Depth of Field - புல(த்தின்) ஆழம்
Shutter - கவ்வி
Aperture - ஒளித்துளை
Exposure - ஒளிப்பொதிவு
Photo sensor - ஒளியுணரி
Light Sensitivity- ஒளியுணங்கு
Lens - உள்ளு, வில்லை
Focal length - குவிநீளம்
Focal distance - குவித்தொலை
Focal point - குவிப்புள்ளி
Camera - குவறை, ஒளிக்கூடு
Candid shot - காணெடுப்பு
Focal plane - குவித்தளம்
கோராவில் ஒருவர் “what is the etymology of the words Raksha/Rakkha(Rakshasa), Yaksha/yakkha and Naga/Naka? Are they Tamil or Sankrit?” என்று கேட்டிருந்தார். அவருக்குத் தமிழ் தெரியுமாம். இருப்பினும் இச்சொற்களை அறிந்தார் இல்லை. தமிழில்,
அரட்டு-தல் = அச்சமூட்டு-தல்
அரக்குதல் = வருத்துதல், அழித்தல் என்ற வினைகளில் அடியெழும் பெயர்ச்சொற்கள் இவை.
இவற்றை அறிய எந்தத் தொல்கதையும் நமக்குத் தெரிய வேண்டியதில்லை. வெறும் பொருள் போதும். அரக்கு-தலின் வழி,
அரக்கு> அரக்கன்
அரக்கு> அரக்கி
அரக்கு> அரக்கதன்> ராக்கதன்> இராக்கதன் என்ற சொல்லும் பருத்தவன், அச்சமூட்டுபவன் என்ற பொருளில் வரும்.
இனி அரக்கு> அரக்கத்தி> அரக்கச்சி> அரக்க்சசி? அரக்க்ஷசி> ராக்க்ஷசி> ராக்சஷி>இராட்சசி
அரக்கு> அரக்காயி> ராக்காயி
யா = கருப்பு; யாக்கன் = கருப்பன்; யாக்கி = கருப்பன்
யாக்கன்> யக்கன். யக்ஷன்
யாக்கி> யக்சி> யக்ஷி
அடுத்து ய> ஞ> ந திரிவில் கருப்பைக் குறிக்கும் யா என்ற சொல் நா என்றும் திரியலாம்.
யா>நா; யாக்கன்>யாகன்>நாகன்= கருப்பன்
எளிமையான குறள் அல்ல. ஒரு மணி நேரம் குழுவாகப் படித்தபோதும், தெளிவான பொருள் கிடைக்கவில்லை. உங்கள் புரிதலை பகிர வேண்டுகிறேன்.
நான் அறிந்தவரை திராவிட மொழிகளுக்கான சொற்பிறப்பியல் பேரகரமுதலி என்பது பாவாணர் ஆய்வின் வழி உருவான செந்தமிழ்ச் சொற்பிறப்பியல் பேரகரமுதலி மட்டும் தான். ஆனால் அது வேறு வழியில், தமிழுக்காக மட்டும் உருவாக்கப் பட்டது. இப்போது உள்ள நிலையில் செ.சொ.பே. எல்லாத் தமிழ்ச் சொற்களுக்கும் சொற்பிறப்பு தருவதில்லை. இந்த அகரமுதலியின் உள்ளக ஒத்திசைவு (internal consistency) இன்னும் சரிபார்க்கப் படவில்லை. ஏராளம் அதில் சரி செய்ய வேண்டும். என்னைக் கேட்டால், digital முறையில் இதை ஒரு குழு சரிபார்க்க வேண்டும். தேடக்கூடிய தரவடியாய் (searchable database) இது மாறவேண்டும். வெறுமே தாள் வடிவில் கண்ணித்த (scanned paper version) pdf ஆக இருப்பதில் எந்தப் பயனும் இல்லை. தவிர, இப்போது இருப்பதற்கும் மேலாக, மற்ற திராவிட மொழிகளின் இணைச்சொற்கள் (cognates) அதில் சேர்க்கப்பட வேண்டும்.
கீழே வருவது 16 சனபதங்களைக் குறிக்கும் ஒரு படம். அதில் உள்ள சிராவஸ்தியைக் குறித்து இந்த இடுகையில் பேசுகிறேன். பாடலிபுத்ரம், வேசாலி, காசி போன்று உச்சத்தில் வைத்துப் பேசப்படும் ஓர் ஊர் சிராவஸ்தியாகும் . தமிழ், பாகதமொழிகளின் வழியே தான் அந்த ஊடின் பெயரைப் புரிந்துகொள்ள முடியும்.
தென்கிழக்கு ஆசியா இன்று வெவேறு நாடுகளாய்ப் பிரிந்து இருந்தாலும், ஒரு காலத்தில் அவை சுந்தாநிலம் என்ற கண்டத்தில் இருந்து பிரிந்த நிலங்கள் என்று சொல்வர். இணையத்தில் பார்த்தால், சுந்தாநிலத்தின் சொற்பிறப்பாய், பெரும்பாலும் சங்கதத்தில் உள்ளதாய்ச் சொல்லப்படும் சுத்தத்தை அடையாளம் காட்டுவர்.
The name "Sunda" originates from the Sanskrit word "Cuddha," meaning white. During the Pleistocene era, there was a large volcano named Mount Sunda located north of Bandung in West Java என்ற விளக்கம் தான் அது. தமிழ்வேர் பற்றிய இயலுமைக் குறிப்பே அங்கு இராது. குப்தப் பேரரசிற்கு முன்னால், துணைக்கண்டத்திற்கு வெளியே, சங்கதம் பெரிதாய் கடல் தாண்டிப் போகவில்லை. தமிழ் குறைந்தது பொ.உ.மு 2350 இல் இருந்நே நகர்ந்துள்ளது.
சுல்> சொல் என்பது ஒளியை, மலர்ச்சியைக் குறிக்கும் ஒரு வேர்ச்சொல். 2006 இல் எழுதிய “கொன்றையும் பொன்னுமெ”ன்ற தொடரின் நாலாம் பகுதியில் [http://valavu.blogspot.in/2006/01/4.html] இவ்வகைச் சொற்கள் வரும். சுல்லில் எழுந்த இருபிறப்பிகள் சுல்>சுல்+த்+த்+அம்= சு(ல்)த்தம்> சுத்தம் என்பதும் சுல்+க்+அம்= சு(ல்)கம்>சுகம் என்பதுமாகும். சுத்தம் என்பது தூய்மைப்பொருள் கொள்ளும். சுகம் என்பது நலப்பொருள் கொள்ளும். இரண்டு சொற்களுமே வடமொழியில் புழங்கியவை, ஆனால் தமிழ்வேர் கொண்டவை. சுத்திகரிப்பு = தூய்விப்பு. சுல்> சு(ல்)து > சுதை என்ற வளர்ச்சியில் சுண்ணாம்புக்கல். சுதை = அமிழ்தம் சுதையணைய வெண்சோறு = கம்ப ராமாயணம், குலமுறை. 18. சுதை = பால், சுவை, சுண்ணாம்பு, வெள்ளி வெண்சுதை யிழுகிய மாடத்து (மணி 6:43, வெண்மை; விண்மீன், மின்னல், நெய் ஏனம்
சுர> குரு= வியாழன்; சுரகை = சுண்ணாம்பு சுள்> சுர்> சுரம் = காய்ச்சல்;சுள்ளுதல் = காய்தல்; சுளுந்து தீப்பந்தம்; சுள்ளி = நெருப்புக் குச்சி
சுல்லு = வெள்ளி
சுல் என்பது வெளுப்பைக் குறிக்கும் வேர்ச்சொல். சுல்>சுல்த்து என்பது மறுவுள்ள ஒரு துணியை வெள்ளையாக்குவது. இங்கும் சங்கத முறையில் சுத்திகரம் என்ற தொழிற்பெயர் எழும். தூய்விப்பு என்பது முற்றிலும் தமிழ்.
செழிப்பு, கொழுமை. பொலிவு, நலம், சுகம் என்ற சொற்கள் தமிழில் health ஐப் பொதுவாய்க் குறிக்கும். இந்தச் சொற்களின் உள்ளே புலப்படுவது பொன்நிற ஒளியே. ”அவன் முகத்தைப் பாருங்கள். ஓர் ஒளி தெரிய வில்லையா? அவன் செழிப்பாய்/ கொழுமையாய்/ பொலிவாய்/ நலமாய்/ சுகமாய் இருக்க வேண்டும். இல்லெனில் அவன் முகம் இருளாகாதோ?” என்பது நாட்டுப் புறத்தார் மரபும் கூற்றுமாகும். (இத்தனை சொற்களையும் ஒதுக்கி இன்று சிலர் ஹெல்த் எனக் குறிக்க முற்படுவது முட்டாள் தனம். பல நாளிதழ்களும் அதையே செய்கின்றன. இல்லாவிடில் சுகாதாரம் என்கின்றன. ”ஆதாரம்” அங்கு எதற்கு? புரியவில்லை. சுகத்தின் ஆதாரம் சூழமைவு இல்லையோ? health, cleanliness ஐ விட மேம்பட்டதில்லையா? ”நன்றாய் இருங்கள்” எனில், “clean-ஆய் இருங்கள்” என்றா பொருள் கொள்கிறோம்? அதனின் மேம்பட்ட பொருள் அல்லவா நலம்? மேற்சொன்ன சொற்களில் துல்லியம் நமக்கு வேண்டாமா?.
கொல்>சொல் = சொலிப்பு, ஒளி; சொலித்தல் = ஒளி தருதல்; சொலிதை/ சொலிப்பு = வெளிச்சம். சொல்>solar = சூரியன் ஒளி; சொல்+ஐ = சொலை> சோலை> சுவாலை= flame; சொலி> சுவாலி = ஒளியிடு; இதை ஜ்வாலையாக்கி வடமொழி போல் சிலர் பலுக்குவர். நாமும் அங்கிருந்து இங்கு வந்தது போலும் என எண்ணிக் கொள்வோம். இப்படி நாம் தடுமாறும் சொற்கள் மிகப் பல. சொலை> சோலை = பொன்னிறப் பூக்கள் மலரும் மரங்களைக் கொண்ட காடு. சோலை மலை = அழகர் கோயில்; சொல்=ஒளி, நெல் (மஞ்சளாய் இருக்கும் கூலம்). சொல்> சொன்> சொன்றி = சோறு; சொல்பட> சொற்பட> சொப்பட = நன்றாக. வெளிச்சம் பட; சொற்படுதல் = பலன் மிகுதல்.
சொல்+நம் = சொன்னம்> சொர்னம்> சொர்ணம் = தங்கம், நாணயம்; வழக்கம் போல வடமொழிப் பலுக்கு இங்கு உள்ளே வந்து சேரும்.
சொர்ணம்> சுவர்ணம்> சுவர்ணகா = வடமொழியில் கொன்றைக்கு உள்ள பெயர்.
சொன்னம்> சொன்னல்> சொனாலி = வங்காளியில் கொன்றைக்குப் பெயர்.
சொன்னல்> சொந்தல்> சொந்தால் என்றும் வங்காளியில் வரும். அசாமியிலே சொனாறு என்பார், (அந்தக் காலத்தில் அறுபதுகளில், "சோனாரே, சோனாரே" என ஒரு பேர் பெற்ற இந்தித் திரைப்பாட்டு வரியுண்டு, ஆராதனா என நினைக்கிறேன். ”தங்கமானவளே” என்று காதலியைக் கூப்பிடுவான்.)
சொன்னம்> சொன்னகாரன் = பொன் வேலை செய்யும் தட்டான்;
சொல் +நை = சொன்னை> சோனை> சோணை= தங்க நிற ஆறு. விகாரை மாநிலத்தில் (பீகாரில்), பாடலிபுரத்துக்கு பக்கத்தில் இருக்கும் ஆறு. கங்கையும் சோனையும் அங்கே பண்பாட்டில் முகமை. கங்கை கருப்பு; சோணை வெளுப்பு; தங்க நிறம்;
சொல்+கு = சொக்கு = தங்கம். (சொக்குத் தங்கம்' என்பது இரட்டைக் கிளவி. தூய தங்கம் என்றும் பொருள் கொள்ளும். )
சொக்கு = தூய்மை; சொக்கம் = தூய்மை சொள்> சொகு> சொக்கம்; சொக்க வெள்ளி = தூய வெள்ளி.
சொக்கத் தாண்டவம் = தூய நட்டம்; மதுரைச் சொக்கன் பொன்னானவன்; அதுதான் அவன் நிறம்;
சொக்கிப் போனான் என்றால் சொலிப்பைக் கண்டு வியந்து போனான் என்று பொருள்;
சொக்கம்> சொர்க்கம் = 'பொன்னுலகு' எனும் கற்பித மேலுலகு; இங்கும் வடமொழிப் பலுக்கு வருவதால் குழம்புகிறோம். தங்கம் கிடைக்காத, தங்கம் குறைத்துப் புழங்கிய நாட்டில் சொக்கம் என்ற சொல் எழவே எழாது. பொன்னுலகு எனும் கற்பிதம் முழுக்க முழுக்கத் தமிழ்க் கற்பிதமே.
சொக்கம்> சொகம்> சுகம் = பொலிவோடு மலர்ச்சியோடு இருக்கும் தன்மை; ”சுகமா இருக்கீங்களா?” என்றால் ”சோர்விலாமல் முகத்தில் ஒளிவிடுகிறாற் போல் இருக்கீங்களா?” என்று அருத்தம்.
health இற்கு இப்போது நாம் அச் சொல்லையே புழங்குகிறோம். (இதிலும் சிலர் சொக்கம், சொகம், சுகம் என்று சொல்லாமல் சௌக்கியம் என்று சங்கதமுறையில் ஒலிப்பார். நானும் சிலபோது அறியாமலும், சிலபோது அறிந்தும் சௌக்கியம் பயின்றுள்ளேன். அவ்வளவு சங்கதத் திரிவுகளை நம் முன்னோரும், உறவினரும், ஆசிரியரும் நமக்குள் ஏற்றியிருக்கிறார். மிகவும் சரவல் பட்டே இந்தத் தப்பான பழக்கங்களில் இருந்து வெளிவந்து சொக்கம், சொகம், சுகம் போன்றவற்றைப் பயில வேண்டியுள்ளது.)
மேலையன் ”கொழிதா இருக்கீங்களா?” என்கிறான். கொழுது>கொழிது = health = செழிப்பு, நலம், சுகம்;
சொக்கத்தில் விளைந்த இன்னொரு சொல் சொகுசு = நேர்த்தி, இதம், சிறப்பு. சொகுசுப் பேருந்து என்கிறோமே? சொகுசையும் வடசொல் என்று சிலர் தவறாய்க் கொள்வர்.
Sundaland என்பதை சொலிதை நிலம் என்று சொல்வேன்.
"தமிழ் தேசியம்" என்ற சொல்லில் உள்ள நேரடி வடமொழி சொல்லான தேசியம் என்பதை ஏற்போர். தமிழின் திசை சொல்லான திராவிடத்தை எதிர்க்கும் மனநிலை ஏன்? - என்று முதலிலும்,
“இவர்கள் கூறும் தமிழ் தேசியத்தில் "தேசியம்", (தேஷ் தேசி சுவதேசி) என்று வடமொழியில் உள்ளதை குறிப்பிட்டால் தமிழில் இருந்து தான் வடமொழி உருவாகியது என்று ஒரு ஏற்றுக்கொள்ள முடியாத கூற்றை முன்வைப்பர்கள்” - என்ற உங்கள் கட்டுரைக்கு நடுவிலும் வரும் 2 கூற்றுக்களைப் பார்த்தேன்.
சற்று அதிர்ந்து போனேன். உங்கள் முழுக் கட்டுரையையும் என்னால் மறுத்துக் கிடுக்க (critisize) முடியும் என்றாலும், நேரமின்மையால் அதைத் தவிர்க்கிறேன். பொறுமையாகச் சற்று ஆய்ந்திருந்தால் அடிப்படை உண்மை உங்களுக்கு விளங்கியிருக்கும். desh என்ற சொல் இந்தியத் துணைக்கண்டத்தில் மட்டுமே உண்டு. இந்தையிரோப்பியனில் அதற்கு இணையான cognates கிடையாது. கூகுள் செய்தால், கிடைக்கும் விடையை கீழே கொடுத்துள்ளேன். முதலில் அதைப் படித்து விடுங்கள். அப்புறம் என் விடை கீழே உள்ளது. காரணமில்லாது, ஒரு காலத்தில் திராவிடம் என்ற கருத்தை ஏற்ற எம் போன்றவர் இப்போது எதிர்க்கவில்லை.இனி எம் விடை.
-----------------------------
என் கேள்வி
Are there other Indo-european words corresponding to the word "desh" in Sanskrit?
-----------------------------
அதற்கு கூகுளின் செய் தெள்ளிகை சொல்லும் விடை கீழே.
There are no direct cognates of the Sanskrit word "deśha" (देश), meaning "land, place, or country," in most other branches of the Indo-European language family.
"Deśha" is an Indo-Aryan term, and while Sanskrit is an ancient Indo-European language, not all of its specific words have direct parallels in the European branches (such as Germanic, Romance, or Slavic languages).
The term and its derivatives are primarily found in languages of the Indian subcontinent and neighboring Indo-Iranian regions, such as:
Hindi, Bengali, and other modern Indo-Aryan languages use variations of desh (as seen in names like Bangladesh, "Land of Bengal").
Persian and Avestan, which belong to the Indo-Iranian branch, are close linguistic relatives and share a significant amount of vocabulary and grammatical structure with Sanskrit.
The concept of a "place" or "land" in other Indo-European languages generally stems from different Proto-Indo-European (PIE) roots. For instance, English "land" comes from a different Germanic root, and Latin terra (leading to Romance language words like tierra or terre) also has a separate origin.
Linguists use comparative methods to find cognates based on systematic sound changes from a hypothetical common ancestor (PIE), and in this case, no common PIE root for "desh" has been reconstructed across the diverse European and Indo-Aryan branches.
-------------------------------
இனி என் விடை கீழே தேசம் / தேசியம் என்பது தமிழில் எப்படி உருவானது என்று மட்டும் சொல்கிறேன். இதை https://valavu.blogspot.com/2008/04/2.html என்ற இடுகையில் குறிப்பிட்டிருந்தேன். இங்கு சிலவற்றை மட்டும் வெட்டி, ஒட்டியுள்ளேன்
---------------------------------
திக்கு, திகை, திசை என்று மூன்று சொற்களை ஒரு தொகுதியாகப் பார்க்கலாம். திரும்புதல் என்று முன்பார்த்த வினையின் அடிவேர்ச்சொல் துல்>தில் என்பதே.
தில்> திர்> திரு> திருக்கு,
தில்> திர்> திரு> திரும்பு,
தில்> திர்> திரு> திருத்து
எனப் பல்வேறு ஈறுகள் கொண்ட சொற்களை இங்கு எண்ணிப்பார்க்கலாம். அதே போல தில்> தில்க்குதல்> திக்குதல் என்பதும் to turn என்பதைக் குறிக்கும். ஒவ்வொரு திக்கும் ஒரு turning தான். இன்னொரு வளர்ச்சியில், தொடர்ந்து சீராய்ப் பேசிவந்த ஒருவன் மேற்கொண்டு அதே படி போக முடியாமல் தடுமாறுவதையும் திக்குதல் என்றே திசைப்பொருளில் (ஆனால் சிந்தனை ஒட்டத்தைக் குறிப்பது போல்) ஆள்கிறோம் அல்லவா? திரிகை என்பது change என்ற பொருளைக் குறிக்கும். திருகு என்ற சொல் கன்னடத்தில் turning, திசை என்பதைக் குறிக்கும்.
திக்கு என்பது திக்கை என்ற பெயர்ச்சொல்லை மேலும் உருவாக்கி, மீண்டும் திகைதல் என்ற வினைச்சொல்லையும் உருவாக்கும். சில இடங்களில் திக்கை என்பது, ஒரு ‘முட்டுத் திக்கை’ ஆகிவிடும். அதனால் திகை என்பதற்கு முடிவு, எல்லை என்ற பொருள்களும் அமையும். திகைதல் = முடிதல், தீர்தல்.(தீர்தல் என்பது கூடத் தில் எனும் வேரில் தோன்றிய சொல் தான்.) "அதன் விலை இன்னும் திகையவில்லை" என்பது தென்னாட்டு வழக்கு.
திகையம்> தெகையம்> தேயம்> தேசம் என்பது ஒரு திசையின் முடிவில் இருக்கும் இடம், மக்கள் கூட்டம்.
ஆகத் தேசம் என்ற சொல்லின் பிறப்பு தமிழில் உள்ளது. அதை அடையாளம் காணத்தான் ஆட்கள் இல்லை. பெருமை தெரியாமல் நாம் வெறுமையாய்க் கிடக்கிறோம். தேசத்தில் கிளைத்த சொற்கள் பல இந்திய மொழிகளில் உண்டு. இன்றைக்கு தேசம் என்பது nation என்றும், நாடு என்பது country என்றும் புரிந்து கொள்ளப் படுகிறது. இந்தியா என்பது ஒரு பல்தேச நாடு. இதில் ஒரு காலத்தில் 56 தேசங்கள் இருந்ததாய்ச் சொல்வது தொன்மம்.
தயக்கம்>தியக்கம் எனும் சொல் கூட திகு>தி்க்கு எனும் இச் சொற் குடும்பத்திற் சேர்ந்ததே. செய்வதறியாது நிற்கும் நிலையைக் குறிக்கும்.
ககர/சகரப் போலியில் திகை, திசையாகும். இற்றைத்தமிழில் பரவலாய் திசை அறியப்படும். திசையன்விளை = தென்பாண்டி நாட்டில் ஓர் ஊர்.