழுதும் முன் ஆசிரியர் சிந்தித்துத் தான் எழுதினாரா என்று தெரியவில்லை. அதெப்படி வடமொழி முறையில் பலுக்கப்படுகிற ஒரே காரணத்தால், இந்தச் சொல்லின் வேர் தெரியாது, இதை வடமொழி என்று சொன்னார்? கூடவே இதை மொழிபெயர்க்க முடியாது என்று எப்படிச் சொன்னார்? புரியவே இல்லை. தமிழ்-வடமொழி இரண்டிற்கும் உள்ள இருவழிப் போக்கை உணராமல் எல்லாவற்றையும் வடமொழியில் இருந்தே கடன்பெற்றோம் என்று சொல்லும் போக்கு ஒரு சிலரிடம் தொடர்ந்து இருக்கிறது. அதில் இவரும் ஒருவர் போலும்.
பலநேரம், குறிப்பாகத் தாளிகைத்துறையில் இருப்பவர்கள் தங்களுக்குள்ளே ஒரு குழுவாகப் பேசிப் புழங்கும் சொற்களையே முற்று முழுதான உண்மை என்று எண்ணிக் கொண்டு, இதுபோலக் கருத்துச் சொல்வதைக் கண்டால் வியக்காமல் இருக்க முடியவில்லை. பல வழக்குக்கள் உள்ள அகன்ற மொழி தமிழ் என்பது, இவர்களுக்கு என்றைக்கு விளங்கும்? நெல்லைத் தமிழை அறிந்தவர் அதுவே முழுத் தமிழ் என்று சொல்ல முடியுமா? ஆர்க்காட்டுத் தமிழை மட்டுமே அறிந்தவர் அதுவே தமிழென்று சொல்ல முடியுமா? இதுபோல சில வகுப்பார் பேசும் தமிழ் மட்டுமே தமிழ், மற்றவர்களுடைய தமிழ் ஓட்டை என்று கூறமுடியுமா?
கூர்ந்து கவனித்தால், தமிழ் மிடையங்களில் ஓரிரு வகுப்பார் மட்டுமே முன்னின்று, மற்றவர் பங்களிப்புக் குறைவதால், தமிழ் பற்றிய ஒருவித ஓரச் சிந்தனை எங்கும் பரவி வருகிறது என்று புரியும். இதை மாற்ற வேண்டுமானால், பல்வேறு விதமான மக்களும் தங்கள் பங்களிப்பைச் செய்ய முன்வரவேண்டும். மறைவாக நமக்குள்ளே பழங்கதைகள் பேசுவதில் பயனொன்றில்லை. வட்டார வழக்குகளும், நல்ல பழைய இலக்கிய வழக்குகளும் பரவலாக வேண்டும். படிக்கிற சிந்தனை கூடவேண்டும்.
இங்கே சிரத்தை, மற்றும் தொடர்புடைய சொற்களைப் பற்றிச் சுருக்கமாகச் சொல்ல முற்படுகிறேன். இவை எல்லாமே பொருந்துதல் என்ற பொதுமைக் கருத்தின் வழியாகக் கிளர்ந்தவை. அறிவு பற்றிய சிந்தனைகள் எல்லாமே பொருந்துவதில் தான் தொடங்கும்.
தமிழில் அண்ணுதல் என்பது நெருங்கி வருதல் என்றும், பொருந்துதல் என்றும் பொருட்பாடு கொள்ளும். பொருந்துதல் என்பது இன்னும் ஆழமாகப் பொருந்தும் போது பற்றுதல் என்று ஆகும். அண்ணுதலின் வல்லினத் திரிவான அட்டுதல் என்பது ஒட்டுதலைக் குறிக்கும். அண்ணுதலின் திரிபான உண்ணுதலும் எண்ணுதலும் கூடப் பொருந்துதலையே குறிக்கும். உள்ளுதலின் மெல்லினத் திரிவு உண்ணுதல். உள்ளுகின்ற செயலைச் செய்வது உள்ளம். ஒரு பொருளைப் பற்றிப் அதோடு உள்ளத்தில் பொருந்துதலே எண்ணுதல். எண்ணுதலின் பெயர்ச்சொல் எண்ணம். உள்>அள்>அறி>அறிவு என்றும் இது இன்னொரு உருவம் கொள்ளும்.
இதே போல முன்னுதல் என்பதும் பொருந்துதலே. முன்னுதல் மன்னுதலாய்த் திரிந்து மனம் என்ற பெயர்ச்சொல்லை உருவாக்கும். மன்னுதல் மானுதல் என்றும் விரியும். மகர/நகரப் போலியில் முன்னுதல் நுன்னுதலாகும். நுன்னுதல்>நுனுதல்>நுனைதல்>நினைதல் என்று நினைவு என்னும் பெயர்ச்சொல்லை உருவாக்கும்.
கள்ளுதல் என்பதும் கூடுதல், பொருந்தல் என்ற பொருட்பாடுகளைக் காட்டும். கள் என்னும் பெயர் பன்மை விகுதியாவது கூட்டப் பொருளில் தான். குல்>குள்>கள்>கரு>கருது = நினை; கருது>கருத்து
ஒன்றுதல் என்பதும் பொருந்துதலே; ஒன்றுதலே ஓர்தலாகும்; ஓர்தல்>ஓர்மை = நினைவு; ஓர்மை என்ற சொல் மலையாளத்தில் இன்றும் நினைவை உணர்த்தும் சொல்.
துன்னுதல் என்பதும் பொருந்துதலே; துன்னுதல்>தன்னுதல்>தானம் = பொருந்தி ஒரு நிலையில் நிற்றல்; தானம் வடமொழிப் பலுக்கலில் த்யானம் ஆகும். இது வடமொழிச் சொல் என்றே நம்மில் பலர் எண்ணிக் கொண்டு இருக்கிறோம். இல்லை. அடிப்படை வினைச்சொல் தமிழில் தான் உண்டு.
கவ்விக் கொள்வது என்பது பற்றுதல். கவ்வும் செயலில் இருந்து பிறந்த பெயர்ச்சொல் கவனம்; அதாவது பற்றிக் கொள்ளும் நிலை.
இதே பாணியில் சுள்> செள்> செள்+து> செட்டு> செத்து> சித்து என்று எழுந்த சொல்லே கருத்து, கருதியதை அடையும் திறம், அறிவுப் பொருள் என்ற பொருட்பாடுகளைக் காட்டும். சித்தில் பிறந்தது சிந்தனை; சித்தைச் செய்யும் கருவி சித்தம் என்னும் மனம்; சித்தின் அந்தம் (=முடிவு) சித்தாந்தம்; சித்தின் நீட்டம் சித்தை. அதை வடமொழிப் படுத்தி ச்ரத்தை என்கிறோம். ரகரம் இப்படி உள்ளே நுழைவது வடமொழிப் பலுக்கலில் உள்ள் ஒரு பாணி.
அன்பு, பத்தி (= பற்றிக்கொள்ளல்), நம்பிக்கை, விருப்பம், ஊற்றம் (= பற்றுக்கோடு), அசைவின்றி நிற்றல், அறிவு என்ற பொருட்பாடுகளைச் சித்தை என்ற சொல் குறிக்கிறது.
பொதுவாகத் தமிழ்ச் சொற்களின் ஆழத்தை அறியாமல் மேம்போக்காகப் புரிந்து கொண்டு, தாளிகை ஆசிரியர்கள் "தமிழில் இதைச் சொல்ல முடியாது, அதைச் சொல்ல முடியாது" என்று உரைப்பது குருடன் யானையைத் தடவிப் பார்ப்பது போல் தான்.
அன்புடன்,
இராம.கி.
In TSCII:
º¢ò¨¾Ôõ ¸Õ¾Öõ
þÃñÎ ¬ñθÙìÌ Óý ´Õ ¿ÅõÀ÷ Áí¨¸Â÷ ÁÄâø «¾ý ¬º¢Ã¢Â÷ ÁïÍÇ¡ çÁÍ «Å÷¸û ±Ø¾¢Â "´Õ Å¡÷ò¨¾Â¢§Ä Å¡ú쨸 ÓØÅÐõ" ±ýÈ ¸ðΨèÂô ÀÊì¸ §¿÷ó¾Ð. ¸ðΨà ¬º¢Ã¢Â÷ þôÀÊò ¦¾¡¼í̸¢È¡÷.
-----------------------------------------------------------
îÃò¨¾ ±ýÈ ´Õ Å¡÷ò¨¾ ż¦Á¡Æ¢Â¢ø þÕ츢ÈÐ. «¨¾ «ôÀʧ ÓبÁÂ¡É «÷ò¾ò§¾¡Î ¦Á¡Æ¢¦ÀÂ÷ì¸ ÓÊ¡Ð. ¦À¡ÐÅ¡¸ô §ÀÍõ §À¡Ð ¦ÀâÂÅ÷¸û, '¯ÉìÌì ¦¸¡ïºÁ¡îÍõ îÃò¨¾ þÕ측?' ±ýÚ ¾¢ðÎŨ¾ì §¸ðÊÕì¸Ä¡õ. 'îÃò¨¾Â¡¸ô ÀÊ' ±ýÀ¡÷¸û. ÁüÈÀÊ þó¾ Å¡÷ò¨¾ þó¾ì ¸¡Äò¾¢ø Á¨ÈóÐÅ¢ð¼Ð ±ý§È ¦º¡øÄÄ¡õ.
±ýÉ, þó¾ Á¡¾õ ¦º¡ø ¬Ã¡ö ±ýÚ §¸ð¸¢È£÷¸Ç¡? þó¾ Å¡÷ò¨¾Â¢ý Á¸¢¨Á¨Âô ÀüÈ¢ ¿¡ý «È¢Â §¿÷ó¾§À¡Ð Å¢Âóо¡ý §À¡§Éý. þó¾ ´Õ Å¡÷ò¨¾Â¢§Ä§Â Å¡ú쨸¢ý ¾òÐÅõ «¼í¸¢ô §À¡öŢ𼧾 ±ýÚ ¬îº÷ÂÁ¡¸ þÕó¾Ð.
«ì¸¨È, Ü÷ó¾ ¸ÅÉ¢ôÒ, ¿õÀ¢ì¨¸, ¾÷Áõ ±Éô ÀÄÅ¢¾Á¡¸ þó¾ îÃò¨¾¨Â Å¢ÅâòÐî ¦º¡ýÉ¡Öõ, ÓبÁ¡¸ þ¾ý¦À¡Õ¨Ç Å¢Çì¸ ´Õ Å¡÷ò¨¾ ±ÉìÌò ¦¾Ã¢ÂÅ¢ø¨Ä.
----------------------------------------------------------
þó¾ì ¸ðΨà ±ØÐõ Óý ¬º¢Ã¢Â÷ º¢ó¾¢òÐò ¾¡ý ±Ø¾¢É¡Ã¡ ±ýÚ ¦¾Ã¢ÂÅ¢ø¨Ä. «¦¾ôÀÊ Å¼¦Á¡Æ¢ ӨȢø ÀÖì¸ôÀθ¢È ´§Ã ¸¡Ã½ò¾¡ø, þó¾î ¦º¡øÄ¢ý §Å÷ ¦¾Ã¢Â¡Ð, þ¨¾ ż¦Á¡Æ¢ ±ýÚ ¦º¡ýÉ¡÷? ܼ§Å þ¨¾ ¦Á¡Æ¢¦ÀÂ÷ì¸ ÓÊ¡Р±ýÚ ±ôÀÊî ¦º¡ýÉ¡÷? Ò⧊þø¨Ä. ¾Á¢ú-ż¦Á¡Æ¢ þÃñÊüÌõ ¯ûÇ þÕÅÆ¢ô §À¡ì¨¸ ¯½Ã¡Áø ±øÄ¡Åü¨ÈÔõ ż¦Á¡Æ¢Â¢ø þÕó§¾ ¸¼ý¦Àü§È¡õ ±ýÚ ¦º¡øÖõ §À¡ìÌ ´Õ º¢Äâ¼õ ¦¾¡¼÷óÐ þÕ츢ÈÐ. «¾¢ø þÅÕõ ´ÕÅ÷ §À¡Öõ.
Àħ¿Ãõ, ÌÈ¢ôÀ¡¸ò ¾¡Ç¢¨¸òШÈ¢ø þÕôÀÅ÷¸û ¾í¸ÙìÌû§Ç ´Õ ÌØÅ¡¸ô §Àº¢ô ÒÆíÌõ ¦º¡ü¸¨Ç§Â ÓüÚ Óؾ¡É ¯ñ¨Á ±ýÚ ±ñ½¢ì ¦¸¡ñÎ, þЧÀ¡Äì ¸ÕòÐî ¦º¡øŨ¾ì ¸ñ¼¡ø Å¢Â측Áø þÕì¸ ÓÊÂÅ¢ø¨Ä. ÀÄ ÅÆìÌì¸û ¯ûÇ «¸ýÈ ¦Á¡Æ¢ ¾Á¢ú ±ýÀÐ, þÅ÷¸ÙìÌ ±ý¨ÈìÌ Å¢ÇíÌõ? ¦¿ø¨Äò ¾Á¢¨Æ «È¢ó¾Å÷ «Ð§Å ÓØò ¾Á¢ú ±ýÚ ¦º¡øÄ ÓÊÔÁ¡? ¬÷측ðÎò ¾Á¢¨Æ ÁðΧÁ «È¢ó¾Å÷ «Ð§Å ¾Á¢¦ÆýÚ ¦º¡øÄ ÓÊÔÁ¡? þЧÀ¡Ä º¢Ä ÅÌôÀ¡÷ §ÀÍõ ¾Á¢ú ÁðΧÁ ¾Á¢ú, ÁüÈÅ÷¸Ù¨¼Â ¾Á¢ú µð¨¼ ±ýÚ ÜÈÓÊÔÁ¡?
Ü÷óÐ ¸ÅÉ¢ò¾¡ø, ¾Á¢ú Á¢¨¼Âí¸Ç¢ø µÃ¢Õ ÅÌôÀ¡÷ ÁðΧÁ ÓýÉ¢ýÚ, ÁüÈÅ÷ Àí¸Ç¢ôÒì ̨Èž¡ø, ¾Á¢ú ÀüȢ ´ÕÅ¢¾ µÃî º¢ó¾¨É ±íÌõ ÀÃÅ¢ ÅÕ¸¢ÈÐ ±ýÚ ÒâÔõ. þ¨¾ Á¡üÈ §ÅñÎÁ¡É¡ø, Àø§ÅÚ Å¢¾Á¡É Áì¸Ùõ ¾í¸û Àí¸Ç¢ô¨Àî ¦ºö ÓýÅçÅñÎõ. Á¨ÈÅ¡¸ ¿ÁìÌû§Ç ÀÆí¸¨¾¸û §ÀÍž¢ø À¦ɡýÈ¢ø¨Ä. Åð¼¡Ã ÅÆì̸Ùõ, ¿øÄ À¨Æ þÄ츢 ÅÆì̸Ùõ ÀÃÅÄ¡¸ §ÅñÎõ. ÀÊì¸¢È º¢ó¾¨É ܼ§ÅñÎõ.
þí§¸ º¢Ãò¨¾, ÁüÚõ ¦¾¡¼÷Ò¨¼Â ¦º¡ü¸¨Çô ÀüÈ¢î ÍÕì¸Á¡¸î ¦º¡øÄ ÓüÀθ¢§Èý. þ¨Å ±øÄ¡§Á ¦À¡Õóоø ±ýÈ ¦À¡Ð¨Áì ¸Õò¾¢ý ÅƢ¡¸ì ¸¢Ç÷ó¾¨Å. «È¢× ÀüȢ º¢ó¾¨É¸û ±øÄ¡§Á ¦À¡ÕóО¢ø ¾¡ý ¦¾¡¼íÌõ.
¾Á¢Æ¢ø «ñϾø ±ýÀÐ ¦¿Õí¸¢ ÅÕ¾ø ±ýÚõ, ¦À¡Õóоø ±ýÚõ ¦À¡ÕðÀ¡Î ¦¸¡ûÙõ. ¦À¡Õóоø ±ýÀÐ þýÛõ ¬ÆÁ¡¸ô ¦À¡ÕóÐõ §À¡Ð ÀüÚ¾ø ±ýÚ ¬Ìõ. «ñϾĢý ÅøÄ¢Éò ¾¢Ã¢Å¡É «ðξø ±ýÀÐ ´ðξ¨Äì ÌÈ¢ìÌõ. «ñϾĢý ¾¢Ã¢À¡É ¯ñϾÖõ ±ñϾÖõ ܼô ¦À¡Õóо¨Ä§Â ÌÈ¢ìÌõ. ¯ûپĢý ¦ÁøÄ¢Éò ¾¢Ã¢× ¯ñϾø. ¯ûÙ¸¢ýÈ ¦ºÂ¨Äî ¦ºöÅÐ ¯ûÇõ. ´Õ ¦À¡Õ¨Çô ÀüÈ¢ô «§¾¡Î ¯ûÇò¾¢ø ¦À¡Õóо§Ä ±ñϾø. ±ñϾĢý ¦ÀÂ÷¡ø ±ñ½õ. ¯û>«û>«È¢>«È¢× ±ýÚõ þÐ þý¦É¡Õ ¯ÕÅõ ¦¸¡ûÙõ.
þ§¾ §À¡Ä ÓýÛ¾ø ±ýÀÐõ ¦À¡Õóо§Ä. ÓýÛ¾ø Áý۾ġöò ¾¢Ã¢óÐ ÁÉõ ±ýÈ ¦ÀÂ÷¡ø¨Ä ¯ÕÅ¡ìÌõ. ÁýÛ¾ø Á¡Û¾ø ±ýÚõ ŢâÔõ. Á¸Ã/¿¸Ãô §À¡Ä¢Â¢ø ÓýÛ¾ø Ñý۾ġÌõ. ÑýÛ¾ø>ÑÛ¾ø>Ѩɾø>¿¢¨É¾ø ±ýÚ ¿¢¨É× ±ýÛõ ¦ÀÂ÷¡ø¨Ä ¯ÕÅ¡ìÌõ.
¸ûÙ¾ø ±ýÀÐõ Üξø, ¦À¡Õó¾ø ±ýÈ ¦À¡ÕðÀ¡Î¸¨Çì ¸¡ðÎõ. ¸û ±ýÛõ ¦ÀÂ÷ Àý¨Á Ţ̾¢Â¡ÅÐ Üð¼ô ¦À¡ÕÇ¢ø ¾¡ý. Ìø>Ìû>¸û>¸Õ>¸ÕÐ = ¿¢¨É; ¸ÕÐ>¸ÕòÐ
´ýÚ¾ø ±ýÀÐõ ¦À¡Õóо§Ä; ´ýÚ¾§Ä µ÷¾Ä¡Ìõ; µ÷¾ø>µ÷¨Á = ¿¢¨É×; µ÷¨Á ±ýÈ ¦º¡ø Á¨Ä¡Çò¾¢ø þýÚõ ¿¢¨É¨Å ¯½÷òÐõ ¦º¡ø.
ÐýÛ¾ø ±ýÀÐõ ¦À¡Õóо§Ä; ÐýÛ¾ø>¾ýÛ¾ø>¾¡Éõ = ¦À¡Õó¾¢ ´Õ ¿¢¨Ä¢ø ¿¢üÈø; ¾¡Éõ ż¦Á¡Æ¢ô ÀÖì¸Ä¢ø ò¡Éõ ¬Ìõ. þРż¦Á¡Æ¢î ¦º¡ø ±ý§È ¿õÁ¢ø ÀÄ÷ ±ñ½¢ì ¦¸¡ñÎ þÕ츢§È¡õ. þø¨Ä. «ÊôÀ¨¼ Å¢¨É¡ø ¾Á¢Æ¢ø ¾¡ý ¯ñÎ.
¸ùÅ¢ì ¦¸¡ûÅÐ ±ýÀÐ ÀüÚ¾ø. ¸ù×õ ¦ºÂÄ¢ø þÕóÐ À¢Èó¾ ¦ÀÂ÷¡ø ¸ÅÉõ; «¾¡ÅÐ ÀüÈ¢ì ¦¸¡ûÙõ ¿¢¨Ä.
þ§¾ À¡½¢Â¢ø Íû>¦ºû>¦ºû+Ð>¦ºðÎ>¦ºòÐ>º¢òÐ ±ýÚ ±Øó¾ ¦º¡ø§Ä ¸ÕòÐ, ¸Õ¾¢Â¨¾ «¨¼Ôõ ¾¢Èõ, «È¢×ô ¦À¡Õû ±ýÈ ¦À¡ÕðÀ¡Î¸¨Çì ¸¡ðÎõ. º¢ò¾¢ø À¢Èó¾Ð º¢ó¾¨É; º¢ò¨¾î ¦ºöÔõ ¸ÕÅ¢ º¢ò¾õ ±ýÛõ ÁÉõ; º¢ò¾¢ý «ó¾õ (=ÓÊ×) º¢ò¾¡ó¾õ; º¢ò¾¢ý ¿£ð¼õ º¢ò¨¾. «¨¾ ż¦Á¡Æ¢ô ÀÎò¾¢ îÃò¨¾ ±ý¸¢§È¡õ. øÃõ þôÀÊ ¯û§Ç ѨÆÅРż¦Á¡Æ¢ô ÀÖì¸Ä¢ø ¯ûû ´Õ À¡½¢.
«ýÒ, Àò¾¢ (= ÀüȢ즸¡ûÇø), ¿õÀ¢ì¨¸, Å¢ÕôÀõ, °üÈõ (= ÀüÚ째¡Î), «¨ºÅ¢ýÈ¢ ¿¢üÈø, «È¢× ±ýÈ ¦À¡ÕðÀ¡Î¸¨Çî º¢ò¨¾ ±ýÈ ¦º¡ø ÌȢ츢ÈÐ.
¦À¡ÐÅ¡¸ò ¾Á¢úî ¦º¡ü¸Ç¢ý ¬Æò¨¾ «È¢Â¡Áø §Áõ§À¡ì¸¡¸ô ÒâóÐ ¦¸¡ñÎ, ¾¡Ç¢¨¸ ¬º¢Ã¢Â÷¸û "¾Á¢Æ¢ø þ¨¾î ¦º¡øÄ ÓÊ¡Ð, «¨¾î ¦º¡øÄ ÓÊ¡Ð" ±ýÚ ¯¨ÃôÀÐ ÌÕ¼ý ¡¨É¨Âò ¾¼Å¢ô À¡÷ôÀÐ §À¡ø ¾¡ý.
«ýÒ¼ý,
þáÁ.¸¢.
-----------------------------------------------------------
ச்ரத்தை என்ற ஒரு வார்த்தை வடமொழியில் இருக்கிறது. அதை அப்படியே முழுமையான அர்த்தத்தோடு மொழிபெயர்க்க முடியாது. பொதுவாகப் பேசும் போது பெரியவர்கள், 'உனக்குக் கொஞ்சமாச்சும் ச்ரத்தை இருக்கா?' என்று திட்டுவதைக் கேட்டிருக்கலாம். 'ச்ரத்தையாகப் படி' என்பார்கள். மற்றபடி இந்த வார்த்தை இந்தக் காலத்தில் மறைந்துவிட்டது என்றே சொல்லலாம்.
என்ன, இந்த மாதம் சொல் ஆராய்ச்சி என்று கேட்கிறீர்களா? இந்த வார்த்தையின் மகிமையைப் பற்றி நான் அறிய நேர்ந்தபோது வியந்துதான் போனேன். இந்த ஒரு வார்த்தையிலேயே வாழ்க்கையின் தத்துவம் அடங்கிப் போய்விட்டதே என்று ஆச்சர்யமாக இருந்தது.
அக்கறை, கூர்ந்த கவனிப்பு, நம்பிக்கை, தர்மம் எனப் பலவிதமாக இந்த ச்ரத்தையை விவரித்துச் சொன்னாலும், முழுமையாக இதன்பொருளை விளக்க ஒரு வார்த்தை எனக்குத் தெரியவில்லை.
----------------------------------------------------------
இந்தக் கட்டுரை எழுதும் முன் ஆசிரியர் சிந்தித்துத் தான் எழுதினாரா என்று தெரியவில்லை. அதெப்படி வடமொழி முறையில் பலுக்கப்படுகிற ஒரே காரணத்தால், இந்தச் சொல்லின் வேர் தெரியாது, இதை வடமொழி என்று சொன்னார்? கூடவே இதை மொழிபெயர்க்க முடியாது என்று எப்படிச் சொன்னார்? புரியவே இல்லை. தமிழ்-வடமொழி இரண்டிற்கும் உள்ள இருவழிப் போக்கை உணராமல் எல்லாவற்றையும் வடமொழியில் இருந்தே கடன்பெற்றோம் என்று சொல்லும் போக்கு ஒரு சிலரிடம் தொடர்ந்து இருக்கிறது. அதில் இவரும் ஒருவர் போலும்.
பலநேரம், குறிப்பாகத் தாளிகைத்துறையில் இருப்பவர்கள் தங்களுக்குள்ளே ஒரு குழுவாகப் பேசிப் புழங்கும் சொற்களையே முற்று முழுதான உண்மை என்று எண்ணிக் கொண்டு, இதுபோலக் கருத்துச் சொல்வதைக் கண்டால் வியக்காமல் இருக்க முடியவில்லை. பல வழக்குக்கள் உள்ள அகன்ற மொழி தமிழ் என்பது, இவர்களுக்கு என்றைக்கு விளங்கும்? நெல்லைத் தமிழை அறிந்தவர் அதுவே முழுத் தமிழ் என்று சொல்ல முடியுமா? ஆர்க்காட்டுத் தமிழை மட்டுமே அறிந்தவர் அதுவே தமிழென்று சொல்ல முடியுமா? இதுபோல சில வகுப்பார் பேசும் தமிழ் மட்டுமே தமிழ், மற்றவர்களுடைய தமிழ் ஓட்டை என்று கூறமுடியுமா?
கூர்ந்து கவனித்தால், தமிழ் மிடையங்களில் ஓரிரு வகுப்பார் மட்டுமே முன்னின்று, மற்றவர் பங்களிப்புக் குறைவதால், தமிழ் பற்றிய ஒருவித ஓரச் சிந்தனை எங்கும் பரவி வருகிறது என்று புரியும். இதை மாற்ற வேண்டுமானால், பல்வேறு விதமான மக்களும் தங்கள் பங்களிப்பைச் செய்ய முன்வரவேண்டும். மறைவாக நமக்குள்ளே பழங்கதைகள் பேசுவதில் பயனொன்றில்லை. வட்டார வழக்குகளும், நல்ல பழைய இலக்கிய வழக்குகளும் பரவலாக வேண்டும். படிக்கிற சிந்தனை கூடவேண்டும்.
இங்கே சிரத்தை, மற்றும் தொடர்புடைய சொற்களைப் பற்றிச் சுருக்கமாகச் சொல்ல முற்படுகிறேன். இவை எல்லாமே பொருந்துதல் என்ற பொதுமைக் கருத்தின் வழியாகக் கிளர்ந்தவை. அறிவு பற்றிய சிந்தனைகள் எல்லாமே பொருந்துவதில் தான் தொடங்கும்.
தமிழில் அண்ணுதல் என்பது நெருங்கி வருதல் என்றும், பொருந்துதல் என்றும் பொருட்பாடு கொள்ளும். பொருந்துதல் என்பது இன்னும் ஆழமாகப் பொருந்தும் போது பற்றுதல் என்று ஆகும். அண்ணுதலின் வல்லினத் திரிவான அட்டுதல் என்பது ஒட்டுதலைக் குறிக்கும். அண்ணுதலின் திரிபான உண்ணுதலும் எண்ணுதலும் கூடப் பொருந்துதலையே குறிக்கும். உள்ளுதலின் மெல்லினத் திரிவு உண்ணுதல். உள்ளுகின்ற செயலைச் செய்வது உள்ளம். ஒரு பொருளைப் பற்றிப் அதோடு உள்ளத்தில் பொருந்துதலே எண்ணுதல். எண்ணுதலின் பெயர்ச்சொல் எண்ணம். உள்>அள்>அறி>அறிவு என்றும் இது இன்னொரு உருவம் கொள்ளும்.
இதே போல முன்னுதல் என்பதும் பொருந்துதலே. முன்னுதல் மன்னுதலாய்த் திரிந்து மனம் என்ற பெயர்ச்சொல்லை உருவாக்கும். மன்னுதல் மானுதல் என்றும் விரியும். மகர/நகரப் போலியில் முன்னுதல் நுன்னுதலாகும். நுன்னுதல்>நுனுதல்>நுனைதல்>நினைதல் என்று நினைவு என்னும் பெயர்ச்சொல்லை உருவாக்கும்.
கள்ளுதல் என்பதும் கூடுதல், பொருந்தல் என்ற பொருட்பாடுகளைக் காட்டும். கள் என்னும் பெயர் பன்மை விகுதியாவது கூட்டப் பொருளில் தான். குல்>குள்>கள்>கரு>கருது = நினை; கருது>கருத்து
ஒன்றுதல் என்பதும் பொருந்துதலே; ஒன்றுதலே ஓர்தலாகும்; ஓர்தல்>ஓர்மை = நினைவு; ஓர்மை என்ற சொல் மலையாளத்தில் இன்றும் நினைவை உணர்த்தும் சொல்.
துன்னுதல் என்பதும் பொருந்துதலே; துன்னுதல்>தன்னுதல்>தானம் = பொருந்தி ஒரு நிலையில் நிற்றல்; தானம் வடமொழிப் பலுக்கலில் த்யானம் ஆகும். இது வடமொழிச் சொல் என்றே நம்மில் பலர் எண்ணிக் கொண்டு இருக்கிறோம். இல்லை. அடிப்படை வினைச்சொல் தமிழில் தான் உண்டு.
கவ்விக் கொள்வது என்பது பற்றுதல். கவ்வும் செயலில் இருந்து பிறந்த பெயர்ச்சொல் கவனம்; அதாவது பற்றிக் கொள்ளும் நிலை.
இதே பாணியில் சுள்> செள்> செள்+து> செட்டு> செத்து> சித்து என்று எழுந்த சொல்லே கருத்து, கருதியதை அடையும் திறம், அறிவுப் பொருள் என்ற பொருட்பாடுகளைக் காட்டும். சித்தில் பிறந்தது சிந்தனை; சித்தைச் செய்யும் கருவி சித்தம் என்னும் மனம்; சித்தின் அந்தம் (=முடிவு) சித்தாந்தம்; சித்தின் நீட்டம் சித்தை. அதை வடமொழிப் படுத்தி ச்ரத்தை என்கிறோம். ரகரம் இப்படி உள்ளே நுழைவது வடமொழிப் பலுக்கலில் உள்ள் ஒரு பாணி.
அன்பு, பத்தி (= பற்றிக்கொள்ளல்), நம்பிக்கை, விருப்பம், ஊற்றம் (= பற்றுக்கோடு), அசைவின்றி நிற்றல், அறிவு என்ற பொருட்பாடுகளைச் சித்தை என்ற சொல் குறிக்கிறது.
பொதுவாகத் தமிழ்ச் சொற்களின் ஆழத்தை அறியாமல் மேம்போக்காகப் புரிந்து கொண்டு, தாளிகை ஆசிரியர்கள் "தமிழில் இதைச் சொல்ல முடியாது, அதைச் சொல்ல முடியாது" என்று உரைப்பது குருடன் யானையைத் தடவிப் பார்ப்பது போல் தான்.
அன்புடன்,
இராம.கி.
In TSCII:
º¢ò¨¾Ôõ ¸Õ¾Öõ
þÃñÎ ¬ñθÙìÌ Óý ´Õ ¿ÅõÀ÷ Áí¨¸Â÷ ÁÄâø «¾ý ¬º¢Ã¢Â÷ ÁïÍÇ¡ çÁÍ «Å÷¸û ±Ø¾¢Â "´Õ Å¡÷ò¨¾Â¢§Ä Å¡ú쨸 ÓØÅÐõ" ±ýÈ ¸ðΨèÂô ÀÊì¸ §¿÷ó¾Ð. ¸ðΨà ¬º¢Ã¢Â÷ þôÀÊò ¦¾¡¼í̸¢È¡÷.
-----------------------------------------------------------
îÃò¨¾ ±ýÈ ´Õ Å¡÷ò¨¾ ż¦Á¡Æ¢Â¢ø þÕ츢ÈÐ. «¨¾ «ôÀʧ ÓبÁÂ¡É «÷ò¾ò§¾¡Î ¦Á¡Æ¢¦ÀÂ÷ì¸ ÓÊ¡Ð. ¦À¡ÐÅ¡¸ô §ÀÍõ §À¡Ð ¦ÀâÂÅ÷¸û, '¯ÉìÌì ¦¸¡ïºÁ¡îÍõ îÃò¨¾ þÕ측?' ±ýÚ ¾¢ðÎŨ¾ì §¸ðÊÕì¸Ä¡õ. 'îÃò¨¾Â¡¸ô ÀÊ' ±ýÀ¡÷¸û. ÁüÈÀÊ þó¾ Å¡÷ò¨¾ þó¾ì ¸¡Äò¾¢ø Á¨ÈóÐÅ¢ð¼Ð ±ý§È ¦º¡øÄÄ¡õ.
±ýÉ, þó¾ Á¡¾õ ¦º¡ø ¬Ã¡ö ±ýÚ §¸ð¸¢È£÷¸Ç¡? þó¾ Å¡÷ò¨¾Â¢ý Á¸¢¨Á¨Âô ÀüÈ¢ ¿¡ý «È¢Â §¿÷ó¾§À¡Ð Å¢Âóо¡ý §À¡§Éý. þó¾ ´Õ Å¡÷ò¨¾Â¢§Ä§Â Å¡ú쨸¢ý ¾òÐÅõ «¼í¸¢ô §À¡öŢ𼧾 ±ýÚ ¬îº÷ÂÁ¡¸ þÕó¾Ð.
«ì¸¨È, Ü÷ó¾ ¸ÅÉ¢ôÒ, ¿õÀ¢ì¨¸, ¾÷Áõ ±Éô ÀÄÅ¢¾Á¡¸ þó¾ îÃò¨¾¨Â Å¢ÅâòÐî ¦º¡ýÉ¡Öõ, ÓبÁ¡¸ þ¾ý¦À¡Õ¨Ç Å¢Çì¸ ´Õ Å¡÷ò¨¾ ±ÉìÌò ¦¾Ã¢ÂÅ¢ø¨Ä.
----------------------------------------------------------
þó¾ì ¸ðΨà ±ØÐõ Óý ¬º¢Ã¢Â÷ º¢ó¾¢òÐò ¾¡ý ±Ø¾¢É¡Ã¡ ±ýÚ ¦¾Ã¢ÂÅ¢ø¨Ä. «¦¾ôÀÊ Å¼¦Á¡Æ¢ ӨȢø ÀÖì¸ôÀθ¢È ´§Ã ¸¡Ã½ò¾¡ø, þó¾î ¦º¡øÄ¢ý §Å÷ ¦¾Ã¢Â¡Ð, þ¨¾ ż¦Á¡Æ¢ ±ýÚ ¦º¡ýÉ¡÷? ܼ§Å þ¨¾ ¦Á¡Æ¢¦ÀÂ÷ì¸ ÓÊ¡Р±ýÚ ±ôÀÊî ¦º¡ýÉ¡÷? Ò⧊þø¨Ä. ¾Á¢ú-ż¦Á¡Æ¢ þÃñÊüÌõ ¯ûÇ þÕÅÆ¢ô §À¡ì¨¸ ¯½Ã¡Áø ±øÄ¡Åü¨ÈÔõ ż¦Á¡Æ¢Â¢ø þÕó§¾ ¸¼ý¦Àü§È¡õ ±ýÚ ¦º¡øÖõ §À¡ìÌ ´Õ º¢Äâ¼õ ¦¾¡¼÷óÐ þÕ츢ÈÐ. «¾¢ø þÅÕõ ´ÕÅ÷ §À¡Öõ.
Àħ¿Ãõ, ÌÈ¢ôÀ¡¸ò ¾¡Ç¢¨¸òШÈ¢ø þÕôÀÅ÷¸û ¾í¸ÙìÌû§Ç ´Õ ÌØÅ¡¸ô §Àº¢ô ÒÆíÌõ ¦º¡ü¸¨Ç§Â ÓüÚ Óؾ¡É ¯ñ¨Á ±ýÚ ±ñ½¢ì ¦¸¡ñÎ, þЧÀ¡Äì ¸ÕòÐî ¦º¡øŨ¾ì ¸ñ¼¡ø Å¢Â측Áø þÕì¸ ÓÊÂÅ¢ø¨Ä. ÀÄ ÅÆìÌì¸û ¯ûÇ «¸ýÈ ¦Á¡Æ¢ ¾Á¢ú ±ýÀÐ, þÅ÷¸ÙìÌ ±ý¨ÈìÌ Å¢ÇíÌõ? ¦¿ø¨Äò ¾Á¢¨Æ «È¢ó¾Å÷ «Ð§Å ÓØò ¾Á¢ú ±ýÚ ¦º¡øÄ ÓÊÔÁ¡? ¬÷측ðÎò ¾Á¢¨Æ ÁðΧÁ «È¢ó¾Å÷ «Ð§Å ¾Á¢¦ÆýÚ ¦º¡øÄ ÓÊÔÁ¡? þЧÀ¡Ä º¢Ä ÅÌôÀ¡÷ §ÀÍõ ¾Á¢ú ÁðΧÁ ¾Á¢ú, ÁüÈÅ÷¸Ù¨¼Â ¾Á¢ú µð¨¼ ±ýÚ ÜÈÓÊÔÁ¡?
Ü÷óÐ ¸ÅÉ¢ò¾¡ø, ¾Á¢ú Á¢¨¼Âí¸Ç¢ø µÃ¢Õ ÅÌôÀ¡÷ ÁðΧÁ ÓýÉ¢ýÚ, ÁüÈÅ÷ Àí¸Ç¢ôÒì ̨Èž¡ø, ¾Á¢ú ÀüȢ ´ÕÅ¢¾ µÃî º¢ó¾¨É ±íÌõ ÀÃÅ¢ ÅÕ¸¢ÈÐ ±ýÚ ÒâÔõ. þ¨¾ Á¡üÈ §ÅñÎÁ¡É¡ø, Àø§ÅÚ Å¢¾Á¡É Áì¸Ùõ ¾í¸û Àí¸Ç¢ô¨Àî ¦ºö ÓýÅçÅñÎõ. Á¨ÈÅ¡¸ ¿ÁìÌû§Ç ÀÆí¸¨¾¸û §ÀÍž¢ø À¦ɡýÈ¢ø¨Ä. Åð¼¡Ã ÅÆì̸Ùõ, ¿øÄ À¨Æ þÄ츢 ÅÆì̸Ùõ ÀÃÅÄ¡¸ §ÅñÎõ. ÀÊì¸¢È º¢ó¾¨É ܼ§ÅñÎõ.
þí§¸ º¢Ãò¨¾, ÁüÚõ ¦¾¡¼÷Ò¨¼Â ¦º¡ü¸¨Çô ÀüÈ¢î ÍÕì¸Á¡¸î ¦º¡øÄ ÓüÀθ¢§Èý. þ¨Å ±øÄ¡§Á ¦À¡Õóоø ±ýÈ ¦À¡Ð¨Áì ¸Õò¾¢ý ÅƢ¡¸ì ¸¢Ç÷ó¾¨Å. «È¢× ÀüȢ º¢ó¾¨É¸û ±øÄ¡§Á ¦À¡ÕóО¢ø ¾¡ý ¦¾¡¼íÌõ.
¾Á¢Æ¢ø «ñϾø ±ýÀÐ ¦¿Õí¸¢ ÅÕ¾ø ±ýÚõ, ¦À¡Õóоø ±ýÚõ ¦À¡ÕðÀ¡Î ¦¸¡ûÙõ. ¦À¡Õóоø ±ýÀÐ þýÛõ ¬ÆÁ¡¸ô ¦À¡ÕóÐõ §À¡Ð ÀüÚ¾ø ±ýÚ ¬Ìõ. «ñϾĢý ÅøÄ¢Éò ¾¢Ã¢Å¡É «ðξø ±ýÀÐ ´ðξ¨Äì ÌÈ¢ìÌõ. «ñϾĢý ¾¢Ã¢À¡É ¯ñϾÖõ ±ñϾÖõ ܼô ¦À¡Õóо¨Ä§Â ÌÈ¢ìÌõ. ¯ûپĢý ¦ÁøÄ¢Éò ¾¢Ã¢× ¯ñϾø. ¯ûÙ¸¢ýÈ ¦ºÂ¨Äî ¦ºöÅÐ ¯ûÇõ. ´Õ ¦À¡Õ¨Çô ÀüÈ¢ô «§¾¡Î ¯ûÇò¾¢ø ¦À¡Õóо§Ä ±ñϾø. ±ñϾĢý ¦ÀÂ÷¡ø ±ñ½õ. ¯û>«û>«È¢>«È¢× ±ýÚõ þÐ þý¦É¡Õ ¯ÕÅõ ¦¸¡ûÙõ.
þ§¾ §À¡Ä ÓýÛ¾ø ±ýÀÐõ ¦À¡Õóо§Ä. ÓýÛ¾ø Áý۾ġöò ¾¢Ã¢óÐ ÁÉõ ±ýÈ ¦ÀÂ÷¡ø¨Ä ¯ÕÅ¡ìÌõ. ÁýÛ¾ø Á¡Û¾ø ±ýÚõ ŢâÔõ. Á¸Ã/¿¸Ãô §À¡Ä¢Â¢ø ÓýÛ¾ø Ñý۾ġÌõ. ÑýÛ¾ø>ÑÛ¾ø>Ѩɾø>¿¢¨É¾ø ±ýÚ ¿¢¨É× ±ýÛõ ¦ÀÂ÷¡ø¨Ä ¯ÕÅ¡ìÌõ.
¸ûÙ¾ø ±ýÀÐõ Üξø, ¦À¡Õó¾ø ±ýÈ ¦À¡ÕðÀ¡Î¸¨Çì ¸¡ðÎõ. ¸û ±ýÛõ ¦ÀÂ÷ Àý¨Á Ţ̾¢Â¡ÅÐ Üð¼ô ¦À¡ÕÇ¢ø ¾¡ý. Ìø>Ìû>¸û>¸Õ>¸ÕÐ = ¿¢¨É; ¸ÕÐ>¸ÕòÐ
´ýÚ¾ø ±ýÀÐõ ¦À¡Õóо§Ä; ´ýÚ¾§Ä µ÷¾Ä¡Ìõ; µ÷¾ø>µ÷¨Á = ¿¢¨É×; µ÷¨Á ±ýÈ ¦º¡ø Á¨Ä¡Çò¾¢ø þýÚõ ¿¢¨É¨Å ¯½÷òÐõ ¦º¡ø.
ÐýÛ¾ø ±ýÀÐõ ¦À¡Õóо§Ä; ÐýÛ¾ø>¾ýÛ¾ø>¾¡Éõ = ¦À¡Õó¾¢ ´Õ ¿¢¨Ä¢ø ¿¢üÈø; ¾¡Éõ ż¦Á¡Æ¢ô ÀÖì¸Ä¢ø ò¡Éõ ¬Ìõ. þРż¦Á¡Æ¢î ¦º¡ø ±ý§È ¿õÁ¢ø ÀÄ÷ ±ñ½¢ì ¦¸¡ñÎ þÕ츢§È¡õ. þø¨Ä. «ÊôÀ¨¼ Å¢¨É¡ø ¾Á¢Æ¢ø ¾¡ý ¯ñÎ.
¸ùÅ¢ì ¦¸¡ûÅÐ ±ýÀÐ ÀüÚ¾ø. ¸ù×õ ¦ºÂÄ¢ø þÕóÐ À¢Èó¾ ¦ÀÂ÷¡ø ¸ÅÉõ; «¾¡ÅÐ ÀüÈ¢ì ¦¸¡ûÙõ ¿¢¨Ä.
þ§¾ À¡½¢Â¢ø Íû>¦ºû>¦ºû+Ð>¦ºðÎ>¦ºòÐ>º¢òÐ ±ýÚ ±Øó¾ ¦º¡ø§Ä ¸ÕòÐ, ¸Õ¾¢Â¨¾ «¨¼Ôõ ¾¢Èõ, «È¢×ô ¦À¡Õû ±ýÈ ¦À¡ÕðÀ¡Î¸¨Çì ¸¡ðÎõ. º¢ò¾¢ø À¢Èó¾Ð º¢ó¾¨É; º¢ò¨¾î ¦ºöÔõ ¸ÕÅ¢ º¢ò¾õ ±ýÛõ ÁÉõ; º¢ò¾¢ý «ó¾õ (=ÓÊ×) º¢ò¾¡ó¾õ; º¢ò¾¢ý ¿£ð¼õ º¢ò¨¾. «¨¾ ż¦Á¡Æ¢ô ÀÎò¾¢ îÃò¨¾ ±ý¸¢§È¡õ. øÃõ þôÀÊ ¯û§Ç ѨÆÅРż¦Á¡Æ¢ô ÀÖì¸Ä¢ø ¯ûû ´Õ À¡½¢.
«ýÒ, Àò¾¢ (= ÀüȢ즸¡ûÇø), ¿õÀ¢ì¨¸, Å¢ÕôÀõ, °üÈõ (= ÀüÚ째¡Î), «¨ºÅ¢ýÈ¢ ¿¢üÈø, «È¢× ±ýÈ ¦À¡ÕðÀ¡Î¸¨Çî º¢ò¨¾ ±ýÈ ¦º¡ø ÌȢ츢ÈÐ.
¦À¡ÐÅ¡¸ò ¾Á¢úî ¦º¡ü¸Ç¢ý ¬Æò¨¾ «È¢Â¡Áø §Áõ§À¡ì¸¡¸ô ÒâóÐ ¦¸¡ñÎ, ¾¡Ç¢¨¸ ¬º¢Ã¢Â÷¸û "¾Á¢Æ¢ø þ¨¾î ¦º¡øÄ ÓÊ¡Ð, «¨¾î ¦º¡øÄ ÓÊ¡Ð" ±ýÚ ¯¨ÃôÀÐ ÌÕ¼ý ¡¨É¨Âò ¾¼Å¢ô À¡÷ôÀÐ §À¡ø ¾¡ý.
«ýÒ¼ý,
þáÁ.¸¢.
Subscribe to:
Posts (Atom)