Tuesday, April 12, 2005

தமிழாசிரியர்களும், தமிழில் அறிவியற் சிந்தனையும்.

ஒருமுறை பெரிய எழுத்தாளர் ஒருவர் (அவர் யார் என்பது ௾ப்போது முகமையான செய்தி அல்ல), தமிழாசிரியர்களின் பழம்பெருமைப் போக்கால் தான் தமிழில் அறிவியற் சிந்தனை வளரவே இல்லை என்று ஒரு மடற் குழு உரையாட்டில் சொன்னார். அவருக்கு விடை சொல்லும் முகமாக எழுதத் தொடங்கி, ஒரு பாதி விடையிறுத்த நான் பிறகு வேறு வேலைகளில் ஆழ்ந்து போனதால், பின்னால் தொடராமலே போய்விட்டேன். இப்படி விவாதம் விட்டுப் போனது எனக்குப் பலமுறை நடந்திருக்கிறது. அது என்னுடைய குறை என்றும் உணர்ந்திருக்கிறேன். இப்பொழுது தமிழாசிரியர்கள் மேல் எனக்கிருக்கும் குறையையும், அதே நேரத்தில் இன்றையத் தமிழில் அறிவியல் சிந்தனை குறைந்து இருப்பதற்கு அவர்களைச் சொல்லுவதில் பொருளில்லை என்றும் சொல்ல முற்படுகிறேன்.

1960 களில் இருந்து பல தமிழாசிரியர்களை மிக நெருங்கிப் பார்த்தவன் நான். அப்பொழுது அவர்கள் கிட்டத்தட்ட ஓர் இயக்கமாகவே இருந்தார்கள். அவர்கள் சொல்லுக்கு தமிழக ஊர்கள் எங்கிலும் ஒரு மதிப்பு இருந்தது. "தமிழய்யா சொல்லுக்கு மறு பேச்சிலை" என்ற உணர்வு அப்பொழுது மாநிலம் எங்கும் விரிந்து கிடந்தது. 1967 -ல் ஒரு பெரும் அரசியல் மாற்றத்தைக் கொண்டு வர (அது இன்றைக்கு விழலாய்ப் போனது இன்னொரு புலனம்.) அன்றைய மாணவர்களோடு, அவர்களும் ஒரு காரணமாய் இருந்தார்கள். இன்றோ பெரும்பாலும் தமிழசிரியர்கள் மதிப்பிழந்து தமிழ்த் திரைப்படம், தாளிகைகள், மிடையங்கள் ஆகிய எல்லாவற்றிலும் கேலிப் பொருளராய் ஆகி விட்டார்கள். மதிப்பிழந்தவர்கள் சொல்லுவது குமுகாயத்தில் எடுபடுமா, என்ன?

இன்றையத் திராவிட மொழி ஆய்வாளர்கள், குறிப்பாகத் தமிழ் மொழி ஆய்வாளர்கள், கடினமான செயல்களில் ஈடுபடாமல் மேம்போக்காக, அரைத்த மாவையே அரைத்துக் கொண்டும், தமிழாசிரியர்கள் பட்டிமன்றம், கவியரங்கம், சமயவுரைகள், தமிழ்/தமிழர் புகழ் பாடுவது என மிக எளிதான காரியங்களையே செய்து கொண்டிருக்கிறார்கள். அதில் ஒரு சிறிய பான்மையினர் சம்பாரிக்கும் பணத்தைக் குட்டிபோட வைப்பதிலும் குறியாக இருக்கிறார்கள். இவர்களுக்குத் தமிழ் என்பது பணம் சம்பாரிக்க ஒருவழி.

இத்தகைய செயல்களைச் செய்யக் கூடாது என நான் முற்றிலும் சொல்ல மாட்டேன்; மிடையக்காரர்கள் செய்யும் போது, தமிழாசிரியர்களும் தமிழை வைத்துப் பிழைப்பதில் தவறு இல்லை. ஆனால், தமிழாசிரியர்களில் 90 விழுக்காட்டுக்கும் மேற்பட்டோர் இதைத் தான் செய்கிறார்கள். அதன் விளைவாக, குமுகாயம், வரலாறு, தமிழ் இலக்கியம், தமிழை முன்னெடுத்துச் செல்வது, தமிழை இந்தக் கால ஓட்டத்திற்கு ஏந்தாக உரம் கொடுப்பது, புதிய சொற்களை, புதிய இயலுமைகளை (possibilities), புதிய பார்வைகளை, மறுபார்வைகளை கொண்டுதருவது போன்றவற்றைத் தமிழ் ஆசிரியர்கள் அல்லாதோர் - குறிப்பாக வரலாற்றாளர்கள், அறிவியலாளர்கள், பொறியியலாளர்கள், வழக்குரைஞர்கள் ஆகிய இன்ன பிறர் தான் தங்களுக்கு உள்ள ஆர்வங் காரணமாய்ச் செய்கிறார்களே ஒழியத் தமிழாசிரியர்கள் செய்வது இல்லை. அப்படியானால் mainstream tamilogists - where are they? இந்தக் கேள்விதான் கடந்த 30 ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக இருக்கிறது.

இன்னொரு குறையையும் சொல்ல வேண்டும். இன்றையத் தமிழாசிரியர்களின் ஒற்றைப் பரிமானம். 30/40 ஆண்டுகளுக்கு முன் இருந்த தமிழ் ஆய்வாளர்கள் குறைந்தது மூன்று ,நான்கு (குறிப்பாகத் திராவிட) மொழிகளிலாவது தேர்ச்சி பெற்றிருந்தனர். இன்றைக்கு உள்ள கல்லூரித் தமிழாசிரியரோ தமிழை மட்டுமே அறிந்து (ஆங்கிலம் கூடச் சரியாக அறியாமல்) பிழைப்பை ஓட்டிவிட முடியும். இதற்கு மாறாக, இன்றைக்கும் ஐரோப்பிய நாடுகளில் ஒரு மொழிப் பேராசிரியர் தன் மொழி தவிர்த்து இன்னும் நாலைந்து மொழிகளாவது தெரிந்திருப்பார். இதே போல பள்ளித் தமிழாசிரியரும் மொழியறிவில் குறைந்தே காணப்படுகிறார். வெறுமே பாடங்களைப் படித்து மதிப்பெண் எடுக்கவைக்கும் வேலையில் தன்னை ஆட்படுத்திக் கொள்ளுகிறார்.

ஒரு சமயம் திரு. தமிழண்ணல் சூரியத் தொலைக் காட்சியில் 'வணக்கம் தமிழகம்' என்ற பகுதியில் சொன்னார்: தொல்காப்பியத்தில் M.Phil பட்டம் வாங்கிய ஒருவர், தமிழண்ணல் வீட்டில் தொல்காப்பியப் பொத்தகம் முழுதாய் இருந்ததைக் கண்டு வியந்து போனாராம். தமிழண்ணல் அவரிடம் கேட்டாராம்: "இதில் என்ன வியப்பு? உங்கள் வீட்டிலும் இருக்கும் அல்லவா? அல்லது நூலகத்தில் பார்த்திருப்பீர்கள் தானே?" என்றாராம். அந்த இளம் ஆய்வியல் பட்டம் பெற்றவர் இல்லை என்று சொல்ல, "அது எப்படித் தொல்காப்பியத்தைப் பாராமலே தொல்காப்பியத்தில் ஆய்வு செய்தீர்கள்?" என்று தமிழண்ணல் கேட்டாராம். "அதெல்லாம் மற்றவர் உரைகள், நூல்கள் ஆகியவற்றைப் பார்த்துச் செய்தது" என்றாராம் ஆய்வு செய்து பட்டம் வாங்கியவர். எப்படி இருக்கிறது கதை? மூலத்தைப் பார்க்காமலேயே, ஆய்வு செய்யும் அழகு இன்று பலரிடம் இருக்கிறது. எல்லாம் இரண்டாம் நிலை, மூன்றாம் நிலை உசாத்துணை(reference) நூல்களை வைத்தே ஆய்வேடுகள் எழுதிவிடுகிறார்கள். (காட்டாக சிலப்பதிகாரத்திற்கு உ.வே.சா.வின் பதிப்பையோ, வேங்கடசாமி நாட்டாரின் உரையையோ படித்தவர்கள், தமிழாசிரியரில் 15 % விழுக்காடு தேறுமா என்பது கேள்விக் குறி)

தமிழில் ஆய்வு செய்வது என்பது இன்றைக்கெல்லாம் "கம்பனில் ஆறுகள்", "ஜெய காந்தனின் சமுதாயப் பார்வை", "பாரதிராஜாவின் திரைப் படத்தில் மண்வாசனை" என எளிதான அகத்தீடுகளைப் (subjects) பற்றி மட்டுமே செய்வது என்றாகி விட்டது. (உடனே இந்தத் தலைப்புக்களில் ஆய்வு செய்யக்கூடாது என்று நான் சொல்லுவதாக எண்ணிவிடாதீர்கள். செய்யலாம், ஆனால் செய்யும் முறையில் தான் கேள்வி.) அத்தகைய தலைப்புக்களிலும் இவர்கள் எழுதும் ஆய்வு நூல்கள், "அவர் அது சொன்னார், இவர் இது சொன்னார் ....." என்று ஒரே அடியாக மேற்கோள்களை எடுத்துச் சொல்வதாக இருக்குகிறதே ஒழிய, "இவர்கள் என்ன சொல்ல வருகிறார்கள்?" - என்று அவற்றின் உட்பொருளைச் சுருக்கி பொதுயீடாக (objective) கடைசி வரைக்கும் ஒன்றும் சொல்லுவதில்லை. ஆய்வுப் பொத்தகத்தின் முடிவில், "இதனால் என்ன தெரிகிறது?" என்று தொடங்கி முன்னவர்கள் சொன்னதையே, மீண்டும் தொகுத்துச் சொல்லி இப்பொழுது ஆய்வு செய்கிறவர் மங்களம் பாடி விடுவார். மொத்தத்தில், இது ஓர் ஆய்வுப் பொத்தகமா என்று நமக்கே அந்த ஆய்வேட்டை ஏற்றுக் கொண்ட பல்கலைக் கழகத்தின் தரத்தின் மேல் ஐயம் வந்து விடும். "தமிழாய்வுக்கு என்னய்யா செய்தீர்கள்?" என்றால் நாம் பெறுவது பெருத்த ஏமாற்றம் தான். பெரும்பாலான ஆய்வுகள் மிசையில் செய்யும் ஆய்வுகளாகவே இருக்கின்றன. தமிழைத் தவிர்த்து, இன்னொரு துறையை ஒட்டினாற்போல (தொல்லியல், கல்வெட்டியல், வரலாறு, நாணயவியல், அறிவியல், பொருளியல், குமுகவியல், மருத்துவம், இப்படி ஏதோ ஒன்றுடன் இணைந்தாற்போல) ஆய்வுகளை எடுக்கவே தமிழாசிரியர்கள் தயங்குகிறார்கள். வள்ளுவர் நூலின் சானன் உட்திரிவு (Shannon's entropy) என்ன? அதை சங்க கால உட் திரிவோடு பொருத்தி, மற்ற பதிணெண் கணக்கு நூல்களோடு ஒப்பிட்டு வள்ளுவன் காலத்தைச் சொல்ல முடியுமா? இதெல்லாம் தமிழாசிரியர்கள் ஆய்வுக்குத் தொடர்பே இல்லாததாய் இருக்கிறது.

தமிழாசிரியர்கள் பற்றிய நம் ஏக்கத்தை எழுதத் தொடங்கினால் அதற்கு முடிவில்லை. ஏன், நம்முடைய தமிழ் இணையத்திலே தமிழாசிரியர்கள் எத்தனை பேர் இருக்கிறார்கள்? எனக்குச் சரியாகச் சொல்லத் தெரியவில்லை. மொழிவல்லுநர் இங்கு நம்முடன் கூட இருந்தால் தானே நாம் கலைச்சொல் ஆக்குவது சரியா என்று மொழிப்பார்வையில் சொல்ல முடியும். (நான் அவ்வப்போது கலைச்சொல் பற்றிப் பேசுவது ஒருவகையில் ஆலையில்லா ஊருக்கு இலுப்பைப்பூச் சர்க்கரையோ என்ற எண்ணம் கூட எனக்கு பல நேரங்களில் எழுவதுண்டு.)

எல்லோரையும் போல, வாழ்க்கைப் பட்டம் அலைக்கழித்ததால், அதிலிருந்து மீள முடியாமல், நொய்ந்து போய், தங்களுக்கு என்று இருந்த வரலாற்று உணர்வுப் பொறுப்பை விட்டுத் தொலைத்து, நாட்டுப் புறங்களில் அவர்களுக்கு இயற்கையாய்க் கிடைத்த தலைமைப் பொறுப்பில் இருந்தும் விலகிப் போனவர்கள் தமிழாசிரியர்கள். அதே பொழுது, தமிழ்நாட்டிலே தமிழ் அழிந்து போய்விடுமோ என்ற இன்றைய நிலைக்கு அவர்கள் காரணிகளே அல்லர் என்று தான் நான் உணருகிறேன். பொறுப்பு நம் எல்லோருக்கும் இருக்கும் போது, நாம் தப்பித்துக் கொண்டு, நம்மில் நொய்ந்தவரை அடையாளம் காட்டி "அவரை அடியுங்கள்" என்று மற்றவர்க்குச் சொல்லுவது எந்த வகையில் ஞாயம் ஆகும்?

தமிழாசிரியர்களா, தமிழில் அறிவியல் பற்றிப் பேசுகிறார்கள்? நானறிந்த வரை கிடையவே கிடையாது. வெறும் நிழல்களோடு, வெத்து வேட்டுக்களோடு, பூஞ்சையானவர்களோடு பொருதப் பார்ப்பதில் பொருளில்லை என்று தான் நான் சொல்ல முடியும். அந்த எழுத்தாளர் பொருத வேண்டியது நம்மைப் போன்று படித்த தமிழர்களுடன்; தமிங்கிலர் என ஆனவர்களுடன்; வெறுமே நெட்டுருப் போட்டு பன்னிரண்டாம் வகுப்பு வரை ஒப்பேற்றும் பாடத் திட்டத்தை உருவாக்கியவர்களுடன்; கல்வி அதிகாரிகளுடன்; அறியாமை நிறைந்த பெற்றோர்களுடன். இவர்கள் தான் தமிழில் அறிவியல் சிந்தனையை வளர விடாமல் செய்கிறவர்களே ஒழிய, தமிழாசிரியர்கள் அல்ல. கொண்டுவந்த பொருளை இருளில் எங்கோ தொலைத்துவிட்டு வெளிச்சத்தில் தேடி அங்கிருந்தவரை அடையாளம் காண்பிக்கும் முறை சரியானதல்ல. தமிழாசிரியர்கள் இன்றைய நிலையில் நுணுக்கிலும் நுணுக்கு. பள்ளிக் கணக்கில் அவர்கள் ஒரு பொருட்டே அல்ல.

ஆனையை விட்டுப் பூனையை நொந்து என்ன பலன்?

அன்புடன்,
இராம.கி.

In TSCII:

¾Á¢Æ¡º¢Ã¢Â÷¸Ùõ, ¾Á¢Æ¢ø «È¢Å¢Âü º¢ó¾¨ÉÔõ.

´ÕÓ¨È ¦Àâ ±Øò¾¡Ç÷ ´ÕÅ÷ («Å÷ ¡÷ ±ýÀÐ þô§À¡Ð Ó¸¨ÁÂ¡É ¦ºö¾¢ «øÄ), ¾Á¢Æ¡º¢Ã¢Â÷¸Ç¢ý ÀÆõ¦ÀÕ¨Áô §À¡ì¸¡ø ¾¡ý ¾Á¢Æ¢ø «È¢Å¢Âü º¢ó¾¨É ÅÇçŠþø¨Ä ±ýÚ ´Õ Á¼ü ÌØ ¯¨Ã¡ðÊø ¦º¡ýÉ¡÷. «ÅÕìÌ Å¢¨¼ ¦º¡øÖõ Ó¸Á¡¸ ±Ø¾ò ¦¾¡¼í¸¢, ´Õ À¡¾¢ Å¢¨¼Â¢Úò¾ ¿¡ý À¢ÈÌ §ÅÚ §Å¨Ä¸Ç¢ø ¬úóÐ §À¡É¾¡ø, À¢ýÉ¡ø ¦¾¡¼Ã¡Á§Ä §À¡öÅ¢ð§¼ý. þôÀÊ Å¢Å¡¾õ Å¢ðÎô §À¡ÉÐ ±ÉìÌô ÀÄÓ¨È ¿¼ó¾¢Õ츢ÈÐ. «Ð ±ýÛ¨¼Â Ì¨È ±ýÚõ ¯½÷ó¾¢Õ츢§Èý. þô¦À¡ØÐ ¾Á¢Æ¡º¢Ã¢Â÷¸û §Áø ±É츢ÕìÌõ ̨ȨÂÔõ, «§¾ §¿Ãò¾¢ø þý¨ÈÂò ¾Á¢Æ¢ø «È¢Å¢Âø º¢ó¾¨É ̨ÈóÐ þÕôÀ¾üÌ «Å÷¸¨Çî ¦º¡øÖž¢ø ¦À¡ÕÇ¢ø¨Ä ±ýÚõ ¦º¡øÄ ÓüÀθ¢§Èý.

1960 ¸Ç¢ø þÕóÐ ÀÄ ¾Á¢Æ¡º¢Ã¢Â÷¸¨Ç Á¢¸ ¦¿Õí¸¢ô À¡÷ò¾Åý ¿¡ý. «ô¦À¡ØÐ «Å÷¸û ¸¢ð¼ò¾ð¼ µ÷ þÂì¸Á¡¸§Å þÕó¾¡÷¸û. «Å÷¸û ¦º¡øÖìÌ ¾Á¢Æ¸ °÷¸û ±í¸¢Öõ ´Õ Á¾¢ôÒ þÕó¾Ð. "¾Á¢Æö¡ ¦º¡øÖìÌ ÁÚ §À¨Ä" ±ýÈ ¯½÷× «ô¦À¡ØÐ Á¡¿¢Äõ ±íÌõ ŢâóÐ ¸¢¼ó¾Ð. 1967 -ø ´Õ ¦ÀÕõ «Ãº¢Âø Á¡üÈò¨¾ì ¦¸¡ñÎ Åà («Ð þý¨ÈìÌ Å¢ÆÄ¡öô §À¡ÉÐ þý¦É¡Õ ÒÄÉõ.) «ý¨È Á¡½Å÷¸§Ç¡Î, «Å÷¸Ùõ ´Õ ¸¡Ã½Á¡ö þÕó¾¡÷¸û. þý§È¡ ¦ÀÕõÀ¡Öõ ¾Á¢Æº¢Ã¢Â÷¸û Á¾¢ôÀ¢ÆóÐ ¾Á¢úò ¾¢¨ÃôÀ¼õ, ¾¡Ç¢¨¸¸û, Á¢¨¼Âí¸û ¬¸¢Â ±øÄ¡ÅüÈ¢Öõ §¸Ä¢ô ¦À¡ÕÇáö ¬¸¢ Å¢ð¼¡÷¸û. Á¾¢ôÀ¢Æó¾Å÷¸û ¦º¡øÖÅÐ ÌÓ¸¡Âò¾¢ø ±ÎÀÎÁ¡, ±ýÉ?

þý¨ÈÂò ¾¢Ã¡Å¢¼ ¦Á¡Æ¢ ¬öÅ¡Ç÷¸û, ÌÈ¢ôÀ¡¸ò ¾Á¢ú ¦Á¡Æ¢ ¬öÅ¡Ç÷¸û, ¸ÊÉÁ¡É ¦ºÂø¸Ç¢ø ®ÎÀ¼¡Áø §Áõ§À¡ì¸¡¸, «¨Ãò¾ Á¡¨Å§Â «¨ÃòÐì ¦¸¡ñÎõ, ¾Á¢Æ¡º¢Ã¢Â÷¸û ÀðÊÁýÈõ, ¸Å¢ÂÃí¸õ, ºÁÂרøû, ¾Á¢ú/¾Á¢Æ÷ Ò¸ú À¡ÎÅÐ ±É Á¢¸ ±Ç¢¾¡É ¸¡Ã¢Âí¸¨Ç§Â ¦ºöÐ ¦¸¡ñÊÕ츢ȡ÷¸û. «¾¢ø ´Õ º¢È¢Â À¡ý¨Á¢É÷ ºõÀ¡Ã¢ìÌõ À½ò¨¾ì ÌðʧÀ¡¼ ¨ÅôÀ¾¢Öõ ÌȢ¡¸ þÕ츢ȡ÷¸û. þÅ÷¸ÙìÌò ¾Á¢ú ±ýÀÐ À½õ ºõÀ¡Ã¢ì¸ ´ÕÅÆ¢.

­ò¾¨¸Â ¦ºÂø¸¨Çî ¦ºöÂì ܼ¡Ð ±É ¿¡ý ÓüÈ¢Öõ ¦º¡øÄ Á¡ð§¼ý; Á¢¨¼Â측Ã÷¸û ¦ºöÔõ §À¡Ð, ¾Á¢Æ¡º¢Ã¢Â÷¸Ùõ ¾Á¢¨Æ ¨ÅòÐô À¢¨ÆôÀ¾¢ø ¾ÅÚ þø¨Ä. ¬É¡ø, ¾Á¢Æ¡º¢Ã¢Â÷¸Ç¢ø 90 Å¢Ø측ðÎìÌõ §ÁüÀ𧼡÷ þ¨¾ò ¾¡ý ¦ºö¸¢È¡÷¸û. «¾ý Å¢¨ÇÅ¡¸, ÌÓ¸¡Âõ, ÅÃÄ¡Ú, ¾Á¢ú þÄ츢Âõ, ¾Á¢¨Æ Óý¦ÉÎòÐî ¦ºøÅÐ, ¾Á¢¨Æ þó¾ì ¸¡Ä µð¼ò¾¢üÌ ²ó¾¡¸ ¯Ãõ ¦¸¡ÎôÀÐ, Ò¾¢Â ¦º¡ü¸¨Ç, Ò¾¢Â þÂÖ¨Á¸¨Ç (possibilities), Ò¾¢Â À¡÷¨Å¸¨Ç, ÁÚÀ¡÷¨Å¸¨Ç ¦¸¡ñξÕÅÐ §À¡ýÈÅü¨Èò ¾Á¢ú ¬º¢Ã¢Â÷¸û «øÄ¡§¾¡÷ - ÌÈ¢ôÀ¡¸ ÅÃÄ¡üÈ¡Ç÷¸û, «È¢Å¢ÂÄ¡Ç÷¸û, ¦À¡È¢Â¢ÂÄ¡Ç÷¸û, ÅÆį̀û÷¸û ¬¸¢Â ­ýÉ À¢È÷ ¾¡ý ¾í¸ÙìÌ ¯ûÇ ¬÷Åí ¸¡Ã½Á¡öî ¦ºö¸¢È¡÷¸§Ç ´Æ¢Âò ¾Á¢Æ¡º¢Ã¢Â÷¸û ¦ºöÅÐ þø¨Ä. «ôÀÊ¡ɡø mainstream tamilogists - where are they? þó¾ì §¸ûÅ¢¾¡ý ¸¼ó¾ 30 ¬ñθÙìÌõ §ÁÄ¡¸ þ­Õ츢ÈÐ.

þý¦É¡Õ ̨ȨÂÔõ ¦º¡øÄ §ÅñÎõ. þý¨ÈÂò ¾Á¢Æ¡º¢Ã¢Â÷¸Ç¢ý ´ü¨Èô ÀâÁ¡Éõ. 30/40 ¬ñθÙìÌ Óý þÕó¾ ¾Á¢ú ¬öÅ¡Ç÷¸û ̨Èó¾Ð ãýÚ, ¿¡ýÌ (ÌÈ¢ôÀ¡¸ò ¾¢Ã¡Å¢¼) ¦Á¡Æ¢¸Ç¢Ä¡ÅÐ §¾÷ ¦ÀüÈ¢Õó¾É÷. þý¨ÈìÌ ¯ûÇ ¸øæâò ¾Á¢Æ¡º¢Ã¢Â§Ã¡ ¾Á¢¨Æ ÁðΧÁ «È¢óÐ (¬í¸¢Äõ Ü¼î ºÃ¢Â¡¸ «È¢Â¡Áø) À¢¨Æô¨À µðÊÅ¢¼ ÓÊÔõ. ­¾üÌ Á¡È¡¸, þý¨ÈìÌõ ³§Ã¡ôÀ¢Â ¿¡Î¸Ç¢ø ´Õ ¦Á¡Æ¢ô §ÀẢâÂ÷ ¾ý ¦Á¡Æ¢ ¾Å¢÷òÐ þýÛõ ¿¡¨ÄóÐ ¦Á¡Æ¢¸Ç¡ÅÐ ¦¾Ã¢ó¾¢ÕôÀ¡÷. þ§¾ §À¡Ä ÀûÇ¢ò ¾Á¢Æ¡º¢Ã¢ÂÕõ ¦Á¡Æ¢ÂȢŢø ̨Èó§¾ ¸¡½ôÀθ¢È¡÷. ¦ÅÚ§Á À¡¼í¸¨Çô ÀÊòÐ Á¾¢ô¦Àñ ±Î츨ÅìÌõ §Å¨Ä¢ø ¾ý¨É ¬ðÀÎò¾¢ì ¦¸¡ûÙ¸¢È¡÷.

´Õ ºÁÂõ ¾¢Õ. ¾Á¢Æñ½ø ÝâÂò ¦¾¡¨Äì ¸¡ðº¢Â¢ø 'Žì¸õ ¾Á¢Æ¸õ' ±ýÈ À̾¢Â¢ø ¦º¡ýÉ¡÷: ¦¾¡ø¸¡ôÀ¢Âò¾¢ø M.Phil Àð¼õ Å¡í¸¢Â ´ÕÅ÷, ¾Á¢Æñ½ø Å£ðÊø ¦¾¡ø¸¡ôÀ¢Âô ¦À¡ò¾¸õ Óؾ¡ö þÕó¾¨¾ì ¸ñΠŢÂóÐ §À¡É¡Ã¡õ. ¾Á¢Æñ½ø «Åâ¼õ §¸ð¼¡Ã¡õ: "þ¾¢ø ±ýÉ Å¢ÂôÒ? ¯í¸û Å£ðÊÖõ þÕìÌõ «øÄÅ¡? «øÄÐ áĸò¾¢ø À¡÷ò¾¢ÕôÀ£÷¸û ¾¡§É?" ±ýȡáõ. «ó¾ þÇõ ¬öÅ¢Âø Àð¼õ ¦ÀüÈÅ÷ þø¨Ä ±ýÚ ¦º¡øÄ, "«Ð ±ôÀÊò ¦¾¡ø¸¡ôÀ¢Âò¨¾ô À¡Ã¡Á§Ä ¦¾¡ø¸¡ôÀ¢Âò¾¢ø ¬ö× ¦ºö¾£÷¸û?" ±ýÚ ¾Á¢Æñ½ø §¸ð¼¡Ã¡õ. "«¦¾øÄ¡õ ÁüÈÅ÷ ¯¨Ã¸û, áø¸û ¬¸¢ÂÅü¨Èô À¡÷òÐî ¦ºö¾Ð" ±ýȡáõ ¬ö× ¦ºöÐ Àð¼õ Å¡í¸¢ÂÅ÷. ±ôÀÊ þÕ츢ÈÐ ¸¨¾? ãÄò¨¾ô À¡÷측Á§Ä§Â, ¬ö× ¦ºöÔõ «ÆÌ þýÚ ÀÄâ¼õ þÕ츢ÈÐ. ±øÄ¡õ þÃñ¼¡õ ¿¢¨Ä, ãýÈ¡õ ¿¢¨Ä ¯º¡òШ½(reference) áø¸¨Ç ¨Åò§¾ ¬ö§Åθû ±Ø¾¢Å¢Î¸¢È¡÷¸û. (¸¡ð¼¡¸ º¢ÄôÀ¾¢¸¡Ãò¾¢üÌ ¯.§Å.º¡.Å¢ý À¾¢ô¨À§Â¡, §Åí¸¼º¡Á¢ ¿¡ð¼¡Ã¢ý ¯¨Ã¨Â§Â¡ ÀÊò¾Å÷¸û, ¾Á¢Æ¡º¢Ã¢Ââø 15 % Å¢Ø측Π§¾ÚÁ¡ ±ýÀÐ §¸ûÅ¢ì ÌÈ¢)

¾Á¢Æ¢ø ¬ö× ¦ºöÅÐ ±ýÀÐ þý¨È즸øÄ¡õ "¸õÀÉ¢ø ¬Ú¸û", "¦ƒÂ ¸¡ó¾É¢ý ºÓ¾¡Âô À¡÷¨Å", "À¡Ã¾¢Ã¡ƒ¡Å¢ý ¾¢¨Ãô À¼ò¾¢ø ÁñÅ¡º¨É" ±É ±Ç¢¾¡É «¸ò¾£Î¸¨Çô (subjects) ÀüÈ¢ ÁðΧÁ ¦ºöÅÐ ±ýÈ¡¸¢ Å¢ð¼Ð. (¯¼§É þó¾ò ¾¨ÄôÒì¸Ç¢ø ¬ö× ¦ºöÂìܼ¡Ð ±ýÚ ¿¡ý ¦º¡øÖž¡¸ ±ñ½¢Å¢¼¡¾£÷¸û. ¦ºöÂÄ¡õ, ¬É¡ø ¦ºöÔõ ӨȢø ¾¡ý §¸ûÅ¢.) «ò¾¨¸Â ¾¨ÄôÒì¸Ç¢Öõ þÅ÷¸û ±ØÐõ ¬ö× áø¸û, "«Å÷ «Ð ¦º¡ýÉ¡÷, þÅ÷ þÐ ¦º¡ýÉ¡÷ ....." ±ýÚ ´§Ã «Ê¡¸ §Áü§¸¡û¸¨Ç ±ÎòÐî ¦º¡øž¡¸ þÕì̸¢È§¾ ´Æ¢Â, "þÅ÷¸û ±ýÉ ¦º¡øÄ ÅÕ¸¢È¡÷¸û?" - ±ýÚ «ÅüÈ¢ý ¯ð¦À¡Õ¨Çî ÍÕ츢 ¦À¡Ð£¼¡¸ (objective) ¸¨¼º¢ ŨÃìÌõ ´ýÚõ ¦º¡øÖž¢ø¨Ä. ¬ö×ô ¦À¡ò¾¸ò¾¢ý ÓÊÅ¢ø, "þ¾É¡ø ±ýÉ ¦¾Ã¢¸¢ÈÐ?" ±ýÚ ¦¾¡¼í¸¢ ÓýÉÅ÷¸û ¦º¡ýɨ¾§Â, Á£ñÎõ ¦¾¡ÌòÐî ¦º¡øÄ¢ þô¦À¡ØÐ ¬ö× ¦º¸¢ÈÅ÷ Áí¸Çõ À¡Ê Å¢ÎÅ¡÷. ¦Á¡ò¾ò¾¢ø, þÐ µ÷ ¬ö×ô ¦À¡ò¾¸Á¡ ±ýÚ ¿Á째 «ó¾ ¬ö§Å𨼠²üÚì ¦¸¡ñ¼ Àø¸¨Äì ¸Æ¸ò¾¢ý ¾Ãò¾¢ý §Áø ³Âõ ÅóРŢÎõ. "¾Á¢Æ¡ö×ìÌ ±ýÉö¡ ¦ºö¾£÷¸û?" ±ýÈ¡ø ¿¡õ ¦ÀÚÅÐ ¦ÀÕò¾ ²Á¡üÈõ ¾¡ý. ¦ÀÕõÀ¡Ä¡É ¬ö׸û Á¢¨ºÂ¢ø ¦ºöÔõ ¬ö׸ǡ¸§Å þÕ츢ýÈÉ. ¾Á¢¨Æò ¾Å¢÷òÐ, þý¦É¡Õ ШȨ ´ðÊÉ¡ü§À¡Ä (¦¾¡øÄ¢Âø, ¸ø¦ÅðÊÂø, ÅÃÄ¡Ú, ¿¡½ÂÅ¢Âø, «È¢Å¢Âø, ¦À¡ÕÇ¢Âø, ÌӸŢÂø, ÁÕòÐÅõ, þôÀÊ ²§¾¡ ´ýÚ¼ý þ¨½ó¾¡ü§À¡Ä) ¬ö׸¨Ç ±Î츧Š¾Á¢Æ¡º¢Ã¢Â÷¸û ¾Âí̸¢È¡÷¸û. ÅûÙÅ÷ áÄ¢ý º¡Éý ¯ð¾¢Ã¢× (Shannon's entropy) ±ýÉ? «¨¾ ºí¸ ¸¡Ä ¯ð ¾¢Ã¢§Å¡Î ¦À¡Õò¾¢, ÁüÈ À¾¢¦½ñ ¸½ìÌ áø¸§Ç¡Î ´ôÀ¢ðÎ ÅûÙÅý ¸¡Äò¨¾î ¦º¡øÄ ÓÊÔÁ¡? þ¦¾øÄ¡õ ¾Á¢Æ¡º¢Ã¢Â÷¸û ¬ö×ìÌò ¦¾¡¼÷§À þøÄ¡¾¾¡ö þÕ츢ÈÐ.

¾Á¢Æ¡º¢Ã¢Â÷¸û ÀüȢ ¿õ ²ì¸ò¨¾ ±Ø¾ò ¦¾¡¼í¸¢É¡ø «¾üÌ ÓÊÅ¢ø¨Ä. ²ý, ¿õÓ¨¼Â ¾Á¢ú þ¨½Âò¾¢§Ä ¾Á¢Æ¡º¢Ã¢Â÷¸û ±ò¾¨É §À÷ ­Õ츢ȡ÷¸û? ±ÉìÌî ºÃ¢Â¡¸î ¦º¡øÄò ¦¾Ã¢ÂÅ¢ø¨Ä. ¦Á¡Æ¢ÅøÖ¿÷ þíÌ ¿õÓ¼ý ܼ þÕó¾¡ø ¾¡§É ¿¡õ ¸¨Ä¡ø ¬ìÌÅÐ ºÃ¢Â¡ ±ýÚ ¦Á¡Æ¢ôÀ¡÷¨Å¢ø ¦º¡øÄ ÓÊÔõ. (¿¡ý «ùÅô§À¡Ð ¸¨Ä¡ø ÀüÈ¢ô §ÀÍÅÐ ´ÕŨ¸Â¢ø ¬¨Ä¢øÄ¡ °ÕìÌ þÖô¨Àôâî º÷츨ç¡ ±ýÈ ±ñ½õ ܼ ±ÉìÌ ÀÄ §¿Ãí¸Ç¢ø ±ØÅÐñÎ.)

±ø§Ä¡¨ÃÔõ §À¡Ä, Å¡ú쨸ô Àð¼õ «¨Äì¸Æ¢ò¾¾¡ø, «¾¢Ä¢ÕóÐ Á£Ç ÓÊ¡Áø, ¦¿¡öóÐ §À¡ö, ¾í¸ÙìÌ ±ýÚ þÕó¾ ÅÃÄ¡üÚ ¯½÷×ô ¦À¡Úô¨À Å¢ðÎò ¦¾¡¨ÄòÐ, ¿¡ðÎô ÒÈí¸Ç¢ø «Å÷¸ÙìÌ þÂü¨¸Â¡öì ¸¢¨¼ò¾ ¾¨Ä¨Áô ¦À¡ÚôÀ¢ø þÕóÐõ Ţĸ¢ô §À¡ÉÅ÷¸û ¾Á¢Æ¡º¢Ã¢Â÷¸û. «§¾ ¦À¡ØÐ, ¾Á¢ú¿¡ð椀 ¾Á¢ú «Æ¢óÐ §À¡öŢΧÁ¡ ±ýÈ þý¨È ¿¢¨ÄìÌ «Å÷¸û ¸¡Ã½¢¸§Ç «øÄ÷ ±ýÚ ¾¡ý ¿¡ý ¯½Õ¸¢§Èý. ¦À¡ÚôÒ ¿õ ±ø§Ä¡ÕìÌõ þÕìÌõ §À¡Ð, ¿¡õ ¾ôÀ¢òÐì ¦¸¡ñÎ, ¿õÁ¢ø ¦¿¡öó¾Å¨Ã «¨¼Â¡Çõ ¸¡ðÊ "«Å¨Ã «ÊÔí¸û" ±ýÚ ÁüÈÅ÷ìÌî ¦º¡øÖÅÐ ±ó¾ Ũ¸Â¢ø »¡Âõ ¬Ìõ?

¾Á¢Æ¡º¢Ã¢Â÷¸Ç¡, ¾Á¢Æ¢ø «È¢Å¢Âø ÀüÈ¢ô §À͸¢È¡÷¸û? ¿¡ÉÈ¢ó¾ Ũà ¸¢¨¼Â§Å ¸¢¨¼Â¡Ð. ¦ÅÚõ ¿¢Æø¸§Ç¡Î, ¦ÅòÐ §ÅðÎ츧ǡÎ, â墨¡ÉÅ÷¸§Ç¡Î ¦À¡Õ¾ô À¡÷ôÀ¾¢ø ¦À¡ÕÇ¢ø¨Ä ±ýÚ ¾¡ý ¿¡ý ¦º¡øÄ ÓÊÔõ. «ó¾ ±Øò¾¡Ç÷ ¦À¡Õ¾ §ÅñÊÂÐ ¿õ¨Áô §À¡ýÚ ÀÊò¾ ¾Á¢Æ÷¸Ù¼ý; ¾Á¢í¸¢Ä÷ ±É ¬ÉÅ÷¸Ù¼ý; ¦ÅÚ§Á ¦¿ðÎÕô §À¡ðÎ ÀýÉ¢Ãñ¼¡õ ÅÌôÒ Å¨Ã ´ô§ÀüÚõ À¡¼ò ¾¢ð¼ò¨¾ ¯Õš츢ÂÅ÷¸Ù¼ý; ¸øÅ¢ «¾¢¸¡Ã¢¸Ù¼ý; «È¢Â¡¨Á ¿¢¨Èó¾ ¦Àü§È¡÷¸Ù¼ý. þÅ÷¸û ¾¡ý ¾Á¢Æ¢ø «È¢Å¢Âø º¢ó¾¨É¨Â ÅÇà Ţ¼¡Áø ¦ºö¸¢ÈÅ÷¸§Ç ´Æ¢Â, ¾Á¢Æ¡º¢Ã¢Â÷¸û «øÄ. ¦¸¡ñÎÅó¾ ¦À¡Õ¨Ç þÕÇ¢ø ±í§¸¡ ¦¾¡¨ÄòÐÅ¢ðÎ ¦ÅÇ¢îºò¾¢ø §¾Ê «í¸¢Õó¾Å¨Ã «¨¼Â¡Çõ ¸¡ñÀ¢ìÌõ Ó¨È ºÃ¢Â¡É¾øÄ. ¾Á¢Æ¡º¢Ã¢Â÷¸û þý¨È ¿¢¨Ä¢ø ÑÏ츢Öõ ÑÏìÌ. ÀûÇ¢ì ¸½ì¸¢ø «Å÷¸û ´Õ ¦À¡Õ𧼠«øÄ.

¬¨É¨Â Å¢ðÎô â¨É¨Â ¦¿¡óÐ ±ýÉ ÀÄý?

«ýÒ¼ý,
þáÁ.¸¢.

3 comments:

அண்ணாகண்ணன் said...

நல்ல பதிவு. தமிழ் வகுப்புகளில் மாணவர்கள் பலர் ஆர்வத்துடன் பங்கேற்பது இல்லை. இந்நிலை மாறத் தமிழாசிரியர்கள் தங்கள் திறன்களை வளர்த்துக்கொள்ள வேண்டும்.

மன்னை மாதேவன் said...

// தமிழில் ஆய்வு செய்வது என்பது இன்றைக்கெல்லாம் "கம்பனில் ஆறுகள்", "ஜெய காந்தனின் சமுதாயப் பார்வை", "பாரதிராஜாவின் திரைப் படத்தில் மண்வாசனை" என எளிதான அகத்தீடுகளைப் (subjects) பற்றி மட்டுமே செய்வது என்றாகி விட்டது. (உடனே இந்தத் தலைப்புக்களில் ஆய்வு செய்யக்கூடாது என்று நான் சொல்லுவதாக எண்ணிவிடாதீர்கள். செய்யலாம், ஆனால் செய்யும் முறையில் தான் கேள்வி.) //

தங்களின் தெளிந்த நல் சிந்தைக்கு சான்றாய் நிற்கும் வரிகள்.

வாழ்த்தும், வணக்கமும்.

அன்புடன்
மன்னை மாதேவன்.

இராம.கி said...

அன்பிற்குரிய ஆச்சிமகன், மன்னை மகாதேவன்,

உங்கள் பின்னூட்டிற்கு நன்றி. உங்களுக்குத் தெரிந்த தமிழாசிரியர்களை வலைக்குள் கொண்டுவாருங்கள்.

அன்புடன்,
இராம.கி.