Wednesday, November 20, 2019

Cheetah, Jaguar, Leopard, Panther

அண்மையில் “Cheetah, Jaguar, Leopard, Panther ஆகியவைகளுக்கு சிறுத்தை, சிறுத்தைப்புலி, சிவிங்கிப்புலி, பெருசிறுத்தை ஆகிய சொற்கள் மாற்றி மாற்றி பயன்படுத்தப்படுகிறது என்பதை அறிகிறேன்.. ஒவ்வொன்றுக்கும் சரியான சொல் கிட்டினால் நன்றாக இருக்கும்” என்று திரு. தாமரைச் செல்வன் முகநூல் சொற்களத்தில் கேட்டிருந்தார். இவையெலாம் நமக்குப் பழக்கமான புலியோடு தொடர்புடையன. எல்லாம் இந்தியாவில் கிடையாது. ஆனால் இந்தியாவின் பல்வேறு அகற் பகுதிகளில் புலி இருந்திருக்கிறது  புலி பற்றி அறிந்த மாந்தர் எங்கிருந்தார் என்பதே இப்போதையக் கேள்வி. இதில் தொடக்கமாய்ப் பொ.உ.மு. 2600- 1800 வரை இந்திய வடமேற்கிலிருந்த சிந்து நாகரிகத்தில் புலித் தடயம் நன்றாகவே தெரிகிறது.

சிந்து நாகரிகம் தமிழரோடு தொடர்புடையதெனுங் கருத்து கொஞ்சங் கொஞ்சமாய் இப்போது வலுப்பெறுகிறது. (இதையேற்கும் நான் சிந்து சமவெளியிலிருந்து தெற்குநோக்கி தமிழர் வந்தார் என அண்மையில் சிலரால் பரப்பப்படும் தேற்றை ஏற்பவனில்லை. என் கருதுகோள், ”ஆதிச்ச நல்லூரும் சிந்துவெளியும் சமகால நாகரிகங்கள்”. இக் கருதுகோள் இன்னும் நிறுவப்பட வேண்டும்.) எனவே சிந்துவெளிப் புலிப்பெயர்களைத் தமிழ்வழி காண்பதில் தவறில்லை.  பொ.உ.மு. 1500 க்கு அருகில் இந்தியாவில் நுழைந்த ஆரியருக்கு புலி பற்றித் தெரியாதென்றே இதுவரை அறிந்த இலக்கிய, வரலாற்றுச் செய்திகள் சொல்கின்றன.. வடமேற்கில் வேதமொழியார்  நுழைந்த போது அறிந்த விலங்குகளில் புலியும் ஒன்று. (சிங்கம்  இவருக்கு முன்பே தெரியும். நடுக்கிழக்கில் கிடைத்த பல ஆதாரங்களும் சிங்கத்தை உணர்த்திப் புலியை உணர்த்தவில்லை.)  சங்கதப் புலிப்பெயர்கள் எல்லாம் பெரும்பாலும் தமிழிலிருந்து சென்றன போலவே தெரிகின்றன.

புலியின் தமிழ்ப் பெயர்கள் அதன் கூர்நகத்தால், பாய்ச்சலால், புல்லும் இயல்பால்,  வலிமையால் உருவானவை. உல்>உள்>உழு> உழுவை என்பது ”உள்ளும் நகமுள்ள புலி”க்கு ஒருபெயர். (உள் =கூர்மை, உள்>உளி = கூர்ங்கோல். உளி>உசி>ஊசி = கூர்ங்கம்பி, உள்>உளி>உளியம் = உளிபோன்று கூரிய நகமுள்ள கரடி. தவிர உள்>உழு>உகு>உகிர்= புலிநகம்.) தவிர உகிரம் என்பது கூர்நக விலங்கைக் குறிக்கும்  அடுத்து, மாந்தரைத் தாக்கையில் அவரைப் புல்லுவது போலவே பாய்வதால், புலி.  புலியடி வலிப்பதால் அது வல்மா; எனவே வல்லியம்.  வல்மா> வெல்மா  ஆகும். வல்லை வயமென்றும் குறிப்போம். எனவே வயமா இன்னொரு சொல். பாய்மா= பாயும் மா.  அடுத்து வய, உகிரம் என்ற 2 சொற்களைச் சங்கதம் கடன்வாங்கி அவர் வழியில் திரிக்கும்.  வய + உகிரம் >வ்ய+ உகிரம்>வ்யௌகிரம்>வ்யாக்ரம். இதை மீண்டுங் கடன்வாங்கித் தமிழில் வியாக்கிரம் ஆக்குவார்.

தாக்குவதால் புலி தாக்கு மா எனப்படும். அக்கால ஓலைகளில் ”தா” வின் கால்க் குறிக்கும் ரகரத்திற்கும் வேறுபாடு காணாது, தாக்குவைத் தரக்கென்று நிகண்டுகள் பதிவுசெய்யும். வேகமாய்ப் பாய்வதால், புலி வேய்ங்கை> வேங்கை ஆனது  குயத்தல்= பதிதல். (குயவும் தொழிலார் குயவர்) பதியப் பட்ட வரி கொண்டதால் புலி, குயவரி ஆனது, அந்த வரி நேரே இலாது கொடுகிய (= வளைந்து) தால் அது கொடுவரி. முடிவில் சார்த்துலம் என்ற சொல்லுக்கு வருவோம் ,  உள்>உளம் என்பது நகத்திற்கு இன்னொரு சொல். எதிர்விலங்கில் பதியக் கூடிய (சாரக் கூடிய) அளவிற்கு நகங் கொண்டதால், புலிக்குச் சார்த்துளம் சரியான பெயரே. (சங்கதத் தாக்கில் இது சார்த்துலம் ஆகும்.).  ஆங்கில tiger (n.) க்குக் கீழ்வரும் சொற்பிறப்புக் காட்டுவர்.
 
Old English tigras (plural), also in part from Old French tigre "tiger" (mid-12c.), both from Latin tigris "tiger," from Greek tigris, possibly from an Iranian source akin to Old Persian tigra- "sharp, pointed," Avestan tighri- "arrow," in reference to its springing on its prey, "but no application of either word, or any derivative, to the tiger is known in Zend." [OED]. Of tiger-like persons from c. 1500. The meaning "shriek or howl at the end of a cheer" is recorded from 1845, American English, and is variously explained. Tiger's-eye "yellowish-brown quartz" is recorded from 1886.

possibly from an Iranian source என்பது அறியாமையில் சொல்வது. புலி ஈரானில் இலாதபோது அவருக்குத் தெரிந்த சிந்துசமவெளி மக்களிடமிருந்து  tiger க்கு ஆன சொல்லைக் கடன்வாங்கவே வாய்ப்புண்டு. சிந்துவெளிச் சொற்களைத் தமிழ்வழி தேர்வது தவறில்லை என்றும், புலிப் பெயர்கள் அதன் கூர்நகத்தால், பாய்ச்சலால், புல்லும் இயல்பால்,  வலிமையால் உருவானவை என்றும்  மேலே அறிந்தோம்.  தமிழில் துள்>தள்>தய்>தை> தைத்தல் என்பது குத்தலைக் குறிக்கும். (துல்> துல்லு> துல்கு> துகு>துகை>தை என இணைத்தல், சேர்த்தல் பொருளை உணர்த்துவது வேறு வளர்ச்சி.) முள் தைத்தது என்கிறோம் இல்லையா?  கூர்த்த புலிநகமும் ஆழத் தைக்கும்.  எனவே தைக்கும் நகம் (=உகிர்) தய்யுகிர் ஆகும். தய்யுகிர்> tigra என்ற பலுக்கல் பழம் பெர்சியனில் எளிதில் நடக்கும். இவற்றைக் கொண்டு புலியின் வெவ்வேறு வகைகளுக்குத் தனிப்பெயர்களைப்  பரிந்துரைக்கலாம்.

தை என்பது குத்தும் நகத்தையும், நகங்கொண்ட விலங்கையும் குறிக்கும்.  மற்ற புலிவகைகளைக் காண்கையில் சிறுத்தை சற்றே சன்னமான சிறு ”தை விலங்கை”க் குறிக்கும்.. சிறு+தை = சிறுத்தை.  இதையே ஆங்கிலத்தில்  cheetah என்கிறார். இதன் சொற்பிறப்பாய், cheetah (n.) "large, spotted cat of India," 1704, from Hindi chita "leopard," from Sanskrit chitraka "hunting leopard, tiger," literally "speckled," from chitra-s "distinctively marked, variegated, many-colored, bright, clear" எனச் சங்கதம் வழி  கொணர்ந்து from PIE *kit-ro-, from root *skai- "to shine, gleam, be bright;" see shine (v.)) + kayah "body," from PIE *kwei- "to build, make" எனத் தவறான விளக்கம் சொல்வர். வேதமொழி வழி விளக்கம் தேடுவது போகாத ஊருக்கு வழி தேடுவதாகும்.

அடுத்தது panther (n.) இதை early 13c., from Old French pantere "panther" (12c.), from Latin panthera, from Greek panther "panther, leopard," probably of Oriental origin. Folk etymology derivation from Greek pan- "all" + thēr "beast" led to many curious fables என்று ஆங்கிலச் சொற்பிறப்பு சொல்லும்.  probably of Oriental origin என்றவுடன் இந்தியாவிற்குள் வரத்தான் செய்யவேண்டும். நகத்தால் பறண்டுவதைக் கேள்விப்பட்டு உள்ளோமே? பறள் என்பது பகுதி. பறள்+ந்+து = பறண்டு. இதை இக்காலத்தில் ப்ராண்டு என்று சங்கத ஓசையில் சொல்வாரும் உண்டு. பறள் என்ற வினைப் பகுதியைப் பெயராக்கிப் பறண்டும் புலியைப் பறளென்றுஞ் சொல்லலாம். panther (n.) = பறள்.

அடுத்தது leopard. சிங்கம் புலி என்று 2 வேறு பெரும்பூனை இனங்கள் பொதுவாய்ப் புணராது. அதேபொழுது பெரும் விந்தையாய் இயற்கையிலோ, செயற்கையிலோ பெண்சிங்கத்தோடு ஆண்புலி சேர்ந்து பெற்ற இனமாய் leopard ஐச் சொல்வர்  leopard (n.) late 13c. (early 13c. as a surname), "large cat of the wooded country of Africa and South Asia," from Old French lebard, leupart "leopard," heraldic or real (12c., Modern French léopard), from Late Latin leopardus, literally "lion-pard, lion-panther" (the animal was thought in ancient times to be a hybrid of these two species), from Greek leopardos, from leon "lion" (see lion) + pardos "male panther," which generally is said to be connected to Sanskrit prdakuh "panther, tiger." இதிலும் தேவையற்று சங்கதப் prdakuh வைக் கொணர்வர். மாறாக ஆண்புலியை உணர்த்த, பறள்/ பற(ண்)டு என்பதே போதும்.  சிங்கத்தின் இன்னொரு பெயர் யாளி என தனி இடுகையில் சொன்னேன். (https://valavu.blogspot.com/2018/08/blog-post_20.html)  இரண்டையும் சேர்த்தால் யாளிப்பறள் அல்லது யாளிப்பறடு leopard க்கான பெயராகும்.

jaguar (n.) என்பது அமெரிக்காவில் பரவிக் கிடந்த ஒரு வகைப் புலி. big spotted cat of the Americas (Felis onca), c. 1600, from Portuguese jaguar, from Tupi jaguara, said in old sources to denote any large beast of prey ["tygers and dogs," in Cullen's translation of Abbe Clavigero's "History of Mexico"]. ஆக இது தய்யுகிரின் வேறு வடிவம். நாம் உகிரம் என்றே சொல்லிப் போகலாம்.

அன்புடன்,
இராம.கி.

Tuesday, November 19, 2019

வள்ளுவரின் ஊர்

கீழே வருவது, மின்தமிழ்  மடற்குழுவில், S.P.Senthil Kumar என்பார்  19/11/2019 இல் அனுப்பிய மடலில் இருக்கும் செய்தி. பலருக்கும் பயன்படும் என்று இங்கு முன்வரிக்கிறேன்.

அன்புடன், 
இராம.கி.
-----------------------------------------------------------
திருவள்ளுவர் பிறந்த ஊருக்கு சென்றிருக்கிறேன். அவரைப் பற்றி ஏரளமான ஆய்வுகள் செய்த முனைவர் எஸ்.பத்மநாபன் அதற்கான ஆதாரங்களையும் இங்கு சொல்லியிருக்கிறார். 2013-ம் ஆண்டு பத்திரிகையில் நான் எழுதிய கட்டுரையை இங்கு அப்படியே தருகிறேன். இவர் சொல்வதும் நம்பக்கூடியதாகவே இருக்கிறது.

ன்னியாகுமரி என்றதுமே முக்கடலும் கடலுக்குள் உயர்ந்து நிற்கும்  திருவள்ளுவர் சிலையும், விவேகானந்தர் பாறையும்தான்  நினைவில் வந்து போகும். படகுத் துறையில் இருந்து திருவள்ளுவர் சிலையைப் பார்க்கும்போது அதன் பிரமாண்டமும் கடலின் மத்தியில் எழுந்து நிற்கும் அழகும் நமக்குள் இனம்புரியா ஒரு பரவசத்தை ஏற்படுத்தும். இவ்வளவு பெரிய சிலையை இங்கு வைக்க என்ன காரணம் என்ற கேள்வியும் மனதில் எழும்.

படகு துறையிலிருந்து திருவள்ளுவர் சிலை 
திருவள்ளுவர் என்ற உடனே வரலாற்று ஆய்வாளரும் 'ஆய்வுக் களஞ்சியம்' மாத இதழ் ஆசிரியருமான டாக்டர் எஸ். பத்மநாபன் என் நினைவில் வந்து நின்றார். திருவள்ளுவர் குறித்த ஆராய்ச்சிக்காக தன் வாழ்வையே அர்ப்பணித்தவர் அவர். வள்ளுவரைக் குறித்து கேட்டதுமே "வாங்க வள்ளுவர் பிறந்த ஊரைப் பார்த்து வருவோம்'' என்று அவரது ஸ்கார்பியோவில் அழைத்துச் சென்றார்.

கரை கண்டேஸ்வரர் ஆலயம்
கன்னியாகுமரி மாவட்டத் தலைநகர் நாகர்கோவிலில் இருந்து 14 கி.மீ. தொலைவிலும் முட்டம் கடற்கரையில் இருந்து  5 கி.மீ. தொலைவிலும் அந்தக் கிராமம் இருந்தது. அதன் பெயர் திருநாயனார்குறிச்சி. எளிமையான கிராமம், மற்ற கிராமங்களைப் போலவே நவீன வடிவம் பூண்டிருந்தது.  அங்கிருக்கும் கரை கண்டேஸ்வரர் ஆலயம் முன் எங்களது கார் நின்றது.

"இதுதான் திருவள்ளுவர் பிறந்த ஊர்" என்றார்.

வள்ளுவர் பிறந்த அந்த புனிதமான மண்ணில் கால் பதிக்கிறோம். மனதுக்குள் ஏதோ ஒரு சிலிர்ப்பு முழுவதுமாக ஆட்கொள்கிறது. பின் காலாற கிராமத்து தெருக்களில் நடந்தோம். பசுமை பூத்துக் குலுங்கும் வயல்களுக்குள் உலாவினோம். மனம் முழுவதும்  வள்ளுவர் பற்றிய பெருமிதம் தொற்றிக் கொண்டிருந்த நேரம்.  அதே வேளை என் மனதை அரித்துக் கொண்டிருந்த கேள்வியையும் பத்மநாபன் சாரிடம் நேரடியாகவே கேட்டேன்.

பளிங்கினால் ஆனா யானை சிற்பம் - விவேகனத்தர் பாறை 
"வள்ளுவர் இங்குதான் பிறந்தார்! என்பதற்கான ஆதாரம் ஏதாவது இருக்கிறதா? '' என்று கேட்டேன்.

"நிறைய ஆதாரங்கள் இருந்ததால்தான் மூன்று முதல்வர்களிடம் இதைப்பற்றி என்னால் பேசமுடிந்தது.  எம்.ஜி.ஆர்., கலைஞர், ஜெயலலிதா ஆகிய மூன்று பேரிடமும் எனது ஆய்வு குறித்து பேசியிருக்கிறேன்.

ஐம்பது ஆண்டுகளாக திருக்குறள் குறித்தும், திருவள்ளுவர் பற்றியும் ஆராய்ச்சி செய்து வருகிறேன். எனது ஆய்வுகளில் தலைசிறந்தது என்றால் அது 'திருவள்ளுவர் பிறந்தது குமரி மண்'  என்ற எனது கண்டுபிடிப்புதான். இதை 1989 டிசம்பர் மாதம் மொரீஷியஸ் தீவில் நடைபெற்ற ஏழாவது அனைத்துலக தமிழ் மாநாட்டில் பேசினேன்.  பின் அதையே புத்தகமாக வெளியிட்டேன். அதை அன்றைக்கு முதல்வராக இருந்த கலைஞர் வெளியிட்டார்.

மைலாப்பூர்தான் திருவள்ளுவர் பிறந்த இடம் என்ற ஆழ்ந்த நம்பிக்கை கொண்டு வள்ளுவருக்காக வள்ளுவர் கோட்டம் அமைத்த கலைஞருக்கு இதை நம்புவது கடினமாக இருந்தது.  ஆதாரங்களோடு நான் எழுதிய தகவல்களை அவரால் மறுக்க முடியவில்லை. அதன் மூலம் வள்ளுவர் பற்றிய பொய்யான பல கதைகளுக்கு முற்றுப்புள்ளி வைத்தேன்.  அதன்படி திருவள்ளுவர் வள்ளுநாட்டை ஆண்ட மன்னர், வள்ளுவ நாட்டின் ஒரு பகுதியான முட்டத்தை அடுத்துள்ள திருநாயனார்குறிச்சியில் பிறந்து, மதுரையில் சில காலம்  தங்கி, மயிலாப்பூர் சென்று மறைந்தார். இதற்கான ஆதாரங்கள் திருக்குறளிலேயே எனக்கு கிடைத்தன.

கிட்டத்தட்ட திருக்குறளில் 50-க்கும் மேற்பட்ட சொற்கள் இந்தப் பகுதியில் மட்டுமே பேசப்படும் தனிச் சொற்கள் உள்ளன. 'இன்னைக்கு ஒரே மடியா இருக்கு' என்பது சாதாரண பேச்சு மொழி. மடி என்றால் சோம்பல். திருவள்ளுவர் மடியின்மை என்று ஒரு அதிகாரத்தையே எழுதியுள்ளார். தமிழகத்தில் வேறெங்குமே சோம்பலை மடி என்று சொல்வதில்லை. இங்கு அது சாதாரண பேச்சுத் தமிழ்.

தமிழகத்தின் மற்ற பகுதிகளில் கரைபுரண்டு ஓடும் நீரை மட்டுமே வெள்ளம் என்று சொல்லுவார்கள். குமரி மாவட்டத்தில் மட்டும்தான்  கிணற்று நீர், குளத்து நீர், ஆற்று நீர் போன்றவற்றையும் வெள்ளம் என்பார்கள். இதை வள்ளுவர் 'வெள்ளத்தனைய மலர்நீட்டம் மாந்தர்தம் உள்ளத்தனையது உயர்வு '  என்று குறிப்பிடுகிறார். இந்த மண்ணில்தான் தாமரை பூத்த தடாகங்கள் அதிகம். குடிக்க வெள்ளம் வேண்டும் என்பது இங்கு பேச்சு வழக்கில் உள்ளது.  மற்ற இடங்களில் இப்படி பேசினால் சிரிப்பார்கள்.  குமரி மாவட்டத்தில் வெள்ளம் என்றால் தண்ணீர் என்று பொருள். இதனை அப்படியே வள்ளுவர் பயன்படுத்தியுள்ளார்.

அதேபோல் எழுவாய் உயர்தினையாக இருந்தாலும், பயனிலை அஃறிணையாகக் கூறுவது இந்த மக்களின் வழக்கம்.' அப்பா வரும்', 'அம்மா பேசும்', 'மாமா முடிக்கும்' இப்படி பல. இதை  அப்படியே திருக்குறளில் பயன்படுத்துகிறார் வள்ளுவர். 'இதனை இதனால் இவன் முடிக்கும் என்றாய்ந்து, அதனை அவன் கண்விடல்'  இந்த குறளில், இதனை இவன் முடிப்பவன்  என்று கூறாமல் முடிக்கும் என்று கூறுவது, குமரித் தமிழ் இங்கு பேசுகின்றது.

அதேபோல் உணக்கின் என்ற வார்த்தையும், ஒரு பங்கு மண், கால் பங்கு ஆகும்படி உழுது காயவிட்டால், ஒரு பிடி  உரம் கூட தேவையில்லாமல் அந்த நிலத்தில் பயிர் செய்யலாம் என்பதை வள்ளுவர் 'நொடி புழுதி கஃசா  உணக்கின் பிடித்தெருவும் வேண்டாது சாலப்படும்' என்று குறிப்பிடுகிறார். இதில் உணக்கின் (காய வைத்தல்) என்ற வார்த்தையை குமரி மாவட்டத்தில் மட்டுமே மக்கள் பேசுகின்றனர்.

மீன்கள் மிணு மிணுப்பிற்கு மயங்கும் என்பது இவர்களின் கண்டுபிடிப்பு. முட்டம், கடியப்பட்டினம் மீனவர்கள் தூண்டிலில் ஜரிகையை இணைத்து மீன் பிடிப்பதில் வல்லவர்கள். இப்படி தூண்டிலில் பொன் இழையை வைத்து மீன் பிடிக்கும் வழக்கத்தை 'வேண்டற்க வென்றிடினும் சூதினை வென்ற தூஉம், தூண்டிற்பொன் மீன் விழுங்கியற்று' என்று குறிப்பிடுகிறார். இத்தகைய  தூண்டில் முறை திருவள்ளுவர் பிறந்த திருநாயனார் குறிச்சிக்கு அருகில் மட்டும்தான் உள்ளது. வேறு எங்கும் இல்லை. இந்த ஊரின் பழைய பெயர்தான் கடியப்பட்டினம்.

இவற்றையெல்லாம்விட ஓர் அரிய சான்றினை கூறுகிறேன்.  இதுதான் திருவள்ளுவர் இந்த மண்ணைச் சேர்ந்தவர் என்பதற்கு மிக அரிதான சான்று. 'வரைவின் மகளிர்' என்ற தலைப்பில் விலைமகள்களைப் பற்றி கூறுகிறார்.  'பொருட் பெண்டிர் பொய்ம்மை முயக்கம் இருட்டறையில், ஏதில் பிணைந்தழீ இயற்று' என்பது அந்தக்குறள்.

வாடிக்கையாளர்களை மிகவும் அன்போடு தழுவுவதாக நடிக்கும் ஒரு விலைமகளின் செயல் இருட்டறையில் முன்பின் தெரியாத ஒருவரின் பிணத்தைத் தழுவுவது போலாகும் என்று கூறுகிறார். பிணம் தழுவுதல் என்பது பண்டைய கால நம்பூதிரி இனத்தவர்களிடையே இருந்தது. திருமணம் முடியாத கன்னிப் பெண் இறந்துவிட்டால் அந்தப் பிணத்தின் மீது சந்தனம் பூசி ஓர் இருட்டறையில் கிடத்தி, அந்த ஊரில் உள்ள ஏழை இளைஞன் ஒருவனை அழைத்து, அந்த இருட்டறைக்கு அனுப்புவார்கள். அவன் உள்ளே சென்று கன்னிப் பெண்ணின் சடலத்தை தழுவி வரவேண்டும். இளைஞனின் உடலில் ஒட்டியிருக்கும் சந்தனத்தை வைத்து அவன் பிணம் தழுவியதை உறுதி செய்வார்கள். காதல் ஏக்கத்தோடு கன்னிப்பெண் இறந்தால் அவள் ஆத்மா சாந்தியடையாமல் ஆவியாக அலையும் என்பது அவர்களின் நம்பிக்கை.

கூலிக்காக முன் பின் தெரியாத பெண்ணின் பிணத்தை தழுவிய இளைஞனையும், பணத்திற்காக எந்த உடலையும் தழுவும் விலைமகளையும் வள்ளுவர் ஒப்பிட்டுக் கூறுகிறார். மலை நாட்டிலுள்ள பிணம் தழுவும் வழக்கத்தை வள்ளுவர் தமது நூலிலே குறிப்பிட்டிருப்பது அவர் குமரி மண்ணிலே பிறந்தவர் என்பதற்கான அசைக்க முடியாத சாட்சி'' என்றார் உறுதியான குரலில் பத்மநாபன்.

 வள்ளுவன் கல் பொற்றை
திருநாயனார் குறிச்சியை வலம் வந்த நாங்கள் அடுத்து சென்றது, வள்ளுவன் கல் பொற்றை என்ற இடத்திற்கு.எங்களுடன் கவிஞர் ஏர்வாடி ராதாகிருஷ்ணன், டாக்டர் சிதம்பரநாதன் ஆகியோரும் சேர்ந்து கொண்டார்கள். இந்த இடத்திற்கும் திருவள்ளுவருக்கும் நெருங்கிய சம்பந்தம் இருக்கிறது.  தடிக்காரங்கோணம்  அருகே உள்ள கூவைக்காடு என்ற இடத்தில்தான் இந்த மலை இருக்கிறது. இது அந்த காலத்திய ஊட்டி, கொடைக்கானல் போல் குளுமையாக இருந்திருக்க வேண்டும்.  இந்த மலையில்தான் திருவள்ளுவரும், அவர் மனைவியும் ஓய்வெடுக்க வருவார்கள். தேனும் தினைமாவும் விரும்பி உண்பார்கள். அப்படி அவர் தங்கி இளைப்பாறிய இடம்தான் அவர் பெயராலேயே அழைக்கப்படுகிறது.

வள்ளுவன் கல் பொற்றையில் டாக்டர் பத்மநாபன், கவிஞர் ஏர்வாடி ராதாகிருஷ்ணன், டாக்டர் சிதம்பரநாதன் ஆகியோருடன் நான்
சிறிய மலையின் மீது ஏறிய எங்கள் கார் ஒரு இடத்தில் நின்றது. எங்களுக்கு எதிரில் கருமை நிறத்தில் பெரிய பாறை ஒன்று சிறு குன்று போல் இருந்தது. "அதுதான் வள்ளுவன் கல்பொற்றை''  என்றார் பத்மநாபன். அதன் உச்சியில் பொறிக்கப்பட்டுள்ள பாதம் 'வள்ளுவர் பாதம்' என்று அழைக்கிறார்கள் இங்குள்ள பழங்குடிமக்கள்.

டாக்டர் பத்மநாபன் கிட்டத்தட்ட 50 ஆண்டுகளுக்கு மேலாக கல்லூரி படிக்கும் காலத்தில் இருந்தும், அதன்பின் பாரத ஸ்டேட் வங்கியில் வேலை பார்க்கும் போதும் திருவள்ளுவரைப்பற்றி தொடர்ந்து ஆய்வு செய்து வந்திருக்கிறார். திருவள்ளுவர் சிலை இங்கு வருவதற்கான காரணத்தை ஆதாரத்தோடு சொல்லி முடித்தார்.

திருவள்ளுவர் பிறந்த ஊரான திருநாயனார் குறிச்சியும், அவர் மலைவாழ் மக்களோடு ஓய்வெடுத்த வள்ளுவன் கல் பொற்றை இரண்டு இடங்களையும் பத்மநாபன் சாரின் துணையோடு பார்த்தப்பின் எனது பயணம் கன்னியாகுமரியை நோக்கி நகர்ந்தது.

விவேகானந்தர் பாறை
கன்னியாகுமரி என்றதுமே நமக்கு சட்டென்று நினைவுக்கு வருவது விவேகானந்தர் பாறை.  இந்தியாவின் தென்முனையான கன்னியாகுமரியிலிருந்து 500 மீட்டர் தொலைவில் சிறிய பாறைத் தீவில் விவேகானந்தர் பாறை அமைக்கப்பட்டுள்ளது.  1892-ல் சுவாமி விவேகானந்தர் இங்கு நீந்தி வந்து தவம் புரிந்திருக்கிறார் என்றும்,  அதன் நினைவாகவே விவேகானந்தர் பாறை உருவாகியுள்ளது என்றும் கூறுகிறார்கள்.

மிகப் பெரிய தேசிய சின்னமாக விளங்கும் விவேகானந்தர் பாறை ஏக்நாத் ரானடே என்ற தனி மனிதரின் தன்னிகரில்லா உழைப்பின் வெளிப்பாடு.  முதலில் நினைவுச் சின்னம் அமைப்பதற்கான ஆரம்ப கட்ட வேலை நடைபெறும் போதே பிரச்சினை கிளம்பியது. கிறிஸ்துவ மக்களை பெரும்பான்மையாகக் கொண்ட குமரியில் புனித சவேரியருக்கு ஒரு கோயில் கட்டவேண்டும் என்பது அவர்களின் ஆசை. அதற்காக மிகப் பெரிய சிலுவை ஒன்றைக் கொண்டு போய் அங்கு  வைத்தார்கள். விஷயம் கோர்ட்டுக்குப் போனது. அதில் இந்தப் பாறை விவேகானந்தர்  பாறைதான் என்று தீர்ப்பு வந்தது.  இரவோடு இரவாக சிலுவையை எடுத்துச் சென்றனர். அதே வேளையில் கலவர சூழ்நிலை உருவானது. அதன்பின் பாறை தடை செய்யப்பட்ட பகுதியாக அறிவிக்கப்பட்டு யாரும் நுழை முடியாதபடி பாதுகாப்பு போடப்பட்டது.

தியான மண்டபம்
1963ல் அன்றைய தமிழக முதல்வர் பக்தவச்சலம் சிறிய நினைவகம் கட்டுவதற்கு அனுமதி தந்தார். மத்திய அரசின் பண்பாட்டு துறை அமைச்சராக இருந்து ஹூமாயூன் கபீர் நினைவுச் சின்னம் அமைத்தால் பாறையின் இயற்கை அழகு போய்விடும் என்று அனுமதி மறுத்தார். இனி வேறு வழியில்லை, பிரதமர் ஜவஹர்லால் நேரு ஆதரித்தால் மட்டுமே நினைவகம் எழுப்ப முடியும் என்ற நிலை.

டெல்லியில் மூன்று நாட்கள் முகாமிட்டு 323 எம்பிக்களின் கையெழுத்தை விவேகானந்தர் நினைவுச் சின்னத்திற்கு ஆதரவாக வாங்கினார் ஏக்னாத்.  ஆனால் 15 அடிக்கு 15 அடி என்ற மிகக் சிறிய அளவில் கட்டுவதற்கு மட்டுமே பக்தவச்சலம் அனுமதி தந்தார்.  அதையும் கடந்து மத்திய அரசு அனைத்து மாநில அரசுகளின் நிதி, பொதுமக்களின் நிதியோடு கட்டுமானப் பணியைத் தொடங்கியது.  6 வருடங்களாக உருவான நினைவகம் 1970-ல் தேசத்திற்கு அர்ப்பணிக்கப்பட்டது.


ஆறு அறைகள் கொண்ட தியான மண்டபம் ஒன்றும், விவேகானந்தர் நின்ற நிலையில் ஒரு வெண்கல சிலை அமைக்கப்பட்ட சபா மண்டபமும், முக மண்டபமும் அமைக்கப்பட்டன.  இந்தப் பாறையில் குமரி பகவதியம்மன் ஒற்றைகாலில் நின்று தவம் செய்ததாக ஒரு ஐதீகம்  உண்டு. அந்த பாதச் சுவடு பாறையில் இருப்பதால் அதற்கென்று ஸ்ரீ பாத மண்டபம் ஒன்று கட்டுப்பட்டுள்ளது.


விவேகானந்தர் பாறை மற்றும் திருவள்ளுவர் சிலைக்கு படகுப் போக்குவரத்து உண்டு. தமிழ்நாடு அரசு பூம்புகார் போக்குவரத்துக் கழகம் இவற்றை இயக்கி வருகிறது. இதற்கு இரண்டு வித கட்டணங்கள் வசூலிக்கப்படுகிறது.  சாதாரணக் கட்டணம் ரூ.34. (சிறப்புக் கட்டணம் ரூ.169). இதில் ரூ.29 படகுக்கான கட்டணமாகவும், ரூ.5 திருவள்ளுவர் சிலைக்கான கட்டணமாகவும் சேர்த்தே வசூலித்து விடுகிறார்கள். இதுபோக விவேகானந்தர் பாறைக்கு விவேகானந்தர் மண்டபத்திற்கு நுழைவுக் கட்டணமாக ரூ.20 விவேகானந்தா கேந்தரா மூலம் வசூலிக்கப்படுகிறது.

1970ல் செப்டம்பர் 2-ல் இந்திய ஜனாதிபதி வி.வி.கிரி இதனை திறந்து வைத்தார்.  5 வருடம் கழித்து 1975ல் விவேகானந்தர் பாறை அமைந்திருக்கும் பெரிய பாறைக்கு அருகில் உள்ள சிறிய பாறையில் 8  அடி உயரத்தில் திருவள்ளுவருக்கு ஒரு சிலையை எழுப்ப வேண்டும் என்று அன்றைய முதல்வர் கருணாநிதிக்கு ஏக்நாத் ரானடே ஒரு கடிதம் எழுதினார்.  1976ல் சட்டமன்றத்தில் திருவள்ளுவருக்கு 30 அடி உயரத்தில் சிலை அமைக்கப்படும் என்று கலைஞர் அறிவித்தார்.  1979-ல் அப்போதைய பிரதமர் மொரார்ஜி தேசாய் முதல்வர் எம்.ஜி.ஆர். தலைமையில் திருவள்ளுவர் சிலைக்கான அடிக்கல் நாட்டினார்.  அதன்பின் எந்த வேலையும் நடைபெறவில்லை. மீண்டும் 1990-ல் பணி தொடங்கப்பட்டது. 10 வருடமாக கட்டுமானப் பணி முடிந்து 1.1.2000-த்தில் புத்தாயிரம் ஆண்டில் திருவள்ளுவர் சிலை கலைஞரால் திறந்து வைக்கப்பட்டது.


திருவள்ளுவர் சிலை செய்யும் பணி கன்னியாகுமரி, அம்பாசமுத்திரம், சங்கராபுரம் ஆகிய  மூன்று இடங்களில் நடைபெற்றது.  அம்பாசமுத்திரத்தில் இருந்து 5,000 டன் கற்களும், சங்கராபுரத்தில் இருந்து 2,000 டன் உயர்வகை கிரானைட்  கற்களும் கொண்டு உருவாக்கப்பட்டது.   மொத்தம் 3,681 பெரிய கற்களால்  சிலை வடிவமைக்கப்பட்டது.  இதில் 15 டன் வரை கனமான கற்களும்  உள்ளன.  பெரும்பான்மையான  கற்கள்  3 முதல் 8 டன் எடை கொண்டதாக இருந்தன. கற்களை ஒன்றுடன் ஒன்று இணைப்பதற்காக 18,000 துளைகள் போடப்பட்டுள்ளன.  இது பல கற்களைக் கொண்டு கட்டப்பட்ட பல மாடிக் கட்டடம் போன்றது.  உலகத்திலேயே வேறு எங்கும் இப்படியொரு கருங்கல் சிலை அமைக்கப்படவில்லை.


பீடம் 38 அடி உயரம் கொண்டதாக இருக்கிறது. அது திருவள்ளுவர் கூறும் அறத்துப்பாலின் 38 அதிகாரங்களையும், பீடத்தின் மேல் நிற்கும் 95 அடி உயரச் சிலை பொருட்பால்  இன்பத்துப்பாலின் 95 அதிகாரங்களையும் குறிக்கும் விதமாக கடல் மட்டத்திலிருந்து 30 அடி உயரம் கொண்ட பாறையின் மீது 133 அடி உயரம் கொண்ட சிலை அமைக்கப்பட்டுள்ளது.  சிலையின் மொத்த எடை 7,000  டன், இதில் சிலையின் எடை 2,500 டன், பீடத்தின் எடை 1,500 டன், பீடத்தைச் சுற்றி அமைந்துள்ள மண்டபத்தின் எடை 3,000 டன், முகம் 10 அடி உயரமும், தோள்பட்டை அகலம் 30 அடியும் கொண்ட இந்த பிரமாண்ட சிலை தமிழுக்கு பெருமை சேர்க்கும் விதமாக அமைக்கப்பட்டுள்ளது.
விவேகானந்தர் பாறைக்கும் திருவள்ளுவர் சிலை இருக்கும் சிறிய பாறைக்கும் இடையே 200 அடி இடைவெளிதான் உள்ளது. இந்த இரண்டு சிறு தீவுகளையும் இணைக்கும் விதமாக பாலம் கட்ட வேண்டும் என்பது சுற்றுலாப் பயணிகளின் நெடுநாளைய விருப்பம். இணைப்பு பாலம் இல்லாத காரணத்தால் அங்கிருந்து திருவள்ளுவர் பாறைக்கும் படகில் போகவேண்டியுள்ளது.


தென் பகுதியில் உள்ள இந்தியாவின் கடைசி நிலத்தில் இந்தியாவிற்கு பெருமை சேர்த்த இரண்டு தத்துவ ஞானிகளின் நினைவாக நினைவுச் சின்னங்கள் அமைந்திருப்பது நம் எல்லோருக்கும் பெருமையே...!



Wednesday, November 13, 2019

stereotype

ஒருமுறை மின்தமிழ் மடற்குழுவில் ”stereotype என்ற ஆங்கிலச்சொல்லிற்கான தமிழாக்கம் என்ன?”வென்று திரு.தாமரைச்செல்வன் கேட்டிருந்தார் வேதிப் பொறியியலை ஒட்டிய தொழில்முறை ஆலோசனைப் பணியில் அப்போது ஆழ்ந்ததால் உடனே மறுமொழிக்க வாய்ப்பில்லாது போனது. பின் நேரம் கிடைத்தபின் சொன்னேன். இப்போது என் வலைப்பதிவில் சேமிக்கிறேன்.

ஒவ்வொரு துறைக்கும் தனித்தனிப் பாத்திகட்டி அதிற் பழகும் ஆங்கிலச் சொற்களுக்கு விதப்பாகத் தமிழாக்கஞ் செய்வதை நான் எப்போதும் ஒப்புக் கொண்டதில்லை. கூடியமட்டும் துறைகளுக்கு பொதுவான தொடர்புச் சொற்களைப் பட்டியலிட்டுக் கொண்டு அவற்றிடை நிலவும் ஓரிமையை ஆழவுணர்ந்து, ”அதையெப்படித் தமிழிற் கொணரலாம்?” என்றே பார்ப்பேன். முன்சொன்னது போல் வினைச்சொல் காண முடியுமானால் அதையுந் தேடுவேன்.

இயற்கைப் பொருள்கள் எல்லாமே முப்பரிமானங் கொண்டவை. அறிவியல் வரிதியாய் அவற்றை அலசவும், ஆய்விற்காகவும் 1 பரிமான, 2 பரிமானப் பொருட்களை மாந்தர் கற்பித்துக் கொண்டார். ஒரு பரிமானப் பொருட்களுக்கு நீளம் அளவுகோலாகும் போது, இரு பரிமானப் பொருட்களுக்கு நீளமும் அகலமும் அளவைகளாகி, இரண்டையுஞ் சேர்த்துப் பரப்பென உணர்கிறோம். ஏனத்தின் வடிவுகொள்ளும் நீர்மப் பரப்பை ஏன வாய்வழி உணர்கிறோம். பரப்பின் வெவ்வேறு வடிவங்களாய் சதுகரம்> சதுரம், செவ்வஃகம்>செவ்வகம், வட்டம், நீள்வட்டம் எனப் பலவற்றையும் படிக்கிறோம்.

திடப்பொருளெனும் முப்பரிமானப் பொருட்களுக்கோ,  நீள, அகலத்தோடு திட்பம்/திண்ணமெனும் (thickness) 3 ஆவது அளவுமுண்டு. திட்பு/திட்டு/திண் என்பவை ஒரே பொருளுணர்த்துங் குறுஞ் சொற்களாகும். ”அம்” எனும் ஈறு சேர்த்த திட்பம், தி(ட்)டம், திண்ணம் என்பவையும் அதேபொருள் உணர்த்தும். திடரென்பதும் (அம் ஈற்றுப் பெற்ற திடரமும்) திட்பு/திட்டு/திண் என்ற பொருளை உணர்த்தும். திடரல், திடர்தல் என்பது அடர்தல் விளைவால் திடப் படும் வினை குறிக்கும். திடப்படும் பொருள், உறுதியை, வலுவைப் பெறும்.

solid இற்குத் தமிழில் திண்மமென்றும், strong யைத் திடமென்றும், thick இற்குத் திட்பம்/திண்ணமென்றும், density யைத் திணிவு/அடர்த்தி என்றும் விதப்பாய்ப் பயன்படுத்துங் காரணத்தால் stereo விற்குத் திடர்/திடரம் என்ற சொல்லைப் பயன்படுத்த விழைகிறேன்.

[இங்கே ஓர் இடைவிலகல். பொறுமையிலாத் தமிழ் “விஞ்ஞானவாதிகள்” சிலர் கலைச்சொற்களை ஏதோ விளக்கந்தருஞ் சொற்களாகவே பார்க்கிறார். தமிழில் அவர்க்கு 4000 சொற்கள் தெரியுமென வையுங்கள்.  நாலாயிரத்தோடு முன்னொட்டு, பின்னொட்டு சேர்த்து உலகின் எல்லாப் பெயர்களுக்கும், வினைகளுக்கும் இணையான தமிழ்ச்சொற்களை உருவாக்கி விடலாம் என்பதும், இல்லாவிடில், வெளிமொழிச் சொல்லை அப்படியே கடன்வாங்கி விடலாம் என்பதுமே இவ் “விஞ்ஞானவாதிகளின்” பரிந்துரையாக உள்ளது. தம் தமிழ்க் குறைவை மூடி மறைத்து தம் தமிங்கில நிறைவை வெளிப் படுத்தும் வடிகாலாகவே தமிழ்ச் சொல்லாக்கத்தை இவர் பார்க்கிறார். இதற்குத் தமிழறிஞரும் துணை போகிறார். பழந்தமிழிலக்கியச் சொற்களை ஆழங் காணாது, அவற்றைப் புதுமைப் படுத்தாது, ”சுவைத்தறிய மட்டுமே தமிழிலக்கியம்” என்ற மனப்பாங்கில் அறிவியல், நுட்பியற் சொற்களின் அடியூற்றை இலக்கியத்தில், நாட்டுவழக்கில் காணத் தவறிவிட்டார்.

நம் எல்லோரிடமும் (என்னையுஞ் சேர்த்தே சொல்கிறேன்.) உள்ள குறையே நம் தமிழ்ச்சொல் தொகுதியைக் கூட்டிக் கொள்ளாதது தான். நம்மிடம் இருக்கும் 3000/4000 சொற்களை வைத்துப் பேர் பண்ணித், தமிங்கிலத்தில் பேசுவதாலேயே, “தமிழில் அறிவியலை, நுட்பியலைச் சொல்லமுடியாது” என்று கூக்குரலிடத்  தொடங்கி விடுகிறோம்.  நம் தமிழ்ச் சொற்றொகுதியை 10000, 15000 அளவிற்காவது கூட்டிப் போவதே நம் சிந்தனை மாறத் தலையாய வழி. கூடவே தமிழென்றால் இளக்காரம் என்ற எண்ணத்தையும் போக்க வேண்டும். தவிரக் கலைச்சொல்லென்றால் ”அது எனக்குத் தெரிந்த தமிழில் விளக்கந் தருஞ் சொல்” என்று சொல்வதும் மாறவேண்டும்.

கலைச்சொல் என்பது சட்டென நம்சிந்தனையில் ஓர் ஒளிக்கீற்றை உருவாக்க வேண்டும். முழுப்பொருளையல்ல.  இங்கே ”திட” என்ற ஒலி கேட்டவுடனே அதையொட்டிய கூறுகள் நமக்குத் தென்பட்டு விடும். மின் என்றால் இக்காலம் electricity நினைவிற்கு வருகிறதே, அதுபோற் கொள்க. . (இத்தனைக்கும் மின்னின் பழம்பொருள் ஒளி தான். மின்னைக் காட்டிலும் சிறப்பான கலைச்சொல்லுண்டோ? கலை (craft) க்குள் பயன்படுவது கலைச் சொல். ”எது கலைச்சொல்?” என்பது பற்றி ஒரு கட்டுரையே எழுதலாம்.   ]

stare என்பது திடர்ந்துபார்த்தல். அதாவது அசையாமற் திடமாய் நின்று கூர்ந்து பார்த்தல். இங்கே அழுந்தச் சொல்லவேண்டியது ”திடமான பார்வை” பற்றிய கருத்தே. அடுத்து stereo விற்கு வருவோம். இற்றைக் காலத்தில் பல்வேறு கூட்டுச்சொற்களுக்கு இது அடிப்படை. இந்த அடிச்சொல்லை தமிழில் இனங் காணாதிருந்தால், தொடர்புள்ள எல்லாக் கூட்டுச் சொற்களுக்கும் சுற்றி வளைத்தே சொற்களாக்கும் நிலைக்கு வந்து சேருவோம். (பலரும் இப்படியே செய்கிறார். மொழி வளர அது வழியில்லை.)

John Ayto வின் ”Bloomsbury Dictionary of Word Origins” என்ற பொத்தகத்தில் ”Greek stereos meant "solid". The earliest English Compund noun from it was stereometry, a mathematical term denoting the measurement of solid or three-dimentional objects. This was followed by Stereographic, stereotype (coined in French and originally used for a "solid" printing block; the metaphorical 'unvaried or conventional usage' emerged in the middle of the 19th century), stereoscope (a viewer for producing 'solid' three dimentional images), and stereophonic 'producing three-dimentional sound'. Stereo was used in the 19th century as an abbreviation for stereotype and stereoscopic; its use for stereophonic dates from 1950s” என்று போட்டிருப்பர்..
 
இணையத்தில் பலரும் பயன்படுத்தும் Etymonline வலைத்தளத்தில் “stereo- Look up stereo- at Dictionary.com. before vowels stere-, word-forming element meaning "solid, firm; three-dimensional; stereophonic," from comb. form of Greek stereos "solid," from PIE *ster- (1) "stiff, rigid, firm, strong" (cognates: Greek steresthai "be deprived of," steira "sterile," sterphnios "stiff, rigid," sterphos "hide, skin;" Latin sterilis "barren, unproductive;" Sanskrit sthirah "hard, firm," starih "a barren cow;" Persian suturg "strong;" Lithuanian storas "thick," stregti "to become frozen;" Old Church Slavonic strublu "strong, hard," sterica "a barren cow," staru "old" (hence Russian stary "old"); Gothic stairo "barren;" Old Norse stirtla "a barren cow," Old English starian "to stare," stearc "stiff, strong, rigid," steorfan "to die," literally "become stiff," styrne "severe, strict") என்று போட்டிருப்பார். தமிழின் திட்பு/திட்டு/.திண்/திட/.திடர் என்ற சொற்கள் எல்லாம் இதோடு தொடர்புடையவை.

[தமிழ் எந்தவிடத்தில் பிறமொழிகளோடு ஓட்டுகிறதென்று பாராது, அத் தொடர்பை முடிந்தாற் பயன்படுத்துவோமே என்று கொள்ளாது, காலஞ் சென்ற வில்லியஞ்சோன்சு, மாக்சுமுல்லர், மோனியர் வில்லியம்சு, வெல்லிசு, கால்டுவெல் போன்ற பழம் மேலையாய்வாளரின் முடிவுகளை அப்படியே கல்மேல் எழுத்தாகக் கொண்டு, முற்றுமுழுதான உண்மையென நம்பி, நமக்கு நன்றாகவே தெரியும் மொழியுறவுகளை மறைத்து, தமிழைத் தத்தளிக்க விடுவதே சொல்லாக்கரின் போக்காக இன்றிருக்கிறது. தமிழிய மொழிகளுக்கும் இந்தையிரோப்பிய மொழிகளுக்கும் உள்ள உறவை அடிக்கடி சொல்லும் இராம.கி இவர்களாற் தப்பாகவே அறியப்படுவதும் வழமையாகிப் போனது.]     

மேற்சொன்ன stereo விளக்கத்தின்படி அடுத்து வருவது stereometry என்ற கூட்டுச் சொல்லாகும். இதில் metry என்பதை அளத்தலென்றே பொருள் கொள்கிறோம். metre என்ற அலகுப்பெயரும் அளத்தற் பொருள் கொண்டதே. கோல் என்ற சொல்லை இதற்கு ஈடாகத் தமிழில் நெடுங்காலம் புழங்கியுள்ளோம். தமிழில் மட்டுதல் வினைச்சொல் மதித்தலைக் குறிக்கும். இன்றுங்கூட “உங்களுக்கு என்னமாதிரி இது மட்டுப்படுகிறது?” எனும்போது நம்மையறியாமல் அளத்தலைச் சுட்டுகிறோம். மட்டிகை என்பது metric. மட்டிகையின் நீட்சியான மத்திகையும்/ மதிக்கையும் metry யைக் குறிக்க நல்ல சொற்களாகும். மத்திகையின் இன்னொரு வளர்ச்சியாய் ’மாத்திரி’ என்பதைப் பாவாணர் உருவாக்கினார். kilometre-ஐ,  அயிரமாத்திரி என்று தனித்தமிழ் அன்பர் பயன்படுத்துவார். இன்னுஞ் சிலர் kilometre போன்ற அலகுச் சொற்களை வெறுமே ஒலிபெயர்த்து கிலோமீட்டர் என்று எழுதவேண்டுமென்பார். (நான் இரு விதமாயும் எழுதுவேன்.)

stereometry. என்பது திடர் மதிக்கை = திண்மப் பொருளின் முப்பரிமான அளவுகளை மதிக்கும் முறை.

stereographic என்பது இரு பரிமானப் பரப்புக் கொண்ட தாளில் ஒரு முப் பரிமானத் தோற்றத்தைக் குறிப்பிட்ட முறையில் கிறுவிக்காட்டும் முறை. பொறியியல் வரைவுப் (Engineering Drawing) பாடத்தில் இது விதப்பான படிப்பு. இதையறியாத பொறியாளர் இருக்கமுடியாது. கிறுவுதல் = வரைதல். (வரைதலை to draw என்பதற்கும் கிறுவுதலை to graph என்பதற்கும் விதப்பாக நான் பயன்படுத்துகிறேன். கிறுவுதலின் நீட்சியாய் கீறுதல், கீற்று, கீற்றம், கிறுக்குதல் போன்றவற்றை இன்றும் பயன்படுத்துகிறோம்.)

projection= புறத்தெற்றம். தெற்றிக்காட்டல் என்பது எடுத்துக்காட்டலை/ வெளிக் காட்டலைக் குறிக்கும். தெற்றி>தெறி என்ற சொல் இற்றை இளைஞரிடை பெரிதும் பரவுகிறது. ஒரு திரைப்படங்கூட இப்பெயரில் வந்தது. தெற்றுப்பல் என்பது வாயிதழ்களுக்குள் அடங்காது வெளிவந்த பல். தெற்றலோடு ஒட்டிப் பல வட்டாரச் சொற்களுமுண்டு. தெற்றுதல் என்பது தெறிக்க வைக்கும் பிற வினைச் சொல்லாகும். (இன்னும் எத்தனை நாட்களுக்குத் தெற்றுதலை இராம.கி. மட்டும் புழங்கும் தனிச்சொல்லாய்ப் பார்த்து விக்கிப்பீடியா போன்ற களஞ்சியங்கள் ஒதுக்கி வைக்குமோ? தெரியாது. project என்ற சொல்லிற்கு இன்னும் எத்தனை நாள் திட்டமென்று இணை சொல்லிக் கொண்டிருக்கப் போகிறார்? என்னைக் கேட்டால் புறத்தெற்று என்று சொல்லிப் போவேன்.)
 
stereographic projection = திடர்க் கிறுவப் புறத் தெற்றம். = திண்மப் பொருளின் முப்பரிமானத்தையும் தாளிற் கிறுவிக் காட்டும் முறை.

அடுத்தது stereotype. முதலில் type ஐக் காண்போம். உத்தமத்திலும் (INFITT), வேறு சில மடற்குழுக்களிலும் typography பற்றி ஒரு கட்டுரை வெளியிட்ட நினைவிருக்கிறது.. mold தொழிலில்  type என்பது முகன்மையானது. Mo(u)ld க்கு ஈடாக, ”வார்ப்படம்” என்பது நம்மூர் கொல்லுத்தொழில் நடைமுறையில் உண்டு. ஒரே மாதிரிப் பொம்மை, சிலை, மானுறுத்தத் தொழிற்பொருட்கள் (manufactured articles) போன்றவற்றைச் செய்யும் போது பல்வேறு அச்சுகளில் உருகிய மாழையை, (metal) அல்லது பலமரை (polymer) ஊற்றி வார்ப்பது இயல்பு. foundary என்பது வார்ப்படச்சாலை என நம்மூரில் அழைக்கப்பட்டது. வார்ப்புத்தொழிலின் நடைமுறைகள் பின் அச்சுத் தொழிலுக்கும் பயன் பட்டன. அச்சு வந்த புதிதில், வெவ்வேறு எழுத்துக்களைச் செய்ய  இப்படித் தான்  உருகிய ஈய மாழையை வார்ப்படத்தில் (mold) ஊற்றுவர். அப்படி வடிக்கப்பட்ட ஒவ்வொன்றும் வடிப்பு/வார்ப்பு (font) என்றே அழைக்கப்பட்டது. 

கல்வெட்டுக்களிலும் இச்சொல்லுண்டு. foundary யில் செய்த எழுத்தச்சுகளை வார்ப்பு என்றழைப்பதே நம் பழம்வரலாற்றோடு தொடர்பு காட்டுஞ் சொல் ஆகும். இதற்குமாறாக ”எழுத்துரு” என்ற புதுச்சொல்லை கணிப்பொறியாளர் அழைப்பது ஒருவகையில் தத்தம் துறைகளுக்குப் பாத்தி கட்டும் வழக்கமே. ஒவ்வொரு துறையும் இப்படித் தனித்தனிப் பாத்தி கட்ட முற்பட்டால் தமிழில் அறிவியற் புரிதலே ஏற்படாது. ]இப்படித்தான் ஒரு காலத்தில் ”அருவி”யிருக்க ”நீர்வீழ்ச்சியை” உருவாக்கினார். அருவியில் அரிக்குஞ் செயல் (erosion) மட்டும் உள்ளது. ஆயினும் மலையிலிருந்து நீர்கொட்டுங் காட்சி நமக்குள் எழுகிறதே, அது எப்படி? ”வார்ப்பி”ருக்க ”எழுத்துரு” என்பது என்னைப் பொறுத்தவரைக் ”கனியிருப்பக் காய்கவர்ந்தற்று” தான்.]

stereotype = திடர்வடிப்பு = ஓர் அச்சில் வார்க்கப்படும் திண்ம வடிப்பு, மேலே John Ayto வின் விளக்கத்தைப் படியுங்கள். இச்சொல்லின் வரலாறு புரியும். அதை ஒதுக்கி இற்றைப்பொருளை மட்டும் விளக்குமாப் போல் அந்தரத்திற் சொல் படைக்க ஆசைப்படின் நானென் சொல்வது? முத்திரை குத்தல், அச்சு வடிப்பு, கடைந்தெடுத்த தோற்றம் போன்றன திடர்வடிப்பை நமக்குத் தெரிந்த வேறு போல்மத்தாற் (model) சொல்லிக்காட்டுவதாகும். அவ்வளவு தான். சுற்றி வளைத்துச் சொல்லுதல் என்பது எந்த மொழியையும் வளரவிடாது.

stereoscope = திடரங் காட்டி = திண்ம முப்பரிமானத்தையும் நமக்குக் காட்டுவிக்கும் கருவி; stereophonic = திடர் ஒலிப்பு,= முப்பரிமானத்திலும் நமக்கு வந்துசேரும் ஒலிப்பு. திடர் என்ற அடிச்சொல்லைக் கொண்டு மொத்த வரிசைக் கூட்டுச்சொற்களையும் சொல்லலாம்.

அன்புடன்,
இராம.கி.

Tuesday, November 12, 2019

மணிவாசகரின் யாப்புக் கைச்சாத்து (poetic signature)

மாணிக்க வாசகர் காலத்தை நிறுவும் எத்தனையோ வகைகளில் ஒன்றாய் "மாணிக்கவாசகர் எம்மாதிரிப் பாவகைகளைக் கையாண்டார்" என்பதைச் சொல்வதும் ஒருமுறையே, முதலில் இதைக் கையாண்டவர் மறைமலை அடிகள். அவருடைய முடிவு கி.பி.3- ஆம் நூற்றாண்டு.  நான் முற்றிலும் ஏற்கத் தயங்குவேன். மாணிக்க வாசகர் பற்றிய மறைமலை அடிகளின்  ( மாணிக்க வாசகர் வரலாறும் காலமும்)  ஆராய்ச்சி நூலை, வாய்ப்புக் கிடைத்தால் படியுங்கள். அண்மையில் (2003) பூம்புகார் பதிப்பகம் [12 (ப.எண் 63), பிரகாசம் சாலை (பிராட்வே), சென்னை 600 108] அதை மறுபதிப்பாக வெளியிட்டது.

மாணிக்க வாசகர் காலம் பற்றிய என் முழு இடுகையை இப்போது இட வில்லை. அதை முழுதுமெழுதக் காலம் பிடிக்கும். பாவகை வழிமுறை பற்றி மட்டும் இங்கே எழுதுகிறேன்.  ஓரோர் இலக்கிய ஆசிரியருக்கும், இலக்கிய காலத்திற்கும் விதப்பான யாப்புக் கைச்சாத்து (poetic signature) இருக்கிறது.  யாப்புக் கைச்சாத்து என்பது ஓர் எண்ணல்ல. அதுவொரு பங்குப் பரவல் (distribution). பாரதிக்கென ஒரு பரவலுண்டு. கம்பனுக்கெனப் பரவலுண்டு; சங்கப் பாடல்களுக்கெனப் பரவலுண்டு. இவை ஒவ்வொன்றையும் சீர்களின் அடிப்படையில் கண்டுபிடிக்கலாம். ஏன், இன்னும் ஆழம்போய் அசைகளின் அடிப்படையிலும் கண்டுபிடிக்கலாம். அப்படியெனில் மாணிக்க வாசகரின் யாப்புக் கைச்சாத்து என்ன?

மரபுப்பாக்களில் ஒவ்வொன்றும், வெவ்வேறு அடிவரையறை கொண்டு, வெவ்வேறு சீரளவு காட்டுவதால், அடிப்படையில் ஒரலகைக் கொணர்வதாய் இங்கு சீர்களோடு நின்று கொள்கிறேன். இல்லாவிடில், நாரங்கையும், ஆப்பிளையும் ஒப்பிட்டுக் கொண்டிருப்போம்.  எல்லாவற்றையும் ஒன்று சேர்த்து ஒப்பிட வேண்டுமெனில், சீர்  அலகை அடிப்படையாகக் கொண்டு செய்ய வேண்டும். காட்டாக எண்சீர் ஆசிரிய விருத்தம் 32 சீர் கொண்டது; வெண்பா 15 சீர் கொண்டது; கட்டளைக் கலித்துறை 20 சீர் கொண்டது இப்படி..... ஒவ்வொன்றாய்க் கணக்கிட வேண்டும்,

சங்க காலத்தில் ஆசிரியப்பா, கலிப்பா, வஞ்சிப்பாவே பெரிதும் பயன்பட்டது. இப்போது ஒரு “புது இலக்கியம்” காண்கிறோமென வையுங்கள். அதனுள் பயிலும் ஓசைத்தொகுதிகளைச் சீரளவில் கணக்கிடும் போது இப்பாக்களே அதிக எண்ணிக்கையில் வந்தால் ”அவ்விலக்கியம் சங்ககால யாப்புக் கைச் சாத்து கொண்டது” என ஓரளவு துணிந்துசொல்லலாம். இதுபோல் வெண்பா வகை மேலிருந்தால் குறிப்பிட்ட இலக்கியம் சங்கம் மருவிய காலத்து யாப்புக் கைச்சாத்து சேர்ந்தது எனலாம். சங்கம் மருவிய காலத்தில் கலித்தாழிசை,  கலித்துறை, கலிவிருத்தம் போன்றவை வந்துவிட்டன. களப்பிரர் காலத்திலும் அவை விரவின. ஆசிரிய விருத்தம் என்பது களப்பிரர் காலத்தில் தோன்றி அதற்கப்புறம் பெரிதும் புழங்கியது. இன்னுஞ் சொன்னால் சங்கம் மருவிய காலத்திலேயே ஆசிரிய விருத்தம், கலிவிருத்தத் தாக்கத்தில் ஏற்பட்டுவிட்டது எனலாம். ஆயினும் பொ.உ.700 ஆண்டுகளுக்கு அப்புறமே ஆசிரிய விருத்தத் தாக்கம் இங்கு பெரிதும் கூடியது. அறுசீர் விருத்தம், எழுசீர் விருத்தம், எண்சீர் விருத்தம் என்றெழுந்து பின் 12 சீர், 14 சீர், 16 சீர் என வகைதொகை இன்றி பெரிதும் வளர்ந்தது.  இனி மாணிக்க வாசகருக்கு வருவோம்.

மாணிக்கவாசகர் பாடல்களைக் கொண்டு ஒரு பட்டியலிட்டால், கீழ்வருவது போல் அமையும். (இப்பட்டியலில் முதல் நிரை பாடப்பெற்ற தலத்தைக் குறிக்கிறது; இரண்டாம் நிரை பாடலுக்கு நம்பியாண்டார் நம்பி கொடுத்த தலைப்பு; மூன்றாம் நிரை பாடல் வகை; நாலாம் நிரை அடி அல்லது பாட்டுகளின் எண்ணிக்கை; ஐந்தாம் நிரை சீர்களின் எண்ணிக்கை; ஆறாம் நிரை அந்தந்தப் பாடலோ, பதிகமோ, சிறுபகுதியோ திருவாசகத்திலுள்ள மொத்த சீர்களில் எத்தனை விழுக்காடு கொண்டதென்று காட்டுகிறது.

                                                                                                                           அடி/பாட்டு     சீர்கள்       சீர் %
திருப்பெருந்     சிவபுராணம்                 கலிவெண்பா                                         95           379     2.206952775
தில்லை             கீர்த்தி திருஅகவல்      நிலைமண்டில ஆசிரியப்பா            146           584     3.400687125
தில்லை             திருவண்டப்பகுதி        நிலைமண்டில ஆசிரியப்பா            182           728     4.239212718
தில்லை             போற்றித்திருஅகவல் நிலைமண்டில ஆசிரியப்பா            225           900     5.240784953
திருப்பெருந்     திருச்சதகம்                   கட்டளைக் கலித்துறை                        10           200     1.164618878
                                                                      கலிவிருத்தம்                                          10           160      0.931695103
                                                                      எண்சீர் ஆசிரிய விருத்தம்                 10            320     1.863390206
                                                                     அறுசீர் ஆசிரிய விருத்தம்                  10             240     1.397542654
                                                                     கலிவிருத்தம்                                          10             160      0.931695103
                                                                     அறுசீர் ஆசிரிய விருத்தம்                  10             240     1.397542654
                                                                     அறுசீர் ஆசிரிய விருத்தம்                  10             240     1.397542654
                                                                     எழுசீர் ஆசிரிய விருத்தம்                   10             280      1.63046643
                                                                     கட்டளைக் கலித்துறை                        10             200      1.164618878
                                                                     எண்சீர் ஆசிரிய விருத்தம்                 10             320      1. .863390206
உத்தரகோச   நீத்தல்விண்ணப்பம்   கட்டளைக் கலித்துறை                        50           1000       5.823094392
திருவண்ணா திருவெம்பாவை          தரவிணைக்கொச்சகக் கலிப்பா      20             640      3.726780411
திருவண்ணா திரு அம்மானை          ஆறடித்தரவுகொச்சகக் கலிப்பா      20             480      2.795085308
தில்லை           திருப்பொற்சுண்ணம்அறுசீர் ஆசிரிய விருத்தம்                  20             480      2.795085308
தில்லை           திருக்கோத்தும்பி         நாலடித்தரவுகொச்சகக்கலிப்பா     20             320      1.863390206
தில்லை           திருத்தெள்ளேனம்       நாலடித்தரவுகொச்சகக்கலிப்பா     20             320      1.863390206
தில்லை           திருச்சாழல்                   நாலடித்தரவுகொச்சகக்கலிப்பா     20             320      1..863390206
தில்லை           திருப்பூவல்லி                நாலடித்தரவுகொச்சகக்கலிப்பா     20             320      1.863390206
தில்லை           திருவுந்தியார்               கலித் தாழிசை                                      20             240      1.397542654
தில்லை           திருத்தோள்நோக்கம்  நாலடித்தரவுகொச்சகக்கலிப்பா     14             224      1.304373144
உத்தரகோச  திருப்பொன்னூசல்      ஆறடித்தரவுகொச்சகக்கலிப்பா        9              216     1.257788389
தில்லை           அன்னைப் பத்து          கலிவிருத்தம்                                         10              160      0.931695103
தில்லை           குயிற்பத்து                    அறுசீர் ஆசிரிய விருத்தம்                 10              240      1.397542654
தில்லை           திருத்தசாங்கம்            நேரிசை வெண்பா                              10              150      0.873464159
திருப்பெருந்   திருப்பள்ளியெழு         எண்சீர்ஆசிரிய விருத்தம்                 10              320      1.863390206
தில்லை           கோயில்மூத்தபதிகம் அறுசீர்ஆசிரிய விருத்தம்                 10               240      1.397542654
தில்லை           கோயில்திருப்பதிகம்   எழுசீர்ஆசிரிய விருத்தம்                 10               280      1.63046643
திருப்பெருந்  செத்திலாப்பத்து            எண்சீர்ஆசிரிய விருத்தம்                10              320      1.863390206
திருப்பெருந்  அடைக்கலப்பத்து         கலவைப் பாட்டு                                  10              160      0.931695103
திருப்பெருந்  ஆசைப்பத்து                  அறுசீர் ஆசிரிய விருத்தம்                10              240      1.397542654
திருப்பெருந்  அதிசயப்பத்து                அறுசீர் ஆசிரிய விருத்தம்                10              240      1.397542654
திருப்பெருந்  புணர்ச்சிப்பத்து            எழுசீர் ஆசிரிய விருத்தம்                  10              280      1.63046643
திருப்பெருந்  வாழாப்பத்து                  எழுசீர் ஆசிரிய விருத்தம்                  10              280      1.63046643
திருப்பெருந்  அருட்பத்து                      எழுசீர் ஆசிரிய விருத்தம்                   10             280      1.63046643
திருக்கழுக்    கழுக்குன்றப்பதிகம்     எழுசீர்ஆசிரிய விருத்தம்                  10             280      1.63046643
தில்லை          கண்டபத்து                     கொச்சகக் கலிப்பா                             10             160      0.931695103
திருப்பெருந்  பிரார்த்தனைப்பத்து   அறுசீர் ஆசிரிய விருத்தம்                  10             240      1.397542654
திருப்பெருந்  குழைத்தபத்து               அறுசீர் ஆசிரிய விருத்தம்                  10             240      1.397542654
திருப்பெருந்  உயிருண்ணிப்பத்து     கலி விருத்தம்                                         10             160       0.931695103
தில்லை          அச்சப்பத்து அறுசீர்     ஆசிரிய விருத்தம்                                 10             240     1.397542654
திருப்பெருந்  திருப்பாண்டிப்பதிகம்  கட்டளைக் கலித்துறை                        10             250     1.455773598
திருத்தோணிபிடித்தபத்து எழுசீர்     ஆசிரிய விருத்தம்                                 10             280      1.63046643
திருப்பெருந்   திருவேசறவு                  கொச்சகக் கலிப்பா                              10             160      0.931695103
திருவாரூர்      திருப்புலம்பல்               கொச்சகக் கலிப்பா                              10             160      0.931695103
தில்லை           குலாப்பத்து                   கொச்சகக் கலிப்பா                              10             160      0.931695103
திருப்பெருந்   அற்புதப்பத்து               அறுசீர் ஆசிரிய விருத்தம்                   10             240     1.397542654
திருப்பெருந்   சென்னிப்பத்து            ஆசிரிய விருத்தம்                                  10              280     1.63046643
திருப்பெருந்   திருவார்த்தை              அறுசீர் ஆசிரிய விருத்தம்                   10              240     1.397542654
தில்லை           எண்ணப்பதிகம்          ஆசிரிய விருத்தம்                                     6             144     0.838525592
தில்லை           யாத்திரைப்பத்து        அறுசீர் ஆசிரிய விருத்தம்                   10              240     1.397542654
தில்லை           திருப்படைஎழுச்சி      கலிவிருத்தம்                                              2                32     0.186339021
திருப்பெருந்   திரு வெண்பா              நேரிசை வெண்பா                                 11              165     0.960810575
திருப்பெருந்   பண்டாய நான்மறை நேரிசை வெண்பா                                   7              105     0.611424911
தில்லை           திருப்படையாட்சி       பன்னிருசீர்ஆசிரிய விருத்தம்              8              384     2.236068247
தில்லை          ஆனந்த மாலை            அறுசீர் ஆசிரிய விருத்தம்                     7              168     0.978279858
தில்லை          அச்சோப் பதிகம்          கலிவிருத்தம்                                             9              144     0.838525592

திருவாசகத்தில் மொத்தச் சீர்கள்                                                                                          17173
திருக்கோவையார் மொத்தச் சீர்கள்                                                                                       8000

இனி ஆறாம் நிரையிலுள்ள விழுக்காடுகளைப் பாவகையால் தொகுத்தால், கீழ்ப்பட்டியல் கிட்டும்.
.

                                   திருவாசகம் மட்டும்    திருவாசகம்+திருக்கோவையார்

பாவகை                       சீர்கள்         சீர் %         சீர்கள்           சீர் %

வெண்பா                          799      4.652652419       799        3.174035673
ஆசிரியப்பா                  2212     12.8806848        2212        8.787192627
கலிப்பா                          3640     21.19606359      3640      14.45993723
கலித்தாழிசை                240       1.397542654      240        0.953402455
கலித்துறை                    1650       9.608105747    9650      38.33472371
கலிவிருத்தம்                  816        4.751645024     816         3.241568347
ஆசிரிய விருத்தம்       7816      45.51330577     7816       31.04913995
                17173 100        25173 100

இப்பட்டியலை மாணிக்கவாசகரின் யாப்புக் கைச்சாத்து (poetic signature) எனலாம். கூர்ந்துகவனியுங்கள் அவருடைய கைச்சாத்து ஆசிரிய விருத்தத்திற்கு மறுபக்கமாய்ப் பெரிதும் சாய்ந்திருப்பதை அறியலாம். அதிலும் திருப்படையாட்சி என்னும் 12 சீர் விருத்தத்தை ஒரு வெளிப்புள்ளி (outlier) என்று கொண்டால்,  இத்தகைய கைச்சாத்து 9-ஆம் நூற்றாண்டாக இருக்க வாய்ப்பில்லை என்றே என் சிற்றறிவிற்குப் படுகிறது. அதே பொழுது பொ.உ. 3 ஆம் நூற்றாண்டு என்றுஞ் சொல்லமாட்டேன். தவிர, களப்பிரர் காலத்தைப் பலரும்  சொல்வது போல் பொ.உ.300 க்குச் சற்றுபின் என்றுங் கொள்ளமாட்டேன். என் கணிப்பில் அது பொ.உ.மு.400 க்கு அப்புறம் தான். (அதாவது மூர்த்திநாயனார் காலத்தில்தான்.)  இப்போதைக்கு என் கணிப்பில் மாணிக்க வாசகரின் காலம் பொ.உ. 300க்கும் பொ.உ.400க்கும் இடைப்பட்ட காலம். மணிமேகலையின் காலம் பொ.உ.450 க்கு அருகில். மணிவாசரின் திருவாசகம் மணிமேகலைக்குச் சற்று முந்தையது என்றே  கொள்கிறேன். :”மாணிக்கவாசகரின் காலத்தை” வேறு தொடரில் ஆழமாய்ப் பார்ப்போம். யாப்புக் கைச்சாத்து என்பது காலக் கணிப்பில் ஒரு கூறு. அவ்வளவு தான்.

தேவார மூவரின் கைச்சாத்தை நான் இன்னும் கண்டுபிடிக்க முற்படவில்லை. நேரம்கிடைப்பின் செய்வேன். அதற்கிடையில் வேறு யாரேனும் ஈடுபாடு உள்ளவர் கண்டுபிடித்துச் சொன்னால் இங்கே ஒப்பிடுவதற்குத் தோதாய் இருக்கும்.

அன்புடன்,
இராம.கி.


Saturday, October 26, 2019

பார்சுவர்

”திருக்குறள் பொதுநூலா?” என்ற இழையில் பார்சுவர் பற்றியும், விதப்பியம் பற்றியும் சில கேள்விகளை திரு தேவராஜ் ஒருமுறை எழுப்பினார். இது அவருக்கு எழுதிய மடல். பொதுப்புலத்தில் இருக்கட்டும் என்று (அவருக்குத் தனியிழையில் மறுமொழித்ததை) இங்கு பதிவாக்குகிறேன். இது நான் முதன்முறை சொன்னதல்ல. ”சிலப்பதிகார ஐயங்கள்” என்ற தொடரில் ஏற்கனவே சொன்னது தான். பலர் அத்தொடரைப் படிக்காது விட்டிருக்கலாம். எனவே இங்கு அவற்றை ஒருங்கு சேர்த்துச் சொல்லுகிறேன். ”உபநிடதங்கள் பொ.உ.மு. 2600 - 2000 இல் எழுந்தன” என்பதைப் பொதுவாக நான் ஏற்கத் தயங்குவேன். சங்கத மேதையான திரு தேவராஜ் போன்றோர் இதைப்பற்றிச் சங்கதப்புலவரோடு தான் உரையாடவேண்டும். நான் கற்றுக்குட்டி. ”அனைத்து உபநிடதங்களும் பொ.உ.மு.800 க்கு முன்னாற் போகா” என்றே https://en.wikipedia.org/wiki/Upanishads தளத்திற் சொல்கிறார். அக் குறிப்புகளையே நானும் எடுத்துக் கொள்கிறேன். (சிலர் அதை ஏற்கவில்லையெனில், அங்கு போய்த்தான் உரையாடி அதை மாற்றவேண்டும்.) 
--------------------------------------
Patrick Olivelle gives the following chronology for the early Upanishads, also called the Principal Upanishads:[49][16]
The Brhadaranyaka and the Chandogya are the two earliest Upanishads. They are edited texts, some of whose sources are much older than others. The two texts are pre-Buddhist; they may be placed in the 7th to 6th centuries BCE, give or take a century or so.[50][17]
The three other early prose Upanisads—Taittiriya, Aitareya, and Kausitaki come next; all are probably pre-Buddhist and can be assigned to the 6th to 5th centuries BCE.
The Kena is the oldest of the verse Upanisads followed by probably the Katha, Isa, Svetasvatara, and Mundaka. All these Upanisads were composed probably in the last few centuries BCE.[51]
The two late prose Upanisads, the Prasna and the Mandukya, cannot be much older than the beginning of the common era.[49][16]
Stephen Phillips places the early Upanishads in the 800 to 300 BCE range. He summarizes the current Indological opinion to be that the Brhadaranyaka, Chandogya, Isha, Taittiriya, Aitareya, Kena, Katha, Mundaka, and Prasna Upanishads are all pre-Buddhist and pre-Jain, while Svetasvatara and Mandukya overlap with the earliest Buddhist and Jain literature.[13]
------------------------------------
இது ஒரு பக்கத்திலிருக்க, இன்னொரு பக்கம், பார்சுவநாதர், மற்கலி கோசாளர், வர்த்தமான மகாவீரர், கோதம புத்தர் ஆகியோரைப் பற்றிப் பார்க்கலாம். என் கவனம் இதில்தான் உள்ளது.

இந்தியா எங்கணும் வரலாற்றுக் காலத்திற்கு முன்னர் பழங்குடியினர் பல்வேறு தெய்வங்களை நம்பியிருந்தார். அவை பெரும்பாலும் இனக் குழுத் தெய்வங்கள். அந் நம்பிக்கைகளை மறுத்து “இறைவனென யாருமில்லை” என்று முதலிற் சொன்னது இறைமறுப்புக் கொள்கையாகும். (இது வேத மறுப்புக் கொள்கையாகவும் இருந்தது இன்னொரு பரிமானம்.) இதற்கு உலகாய்தம்/ சாருவாகம்/ பூதவாதம் என்று சிறுசிறு வேறுபாடுகளுடன் பெயர் உண்டு. உலகை ஆய்வது உலகாய்தம். இக்கொள்கையை ஏற்காது ஒரு சில குறிப்பிட்ட இனக்குழுத் தெய்வங்களைப் பெரிதுஞ் சொன்ன வேதக் கொள்கை இந்தியாவின் வடமேற்கில் எழுந்தது. கொஞ்சங் கொஞ்சமாய் அது கிழக்கு நோக்கிப் பரவியது.

(போன இடங்களில் இருந்த இனக்குழுத் தெய்வங்களில் சிலவற்றை வேத நெறி ஏற்றது; பலவற்றை இன்று வரை மறுக்கிறது.) வேதக்கொள்கை கிழக்கு இந்தியா பரவிய போது, கணக்கு வழக்கின்றி அளவிலும் எண்ணிக்கையிலும் வேதநெறி சார்ந்த வேள்விகள் பெருகின. அவற்றில் ஆகுதியாகும் பொருட்கள் சில வேளைகளில் விளைபொருட்களாயும், சில வேளைகளில் விலங்குகளாயும் இருந்தன. குறிப்பாக மாடுகள் அளவிற்கு மீறி ஒரு காலத்தில் வேள்விகளிற் பலியாகின. இது முல்லைநிலப் பொருளாதாரத்தையும், அப்பொழுது (கி.மு.900-600) தோன்றிக்கொண்டிருந்த தொடக்கநிலை மருதநிலப் பொருளியலுக்கும் பெரிதும் தாக்கம் விளைவித்தது.

பார்சுவர் பிறப்பு பெரும்பாலும் பொ.உ.மு.877 என்றும் அவருடைய பரி நிருவாணம் (அதாவது இறப்பு) பொ.உ.மு. 777 என்றுஞ் சொல்வர். அவருடைய பிறப்பிடம் காசி நகரம். அவர் தன் வாழ்வில் பெரிதும் புழங்கிய இடங்கள் காசி, கோசலம், மகதம் ஆகியவையாகும். காசி அரச குடும்பத்திற் பிறந்து 30 ஆண்டுகள் இல்லறம் நடத்தி அதற்கப்புறம் பொ.உ.மு.847 இலிருந்து 70 ஆண்டுகள் துறவு மேற்கொண்டு தம் கொள்கைகளைப் பரப்பினார். 22 ஆம் தீர்த்தங்கரரான நேமிநாதரின் வரலாற்றிருப்பை ஏற்பவரும் ஏற்காதவரும் உண்டு. அதேபொழுது அவருக்கும் முந்தையவரை, ஆதிநாதர் முதற் கொண்டு, பெரிதும் நம்பிக்கையின் பாற்பட்டே ஏற்கிறோம். ஆனால் பார்சுவரின் வரலாற்றிருப்பை ஏற்காதவர் கிடையாது.

செயினர் கோயில்களின் எண்ணிக்கையிற் பார்த்தால், பார்சுவநாதரே பெரிதும் நிறைந்து நிற்கிறார். அதேபொழுது முதல் தீர்த்தங்கரராகிய ஆதிநாதரையும் (இவரை விடைநாதர்> விடவநாதர்> விடபநாதர்> இடபநாதர் என்றுஞ் சொல்வர்.) பார்சுவருக்குப் பின்வந்த எல்லா வேதமறுப்பு நெறிகளும் ஏற்றுப் போற்றித் தான் வந்தன. வேதமறுப்பு நெறிகளென்ன, வேதஞ்சார்ந்த, வேதநெறி சாராத இரு வேறு சிவநெறிகளும் ஆதி நாதரைச் சிவனென்று சொல்லி முழுமுதற் கடவுளாய்க் கொள்ளும். ஆழப் புகுந்தால் சிவநெறியின் பல செய்திகள் செயினப் போல்மங் காட்டும். 63 நாயன்மார் என்ற கணக்குக் கூட செயினத்தோடு ஒப்புமை கொண்டது தான். சிந்தனை அகலமாய் இருந்தால் இதையெல்லாஞ் சொல்லலாம். ஆனால் அவற்றை இங்கு சொன்னால் இங்கே பலருக்கும் கோவம் வரும். எனவே தவிர்க்கிறேன்.)

“திங்கள்மூன் றடுக்கிய திருமுக் குடைக்கீழ்ச்
செங்கதிர் ஞாயிற்றுத் திகழொளி சிறந்து
கோதைதாழ் பிண்டிக் கொழுநிழ லிருந்த
ஆதியில் தோற்றத் தறிவனை வணங்கிக்
கந்தன் பள்ளிக் கடவுளர்க் கெல்லாம்
அந்தி லரங்கத் தகன்மொழி லகவயிற்”

என்ற சிலப்பதிகார வரிகள் ஆதிநாதரை வணங்குவதையும் நிக்கந்தர் பள்ளிப் பெரியோரையுங் குறிப்பிடும். (கடவுள் என்ற சொல் வேதமறுப்புச் சமயங்களில் பெரியவர், தலைவர் என்றே பொருள்படும். எல்லாம் வல்ல இறைவனையல்ல. சமயங்களுக்குள் இருக்குஞ் சிக்கலே இது போன்ற வரையறைகளில் தான். அவை புரியாமல் தான் வீண்வாதங்களில் நாம் ஈடுபடுகிறோம்.) நிக்கந்தரென்ற சொல் ”பிறவிக் கட்டை நிறுத்துவோர்” என்றே பொருள்படும். கந்தென்றால் தமிழிற் கட்டென்றே பொருள். பார்சுவரை ஏற்ற எல்லாச் சமணருக்கும் நிக்கந்தர் என்ற பெயருண்டு.

பெருமானங்களும், ஆரணங்களும் பெரிதாயெழுந்த பார்சுவர் காலத்தில் பென்னம் பெரிதாய் வேள்விகள் நடந்ததால், கால்நடைகளைப் பலி கொள்வது பெரிதுங் கூடிப்போயிற்று. பணம் படைத்தவர், அரசர், தலைவர் போன்றோர் கால்நடைகளைக் கவர்ந்தோ, காசு கொடுத்தோ வலிமையோடு எடுத்துச் சென்றார். தாம் வளர்த்த ஆடு மாடுகள் கவரப் பட்டதும், அதனால் பொருளாதார அடிமானம் பாதிப்பு உற்றதையும் மக்கள் கொஞ்சங் கொஞ்சமாய் உணரத் தொடங்கினார். ”வேள்விகளே இவை எல்லா வற்றிற்கும் காரணங்கள்” என்ற குமுறல் தொடங்கிற்று. இந்த வேள்விகளின் பிடியில், பெருமானர்களின் அழுத்தத்தில், அரசர்கள் இருப்பதை மக்கள் குறை சொல்லத் தொடங்கினார். (இன்றைக்கும் ஏதாவதொன்று என்றால் சிறிதாய்ப் பலரும் வேள்வி நடத்த முற்படுகிறார். இன்றைக்கும், cow protection என் பெரிதாய் உணரப்படுகிறது என்று ஓர்ந்து பாருங்கள்.)

பார்சுவரே கொல்லாமை, வாய்மை, கள்ளாமை, பூதிப் பொருட்களின் மேல் பற்றின்மை ஆகிய “சதுர்யாமக்” கடைப்பிடியை அறமாகச் சொன்னவர். இக் கொள்கையில் முதலில் கருதுவது பிறவுயிர்களைக் கொல்லாமையே. கடைசியிலுள்ள பற்றின்மையில் பிறனில் நயவாமை ஒரு பகுதியாய் எண்ணப்பட்டது. (அன்றைக்கிருந்த ஆணாதிக்கக் குமுகாயத்தில் பெண்கள் ஆணின் போகப் பொருள்களாகவே எண்ணப் பட்டார். பின்னால் கொஞ்சம் கொஞ்சமாகத் தான் ஆணாதிக்க நிலை குமுகாயத்தில் உணரப் பட்டது ”பெண்ணிற்கும் முழுவுரிமையுண்டு” என்பதை இன்று வரை உலகத்தில் பலரும் ஏற்காதிருக்கிறார். இது மாறும் என்று வேண்டுவோம்; நம்புவோம். மகாவீரர் காலத்திற்றான். காமம் மறுத்தல் என்பது பெரும் ஆசாரமாய் (ப்ரம்மச்சர்யம்) துறவோர்க்கு அழுந்தச் சொல்லப்பட்டது. சாவக நோன்பிகளுக்கு அது பிறனில் நயவாமையாக வெளிப்படச் சொல்லப் பட்டது.) வேத நெறிக்கு மாறாய்ப் பார்சுவரின் வேதமறுப்பு நெறி, சட்டென்று மக்களுக்குப் பிடித்துப்போனது வேதமறுப்பு நெறிகள் முல்லை நிலத்தாருக்குத் தேவையான வகையில் கொல்லாமையில் பேசத் தொடங்கின. மதம் பரப்பச் சரியான உத்தி.

பார்சுவருக்குச் சற்று முன்னால் உலகாய்தத்தின் வளர்ச்சியாய் அதே பொழுது பல்வேறு பொருள்களை/ புலன்களை/ அறிவுகளை/ சினைகளை எண்ணிக்கையிட்டுச் சொல்வதாய்ச் சாங்கியம் தொடங்கியது. அக்கால அறிவியல் வளர்ச்சி சாங்கிய மெய்யியலிலேயே தொடங்கியது. சாங்கியச் சிந்தனை காரணமாகவே ”இறப்பிற்குப் பின் என்ன?” என்ற கேள்வி இந்தியா எங்கணும் எழுந்தது. உயிரும் உடலும் வேறு வேறு என்ற சிந்தனை வலுத்தது. உயிரென்பது உடல் இயக்கத்தின் வெளிப்பாடு என்று உலகாய்தம் சொல்லிய போது, சாங்கியம் இயங்கியல் (dialectics) வரிதியில் அதற்கு விளக்கஞ் சொன்னது. பேரா.க.நெடுஞ்செழியனும். வெங்காலூர் குணாவும் சாங்கியத்தை எண்ணியமென்றே அழைப்பர். (நான் சார்ங்கியம்>சாங்கியம் என அதைத் தமிழாக எண்ணுவதால் அப்படியே அழைக்கிறேன். சாங்கியத்தை இங்கே நான் பேசவில்லை. அது நீண்ட புலனம். வேறொரு நாள் பார்ப்போம்.)

இதே நேரத்தில் சாங்கியத்திற்கு இன்னொரு எதிர்வினையாய் வேதநெறியின் அறிவுறுத்தல் மீமாஞ்சை வழிக்கு மாறியது. சாங்கியமும், மீமாஞ்சையும் எல்லாம் வல்ல இறைவனுக்கான தேவையில்லாத படி மெய்யியல் சொல்லத் தொடங்கின. ஆனானப் பட்ட அருத்தசாற்றம் (அர்த்த சாஸ்த்ரம்) ”அந்வீக்ஷிகீ, த்ரயீ, வார்த்தா, தண்டநீதிஸ்சேதி வித்யா” என்று தான் தொடங்கும். அதாவது அந்வீக்ஷிகி, த்ரயி (3 வேதங்கள்), பொருள்நூல் (வார்த்தா), தண்டநீதி (தண்டனை நயன்மை) சேர்ந்தவையே அன்றுள்ள வித்தைகளாகும். முதலில் சொல்லப் படுவது அந்வீக்ஷிகி தான். அதுவென்ன என்பதற்கு அடுத்த நூற்பாவில் விளக்கங் கிடைக்கும். ”ஸாம்க்யம், யோக: லோகாயதம், சேத்யந்வீக்ஷிகீ. தர்மாதர் மௌத்ரய்யாம் அர்த்தாநர்த்தௌ வார்த்தாயாம், நயாபநயௌ தண்ட நீதியாம்” என்று இச்சொலவம் இன்னும் போகும். நான் நிறுத்திக்கொள்கிறேன். மெய்யறிவியல் என்றால் என்ன என்ற விளக்கமும் அடுத்துக் கிடைக்கும். இவையெல்லாம் ஆழ்ந்து படிக்க வேண்டியவை. ஆக அந்வீக்ஷிகி என்பது ”சாங்கியம், யோகம், உலகாய்தம்” சேர்ந்தது.

சாங்கியமும், தொடக்ககால மீமாஞ்சையும் எல்லாம்வல்ல இறைவனை ஏற்றுக்கொண்டவையல்ல. உலகம் இருக்கிறதென்பதை ஏற்கும் சாங்கியம் ”உலகம் தானே தோன்றியது” என்று சொல்லும். யாரோ ஒருவர் படைத்தார் என்பதைத் தொடக்க காலச் சாங்கியம் ஏற்காது. தொடக்க கால மீமாஞ்சையும் ”உலகம் இருக்கிறது. நமக்கு வேண்டுந் தேவைகளைத் தேவதைகள் நிறைவேற்றும்” என்பதோடு நின்று கொள்ளும். ”வேதங்கள் தான்தோன்றிகள்” என்றும் தொடக்க கால வேதநெறி சொல்லும். ”பூருவம், உத்தரம்” என்று மீமாஞ்சை பிரிந்ததெல்லாம் உபநிடதங்களுக்கு அப்புறம் ஏற்பட்ட சிந்தனை வளர்ச்சி. It would be surprising to know that both sankya and mimaamsa were materialistic to start with. Later various versions came in including the ones with a creator.

இந்தப் பின்புலத்தோடு பொ.உமு.847 இலிருந்து 777 வரையுள்ள காலத்தில் மீமாஞ்சைப் புரிதலிலேயே வேதநெறி நின்றிருக்க முடியாது. பார்சுவரின் பரப்புரையை மறுக்கவேண்டுமெனில், அந்நெறி சில மாற்றங்களைக் கொண்டுவரத் தான் வேண்டும். ”இறப்பிற்குப் பின் என்ன?” என்ற கேள்விக்கு மறுமொழி சொல்ல வேண்டும். உடல்/உயிர் வேறுபாடு சொல்ல வேண்டும். உயிருக்கான உலக எதிர்பார்ப்புகள் போக வீடுபேற்றை, ஆன்மாவை, வினையை வினைப்பயனைப் பேச வேண்டிய தேவை வேதநெறிக்கு எழுந்தது. பாவம், புண்ணியம் பேச வேண்டிய தேவையும் அதற்கெழுந்தது. எனவே அவை துணை நிற்றங்கள் ஆயின. உபநிடதங்கள் என்ற சொல்லின் உட்பொருள் அதுதான். உபநிடதங்கள் அடுத்த 150/150 ஆண்டுகளுக்கு கணிசமான போட்டியை வேதமறுப்பு நெறிகளுக்குக் கொடுத்தன. மறுவினை என்று நான் சொன்னது reaction என்பதையே. ஒரு குறிப்பிட்ட நூல் பற்றியல்ல.

பார்சுவரின் பங்களிப்பு இதில் என்ன? மகாவீரருக்கும், கோசாளருக்கும், புத்தருக்கும் பொதுமையானவை யாவை? பார்சுவர் பங்களிப்பிற்கும், இப் பொதுமைக் கருத்துகளுக்கும் ஆன உறவுகள் யாவை? ஏன் குறிப்பிட்ட காலத்தில் உபநிடதங்கள் தொடக்க மீமாஞ்சைக்கு மாறாய்க் கருத்துச் சொல்லத் தொடங்கின? - என்ற புலனத்தில் அரிதாகவே கட்டுரைகள் இன்று எழுகின்றன. இப்பொழுது புத்த மத நூல்களையும் செயின மத நூல்களையும் விட்டால் வேறு ஊற்றுக்கள் நமக்கு இல்லை. (அற்றுவிகம்/ஆசீவிகம் பற்றிக் கூட இந்தப் பர பக்கங்களையும், சங்கப் பாடல்களையும் விட்டால் நமக்கு வேறு வழியில்லை. என்ன செய்வது? தோற்றுப் போன மதத்தை ஆய வேண்டுமெனில் வேறுவழியில்லை.) அதேபொழுது வெற்றி பெற்றவர் சொல்வது பெரும்பாலும் திரிந்தே இருக்கும். உபநிடதங்கள் “அநாதி” என்று சொல்வதையும் நாம் ஏற்பதற்கில்லை. அப்படிச் சொன்னால் அப்புறம் அது நம்பிக்கை என்று சொல்லி உரையாடலில் இருந்து விலக வேண்டியது தான்.

இது ஒரு பக்கம் நடந்த போது யோகம் (பொருந்தி நிற்றல்) என்பது சும்மா இருக்கவில்லை. யோகத்தின் வளர்ச்சியே விதப்பியம். விதத்திக் காட்டுவது, வேறுபடுத்திக் காட்டுவது என்பதே விதப்பியம் எனப்பட்டது. ஐம்பூதச் சிந்தனை விதப்பியத்தில் எழுந்தது. 4 பூதம் என்பது வடபுலப் பார்வை. ஐம்பூதம் என்பது தென்புலப் பார்வை http://monierwilliams.com/ என்ற வலைத் தளத்திற்குப் போய் vaiśeshika (இதில் முதல் s க்குமேல் ஓர் ஆளங்குறியைப் (diacritic) போடுவர். இதை word txt file இல் போட முடியாது. word doc file இல் போடலாம். இந்த ஆளங்குறியைச் சில நூல்களில் கூர்ங்கோணி (acute) ஆகவும், சிலவற்றில் மேற்புள்ளி ஆகவும் போடுவர். உங்கள் வழக்கம் எதோ அதைப் போட்டுக் கொள்ளுங்கள்) என்ற சொல்லைக் கொடுத்து full text search செய்தீர்களானால், 10வது பொருளாய்க் kaṇāda என்ற குறிப்பிற்கு அடியில் வேண்டிய விளக்கங் கிடைக்கும். அச்சுப் பொத்தகத்திற் பார்க்கவேண்டும் எனில் மோனியர் வில்லிம்சு அகரமுதலியில் 1026 ஆம் பக்கத்தில் vaiseshika என ஆளங்குறியோடு போட்டிருக்கும். உங்களால் இச்சொல்லை அடையாளங் காணமுடியாதது எனக்கு வியப்பாகவே உள்ளது.  நான் பக்கம் 1026 - ஓடு பக்கம் 990 இல் உள்ளதையும் சேர்த்துக் கண்ணித்து இங்கு இணைத்துள்ளேன். 

நான் ஏன் இச்சொல்லை விஷேசிசமென்று எழுதினேன்? கொஞ்சங் கொஞ்சமாய்த் தமிழைச் சங்கதமாக்க்கி மணிப்பவள நடை வருவதை நான் என்றும் ஒப்புபவனில்லை. சங்கத இலக்கண முறையை தமிழ் வாக்கியங்களுள் புகுத்துவதை நான் தொடர்ந்து எதிர்த்தே வந்திருக்கிறேன். சைவம், வைணவம், வைதீகம் என்று சொல்ல முற்படுவதைக் கூட நான் என்றுமே மறுப்பேன். (சொகந் தேடும் ஒரு தவளை சொகுசாக இருந்த மாழைக் கலத்திற்குச் சிறிது சிறிதாகச் சூடு ஏற்றுவாராம். அந்தக் குறுங் கதை என் நினைவில் அகல்வதேயில்லை.) என் மொழியிலக்கணம் எனக்கு. சங்கத இலக்கணம் சங்கதத்திற்கு. நான் மேலேசொன்ன சொற்களைச் சிவம், விண்ணவம், வேதியம், விதப்பியம் (வேறு வழியில்லையென்றால் குறைந்த தாக்கத்தில் விஷேசியம்/விஷேசிசம்) என்று தான் எழுதுவேன்.

இப்பொழுது வேதமறுப்பு சமயங்களுக்கு வருவோம். ”உயிர்/ஆன்மா நிலைத்தது. அது அடுத்தடுத்த பிறவிகளை அடையுமெ”ன்ற சிந்தனை வேதமறுப்பு நெறிகளுக்கு உகந்தது. ஆனால் தொடக்க காலச் சாங்கியத்தில் அது கிடையாது. இப் பிறவிச் சுழற்சியை அற்றுவிகம், செயினம், புத்தம் என எல்லாமே பேசும். இவற்றிற்குள்ளும் போட்டிகள் இருந்தன. பிறவிச் சுழற்சியை துறப்பதே துறக்கம் என்னும் வீடுபேறாயிற்று. வீடுபேறு என்ற கருத்தை தொடக்க மீமாஞ்சை சொல்லவே இல்லை. ”இந்த உலகத்தில் என்ன வேண்டும்?” என்பதே தொடக்க மீமாஞ்சையின் பாடுபொருள்.

வேதமறுப்பின் 3 சமயத் தலைவருமே பார்சுவரை ஏற்றுக்கொண்டனர் என்பது போல் தான் ஆய்வின் மூலம் தெரிகிறது. இவர்களுள் மற்கலி கோசாளரே மூத்தவர். அவர் பிறப்பு பொ.உ.மு. 623; அவர் இறப்பு பொ.உ.மு. 543. மகாவீரர் பிறப்பு பொ.உ.மு. 599; அவர் இறப்பு பொ.உ.மு.527. புத்தர் பிறப்பு பொ.உ.மு.563; அவர் இறப்பு பொ.உ.மு.483 (புத்தர் இறப்பையும், பிறப்பையும் 60 ஆண்டுகள் முன்தள்ளி இலங்கையர் சொல்வர். பெரும்பாலான ஆய்வாளர் அதை ஏற்றதில்லை.) மகாவீரர் இறப்பிற்கும் பார்சுவர் இறப்பிற்கும் 250 ஆண்டு கால இடைவெளி சொல்வர். மகாவீரர் இறப்பிற்கும் கோசாளர் இறப்பிற்கும் இடையே 16 ஆண்டுகள் சொல்வர். கோசாளரும் புத்தரும் 80 ஆண்டுகள் இருந்தார்; மகாவீரர் 72 ஆண்டுகள் இருந்தார்.

புத்த நூல்களும் பல இடங்களிற் பார்சுவரை சுற்றிவளைத்து ஏற்றுக் கொள்ளும். புத்தர் நிருவாணம் அடையுமுன் பார்சுவர் வழியிற் சென்றதாகவே சில குறிப்புக்கள் சொல்லுகின்றன. மற்கலி கோசாளர் 6 ஆண்டுகள் நிக்கந்த வழியில் தான் இருந்தார். கோசாளருக்கும் வர்த்தமானருக்கும் ஏற்பட்ட முரண்பாட்டால் இருவரும் ஒருவரை விட்டு ஒருவர் விலகினர். பார்சுவருக்கு அப்புறம் தான் 3 பெரிய பிரிவுகள் ஏற்பட்டன (உண்மையில் ஏராளப் பிரிவுகள் ஏற்பட்டன. அவையெல்லாம் ஒன்றுள் ஒன்றாய்க் கரைந்து இந்த மூன்றில் தங்கின.) எப்படி நிறுவனப்படுத்தப் பட்ட கிறித்துவமதம், ”கத்தோலிக்கம், இரோப்பிய எதிர்ப்பாளர், ஆங்கில எதிர்ப்பாளர், செரிலிக் எதிர்ப்பாளர்” என்று பலவகையாய்ப் பிரிந்ததோ அது போல பார்சுவருக்கு 250 ஆண்டுகள் கழித்து நிக்கந்தர் பள்ளி கொஞ்சங்கொங்சமாய் உடையத்தொடங்கியது.

இதிற் செயினரே பிற்காலக் கத்தோலிக்கர் போல் நாட்பட்ட நிறுவனத்தைத் தூக்கிப்பிடித்தார். அற்றுவிகமும், புத்தமும் எதிர்ப்புச் சமயங்களாயின. பார்சுவரை அவை ஏற்றன. ஆனால் மற்கலி கோசலரும், கோதம புத்தரும் வர்த்தமான மகாவீரரை ஏற்கவில்லை. தாமே 24 ஆம் தீர்த்தங்கரர் என்று உரிமை கொள்ளத் தொடங்கினர். தமக்கேயுரிய நிறுவனங்களை ஏற்படுத்தினர். இப்படி இவர் முரண்பட்டு நிறுவனத்தை விட்டு விலகியதால், நிக்கந்தப் பெயர் கி.மு.500களுக்கு அப்புறம் செயினரை மட்டுமே குறித்தது. ஆயினும் முப் பிரிவினரும் நிக்கந்தர் பள்ளிகளுக்குள் சென்று வந்து கொண்டிருந்தார். அவரிடை முரண் கூராக வில்லை. பகைவர் என்றெண்ணும் அளவிற்கும் அது வளரவில்லை. 3 சமயங்களுமே பகைமுரணை ஏற்பவையல்ல. குறிப்பாக ”ஒரு நிகழ்வைப் பார்க்கும் வகையிற் பல பார்வைகள் உண்டு” எனும் ”அநேகந்த வாதத்தைப்” பின்பற்றிய செயினம் மற்ற இரண்டையும் பகை முரணாய்க் கருதவில்லை. (ஆனால் அவற்றை முரணிய மதங்களென்றே சொல்லும்.) எனவே அற்றுவிகரும், புத்தரும் நிக்கந்தர் பள்ளிகளுக்கு வந்து போவதும், அங்கு தங்குவதும், உரையாடுவதும், தியானம் செய்வதும் நெடுங்காலம் ஏற்றுக்கொள்ளப் பட்டன.

பின்னால் பார்சுவருக்கு அப்புறம் சமயக்கொள்கை வளர்த்ததிற்றான், பிறவிச் சுழற்சியைத் தடுத்து நிறுத்தும் வழிகளைச் சொல்வதிற்றான், இவர் மூவரும் வேறுபட்டு நின்றார். இவரின் கொள்கை வேறுபாட்டை இங்கு  சொன்னால் விரியும். எனவே தவிர்க்கிறேன். பிறவிச் சுழற்சியை அற்றுவிக்கும் கொள்கையாய் அற்றுவிகம் (>அத்துவிகம்>அஜ்ஜுவிகம்> ஆஜுவிகம்) உணரப்பட்டது. பிறவிச் சுழற்சியைச் செயிக்கும் கொள்கையாய் செயினம் உணரப்பட்டது. பிறவிச் சுழற்சி பற்றிப் புத்தி தெளிவிக்கும் நெறியாய் புத்தம் உணரப்பட்டது. ஆசீவிகம், செயினம், புத்தம் என மூன்றுமே தியான நிலையை அழுத்துபவை. சம்மணம் கொட்டியே மாந்தர் தியானிப்பதால் சம்மணம்>சமணம் என்று மூன்றுமே அறியப் பட்டன. பிறவிச் சுழற்சியை நிறுத்த உறுதி எடுத்துக்கொண்டோரே இவரில் துறவிகளாவர். இப்பிறவியைத் துறந்தோர். அடுத்த பிறவி வேண்டாமென்ற சிந்தனையில் தம் வாழ்நாளைக் கழிப்பார். இவரைச் செயினத்தில் முனிவர் என்றும், அற்றுவிகத்தில் அறிவரென்றும் புத்தத்தில் பிக்குகளென்றுஞ் சொல்வர். முனிகளுக்கும், அறிவர்களுக்கும், பிக்குகளுக்கும் சேவை செய்வோர் சால்வகர் என்னும் சாவகராவார். (சாலுதல் = சேருதல், நிறைதல்) எல்லாவித இல்லற நோன்பினரும் சாவக நோன்பிகள் ஆகலாம்.

பின்னால் வேதம், செயினம், புத்தம், சிவம், விண்ணவமென்ற எல்லாஞ் சேர்ந்து அற்றுவிகத்தை கி.பி. 8/9ஆம் நூற்றாண்டுகளில் தமிழகத்திலிருந்து அறவே ஒழித்தன. இன்று அற்றுவிகத்திற்கு ஒருசில சங்கப் பாடல்களைத் தவிர  தனிப்பட உருப்படியான நூலுங் கிடைக்கா அளவிற்கு நிலைமை யுள்ளது. அற்றுவிகத்தின் பின் மற்றவை தமக்குள் சண்டைகளைத் தொடர்ந்த போது கி.பி. 600/700 களுக்கருகில் புத்தம் தமிழ் நாட்டில் காணாது போய் இலங்கையில் நிலைகொண்டது. செயினம் 12 ஆம் நூற்றாண்டு வரை தாக்குப்பிடித்து திருவண்ணாமலையைச் சுற்றிலும் தங்கிப்போய் ஓரமாய் ஒதுங்கிக்கொண்டது. அற்றுவிகமும், புத்தமும் தமிழகத்தில் இல்லாது போனவுடன் சமணம் என்ற பொதுப்பெயர் செயினரின் விதப்புப் பெயர் ஆகவும் ஆகிப் போனது. மதங்கள் பற்றிய ஒழுங்கான புரிதலுள்ளவர் ”சமணர்” என்ற பொதுச்சொல்லை ஆளாது ”செயினர்” என்ற விதப்புச் சொல்லாலேயே மகாவீரரைப் பின்பற்றுவோரைக் குறிப்பர்.

வேத நெறி சிவத்தோடும், விண்ணவத்தோடும் சமரசம் செய்துகொண்டு வேதநெறிப் பட்ட சிவம் (தேவாரத்தில் இதுதான் சொல்லப்படுகிறது), வேதநெறிப் பட்ட விண்ணவம் (நாலாயிரப்பனுவலில் இதே சொல்லப் படும்) என்ற கலப்பு மதங்களைக் கொண்டுவந்து, புரிசைகளில் நெருப்பிற்கு முகன்மை கொடுக்காது நீருக்கே முகன்மை கொடுத்து 15 ஆம் நூற்றாண்டு வரை இருகூறாய்த் தனித்திருந்தன. அதற்கப்புறம் இவையிரண்டும் தமக்குள் கொஞ்சங் கொஞ்சமாய் உறவாடி ஒரு சமதான நிலைக்கு வந்து இன்று சிவா-விஷ்ணு ஆலயங்கள் என்று பொது ஆலயங்கள் எழுப்பும் நிலைக்கு வந்திருக்கிறார். இந்து மதம் என்ற கலவைச்சொல் முகலாய காலத்திற்கும் அப்புறம் எழுந்தது. கொஞ்சம் அழுத்திக் கேட்டால் பலரும் “சைவர்”, ”வைணவர்” என்றே தம்மைப் பிரித்துச் சொல்வர். என் செய்வது? காலம் மாறிவிட்டது. என்பதால் இன்று அரசாங்கப் பதிவுகளில் “இந்து மதம்” என்று எழுதிக் கொள்வர். இந்துமதம் ஒரு கலவை மதம்.

அன்புடன்,
இராம.கி. 

Thursday, September 26, 2019

சிலம்பு ஐயங்கள் - 29

கோட்டைக்குள் சொல்லப்படும் முதல் விவரிப்பு செல்வர் வீதியெனக் கொள்ளாமைக்குக் காரணமுண்டு. மதுரைக்குள் நுழைகையில் கோவலன் அகவை பெரும்பாலும் 21-23. (கண்ணகிக்கு 17 -19.) தான் கோவலன் இதுநாள் வரை ஏற்றுமதி/இறக்குமதி வணிகஞ் செய்தாலும், தந்தையின் உள்நாட்டு வணிகத்தில் மதுரை வாடிக்கையாளர், தொடர்பாளர் விவரங்கள் ஓரளவு தெரிந்திருக்க வாய்ப்புண்டு. அப்படித் தெரிந்தவரிடஞ் செல்லக் கோவலனுக்கு விருப்பமிருந்தால், ”மன்னர் பின்னோரைக் கண்டு தங்க ஏற்பாடு செய்யும் வரை இவளைப் பார்த்துக் கொள்ளுங்கள்” என்று காவுந்தியிடம் கோவலன் சொன்னதின் பின், முறையாகக் கோட்டைக்குள் போனவுடன் விசாரித்துச் செல்வர் வீதிக்குப் போயிருப்பான். அப்படியின்றி அவன் ஊர் சுற்ற முற்பட்டதால், தெரிந்தவரிடம் அடைக்கலந் தேடுவது அவன் குறிக்கோள் அன்றெனப் புரிகிறது. தன்னிலை வெட்கம் பிடுங்கித் தின்றதால், மதுரையை நோட்டம் பார்க்க முற்படுகிறான். இப்பாவனை கொண்டவன் செல்வர் வீதிக்குப் போக மாட்டான். (யாரேனும் அடையாளங் கண்டுவிட்டால் என்ன செய்வது?) எனவே முதலிற் பார்த்தது கேளிக்கை யாடும் மருதந் துறையும், செல்வர் வந்து செல்லும் பொதுமகளிர் வீதி எனவும் பொருள் கொள்கிறோம்..

இனிக் கலை வல்லார் நிரம்பிய இரு வீதிகளைப் பார்க்கப் போகிறோம். மதுரையில் 2/3 வீதிகள் கணிகையரை ஒட்டி இருந்தன போலும். பரத்தை யென்ற சொல்லிற்குத் தமிழிற் இரு பொருள்கள் உண்டு. ஒரு பொருள் பரம் = மேடை; பரத்திலாடுபவள் பரத்தை; பரத்திலாடும் நாட்டியம் பர(த்)த நாட்டியம். (பரத்து நாட்டியத்தின் தமிழ்த்தோற்றம் அறியாது ”பரத முனிவர் அவரின் சாஸ்திரம், அது, இது” என்பது சிலர் பின்னாற் கட்டிய தொன்மம்.) இன்னொரு பொருள் பரர்/பலரைத் தழுவும் பரத்தை. இரு பொருளும் ஒரே மாந்தரிடம் இருக்கத் தேவையில்லை. அதேபோது சிலரிடம் சேர்ந்து இருக்கலாம். நம்மிற் பலரும் இப்பொருள் வேறுபாட்டைப் புரிந்துகொள்ளாது இருக்கிறோம். சங்க காலத்தில் இல்லக்கிழத்தி, இற்பரத்தை (concubines), பொதுப்பரத்தை (prostitutes) என 3 வகையாய்ப் பெண்கள் அறியப்பட்டார். எல்லாப் பரத்தைகளும் நுண்கலையாளரில்லை. எல்லா நுண்கலைப் பெண்களும் பரத்தைகளில்லை. .

இன்னொரு செய்தியை இங்கே சொல்லவேண்டும். ”ஒருவனுக்கொருத்தி, ஒருத்திக்கொருவன்” என்ற இல்லற ஒழுக்கம் சங்ககாலக் குமுகாயத்தில் பெரிதும் இருந்தாலும் செல்வரும், அதிகாரத்தில் இருந்தோரும் என ஆண் மக்கள் பலவகையில் ஒழுக்கத்தை மீறிய குறிப்புக்களுமுண்டு. இல்லை யெனில் இற்பரத்தையும், பொதுப்பரத்தையும் இலக்கியங்களிற் பேசப் பட்டிருக்க மாட்டார். ”சாத்தார மக்கள் இம்மரபை மீறினாரா?” என்பதற்கும், பெண்கள் இதை மீறினார் என்பதற்கும், ஒரு சான்று கூடக் கிடைக்கவில்லை. எனவே சங்ககாலக் குமுகாய உள்ளடக்கம், ஆணாதிக்கம் மிகுந்த வருக்கக் குமுகாயமாகவே (class soceity) தோற்றுகிறது. ஒருபக்கம் குறிஞ்சியிலும், முல்லையிலும் வேடுவச் சேகர (hunter-gatherer) வாழ்க்கை. இன்னொரு பக்கம், முல்லை, மருதம், நெய்தல் திணைகளில் வருக்கக் குமுகாய எழுச்சி எனக் கலவையாகவே சங்கக் குமுகாயம் இருந்தது.. கூடவே நகரஞ் சார்ந்த விழுமியங்களும் (city based values) தோன்றிவிட்டன. 

இன்றும் நாட்டுப்புறங்களில் சாத்தார மக்களிடையே இல்லற ஒழுக்கத்தை மீறியவர் முகத்திற் கரும்புள்ளி, செம்புள்ளி குத்தி அவரைக் கழுதையிலேற்றி ஊரரங்கில் வலம்வர வைப்பது தண்டனையாய்க் கருதப்படுகிறது. (ஊரின் 4 வீதிகளும் அரக்கப்பட்ட காரணத்தால் அரங்காயிற்று. பிற்காலச் சோழர் காலத்தில் கோயிலைச்சுற்றி தேரோடும் நாற்பெரும் வீதிகளே ஊரின் அரங்காகும். இந்த அரங்கு, பொதியிலில் / அம்பலத்தில் முடியும். பொதியிலும் கோயிலும் அருகருகே ஒன்றைப்பார்த்து இன்னொன்று இருப்பதை இன்றும் பலவூர்களிற் காணலாம்.) இக்குற்றத்திற்கு இன்னொரு தண்டனையும் இருந்தது.

தமிழிற் சுடுமண் என்பது செங்கலைக் குறிக்கும். நாகரிகம் வளர்ந்த நிலையில் எல்லாக் கட்டுமானங்களுக்கும் செங்கல் பயன்பட்டதால், அறத்தொடு நிற்கும் (ஒழுக்கக்) கட்டுமானத்திற்கும் (”படி தாண்டாப் பத்தினி’ என்ற பழமொழிக்கும்) இதுவே குறியீடானது. ஒழுக்கத்தை மீறிப் படி தாண்டியோர் செங்கற் சுமந்து அரங்கைச் சுற்றி வருவது வடுவாக / தண்டனையாகக் கருதப்பட்டது. இதில் பரத்தைக் கொடி பறந்த வீட்டினர்க்கு மட்டுமே விதிவிலக்குண்டு. அதுவே அவர்க்குச் சிறப்புமானது. மணிமேகலை காப்பியத்தில் ”உதயகுமாரனின் பொற்றேரில் எல்லோரும் அறிய மணிமேகலையை ஏற்றேனாகில், என் சிறப்புப் போய்விடும். நான் சாத்தாரப் பெண்கள் போலாகி

சுடுமண் ஏற்றி அரங்கு சூழ் போகி
வடுவொடு வாழும் மடந்தையர் தம்மோர்
அனையேன் ஆகி அரங்கக் கூத்தியர்
மனையகம் புகாஅ மரபினள்

ஆவேன்” என்று சித்திராபதி வஞ்சினம் சாற்றிப் போவாள். படி தாண்டும் வடு என்பது இற்கிழத்திகளுக்கானது. வடு நீங்கு சிறப்பென்பது பரத்தைகளுக்கு ஆனது. இதே கருத்தில் சிலப்பதிகாரத்தின் ஊர்காண் காதையில் 146 ஆம் வரியெழும். (இக்கருத்தை இதுவரை ஒழுங்காய் விளக்கிய எவ்வுரையையும் நான் பார்த்தேனில்லை.) அடுத்து உரைவீச்சில் வருவது ஆடல் மகளிரின் வீதி பற்றிய விவரிப்பாகும். ஆடற் கணிகையருக்கு உரிய சிறப்பையும், நாட்டியக் கூறுகளையும், இசைக்கூறுகளையும் கூறி இவ்வகைப்பெண்கள் மற்றோரைக் கவர்ந்திழுக்கும் பாங்கையும் கூறுகிறது. 

சுடுமண் ஏறாத,
வடுநீங்கு சிறப்புக்கொண்ட,
முடியரசு கூட ஒடுங்கிப்போகும் கடிமனை வாழ்க்கையில்,
”வேத்தியல், பொதுவியல்” என்ற இரு திற இயல்பினை அறிந்து,
சிறிதும் வழுவாத மரபில்,

ஆடல், பாடல், பாணி, தாளம், உடனுறும் குயிலுவக்கருவி ஆகியன உணர்ந்து,
(நிற்றல், இயங்கல், இருத்தல், நடத்தலெனும்) நால்வகை அவிநயக் களத்தில்,
[குரல் (ச), துத்தம் (ரி), கைக்கிளை (க), உழை (ம), இளி (ப), விளரி (த), தாரம் (நி) எனும்]
7 சுரத்தில் எய்தியதை விரிக்கும் பெருஞ்சிறப்புடைய,

தலைக்கோல் பெற்ற அரிவை (19-24 அகவை),
வாரம்பாடும் தோரிய மடந்தை (15-18 அகவை),
தலைப்பாட்டுக் கூத்தி, இடைப்பாட்டுக் கூத்தி
என 4 வகையாருமான நயத்தகு மரபைச்சார்ந்து,

1008 கழஞ்சை நாளுந் தவறாது பெறும், முறைமை வழுவாத,
தாக்கணங்கை ஒப்பியோரின் நோக்கு வலைப்பட்டுத் தவத்தோராயினும்,
நகைப்பதம் பார்க்கும் வண்டுபோல் இளையோரும்,
காமவிருந்தை முன்பறியாப் புதியோராயினும்,

தம் பெறுதற்கரிய அறிவு கெட்டழியும்படி,
நாள்தோறும் ஏமத்தின் இனிய துயிலில் வந்து கிடக்கும்,
பண்ணையும் கிளியையும் பழித்த தீஞ்சொல்லையுடைய,
64 கலைவல்லோரின் இருபெரும் வீதிகளும்

வையமும், பாண்டிலும், மணித்தேரில் பூட்டுங் கொடிஞ்சியும்,
மெய்புகும் கவசமும், விழைமணி பொருத்திய அங்குசமும்,
தோல்புனைச் செருப்பும், அரைப்பட்டிகையும் (waist belt),
வளைதடியும், மிகுந்த வெள்ளையான கவரியும்,
அம்பு தடுக்குங் கேடயம், வாள் தடுக்குங் கேடயம், பன்றிமுட் கேடயம், குத்துக்கால், என செம்பிற் செய்தனவும்,

வெண்கலத்திற் செய்தனவும், புதிதாய் முடிந்தவையும், பழுதிருந்து சரிசெய்யப்பட்டனவும் (reconditioned), வேதித்து வெளிவந்தவையும்,
தந்தம் கடையும் தொழில் சார்ந்தவையும்,
பல்வேறு வாசப்புகைப் பொருள்களும்,
மயிர்ச்சாந்திற்குத் தேவையானவையும்,
பூவால் புனையப்படுவனவும் என வேறுபட்டுத் தெரிவறியா அளவிற்கு வளங்கள் கலந்து கிடக்கும் (அரசன் கூட விரும்பக்கூடிய) அங்காடி வீதியும்

மேலே வேந்தரரங்கில் ஆடும் ஆட்டத்தை வேத்தியலென்பது தட்டையான விவரணையாகும். வேந்தர்க்கான அறங்களை உணர்த்தும் நாட்டியம் என்பதே சரியான பொருள். எல்லாப் பொதுவிடத்தும் பொதுமையாக ஆடக் கூடியதல்ல. சார்ந்தோர் கூடிய அரச களத்தில் அவனுக்கு மட்டுஞ் செய்வது வேத்தியலாகும். பொதுவரங்கில் எல்லோர்க்கும் பொதுவான அறங்களைச் சொல்வது பொதுவியல் ஆகும். “அரங்கேற்று காதை ஆராய்ச்சி” என்ற அரிய நூலை முனைவர் வெ.மு.ஷாஜகான் கனி எழுதி உலகத்தமிழாராய்ச்சி நிறுவனம் வெளியிட்டது. இன்னும் விளக்கம் அதிற் கூறப்பட்டுள்ளது. (அவரைத் தமிழார்வலர் இதுவரை போற்றாதது பெருங்குறை,) பாணி என்பது பண்ணும் முறை. நட்டுவனாரின் விதப்பு அடவுகளைக் குறிக்கும். காட்டாகப் பந்த நல்லூர்ப் பாணியென்பர். ஒரே பாட்டிற்கு வெவ்வேறு விதமாய் அவிநயஞ் செய்து படைப்பாற்றலைக் காட்டுவர். இதில் நட்டுவனார், நாட்டியமாடுவோர் ஆகியோரின் படைப்பாற்றல் வெளிப்படும். தாளம் ஆடலுக்கு அடிப்படை. நுணுகிய அசைவுகளை நிருணயித்து  ஆடவேண்டும். குயிலுக்கருவி என்பது கூடச்சேரும் ”இசை வாத்தியங்களைக்” குறிக்கும். எந்த அவிநயமும் நிற்றல், இயங்கல், இருத்தல், நடத்தலென்ற 4 வகைகளுள் அடங்கும். குரல், துத்தம், கைக்கிளை, உழை, இளி, விளரி, தாரம் எனும் 7 சுரத்தில் எல்லா இசைகளும் அமைகின்றன. (இச்சுரங்களைச் ச, ரி, க, ம, ப, த, நி என்று இன்று அழைக்கிறோம்.) பார்க்க:

http://valavu.blogspot.in/2008/03/1.html
http://valavu.blogspot.in/2008/03/2.html
http://valavu.blogspot.in/2008/03/3.html
http://valavu.blogspot.in/2008/03/4.html

தலைக்கோலென்பது ஆட்டத்திற் சிறந்தவளைக் குறிக்க வேந்தன் தந்த பட்டம். தண்டமென்பது நட்டுவனாரின் கைக்கோலைக் குறிக்கும். தண்டியம் என்பது நாட்டியப் படிப்பைக் குறிக்கும். முதல், வாரம், கூடை, திரள் என்பன தாளத்தின் 4 நடைகள். முதல்நடை தாழ்ந்து செல்லும். திரள்நடை மிக முடுகியது. வாரநடையே பாட்டிற்குச் சிறந்ததென்பார். வாரநடை வேகம் முதல் நடையினும் 2 மடங்காகும். கூடைநடை 4 மடங்கு. திரள்நடை 8 மடங்கு. தோரிய மடந்தை = பாடல், பண், தாளம் போன்றவை அமைத்து ”எது எப்படிச் சேரவேண்டும்?” என்ற வரிசை முறையை அமைப்பவர் (இசையமைப்பாளர்). தோர் = வரிசை; தோரியம் = வரிசையொழுங்கு தோரணை = காரணகாரிய வரிசையொழுங்கு. தலைப்பாட்டுக் கூத்தி = நாட்டியந் தொடங்கையில், தலைவிக்கு மாற்றாய் நடுவிலாடும் மாற்றாளி (substitute dancer). இடைப் பாட்டுக் கூத்தி = தலைவிக்கும், மாற்றாளிக்கும் உடன்வந்து இடையாடும் கூத்திகள். இவரை அடுத்தாடிகள் (assistant dancers) என்றுஞ் சொல்வர்.

1 கழஞ்சு ஏறத்தாழ 5.2 கிராம் எடையைக் குறிக்கும். 1008 கழஞ்சுப் பொன் 5.2 கிலோகிராம் எடைகொண்டது. இதன் பொன்மை 9.625 மாற்றா (22 caret), அல்லது 7.875 மாற்றா (18 caret) என்று தெரியாது. ஒவ்வோராட்டத்திலும் இவ்வளவு பொன் பெறுமளவிற்குத் திறமையானவளென இங்கே குறிப்பிடப் படுகிறது. அணங்கு= ஒருவர் மேலேறிய ஆவி/பேய் (spirit). அணங்குதல் = மேலுறுதல்; தாக்கணங்கு = மோகினிப்பேய்; தன்னழகால் யாரையுந் தாக்கி ஆட்கொள்ளும் திறம் பெற்றதாய் எண்ணப்பட்ட தொன்மம் இங்கு சொல்லப் படுகிறது; நோக்குவலை = பார்வையாற் கட்டப்படும் வலை; நகைப்பதம் பார்க்கும் வண்டுபோல் இளையர் = பெண் குறுநகையைப் பதம் பார்த்து, தேன்குடி வண்டு போல் வந்துசேரும் இளையர்; ஏமம் = safety; 64 கலை வல்லோர் = 64 கலைகளிலுஞ் சிறந்த வல்லமையாளர்

வையம் = சுமையேற்றப்பயன்படும் கூடாரவண்டி (wagon, van). ”அந்த van ஐக் கூப்பிடப்பா” என்பதற்கு நல்ல தமிழில் “அந்த வையத்தைக் கூப்பிடப்பா” எனலாம். பாண்டில் = கிண்ணி போன்ற தட்டின்கீழ் அச்சும் சக்கரங்களும் பொருந்திய திறந்த வண்டி. சுமையேற்றாது, ஓரிருவர் வேகமாய்ப் போகப் பயன்படும். ஒற்றைமாட்டு வண்டிகள் இதிலடங்கும். மணித்தேர்க் கொடிஞ்சி = தேரோட்டும் துரவர் (diver) உட்காரும் ஒட்டுகை (attachment). We call this a driver seat. அம்புகளிலிருந்து துரவரைக் காக்க ஒரு பலகையும் முன்னிருக்கும். மெய்புகு கவசம் = தோலாலும், மெல்லிய மாழையாலும் ஆகி உடம்பின் மேல் அணியுங்க வசம். வீழ்மணித் தோட்டி= மணிகள் தொங்கும் அங்குசம். அதள் புணை அரணம் = தோலாற் செய்த கைத்தாளம் (hand clove). "ஏய், அக் கைத்தாளங்களை எடுத்து வா” என்று ”குளோவ்ஸிற்கு” மாறாய் ஆளலாம்.

அரியா யோகம் = அரைப் பட்டிகை (waist belt). இதையும் தொலைத்தோம். வளைதரு குழியம் = வளைதடி. குழித்தல் = குத்துதல். வால் வெண் கவரி = இமையத்திற்கு அருகிலுள்ள கவரிமா எருமையின் மயிராலான வெண்கவரி. காற்றுவீசப் பயன்படுத்துவது. சாமரமென்றுஞ் சொல்வர். இனிப் புதிதாகவும், பழுதைச் சரி செய்தாகவும், கொல்லன் பட்டறையில் உருவான செப்புக் கேடயங்களையும், வெண்கலக் கருவிகளையும், வேதித்து உருவானவையும் (chemicals; chemistry இன் நேர்குறிப்பு பழந்தமிழ் இலக்கியத்த்தில் இதுவே முதல்.முறையாகும்), கடைந்த தந்தப் பொருட்களையும், பல்வேறு வாசனைப் புகைப் பொருட்களும், மயிர்ச்சாந்திற்குத் தேவை ஆனவையும், பூவால் புனையப்படுவனவும் என வேறுபட்டுத் தெரிவு அறியா அளவிற்கு வளங்கள் கலந்து கிடக்கும் (அரசனும் விரும்பக்கூடிய) அங்காடி வீதியும்

என்று சொல்கிறார். ஊர்காண்காதையின் அடுத்த 30 ஆ, பகுதியில் மணிகளைப் பற்றியும், பொன்னைப் பற்றியும் பார்ப்போம். நான் பதிவிடப் பல நாட்களாகலாம்,

அன்புடன்,
இராம.கி.

Wednesday, September 25, 2019

சிலம்பு ஐயங்கள் - 28

(சற்று நீண்ட பதிவு)

இனிப் பரதகுமாரரும் (பூரியர் = bourgeoisie. விலையைப் பரத்துவோர் பரதர்), அரசகுமாரரும் (king's relatives) வந்து செல்லும் கணிகையர் வீதியின் நீள் விவரிப்பு வருகிறது. நீளத்திற்குப் பொறுத்துக் கொள்ளுங்கள். வேறுவழி யில்லை. இதைச் சுருக்கினாற் சுவை போய்விடும். பொதுவாக எல்லாக் கடைகளின் மேலும் “ அது என்ன கடை?” என்றுதெரிவிக்க (இக்கால விளம்பரம்போல்) கொடிகள் அக்காலத்திற் பறக்கும். அதையொட்டிப் பொதுமகளிர் வீடுகளின் மேல் கொடிகளசைவது இங்கு சொல்லப்படுகிறது. கோட்டைக்கருகில் வந்தவுடன் கோவலன் பார்வையிற்படும் முதல் விவரிப்பே பொதுமகளிர் பற்றியாவதால், “பாம்பின் கால் பாம்பறியும்” எனப் புரிந்து கொள்கிறோம். கணிகையர் பாவனைகளிற் பழக்கப்பட்ட கோவலனுக்கு சட்டென அது தானே புலப்படும்? என்ன சொல்கிறீர்கள்?

காலைப் போதில்,
மேற்குக்காற்று விரைந்துவீசக் கொடிகளசையும் தெருவின்
பொதுமகளிர் தம் காதற்செல்வரோடு,
நீர்பெருகிவரும் வையை மருதந்துறையில்
அதன் விரி பூந் துருத்தியின் (finger jetty with wild flowers)
வெண்மணல் அடைகரையில்,
நீரில் ஓங்கிய மாடங்கொண்ட நாவாயை இயக்கி,
பூக்கள் நிறைந்த புணையைத் தழுவிப்
புனலாடியமர்ந்து பொழுதுபோக்கி,

பகற் பொழுதில்
மூதூருக்குள் (old town. It implies capital) வந்து
தண்ணறும் முல்லையையும், தாள்நீர்க் குவளையையும்,
கண்ணவிழ் நெய்தலையும் கூந்தலில் பொருந்தச் சூடி,
தாது விரிந்த தண் செங்கழுநீர்ப் பிணையலைக்
கொற்கை முத்து மாலையோடு பூண்டு,
தெற்கேயுள்ள பொதியிலின் சந்தனச் சேறை மெய் முழுதும் பூசி,
பொற்கொடி மூதூரின் (மதுரை) பொழிலை ஒட்டியமர்ந்து பொழுதுபோக்கி,

எற்பாட்டு நேரத்தில்,
இளநிலா முற்றத்தில்,
தன் அரையின்மேல் பூப்பின்னிய அரத்தப்பட்டை உடுத்தி,
வால்போல் தொங்கும் கூந்தலில், வெட்பாலைப் பூ பொருந்திய,
சிறுமலையின் (திண்டுக்க;லிலிருந்து மதுரை வரும் வழியில் தென்படும் சிறுமலை) செங்கூதாளமும், நறுமலர்க்குறிஞ்சியின் நாள்மலரும், வேய்ந்து,
குங்குமச் செஞ்சாந்தை கொங்கையில் இழைத்து,
செந்தூரச் சுண்ணம் சேர்ந்த மேனியில்,
செங்கொடு வேரியின் செழும்பூ மாலையை
அழகிய பவளக் கோவை அணியொடு பூண்டு,
தாங்கொண்ட கோலத்தின் தகையைப் பாராட்டும்படி
மலர்ப் படுக்கையின் மேலிருந்து,

மலைச் சிறகை அரிந்த வச்சிர வேந்தனான இந்திரனிடம்
ஆரவாரம் மிகுந்த மதுரை நகரின் செவ்வணி காட்டும்
கார்கால அரசன் வாடையோடு வருகின்ற காலத்திலுமின்றி,

சிற்ப வல்லோராற் செய்யப்பட்ட முகில்தோய் மாடத்தில்
குருங்கண் சாளரப் பக்கலில் அகில் விறகு நெருப்பிற்கு அருகே,
நறிய சாந்து பூசிய மார்புடைய மாந்தரோடு கூடி அமருங் கூதிர்க் காலத்திலும்,

வளமனை மகளிரும், ஆடவரும் விரும்பி இளநிலா முற்றத்தில்
இளவெயிலை நுகரும்படி விரிகதிர் மண்டிலம் தெற்கே போக
வெண்முகில் அரிதில் தோன்றும் முன்பனிக் காலத்திலும்,

அதுவுமின்றி,

உயர்ந்து பரந்த ஆற்று வளைவுகளில் தொண்டு செய்யும் ஊழியரிட்ட
அகில், துகில், ஆரம், வாசம், தொகுத்த கருப்பூரம் ஆகியவற்றின் மணஞ் சுமந்து
உடன்வந்த கீழைக்காற்றோடு புகுந்து, பாண்டியன் கூடலில்,
வெங்கண் நெடுவேளின் வில்விழாக் காணும் பங்குனி முயக்கக் காலத்தில்
பனியரசு எங்கேயிருக்கிறான்?- என்ற படியும்,

குருக்கத்திக் கோதை தன் கொழுங்கொடியை எடுப்ப,
இளமரக் காவும் நந்தவனமும் நறுமலர்களை ஏந்தத்
தென்னவன் பொதியமலைத் தென்றலோடு புகுந்து
மன்னவன் கூடலில் மகிழ்துணையைத் தழுவும்படி
இன் இளவேனில் எங்கு தான் உள்ளதென்றும்

கொடியுரு உடைய மகளிர் தம்மேல் உரிமை கொண்ட பெருங் கொழுநரோடிருந்து பருவங்களை எண்ணும் காலத்தில்
கன்றுகள் அமரும் ஆயத்தோடு களிற்றினம் நடுங்க,
வெயில் நிலைபெற்ற, குன்றுகள் நிறைந்த நன்னாட்டின்
காடுகளில்  தீ உண்டாகும்படி அழலை மூட்டி,
கோடையொடு புகுந்து கூடலை ஆண்ட வேனில் வேந்தன்

வேற்றுப்புலம் படர முயல்கின்ற மிக்க வெயிலுடைய கடைநாளில் 

கூடார வண்டியும் (வையம் = wagon), பல்லக்கும், மணிக்கால் படுக்கையும்,
உய்யானத்தின் உறுதுணை மகிழ்ச்சியும், சாமரைக் கவரியும்,
பொன்னாலான வெற்றிலைப் பெட்டியும், தம் அரசன் கொடுத்த கூரிய நுனிவாளும் எனப் பெற்ற செல்வம் பிறழா வாழ்க்கையில்

பொற்றொடி மடந்தையரின் புதுமணம் புணர்ந்து, செம்பொன் வள்ளத்தில்
சிலதியர் (வேலைக்காரர்) ஏந்திய இனியதேறலை மாந்தி மயங்கி,
”வரிங்காரம்”(=ரீங்காரம்) பாடும் வண்டினத்தை அவை பொருந்துமிடத்தில் அன்றியும், நறுமலர் மாலையின் வறிய இடத்திலுங் கடிந்து,

ஆங்கு

இலவு இதழ் போலும் செவ்வாயில்
இளமுத்துப் போலும் பற்கள் அரும்ப,
ஊடற் காலத்துப் போற்றாது உரைத்த
கருங்குவளைக் கண்ணாரின் கட்டுரை எதற்கும்
நாவால் அடங்காத நகைபடுங் கிளவியும்,

அழகிய செங்கழுநீர்ப்பூவின் அரும்பை அவிழ்த்தது போல்,
செங்கயல் நெடுங்கண்ணின் செழுங்கடைப் பூசலும்,
கொலைவில் போன்ற புருவக் கோடிகள் சுருளத்
திலகம் பதித்த சிறுநெற்றியில் அரும்பிய வியர்வைத் துளியும்

எனச் செவ்வையான இருப்பை எதிர்பார்க்கும் செழுங்குடிச் செல்வரோடு,
நிலத்தைப் புரக்கும் அரசருக்கு மகிழ்ச்சிதரும் வீதியும்.

[இனி என் குறிப்புக்கள். வைகைநீரில் மாடங்கொண்ட நாவாயென்பதால் கோடையிலும் ஆற்றில் பெருவெள்ளம் தேங்கியது புலப்படும். இன்று மதுரைக்கருகில் கிட்டத்தட்ட மணலாறு தான் இருக்கிறது; அன்றேல் சாக்கடையும், சவர்க்கார நுரை கலந்த கழிவுநீரும் தான் வைகையிற் பாய்கிறது. மதுரைக்கு அப்புறம் இன்றிருக்கின்ற கடைமடை வேளாண்மை கடினம் தான்.

மூதூர் = old town. பெரும்பாலும் கோட்டையும், மூதூரும் வேறுபட்டவையோ என்ற எண்ணம் எனக்குண்டு. இன்னும் உறுதியாகச் சொல்ல முடியவில்லை. மூதூருக்கு மருதந்துறை (மருதை) என்ற பெயரும், கோட்டையின் உள்ளிருந்த அரசவூருக்கு மதிரை என்ற பெயரும் இருந்திருக்கலாம். மருதை, மதிரை என்ற இரண்டும் மருவி மதுரை என்றாகியிருக்கலாம். தென்மதுரை, கவாட புரம், கொற்கை, மணலூரென நகர்ந்து வந்தது உண்மையானால், கொற்கையே பாண்டியரின் தோற்றம் என்பதும் உண்மையானால், மூதூரும் கோட்டையும் வேறுபட்டிருக்க வாய்ப்புண்டு. கீழடியின் தொல்லாய்வே அதை நமக்கு வெளிப்படுத்தவேண்டும். காத்திருப்போம்.

ஏற்பாட்டு நேரப் பொழுதை இற்றைத் தமிழில் மறந்து மாலையையும், யாமத்தையும் நாம் நீட்டிச் சொல்லுவது பெருஞ்சோகம். படித்தோர் இப் பிழையை மாற்றினால் மற்றையோருக்கும் பிழையைச் சொல்லிச் சரி செய்ய முடியும். 6 சிறுபொழுதுகளை மீண்டும் நாம் புழக்கத்திற்குக் கொண்டு வர வேண்டும்.

அரத்த நிறம் என்றதால் சீனப்பட்டை சட்டென இங்கு அடையாளங் கண்டு கொள்கிறோம். கி.மு.,80 வாக்கில் இது இங்கு புழங்கியது என்பது ஓர் அரிய வரலாற்றுக் குறிப்பு. கி.மு. முதல் நூற்றாண்டில் சீனத்தோடு நமக்குத் தொடர்பு இருந்திருக்கிறது, தவிர, காடுகாண்காதையை விவரிக்கையில் சிறுமலைக்காடு, கோடைக்கானல் பற்றிச் சொன்னேன். இங்கும் சிறுமலை சொல்லப்படுகிறது. சிலம்பின்வழிச் சிறுமலையை அடையாளங் காணாது, கவுந்தியைக் கர்நாடகத்திற்கும், திருவரங்கத்தைச் சீரங்கப்பட்டினத்திற்கும் கொண்டு போவாரை நாம் என்சொல்வது? மஞ்சள் கண்ணாடி போட்டுப் பார்த்தால் உலகம் மஞ்சளாய்த்தான் தெரியும்.   

குறிஞ்சியென்பது கோடைக்கானல் பேருயர மலைகளிற் பூப்பது. செங் கூதாளம் என்பது நடுத்தர உயரங் கொண்ட சிறுமலையில் கிடைப்பது. வெட்பாலை விராலி மலையிலிருந்து மதுரை வரும் வரையுள்ள பாலை நிலத்திற் கிடைப்பது மூன்றையும் சேர்த்துச் சொல்வது ஒருவித திணை மயக்கம். ஆனால் அதில் ஒரு நளினம் தென்படுகிறது. எந்தத்திணையும் இன்னொன்றிற்குச் சளைத்ததல்ல. செங்கொடு வேரி என்பது இன்னுஞ் சரியாக அடையாளங் காணாத ஒரு புதலியற் சொல். சிலப்பதிகாரத்தைப் புதலியற் கண்ணோட்டத்தோடு படித்து ஓர் ஆய்வு வரக்கூடாதா? - என்ற ஏக்கம் எனக்குண்டு.

அடுத்துச் சங்க இலக்கியத்திற் பலவிடங்களில் கூறப் படும் புணையையும் நாம் முற்றிலும் புரிந்துகொள்ளவில்லை. நீரைக் கடக்க மாந்தர் மரத் தோணிகளை மட்டும் பயனுறவில்லை. மிதக்கும் புற்கட்டுகளும் அதற்குப் பயன்பட்டன. குறிப்பாகக் கோரைப்புற் கட்டுகள். வளைபொருள் சுட்டும் கொடுக்குப் புற்களைக் கொறுக்குப்புற்களென்றும் அழைத்தார். கொடு> கோடு>கோறு>கோறை> கோரை என்றும் இச்சொல் திரியும். (கோரை அதிகமாய் விளைந்த இடம் கொற்கை. அப்பெயர் அப்படி எழுந்தது தான்.)

இற்றைத் தமிழ்நாட்டிற் பலவிடங்களில் -சென்னை வேளச்சேரிக்கப்புறம் பள்ளிக்கரணை போகும் வழியிலுள்ள சதுப்பு நிலம், சிதம்பரம்-சீர்காழி வழியில் கொள்ளிடந் தாண்டிவரும் தைக்கால், திருநெல்வேலி-செங்கோட்டைச் சாலையில் சேரன்மாதேவிக்குச் சற்று முந்தையப் பத்த மடை - எனப் பல பகுதிகளிற் கோரை செழித்து வளர்கிறது. கொற்கைக்கு அருகிலும் கோரை மிகுதி, தூத்துக்குடியிலிருந்து திருச்செந்தூர் போகும் போது இதை நன்கு காணலாம். 

கோரைகளிற் கனம், சன்னம், கோலெனப் பல்வேறு விதப்புகளுண்டு. கோரைப் புற்கட்டுகளைப் புணைத்துச் (>பிணைத்து) செய்தது புணை. ”கொழுங்கோல் வேழத்துப் புணை” என்று அகம் 186-12 இலும், அகம் 152 இலும் பரணர் சொல்வார். கொழுங்கோல்= கொழுத்த கோல். வேழம்= கொறுக்கம் புல் தட்டை. (வெள்ளைநார்த் தட்டை வேழமாகும். இது ஒருவகை நாணல். வேழம் என்ற சொல்லைக் கரும்பிற்கும் நாம் பயன்படுத்துவதாற் குழம்புகிறோம்.) ”புணை” என்ற சொல்லின் கீழ் 38 இடங்களுக்குமேல் சங்ககாலக் குறிப்புக்களுண்டு. அவற்றை ஆய்ந்தால் பலன் கிடைக்கும்.

எகிப்து, சுமேரியா, சிந்து, அசிரிய, பாபிலோனிய. பொனீசிய, அஸ்டெக், மாய, இங்க்கா, (ஈசுடர் தீவு போன்ற) பாலினீசியப் பழம் நாகரிகங்களிற் புழங்கிய reed-ship, read boat ஆகியவை ”புணை”ப் பெயரில் நம்மூரிலும் இருந்தன. அழகன்குளத்தில் கண்டெடுத்த ஓட்டுச் சில்லில் கீறியிருந்த ஓவியமும் புணையையே அடையாளங் காட்டியது. புணைநுட்பியல் மேற்சொன்ன நாடுகளின் தனித்தனியாக எழுந்திருக்க வாய்ப்பில்லை. அதே பொழுது எங்கு முதலிலெழுந்தது எனவென்றும் இன்னும் அறியப்படவில்லை. இவற்றைக் கட்டும் நுட்பம் சில நாடுகளில் மட்டுமே இன்று எஞ்சி யுள்ளது. இவற்றைக்கொண்டு பெருங் கடல்களையும் மாந்தர் ஒருகாலத்திற் கடந்திருக்கலாம் எனக் கடலியல் ஆய்வாளர் எண்ணுகிறார். இற்றைக் கப்பல் நுட்பியல் கூடப் புணை நுட்பியலிலிருந்தே வளர்ந்திருக்குமென எண்ணுகிறார். ஹெர்மன் தீக்கன் சொல்வது போல் 9 ஆம் நூற்றாண்டில் “room" போட்டு யோசித்துச் சங்க இலக்கியத்தை ஏழெட்டுப் புலவர் எழுதியிருந்தால் அழிந்து போன புனையை எப்படி எழுதினார்? - என்று எண்ணவேண்டாமா? இது என்ன மாயமா? மந்திரமா? தீக்கனின் கூற்று ஒரு நம்ப முடியாத கற்பனையாகவேயுள்ளது. ஆனால் அக்குவேறு ஆணிவேறாக அவரை மறுப்பதற்கு எந்தத் தமிழறிஞரும் இதுவரை முயலவில்லை.

முத்துமாலை போலவே பவளக்கோவையும் இங்கு பெரிதும் விரும்பப்பட்டு உள்ளது. பவளம் சோழ நாட்டின் சிறப்பு. கடலுயிரியான சங்குப் பூச்சி, இராமேசுரத்திற்கு வடக்கே பவளத்தை உருவாக்குகிறது. தெற்கே முத்தை உருவாக்குகிறது. இவை யிரண்டுமே பூச்சிகளின் வேலையும், ஊடே கிடைக்கும் இரும்பு மண்ணூறல் (mineral) தூசும் விளைவிக்கும் மாற்றங்கள் தான். இதையும் உயிரியல், வேதியல் கண்ணோட்டத்தோடு சுற்றுச்சூழல் சார்ந்து ஆய்ந்துபார்க்க வேண்டும். இதையெல்லாஞ் செய்யாமல் தமிழாய்வு எங்கோ போய்க்கொண்டிருப்பது நமக்கு வருத்தமே தருகிறது.

மழைக்கடவுள் இந்திரனிடம். மதுரையில் மழைநீர் சிவந்தோடுவதை, அதன் அணியைக் காட்டுவதோடு, அதுவரையிருந்த முதுவேனிலைத் தணிப்பதாய்ச் சற்று வாடையையும் கார்காலம் கொண்டுவரும். இது இங்கு அழகாய்ச் சொல்லப் பெறுகிறது. 

முகில்தோய் மாடம் என்பது உயர்வுநவிற்சி அணி. ஆனால் பெரிய கட்டிடங்கள் மதுரையில் இருந்திருக்கலாம். எவ்வளவு பெரியவை என்பது தொல்லாய்வின் வழி ஓரளவு தெரியலாம். காத்திருப்போம். கூதிர்க்காலம் என்பதைத் தமிழகத்திற் பலரும் தவறாகவே புரிந்துகொள்கிறார். அது autumn. குளிரடிக்கும் காலமல்ல. கூதிரும் கூதலும் வெவ்வேறானவை.. 

விரிகதிர் மண்டிலம் தெற்கே போகும் முன்பனிக் காலத்தில் (புரட்டாசி, ஐப்பசி) இன்றும் இளநிலா முற்றங்களில் வெளியேயிருக்கும் விருப்பங்கள் தமிழருக்குண்டு. இக்காலத்தில் வெண்முகில் அரிதில் தோன்றுமென்பது அரிய வானியல் அவதானிப்பு.

ஓங்கிரும் பரப்பைப் பெருங்கடலென்றும் வங்க ஈட்டத்தை நாவாய்த்திரள்கள் என்றும் தொண்டியோரைத் தொண்டித் துறைமுகத்தோடு தொடர்புறுத்தியும் சில உரைகாரர் சொல்வதை நானேற்கத் தயங்குவேன். இச்செய்திகளுக்கும் தொண்டித் துறைமுகத்திற்கும் தொடர்பிருப்பதாய் நானெண்ணவில்லை. பாண்டியரின் தொண்டி, சங்ககாலத் துறைமுகமேயல்ல; இடைக்காலத்தது. அன்றிருந்த துறைமுகங்கள் கொற்கை, அழகன்குளமெனும் மருங்கூர்ப் பட்டினம் போன்றவை தான். அகில், கீழைநாடுகளில் இருந்து வந்த நறுமண விறகு; துகில்: உள்நாடு, வெளிநாடெனப் பல இடங்களில் இருந்து வந்த ஆடை; இங்கே துணியின் மணம் பேசப்படுகிறது. வேறொரு ஆசிரியர் இதைப் பேசி நான் கேள்விப்படவில்லை.

ஆரமென்பது சந்தனம். பாண்டியிலும், சேரலத்திலுங் கிடைத்தது; நாவாய் மூலம் பாண்டிக்கு வந்ததல்ல. வாசம், பல்வேறிடங்களிலிருந்து பெற்ற மணப்பொருள். கருப்பூரம் வெளிநாட்டிலிருந்து வந்து இங்கிறங்கியது. அடியார்க்குநல்லார் பல்வேறு அகில்கள், துகில்கள், ஆரங்கள்,  வாசங்கள், கருப்பூரங்களையும் விதப்பாய் விவரிப்பார். அவற்றை அடையாளங் காண்பதே ஒரு பெரிய ஆய்வு. இப்படி வந்த உள்நாட்டு, குணகடல் நாட்டு, குடகடல் நாட்டுப் பொருள்களை எல்லாஞ் சேர்த்து நாவாயோடு தொடர்பு உறுத்துவது கொஞ்சமும் பொருத்தம் இல்லாதது. வைகையின் பெரும்பரப்பு ஆற்றுவளைவுகளில் செல்வரும் மகளிரும் ஆங்காங்கு தங்கி, அடித் தொண்டரை வைத்து நறுஞ்சரக்குகளை விரவி இன்பங் களிக்கிறார். அப்படித்தான் நானிங்கு பொருள் கொள்வேன்.

தவிர, இங்கே வெங்கண் நெடுவேள் வில்விழாவைக் காமனோடு தொடர்பு உறுத்தியே உரைகாரர் சொல்வர். ஆனால் வெம்மையான கண் என்பது காமனுக்கு ஒத்து வருமா? காமன் கனிவானவன் அல்லவா? முருகனின் கதைப்படி, சூரபன்மனையும், அவன் தம்பியரையும் முருகன் தோற்கடித்துப் பின் அமைதியுற்று பங்குனி உத்திரத்திற்கு (பங்குனிமுயக்க நாள் அதுதான்.) தேவயானையைக் கைப்பற்றுவான். வெவ்வேறு கோயிற் கடவுள்களுக்கும் பங்குனி உத்திரத்திற்றான் திருமணவிழாக்கள் நடக்கும். வெங்கண் நெடு வேள் வில்விழா என்பது வெம்மையான கண்கொண்ட முருகவேளின் கைவேலும் வில்லும் வெற்றி பெற்ற விழா. அற்றைக்காலத்தில் பின்பனியின் பெரும் பொழுதில் பங்குனி உத்திரம் ஆண்பெண் தழுவலில் தமிழர்கள் முயங்கிக் கிடக்க ஊக்கந் தந்திருக்கலாம்.

உறையூரிலிருந்து மதுரை வரும்போது குன்றுகள் நிறைந்தே காணப்படும். (கூகுள் முகப்பைப் பாருங்கள்.) குன்றுகள் நிறைந்த நன்னாடு என்பது சரியான விவரிப்பு. காவிரி வழியே புகையின கல் (ஹோகனேக்கல்) போகும் வரை ஆற்றிற்கருகில் குன்றுகள் அவ்வளவு தென்படாது. இதற்கப்புறமும் வடகொங்கிற்குச் சிலம்புக் கதையைச் எடுத்துச்செல்வோருக்கு என்னசொல்லி விளங்கவைப்பது?         

பொதுவாக அமெரிக்கக் கலிபோர்னியாக் காடுகள் மாதிரி மரங்கள் உரசித் தீயூண்டாவது ஓரிடத்தின் அளவு குறைந்த ஈரப்பதத்தை ஒட்டியதாகும். அப்படியாயின், அக்காலத் தமிழகத்தின் வெதணம் (climate) எப்படியிருந்தது? குறுகுறுப்பான கேள்வியல்லவா? அக்கால வெதணத்தைக் கண்டுபிடிக்கப் புதலியலின் பூந்தாது அலசல் (botanical pollen analysis), வேதியலின் இசையிடப்பு அலசல் (chenical isotope analysis) போன்றவற்றால் பழம் ஏரிகளிலும், ஆற்றுப் படுகைகளிலும் ஆழமாய் மண்கூற்றை (soil sample) எடுத்து ஆய்வுசெய்ய முடியும். நம் போகூழோ என்னவோ, அது போன்ற ஆய்வுகள் நம்மூரில் நடத்தப்படுவதே இல்லை. வெறுமே இந்த இலக்கியங்களை வைத்து, ”தமிழன் நாகரிகம், அப்படி, இப்படி” என மேடைதோறும் அளந்து கொண்டுள்ளார். உணர்வே உண்மையாகாது என்று இவர்களுக்கு எப்பொழுதுதான் புரியுமோ, தெரியவில்லை? மாறாக இலக்கியங்களை ஆதாரமாக்கி இது போன்ற அறிவியல் ஆய்வுகளையுஞ்செய்து மொத்த உண்மையை எடுத்துக்கூறினால் தான் ஆழிசூழ் உலகம் நம் கூற்றை எடுத்துக்கொள்ளும். தமிழறிஞர் என்று தான்  மாறுவாரெனக் காத்துக்கொண்டிருக்கிறேன்.

"மடைத்தலையில் ஓடுமீனோட உறுமீன் வருமளவும்
வாடி நிற்குமாம் கொக்கு".

வெற்றிலை தென்கிழக்கு ஆசியாவிலிருந்து நமக்கு வந்த பயிர்க்கொடி. சில்ம்புக் காலத்திலேயே அது நமக்கு வந்துவிட்டது என்பது குறிப்பான செய்தி.

கூரிய நுனி வாளை அரசன் செல்வர்க்குக் கொடுத்தானா, பொதுமகளிர்க்குக் கொடுத்தானா என்று என்னால் மேலே விளங்கிக் கொள்ள முடியவில்லை. அறிந்தோர் விளக்கிக் கூறினால் ஓர்ந்து பார்ப்பேன்.
     
இனிய தேறலென்பதும் பல்வேறு வகைப்பட்டது. என்னென்ன வகைகள் பழந்தமிழரிடம் புழக்கத்தில் இருந்தன என்பதையும் புதலியல் (botony), உயிரியல் (biology), வேதியல் (chemistry) பார்வையில் ஒரு உயிர்வேதிப் பொறியாளர் (biochemical engineer) ஆய்ந்துபார்க்க வேண்டும்.

இனி மதுரையின் அடுத்த வீதிகளுக்குப் போவோம்.

அன்புடன்,
இராம.கி.