Thursday, April 24, 2008

பாவேந்தர் நவின்ற ஈழத்துக் கொள்கைகள்

பாவேந்தரை நினைவுகூர்வது தமிழ்நாட்டுத் தமிழரிடையே கூடச் சிறிது சிறிதாய்க் குறைந்து வருங் காலத்தில், ஈழத் தமிழர் (ஒருசிலரைத் தவிரப்) பெரும்பாலோரிடம் பாவேந்தர் தாக்கம் இல்லாது போவது வியப்பொன்றும் இல்லை. அவர்கள் பாரதி பற்றியாவது ஒருசில அறிந்திருக்கிறார்கள்; ஆனால் பாரதிதாசன் பற்றிய சிந்தனை அவரிடம் குறைந்தே இருக்கிறது. பாவேந்தர் ஏதோ தமிழ்நாட்டிற்கு மட்டுமே சொந்தமானவர் என்று எண்ணும் போக்கு, புலம்பெயர்ந்தவரிடம் பெரிதும் இருக்கிறது.

தமிழின மறுமலர்ச்சிக்கு பாரதிதாசன் என்றும் அடிப்படையானவர். அவர் கருத்துக்கள் ஆழ்ந்து எண்ணிப் பார்க்க வேண்டியவை. தெளிவான, சிந்தனை மிகுந்த, ஈழம் பற்றிய, அவரின் அரிய பாடல் இலங்கைத் 'தினகரன்' சிறப்பு மலரில் 11/7/1959 இல் வெளிவந்தது எத்தனை பேருக்குத் தெரியும்?

இந்தப் பாடல் பாரதி தாசன் குயிற் சுவடி 10ல், (அக்டோ பர் 1964) பக்கம் 10 இல் தொகுக்கப் பட்டிருக்கிறது. நான் இதே பாடலைப் பாரதிதாசன் பல்கலைக்கழகத்தின் பாரதிதாசன் உயராய்வு மையம் வெளியிட்ட "பாவேந்தர் பாரதிதாசனின் பழம் புதுப்பாடல்கள்" என்ற தொகுப்பில் (முனைவர் இரா. இளவரசு 2005 ஆம் ஆண்டுப் பதிப்பு) கண்டேன். இனித் தங்கள் வாசிப்பிற்கு.

அன்புடன்,
இராம.கி.

வெல்க தமிழ், வெல்க தமிழர்!

இலங்கைத் தமிழர் துலங்க எண்ணினால்
அவர்கள் ஒற்றுமை அடைய வேண்டும்;
வேற்றுமை விளைக்கும் ஆற்றல் எவற்றையும்
கான்றே உமிழ்தல் வேண்டும்; கழிவடைச்
சாதி சமயம் என்னும் எவற்றையும்
மதித்தல் கூடாது, மறப்பது நன்று;
தமிழர் நலத்தைத் தாக்கும் கட்சிகள்
எவற்றினும் எவரும் சேர்தல் சரியன்று;
தமிழர் அனைவரும் கூடித் தக்கதோர்
கொள்கையை வகுத்துக் கொள்ள வேண்டும்;
தாய்மொழி யான தமிழ்மொழி வாழ்ந்தால்
தமிழர் வாழ்வர்; தமிழ்மொழி வீழ்ந்தால்
தமிழர் வீழ்வர்; தமிழ்தமி ழர்க்குயிர்;
தமிழன் னைக்கொரு தாழ்வு நேர
விடுதலின் உயிரை விடுதல் தக்கது;
சிங்களர்க் குள்ள இலங்கையின் உரிமை
செந்தமி ழர்க்கும் உண்டு! திருமிகு
சட்ட மன்றிலும் பைந்தமி ழர்க்கு
நூற்றுக் கைம்பது விழுக்காடு நோக்கிப்
படிமை ஒதுக்கப் படுதல் வேண்டும்!
செந்தமிழ் மக்கள் சிறுபான்மை யோரெனச்
சிங்களர் பெரும்பான்மை யோரெனச் செப்பித்
தமிழர் உரிமையைத் தலைக விழ்க்க
எண்ணும் எண்ணம் இழைக்கும் தீமைகள்
எவற்றையும் தமிழர் எதிர்க்க வேண்டும்;
மானங் காப்பதில் தமிழ மக்கள்
சாதல் நேரினும் தாழக் கூடாது;
இவைகள் இலங்கைத் தமிழர் கொள்கைகள்!
யாவர் இவற்றை எதிர்ப்பினும் விடற்க!
வெல்க இலங்கைத் தமிழர்!
வெல்க தமிழே! மேவுக புகழே!

Wednesday, April 23, 2008

இருவேறு விடுதலை ஆசைகள்

கீழே வரும் இரு பாட்டுக்களும் தந்தை தன்மகற்குக் கூறியதாய் வரும் சந்தப் பாட்டுக்கள். ஒன்று திருத்தணிகை முருகன் மீது அருணகிரியார் பாடிய 258 ஆம் திருப்புகழ். "மகனே! பெருணவத்தின் பொருளை எனக்குச் சொல்" என்ற சிவன் கூற்றை நினைவுறுத்தி, பிறப்பிலிருந்து விடுபடும் தன் ஆசையைச் சொல்லி "உன்னைத் தொழுகாது இருப்பேனோ" என்று அருணகிரியார் கேள்விகளாய்க் கொட்டுவார். இது இறைப்பத்தியின் வழி எழும் விடுதலை ஆசை!

தனதன தான தனதன தான
தனதன தான தன தானா

எனக்கென யாவும் படைத்திட நாளும்
இளைப்பொடு காலந் தனிலாயோ?
எடுத்திடு காயந் தனைக்கொடு மாயும்
இலச்சையி லாதென் பவமாற!
உனைப்பல நாளும் திருப்புக ழாலும்
உரைத்திடு வார்தங்(கு) உளிமேவி,
உணர்த்திய போதந் தனைப்பிரி யாது(ஒ)ண்
பொலச்சர ணானுந் தொழுவேனோ?
வினைத்திற மோடு(அ)ன் று(எ)திர்த்திடும் வீரன்
விழக்கொடு வேள்கொன் றவன்"நீயே
விளப்பென மேல்"என் றிடக்கய னாரும்
விருப்புற வேதம் புகல்வோனே!
சினத்தொடு சூரன் தனைக்கொடு வேலின்
சிரத்தினை மாறும் முருகோனே!
தினைப்புனம் மேவும் குறக்கொடி யோடுந்
திருத்தணி மேவும் பெருமாளே!

இன்னொரு சந்தப்பாட்டும் விடுதலை ஆசையையைத் தான் உணர்த்துகிறது. ஆனால் தமிழர் தரணியில் உயர்ந்து வாழுதற்கான விடுதலை ஆசை. இப்படி ஒரு பாடலைப் பாவேந்தர் மட்டுமே பாட முடியும். தனித்தமிழ் வண்ணம் என்றும் அவர் கவிதைகளில் ("பாரதிதாசன் பாடல்கள்" என்று முனைவர் தொ.பரமசிவன் தொகுத்த நியூ செஞ்சுரி புக் ஹவுஸ் 1993 பதிப்பில் 489-490 ஆம் பக்கங்களில் இருக்கும்) இந்தப் பாடல் குறிப்பிடப் படுகிறது.

"எளியவர்க்கு உதவியாய் இருப்பாயோ? பிறர்நலம் நாடுகிறாய் என்று கேட்டு நான் மகிழேனோ? எங்கும் தமிழ் என்றாக்க உழையாயோ? தமிழ்நாடு செறிந்து விளங்குகிறது என்று காட்ட என்னை அழையாயோ? 'தமிழ் நம் உயிர்' என்று எல்லோரும் உணர வழி செய்யாயோ? தமிழ்நாடு விடுதலை பெற ஆசை பெருகாதோ?" என்ற சிறிய வினாக்கள்; எளிய கருத்துக்கள்.

தமிழிசை, தமிழிசை என்று பலவிடத்தும் தாகம் கொள்கிறோம்; "பாட்டெங்கே இருக்கிறது?" என்று மறுமொழி எழுகிறது. தமிழிசைப் பாட்டுக்கள், வண்ணமாய்ச் சந்தமாய், வெள்ளமாய்க் கிடக்கிறது, அது பத்திப் பாட்டாக மட்டுமே இருக்க வேண்டுமா, என்ன? பாவேந்தர் பாட்டாக இருக்கவொண்ணாதோ? என்ன சொல்கிறீர்கள்? யாராவது இந்தப் பாட்டை மெட்டமைத்துப் பாடுவீர்களா?

அன்புடன்,
இராம.கி.

---------------------------

விடுதலை ஆசை
(தனித்தமிழ் வண்ணம்)

தனதன தான தனதன தான
தனதன தான தன தானா

கருவிழி ஓடி உலகொடு பேசி
எனதிடம் மீளும் அழகோனே
கழைநிகர் காதல் உழவினில் ஆன
கதிர்மணி யே,என் இளையோய் நீ
பெரியவ னாகி எளியவர் வாழ்வு
பெருகிடு மாறு புரியாயோ?
பிறர்நலம் நாடி ஒழுகிணை யாக
இருசெவி வீழ மகிழேனோ?
தெரிவன யாவும் உயர்தமி ழாக
வருவது கோரி உழையாயோ?
செறிதமிழ் நாடு திகழ்வது பாரீர்
எனஎனை நீயும் அழையாயோ?
ஒருதமி ழேநம் உயிரென யாரும்
உணவுறு மாறு புரியாயோ?
உயர்தமிழ் நாடு விடுதலை வாழ்வு
பெறஉன தாசை பெருகாதோ?

Tuesday, April 22, 2008

பாவேந்தர் பார்வையில் கல்வி, மதங்கள், மொழிகள்

கீழே வரும் பாட்டு 1962 இந்திய-சீனப் போரின் போது, 'கல்வி, மதங்கள், மொழிகள்' பற்றிய பார்வையாகப் பாவேந்தர் பாடியது. இந்திய இறையாண்மையை நிலைக்க வைப்பதில், இன்றைக்கும் கூட இந்தக் கருத்துக்கள் இன்றியமையாதவை. "இந்தியா ஒரு பல்தேசிய நாடு" என்ற கொள்கையைத் தெளிவாய் உணர்த்தும் தன் பாடலின் ஊடே, "ஆங்கிலத் தாக்கம் இனியும் இருக்கக் கூடாது" என்பதையும் பாவேந்தர் தெளிவுற உரைக்கிறார். "உள்ளதும் போச்சுரா, தொள்ளைக் காதா" என்றபடி, அறுபதுகளில் நாம் பெற்ற மொழியுணர்வை முழுதாகத் தொலைத்து, தவறான வழியில் கழகங்கள் பயணம் செய்ததால், மாநிலம் எங்கும் மடிக்குழைக் கல்வி பெருகி, ஆங்கிலத் தாக்கம் கூடி, தமிங்கிலம் பரவி, தமிழ் மொழி, பண்பாடு போன்றவை குலையும் இந்த நாளில், குறிப்பாகப் பாவேந்தர் நினைவேந்தல் வாரத்தில், இந்தப் பாவை மீண்டும் படித்து, பாவேந்தர் கருத்துக்களை ஓர்வது நல்லது.

அன்புடன்,
இராம.கி.

நாட்டியல் நாட்டுவோம்

("பாரதிதாசன் பாடல்கள்" என்று முனைவர் தொ.பரமசிவன் தொகுத்த நியூ செஞ்சுரி புக் ஹவுஸ் 1993 பதிப்பில் 490-494 ஆம் பக்கங்களில் இருக்கும் பாட்டு.)

"தென்பால் குமரி வடபால் இமயம்
கிழக்கிலும் மேற்கிலும் கடலாய்க் கிடந்த
பெருநி லத்தின் பெயரென்ன, அத்தான்?"

"நாவலந் தீவென நவிலுவார், கண்ணே!
தீவின் நடுவில் நாவல் மரங்கள்
இருந்ததால் அப்பெயர் இட்டனர் முன்னோர்;
செவ்விதழ் மாணிக்கம் சிந்தும் செல்வியே!
எவ்வினத் தார்க்கும் இப்பெயர் இனிக்கும்;
நாவல் நறுங்கனி யாருக்குக் கசக்கும்?

கல்வி:

பழையநம் தீவில் மொழி,இனம் பலஉள;
மொழியி னின்று கல்வி முளைத்தது;
கல்விஇந் நாட்டில் கணக்கா யர்களைக்
கலைஞரைக் கவிஞரைத் தலைவரைப் புலவரை
விஞ்ஞா னிகளை விளைத்தது ஆயினும்,

கற்றவர், கல்லா ரிடத்தும் கல்வியைப்
பரப்ப முயல வில்லை; பாழிருள்
விட்டு மீண்டவர் பிறரை மீட்கிலர்;
'கற்ற வர்சிலர் கல்லா தவர்பலர்
என்னும் இழிவு நாட்டில் இருக்கலாம்'
என்பது கற்றவர் எண்ணம் போலும்!
எல்லா ரும்இந்த நாட்டில் கற்றவர்
எனும்நிலை இயற்றுதல் கற்றவர் பொறுப்பே!"

"என்ன அத்தான், நீங்கள் இப்படிக்
கற்றா ரையெல்லாம் கடிந்துகொள் கின்றீர்?"

"கற்றா ரைத் திட்ட வில்லை, கல்வி
அற்றார்க்கு இரக்கம் காட்டினேன், அன்பே!
கல்வி இருட்டிற்குக் கலங்கரை விளக்கு;
யாவர்க்கும் வாக்குரிமை இருக்குமிந் நாட்டில்
யாவர்க்குங் கல்வி இருக்க வேண்டும்;

'கண்ணிலார் எண்ணிலார்' என்பது கண்டும்
கண்ணுளார் கண்ணிலார் போல இருப்பதா?
கல்லா வறியர்க்குக் கைப்பொருள் கல்வியே!
இல்லை என்பது கல்வியில் லாமையே!
உடையவர் என்பவர் கல்வி உடையரே!

நாட்டின் மக்கள் நாட்டின் உறுப்பினர்;
உறுப்பினர் நிறுவனம் உடையவர் ஆவார்;
சிலர்ப டித்தவர், பலர்ப டியாதவர்,
என்ற வேற்றுமை ஏன்வர வேண்டும்?
ஆட்சி வேலை அதிகம் இருக்கையில்,
'நாட்டிற் கட்டாயக் கல்வி நாளைக்கு
ஆகட்டும்' என்பவர் 'மக்கள் இன்று
சாகட்டும்' என்று சாற்றுகின் றாரே!
எந்நாளு மேநான் எண்ணுவது இதுதான்;
'இந்த நாட்டில் யாவரும் படித்தவர்
என்னும் நன்னிலை ஏற்படுவ தெந்நாள்?' "

மதங்கள்:

"நாவலந் தீவில் மதங்கள் நனிபல!
கடவுளே வந்து மதம்பல கழறினார்;
கடவுளின் தூதரும் கழறினார் மதங்கள்;
கடவுளிற் கொஞ்சம், மனிதரிற் கொஞ்சம்,
கலந்த ஒருவரும் ஒருமதம் கழறினார்;
கடவுளை நேரிற் கண்டவர் சொன்னார்;
கேள்விப் பட்டவ ரும்கி ளத்தினார்;

ஒருவர் "கடவுள் ஒருவர்" என்பார்;
ஒருவர் "கடவுள் மூவர்" என்பார்;
ஒருவர் "கடவுள் இல்லை"யென் றுரைப்பார்;
நான்பெற்ற பேறு யார்பெற் றார்கள்?
ஒருமதம் தோன்றி அதன்கிளை ஒன்பதாய்த்
திருவருள் புரிந்த பெரியோ ரும்பலர்;
மதங்களைப் பலவாய் வகுக்க, அவற்றில்
விதம்பல சேர்த்த வித்தக ரும்பலர்;

நாவலந் தீவில் மதங்கள் அனைத்தும்
இருக்கலாம் - இன்னும் பெருக்கலாம் - எனினும்,
மதங்கள் வேறு, மக்கள் வேறு,
மதங்கள் மக்களின் மாற்றுச் சட்டைகள்;
இந்நில மக்கள் அவ்வெழிற் சட்டையின்
உட்புறத் துள்ள மனிதரைக் காண்க!
அந்த மனிதர் இந்தப் பெருநிலம்
ஈன்ற பிள்ளைகள் என்னும் எண்ணம்
அறிந்து பயன்நிலை உணர்ந்தால் ஒற்றுமை

நிலைபெறும்; கலகம் அறவே நிற்கும்;
பன்மதம் சேர்ந்த பல்கோடி மக்களும்
'நாங்கள் ஒன்றுபட்டோ ம்' என்று நவின்றால்
மதங்களின் தலைவர் விரைந்து வந்து
பிரிந்தி ருங்கள் என்றா பிதற்றுவர்?
அவர்கள் அருளுளம் கொண்டவர் அல்லரோ?

நாட்டியல் என்னும் நல்ல தங்கத்தேர்
நன்னிலை நண்ண வேண்டாமா,சொல்?
எல்லாரும் இந்நாட்டு மக்கள் என்றுணர்ந்தால்
செல்அரும் நிலைக்குச் செல்லல் இலேசு"

மொழிகள்:

"பல இனம் பலமொழி பற்றி ஒருசில:-
பழம்பெரு நிலத்தில் பலமொழி பல இனம்
இருப்பதால், இஃதொரு பல்கலைக் கழகம்!
ஆனால், தேனாய்ப் பேசும் திருவே,
ஓரினத் துக்குள்ள மொழியை
பலஇனத் துள்ளும் பரப்ப முயல்வதால்
நாட்டில் ஒற்றுமை நண்ணும் என்ற
கோட்பாடு சரியென்று கொள்வதற் கில்லை.

அவ்வவ் வினத்தின் அவ்வம் மொழிகளைச்
செம்மை செய்து செழுமை யாக்கி
இனத்து மக்கள் எவர்க்கும் பரப்பும்
ஒன்றினால் நாட்டில் ஒற்றுமை ஏற்படும்
என்பதென் எண்ணம், கன்னற் சாறே!

இனத்தைச் செய்தது மொழிதான், இனத்தின்
மனத்தைச் செய்தது மொழிதான், மனத்தை
மொழிப்பற் றினின்று பிரிப்பது முயற்கொம்பு

'அன்னை மொழியையும் படி, அதனொடு நான்
சொன்ன மொழியையும் படி' எனும் சொற்கள்
கசக்குமே அலாது மக்கட்கு இனிக்குமோ?
ஆங்கிலன் தனக்குள அடிமையை நோக்கி
'ஆங்கிலம் படித்தால் அலுவல் கொடுப்பேன்'
என்றான், நாட்டின் இலக்குமண சாமிகள்*
தமிழ்மறந் துஆங்கிலம் சார்ந்து தமிழைக்
காட்டிக் கொடுக்கவும் தலைப்பட் டார்கள்;
இந்த நிலத்தில் அடிமை இல்லை,
ஆதலால் துரைகளும் இல்லை அல்லவா?

கைக்குறிக் காரர் கணக்கிலர் வாழும்
இந்த நிலையில் அயல்மொழி ஏற்றல்
எவ்வாறு இயலும்? அமைதியென் னாகும்?
நானிங்கு நவின்ற திருத்தம் வைத்துப்
பாரடி நாவலந் தீவின் பரப்பை நீ!
பிரிந்த பகுதி பிணைந்தது பாரடி!
பிரிய நினைத்தவர் பிழையுணர் கின்றனர்
பெருநிலத் தில்ஒரே கொடிப றந்தது!

நாவலந் தீவினர் எல்லாரும் நல்லவர்
எல்லாரும் வீரர் எல்லாரும் கவிஞர்
இமையச் சாரலில் ஒருவன் இருமினான்;
குமரி வாழ்வான் மருந்துகொண் டோ டினான்;
'ஒருவர்க்கு வந்தது, அனைவர்க்கும்' என்ற
மனப்பாங்கு வளர்ந்தது வேண்டிய மட்டும்!

இமயம் மீட்கப் பட்டதி தோ,பார்
சீனன் செந்நீர் கண்ணீ ராக
எங்கோ ஓட்டம் பிடிக்கின் றானடி!
விளைச்சற் குவியல் விண்ணைமுட் டியது
தொழில்நலம் கண்டோ ம் தேவை
முழுமை எய்திற்று, வாழ்க!
அழகிய தாய்நிலம் அன்பில் துவைந்ததே!"

------------------------------------
* சென்னைப் பல்கலைக் கழகத் துணைவேந்தராய் இருந்த ஆ.இலட்சுமணசாமி முதலியார் ஆங்கிலப் பயிற்று மொழியே வேண்டும் என்றவர்.

Friday, April 11, 2008

திசைகள் - 4

இனித் தெற்கு என்னும் சொல்லுக்கு வருவோம்.

அவாசி, தக்கணம், யாமினியம், தெக்கு,
சிவேதை, தென், இவை தெற்கு எனலாகும்

என்பது பிங்கல நூற்பா 14 ஆகும். மாற்று வடிவங்களை ஒன்று சேர்த்து, அகரவரிசை முறையில் பார்த்தால், அவாசி, சிவேதை, தக்கணம் (தெக்கு, தெற்கு, தென் என்பவையெல்லாம் இதனோடு சேர்ந்தவையே), யாமினியம் என 4 சொற்களே தெற்கைக் குறிக்க உண்டு.

முதலில் அவாசி இது முற்றிலும் வடசொல் தோற்றம் கொண்டது. ஆனாலும் கூர்ந்து பார்த்தால், உள்ளே இருக்கும் தமிழ் அடையாளம் தெரியும்.

நாடா கொன்றோ காடா கொன்றோ
அவலா கொன்றோ மிசையா கொன்றோ
எவ்வழி நல்லவர் ஆடவர்
அவ்வழி நல்லை வாழிய நிலனே

என்று புறநானூற்றில் வரும் 187 ஆவது பாடல் (அவ்வையார் அருமையாய் எழுதிய பாடல்) அமையும். இதுவும், இதற்கு முன்னும் பின்னும் பல பாடல்கள் ஆசீவகக் கருத்தால் அமைந்த பாடல்கள். சங்க இலக்கியத்தில் ஆசீவகப் பாடல்கள் பலவும் இருக்கின்றன. ஆசீவகத்திற்கும் பழந்தமிழ் மரபுக்கும் இடையே தொடர்புகள் இருக்கின்றன. ஆசீிவகம் ஒரு காலத்தில் தமிழரால் பெரிதும் ஓம்பப் பட்ட ஒரு நெறி. அந்த ஆசீிவகத்தை தமிழகத்தில் இல்லையென்று ஆக்கி எல்லாவற்றையும் செயினத்திற்குள்ளேயே போட்டு குழப்படி செய்யும் வேலை இலக்கியம், கல்வெட்டுத்துறை போன்று ஆய்வுப் புலங்களில் தொலைய வேண்டும். ஆசீவகப் பாடல்கள் பற்றித் தனியே ஒரு பதிவு எழுதுவதாய்ச் சொல்லியுள்ளேன். எனவே ஆசீவகம் பற்றி நீண்டு இங்கு எழுதாமல், அவல், மிசை என்ற புவிக்கிறுவச் சொற்களைப் பற்றி மட்டுமே இங்கு சொல்ல முற்படுகிறேன்.

மிசை என்பது மேடு என்பது போல, அவல் என்பது பள்ளம். இதே பள்ளப் பொருளில் அவ்வையார் அதியமான் மகன் பொகுட்டெழினியையும் புறம் 102ல் பாடியிருப்பார். அதன் மூன்றாம் வரியில் கூட அவல், மிசை பற்றிய சொல்லாட்சிகளோடு, "அவல் இழியினும் மிசை ஏறினும்" என்று வரும். மேலும், மலை படு கடாத்தின் 450 ஆம் வரியில் "மெல் அவல் இருந்த ஊர் தொறும்" என்றவாறு அவல் என்பது "விளை நிலம்" என்னும் பொருளில் ஆளப்படும். ஒவ்வொரு விளை நிலமும் ஒரு பள்ளம் தானே? பள்ளிகள், பட்டிகள், பதிகளே பள்ளப் பட்ட போது விளைநிலத்தை ஒரே மட்டத்தில் ஆக்கும் போது (பாத்திகளாய் அமைத்து வரப்பு கட்டும் போது) பள்ளம் ஆகாமலா போகும்? இது போக வீரமாமுனிவரின் சதுரகராதி, அவல் என்னும் சொல்லைக் குளம் என்னும் பொருளிலும் குறிக்கும்.

அவ்வுதல் என்பது அல் என்னும் வேர்ச்சொல்லின் வழி வந்தது அல்வுதல்>அவ்வுதலாயிற்று, பின் அது அவலாயிற்று. அவல் = கீழிருத்தல் என்பதன் நீட்சியாய் அவலம் = கீழிருக்கும் தன்மை, எனவே வலியின்மை என்ற பொருட்பாடும் வரும்.

இது போக, அல்லுதல் = இல்லாமற் போதல். "அவன் அல்லன், அவள் அல்லள், அது அல்ல" என்ற கூற்றுக்கள் இல்லாப் பொருளில் வெவ்வேறு திணை, பாலில் வந்தவையாகும். அவம் என்ற சொல்லுக்குக் கீழ்மை, கேடு என்ற பொருளும் உண்டு. காட்டு: அவக்குணம் = கீழ்மைக் குணம் "அவகுண விரகனை" என்று வடசொல் போலவே திருப்புகழ் ஒருபாட்டிற் பயிலும். அங்கு ”க்” என்னும் புணர்ச்சி இடைநிலை ஊடே பயிலாததால் வடசொல்லாய்த் தோற்றம் அளிக்கிறது. அவக்காலம் = கீழ்மைக் காலம், எனவே துன்பக் காலம், அவக்குறி = கேடு காட்டுங் குறி; அவக்கேடு = பெருங்கேடு; அவ நம்பிக்கை = கெட்ட நம்பிக்கை. அவமதித்தல் = கேடாக மதித்தல்; அவமானம் = மதிப்புக் கேடு; இது போலப் பல கூட்டுச் சொற்கள் உண்டு. (அவம் என்ற தமிழ்ச்சொல் பல கூட்டுச் சொற்களில் முன்னொட்டாய்ப் பயிலுகிறது. அவையெல்லாம் வடசொல்லோ என்று நானும் மறுகிய காலம் ஒன்றுண்டு!)

குட்டை தட்டையாகும் என்பதால், அவலின் நீட்சியாய் அவரை என்னும் காய்ப்பெயர் எழும். இவர் (climber) கொடியிலும், படர் (creeper) கொடியிலும், குத்துச் செடியிலும் (shrub) தட்டையாக ஆன காய், அவரைக்காய் (a type of beans) எனப்படும்.

இது போக இன்னொரு அவல் உண்டு. அது அரிசியை இடித்து வரும் அவல். அல்முதல்>அம்முதல் என்ற வினை அமுக்கும் செயலைக் குறிக்கும். அம்மும் கருவி அம்மி. அமுக்குதல் எல்லோருக்கும் தெரியும். (அமுக்குதலின் நீட்சியாய் அமற்றுதல் = நிறுத்துதல் என்ற வினையும் எழும்.) அம்முதல் என்பது ஒருவகை இடித்தலே. அம்மலின் சுருக்கம் அமல். மகர, வகரப் போலியில் அமலின் திரிவு அவல். சாப்பாட்டு அவலின் சொற்பிறப்பு அப்படித்தான். "பாசவல் இடிக்கும் இருங்காழ் உலக்கை" என்பது அகநானூறு 141 ஆம் பாட்டின் 18 ஆம் வரி. அவல் இடிக்கும் உலக்கையைப் பற்றிச் சொல்லுகிறது. உலக்கை வைத்துக் குற்றுவதை அவைத்தல் என்று சொல்லுவார்கள். அவல் சாப்பிடாத தென்பாண்டிக்காரர் உண்டோ ? (இன்றைக்கு அவல் இடிப்பது பற்றியே நம் மக்கள் மறந்துவிட்டனர்.)

மொத்தத்தில் அவல் = கீழாக இருத்தல், தாழ்ந்து இருத்தல். அவற்சி = தாழ்ந்த நிலை.

அவற்சியின் திரிவில் அவற்சி>அவசி>அவாசி என்று ஆவது தமிழில் இருந்து வடபுலம் போகும் இருபிறப்பிச் சொல்லாகும். அவாசி என்ற சொல் கிழக்கை வடமொழியில் குறித்திருக்கிறது. நம்மூரில் அவல் என்பது பள்ளத்தையே குறித்திருக்கிறது.

அடுத்த சொல் சிவேதை. இந்தச் சொல்லின் முந்தைய வடசொல் வடிவம் ஸ்வேதை என்பதாகும். இன்னும் ஆழம் போனால், இதற்கும் முந்திய வடிவத்தை ஸௌதையிற் காணலாம். பொதுவாக உகரத்தில் அல்லது ஒகரத்தில் தொடங்கும் தமிழ்ச்சொற்கள் வடக்கே இணைவு காட்டும் போது, ஔகார உருவத்திலேயே நிலைக்கின்றன. (தமிழில் ஔகாரச் சொற்கள் மிகமிகக் குறைவு. ஔகாரத் தோற்றம் காட்டும் மிகப்பலவும் வடசொற்களாகவே இருக்கின்றன! அதைப் பற்றியே ஒரு பதிவு போடவேண்டும்.) காட்டாக, நம்முடைய குரவம் ( = தலைமைப் பண்பு. குரு>குரவம்; சிவ சமயக் குரவர் நால்வர்), அஙகே கௌரவம் ஆகும். சொகம்>சுகம்>சௌக்யம் என்று ஆகும்; இது போல நாம் புத்தம் என்பதை, அவர்கள் பௌத்தம் என்பார்கள். இது புரியாமல், இந்தக் கால இடதுசாரித் தமிழரில் ஒரு சிலர் அதைப் பவுத்தம் என்றே பயிலுவார்கள். [என்ன செய்வது, நிலப்பிரபு என்றே சொல்லிப் பழகியவர்களைப் பண்ணையார் என்று சொல்லச் சொன்னால் எப்படி இவர்கள் அறிவுய்தியாகக் (அய்யய்யோ! அறிவுஜீவியாகக்) காட்சியளிப்பது? :-)]

இந்த வடக்கு/தெற்கு மக்களின் பலுக்கல் வேறுபாட்டை புரிந்து கொண்டால், (ஸௌதை என்னும் வடசொல்லுக்கு இணையான) சூதை என்ற தமிழ்ச்சொல்லையும், அதனுள் புதைந்து கிடக்கும் சூல்தல் என்ற வினையும் சட்டென்று இனங் காட்டும். சூல்தல் = தோண்டுதல்.

சுல்>சூல் என்ற வேரின் வழி சூல்தல் எனும் வினை பிறக்கும்; சூலுகின்ற வினையைச் செய்யும் கருவி சூலம். இதைக் கேட்டவுடன், பலருக்கும் இந்தக் காலத்து இரும்புச் சூலமே நினைவிற்கு வரக்கூடும். இன்றைக்குப் பார்ப்பது பழைய கற்காலச் சூலத்தின் பண்பட்ட திருத்தம். அதற்கு மாறாக, பெருங்கற்கால நிலைக்குப் போய், கற்சூலத்தை நினைவு கொள்ளுங்கள்; ஒரு முக்கோணத்தின் இரண்டு சாய்வுப் பக்கங்களிலும் இரண்டு சிறிய முக்கோணங்களைப் பொருத்தி, 3 கூர் முனைகள் கொண்ட ஒரு கற்கருவியை ஓர்ந்து பாருங்கள். இந்தக் கல்லோடு ஒரு தண்டைப் பொருத்தினால் கிடைப்பது கல்லால் ஆன சூலக் கருவி. இங்கே சொன்ன இரு பக்கமுக்கோணங்கள் இல்லாமல் ஒரே ஒரு கூர்முனை மட்டுமே இருந்தால் அது வேல். வேலும் சூலமும் தமிழர் வாழ்க்கையில் புகுந்தது இப்படித்தான். (தமிழர் வாழ்க்கையில் மட்டுமல்ல; உலகெங்கணும் இருந்த பழங்குடிமக்கள் சூலத்தையும் வேலையும் பழகியிருக்கிறார்கள். பின் எப்படி விலங்காண்டி நிலையில் பழங்குடி மக்கள் வேட்டையாடுவது? தம்மைக் காப்பாற்றிக் கொள்ளுவது?)

சென்னைக்கு அருகில் பூண்டி நீர்த்தேக்கத்தை ஒட்டி அத்திரப் பாக்கம் என்னும் இடத்தில் இன்றைக்கு 20000, 25000 ஆண்டுகளுக்கு முன்னால் பயன்படுத்திய சூலங்களும், வேல்களும் (தண்டுகள் இல்லாமல் தான்) கிடைத்துள்ளன. தென்னிந்தியாவிற் கிடைத்த பழைய எச்சங்களில் மிகவும் முந்திய எச்சங்களாய் இவற்றைக் கருதுகிறார்கள். இன்றைக்கும் பூண்டி போக வாய்ப்புக் கிடைத்தால், அங்கிருக்கும் தொல்பொருள் காட்சி சாலையைப் பார்த்து வாருங்கள். 70000 ஆண்டுகளுக்கு முந்தைய ஈனியல் சான்று அண்மையில் பிரான்மலைக் கள்ளரான விருமாண்டி மூலம் உறுதி பெற்றது. அதே போல, இந்தக் கற்சூலங்களும், கல்வேல்களும் நம் பழங்குடிகள் தெற்கே நெடுநாள் இருந்ததை உறுதி செய்கின்றன.

சூல்ந்தது பள்ளமாகும். பள்ளமான இடம் சூத்தையாகும். மாம்பழத்தின் உள்ளே பள்ளம் இருந்து தோல்மூடிக் கிடந்தால் சூத்தைப் பழம் என்று சொல்கிறோம் அல்லவா? புட்டத்தின் (buttocks) ஓரிடத்தில் துளை இருப்பதால் அதைச் சூத்து என்கிறோம் அல்லவா? உள்ளீடு இல்லாது தட்டையாய்க் கிடப்பதைச் சூத்தை>சொத்தை என்று சொல்கிறோம் அல்லவா? சொத்தை ஆள் சோதாள் ஆகிறான்; இன்றைய வழக்கில் ள் என்னும் ஈறுபோய், அவனைச் சோதா என்றே சொல்லுகிறோம். முடி இல்லாது வெறும் தலையாய், பள்ளம் தெரிவது சொட்டைத் தலை ஆகிறதல்லவா? "நொள்ளையும் சொள்ளையும்" என்ற பேச்சுவழக்கில் நொள்ளை என்பது நொகையான (negative ஆன) பேச்சு. சொள்ளை என்பது குறையான பேச்சு.

இது போக, வறியவனாக, ஒன்றும் இல்லாதவனாக, உடலுழைப்பை மட்டுமே தந்து உணவு பெறுபவனாக இருப்பவன் சூத்தன்>சூதன் ஆகிறான். [வடமொழி ரகரம் உள்நுழைந்து இது சூத்ரன் என்று ஆகும். நாம் மீண்டும் இதைச் சூத்திரன் ஆக்குவோம்.]

[சூதன் பற்றிப் பேசும் இடத்தில் விலங்காண்டிக் குமுகாயம் பற்றிய ஓர் இடைவிலகலைச் சொல்ல வேண்டியிருக்கிறது. ஒவ்வொரு படைக்கருவியைக் கைக்கொண்டிருந்த விலங்காண்டி நிலையினர், நாளாவட்டத்தில் குமுகாயத்தில் நாலு வருணராய் பின்னால் நிலைத்தனர். விலங்காண்டி நிலையில் தலைவன் என்பவன் பெருமான் = பெரியவன் எனப்பட்டான்; அவன் கூட்டத்தாரை வழிநடத்தினான். [பெருமான்>ப்ரஹ்மண்>ப்ரம்மன்>ப்ரம்மண். பெருவுடையார் ப்ரஹ்தீசர் ஆவதில்லையா? அதைப் போல, இந்தத் திரிவைப் புரிந்து கொள்ளவேண்டும்.] அவனையும், மற்றவரையும். வாள், கத்தி ஆகிய படைக்கருவி கொண்டு காப்பாற்றியவன் கத்தியன்> க்ஷத்தியன்> க்ஷத்ரியன். [கணம்>க்ஷணம் என்ற திரிவை இங்கு எண்ணிப் பார்க்கலாம்.] வில் கொண்டு புது இடங்களுக்குப் போய் விலங்கு மற்றும் நிலவளங்களைத் தெரிந்து வந்து பண்டப் பரிமாற்றைச் செய்த வில்லயன்> விற்றயன்> வித்தயன்> விச்சயன்> விசையன்> வைஸ்யன்; (வில்+தல் = விற்றல் என்று புணர்ச்சிவிதியில் மாறும் இல்லையா? விற்றல் வித்தல் என்று பேச்சுவழக்கில் திரிகிறதில்லையா? வித்தயன் விச்சயன் ஆவது அடுத்த நிலை.) கூட்டங் கூட்டமாய்ப் போய், விலங்குகளைக் கொன்று குடியினருக்கு ஊன் அளிக்கச் சூலம் கொண்டு காலாட்படையாய்த் திரிந்தவன் சூல்த்தன்> சூத்தன்> ஸூத்ரன்.

பெருமார், கத்தியர், விசையர், சூதர் என எல்லோருமே சேர்ந்த ஒரு விலங்காண்டிக் கூட்டம், இன்னொரு விலங்காண்டிக் கூட்டத்தோடு இடம், புலம், வளம் காப்பாற்றுவதற்காகப் போரிட வேண்டிவந்தது. நாளடைவில் முல்லை நில வாழ்க்கையிலும் இந்தப் பிரிவுகள் விரிந்து கொண்டே போயின. சாதிப் பாகுபாடுகள் இதன் வளர்ச்சியே. வருணம் பற்றி இங்கே சொல்லியிருப்பதை ஒரு முற்று முழுதான முடிவாகக் கொள்ளவேண்டாம். இது ஒரு பார்வை, அவ்வளவு தான். வருணத்தின் தொடக்கம், பண்டைய விலங்காண்டிக் குமுகாயத்திற்குள் ஒரு முளையாய் இருந்து, பின் முல்லை நில நாகரிகத்தில் மலர்ந்திருக்க வேண்டும் என்றே தோன்றுகிறது. அதன் உச்ச கட்டம் மருதத்தில் இருந்தது.]

இனி நில அமைப்புக்களுக்கு மீண்டும் வருவோம். இந்தியத் துணைக்கண்டத்தில் சொத்தையான, தட்டையான பகுதியாய், மலை போன்ற நில அமைப்புக்கள் மிகவும் குறைந்து, சற்றே சாய்ந்த சமவெளியாய், செம்புலமாய் (= சமவெளி; செம்புலப் பெயல் நீரைச் செம்மண் நீரெனச் சொல்லி அந்தக் குறுந்தொகையின் பொருளை அறியாமற் கிடப்பது இன்னொரு உரைகாரர் சோகம்!), இருக்கும் பள்ளத் திசை சூதத் திசை. அது வடமொழியில் ஸௌத திசை என்று ஆகியது; மேலை மொழிகளிலும் South என்பது பலவாறாகப் பலுக்கப் படுகிறது.

அடுத்தது தக்கணம். இதற்குப் பெரிய விளக்கம் வேண்டாம். தள்கு>தக்கு>தக்கணம் என்ற வளர்ச்சி எளிதில் புரியக் கூடியதே / தல்>தள்ளில் இருந்து பிறந்த உறுப்புச் சொல் ’தாள்’. "உடல் உறுப்புச் சொற்கள்" என்ற தலைப்பில் முனைவர் கு. அரசேந்திரன், 2006ல் ஒரு பொத்தகம் வெளியிட்டிருக்கிறார். (காவிரிப் பதிப்பகம், 6, பெருஞ்சித்திரனார் தெரு, சிட்லப்பாக்கம், சென்னை 64). இதில் கால், அடி, தாள், கழல், பாதம் ஆகியவற்றின் சொற்பொருள் வரலாறுகளைச் சொல்லியிருக்கிறார். தாளின் தொடர்பான நிலை தாள்வு>தாழ்வு.

தள்கு என்னும் சொல், தொக்கிய நிலையில், தக்கு என்று ஆகும். பின் அணம் எனும் சொல்லாக்க ஈறு சேர்ந்து தக்கணம் என்று ஆகும். பிறகு கட்டி என்னும் சொல் கெட்டி யாவது போல, பரு>பெரு ஆனது போல, தக்கு என்பது தெக்கு என்று தமிழர் பலுக்கலில் ஆகி, மேலும் இலக்கண மீத்திருத்தம் பெற்றுத் தெற்கு என்று நிலைபெற்றுப் போனது. தெற்கு என்பதைத் தெல்+கு என்று பின்னால் புரிந்து (தல்>தெல்), பின் தெல்+ந்+திசை என்பது தென்திசை ஆனது. தென் என்பது தெல்லின் இன்னோர் உருவமாய்க் கொள்ளப்பட்டது.

தென்னை என்ற சொல் இதே கருத்தில் தோன்றியதல்ல. அது ஆசியத் தென்கிழக்கில் இருந்து தமிழ் நாட்டிற்குள் கொண்டுவரப்பட்ட ஒரு மரம் என்று புதலியலார் (botanists) கூறுவார்கள். நம்மூரைச் சேந்த பனையைப் போலவே இதிலும் கள் இறக்க முடியும் என்று அறிந்த தமிழன், இதன் சுவை இன்னும் அதிகம் என்பதால் கள் மரம் என்ற பெயரையே இதற்கு இட்டிருக்கிறான். (பனங் கள் சற்று கடுக்கும்; தென்னங் கள் அவ்வளவு கடுக்காது. கடுப்பெல்லாம் வெறியக் காடி - acetic acid பண்ணும் வேலை.) தெல் = கள் என்பதால், தெல்ங்கு மரம் தெங்கு மரமாயிற்று; தெல்நை, தென்னையாயிற்று. தெங்கங்காய் நாளடைவில் தேங்காய் ஆகச் சுருங்கிற்று. தெல் என்பதே இந்தச் சொற்களுக்கெல்லாம் அடிப்படையாகும். தெல்லின் நீட்சியாய், அதில் உள்ள வெறியத்தைக் (ethanol) கொஞ்சம் போக்கும் வகையில் அரை நொதிப்பில் உள்ள நீர்மத்தில் சுண்ணாம்பைப் போட்டு அதன் நீர்ம அயனிச் செறிவை (hydrogen ion concentration) மாற்றி அமில அரங்கில் (acidic range) இருந்து, களரி அரங்கிற்கு (alkali range) கொண்டுவந்து உருவான பதநீரை, தென்பாண்டிநாட்டிற் தெளிவு என்று சொல்லியும் விற்பார்கள். இதைத் தயக்கம் இல்லாமல், நாட்டுப்புற ஆண்கள், பெண்கள் எல்லோருமே குடிப்பார்கள்; இதைத் தவறு என்று யாரும் அங்கு சொல்வது இல்லை. (பதநீரை பனையிலும் இறக்கலாம், தென்னையிலும் இறக்கலாம்.) பதநீரில் இருக்கும் வெறியச் செறிவு 2-4% ஆகும். பொதுவாக கள் போன்றவற்றில் 7% க்கு மேல் இருக்கும்.

ஞாவகம் வைத்துக் கொள்ளுங்கள் தென் என்னும் திசையைக் குறிக்கும் சொல்லும், தென் என்னும் மரத்தைக் குறிக்கும் சொல்லும் வெவ்வேறு சொற்பிறப்பில் எழுந்தவை. ”கள் மரம் என்ற பொருள் குறிப்பதாலேயே, தென்னை என்ற பெயராலேயே, அந்த மரம் நம்மிடம் இயல்பாய் எழுந்ததல்ல; இறக்குமதி ஆன மரம்” என்ற கருத்து சட்டென்று புரிந்து போகும். பனை நம்மூருடையது; தென்னை வெளியிருந்து நம் நாட்டில் இறங்கியது.

அடுத்தது யாமனியம். அதாவது யாமன் திசை அல்லது யமன் திசை.

யா என்ற ஓரெழுத்தொரு மொழி பற்றி ஒரு பொத்தகமே போட்டிருக்கிறார் தஞ்சைப் பல்கலைக் கழகத்தைச் சேர்ந்த சொல்லாய்வறிஞர் ப.அருளி. அதில் கருமைக் கருத்து மூலவேராகிய யாவில் இருந்து யா>யாம்>யாமன்>யமன் என்ற வளர்ச்சியில், "கரிய இருள் நேரத்தில், யாமப் பொழுதில், உயிரைக் கவர்ந்து செல்பவன் என்ற பொருளில் யாமன் என்ற சொல் ஏற்பட்டது" என்று கூறுவார். யாமன் என்பவன் இருளன் என்ற புரிதல் தமிழரிடையே உண்டு. யாமன் திசை என்பது இருள் நிறைந்த திசை. மனையடி சாற்றத்தின் படி, தென் திசையை யமன் திசை என்றும் தமிழர்கள் கருதிக் கொண்டார்கள். இதைப் புரிந்து கொள்ள, புவியின் தன்னுருட்டையும், வலயத்தையும் புரிந்து கொள்ள வேண்டும்.

முன்னால் ”காலங்கள்” என்ற தொடரில் புவியின் தன்னுருட்டையும், புவியின் வலயம் பற்றியும் நான் பேசியிருந்தேன். புவியின் தன்னுருட்டுக் காரணமாய், ஒவ்வொரு நாளும் சூரியன் கிழக்கே எழுவது போலவும், பின் மேற்கே மறைவது போலவும் நமக்குத் தோற்றுகிறது. அதே போல, புவியின் நடுக் கோட்டுத் தளமும் (equator), புவியின் வலயத் தளமும் (plane of revolution) 23.5 பாகையில் வெட்டிக் கொள்வதால், ஒவ்வொரு வலயச் சுற்றிலும் (=ஒவ்வோர் ஆண்டிலும்), சூரியன் தெற்கே சுறவ (=மகர) இலகை(=ரேகை)க்குப் போய், மீண்டும் வடக்கே கடக இலகைக்கு வருவதாய்த் தோற்றம் அளிக்கும். இதைத் தக்கண அயனம், உத்தர அயனம் என்று சோதியலார் சொல்லுவார்கள். இன்னொரு வகையிற் சொன்னால், சூரியன் பனிமுடங்கல் (winter solstice) வரை தெற்கே போவதாயும், பின் கோடை முடங்கலுக்கு (summer solstice) வடக்கே வருவதாயும் காட்சி அளிக்கும்.

இப்படிச் சூரியன் தெற்கே போவதாகக் காட்சியளிக்கும் போது பகற்பொழுது சுருங்கி, இரவுப் பொழுது அதிகமாக ஆகும். தெற்கு என்பதை இருட்திசையாகத் தமிழர் கொண்டது, இந்தக் காரணம் பற்றியே. இதே காரணமாய், மனையடி சாற்றத்தில் (நான் மனையடி சாற்றத்தைப் பரிந்துரைக்கிறேன் என்று யாரும் எண்ணிவிடாதீர்கள். இந்தச் சாற்றம் தென்னாட்டவர் பங்களிப்பே. தமிழரின் தொன்மங்கள் இதில் அடங்கிக் கிடக்கின்றன. சாற்றத்தையும், அதில் உள்ள கருது கோள்களையும் விவரித்தால் நான் சொல்லுவது புரியும்.) ஒரு வீட்டின் வாசல் கிழக்கேயோ, அல்லது வடக்கேயோ பார்த்து இருக்க வேண்டும் என்பார்கள். ஏனென்றால், தன்னுருட்டின் படி கிழக்கு என்பது ஒளிவரும் திசை. மேற்கு இருள் திசை. அதே போல, புவி வலய இயக்கத்தின் படி வடக்கு ஒளிவரும் திசை, தெற்கு இருள் திசை.

பெரும்பாலான முதியவர்களின் இயல்பான இறப்பு இருளிலேயே நடப்பதாகத் தமிழர்களின் பொதுப் பட்டறிவு சொல்லியதால், தம் முன்னோர்கள் தென்திசையை (யாமன் திசையை) அடைவதாகவே புரிந்து கொண்டார்கள். அதனால் மறைந்த முன்னோர்களைத் தென்புலத்தார் (=தென்திசையார் = மறைந்தவர்) என்று சொன்னார்கள்.

தென் திசை யாமனத் திசை என்று ஆனது இப்படித்தான். யாமனம் என்பது இருபிறப்பி முறையில் யாமன்யம்>யாமினியம் என்று திரியும். இன்னும் சுருக்கமாய் யாமத் திசை என்பது, யாம்யத் திசை என்றும் திரியும். இதை நல்ல தமிழில் யாமத் திசை, யாமனத் திசை என்றே சொல்லிப் பயிலலாம்.

அடுத்த பகுதியில் மேற்கையும், வடக்கையும் பார்க்கலாம்.

அன்புடன்,
இராம.கி.

Wednesday, April 09, 2008

Tyre, Brake and acceleration

திரு. புருனோ கேட்டிருந்த சொற்களுக்கு என் பரிந்துரை:

ஆங்கிலச் சொற்பிறப்பு அகரமுதலிகளில் படித்தால், இந்தப் பெயர்கள் எல்லாம் மாட்டுவண்டியில் இருந்தே புலம் பெயர்ந்து இருக்கின்றன. மாட்டுவண்டி நம்மூரிலும் இருக்கிறது. இந்த உறுப்புகளுக்கும் பெயர்கள் கிட்டத்தட்ட இதே பொருட்பாடுகளில் தான் இருக்கின்றன. முதலில் இங்கு கேட்டிருப்பது tyre

1485, "iron rim of a carriage wheel," probably from tire "equipment, dress, covering" (c.1300), an aphetic form of attire. The notion is of the tire as the dressing of the wheel. The original spelling was tyre, which had shifted to tire in 17c.-18c., but since early 19c. tyre has been revived in Great Britain and become standard there. Rubber ones, for bicycles (later automobiles) are from 1870s.

நம்மூரிலும் மாட்டுவண்டிச் சக்கரத்திற்கு இரும்புப் பட்டை போடுகிறார்கள். இந்தப் பட்டை என்பது சக்கரத்திற்கு ஒரு covering தானே? இந்த இருப்புப் பட்டை என்பது மரம் போன்ற பொருள் தேயாமல் இருப்பதற்காகப் போடப் பட்டது. பின்னால் மிதிவண்டி மேலைநாடுகளில் ஏற்பட்டபோது, மாட்டுவண்டியில் இருந்தது போன்று மரச்சக்கரமும், இருப்புப் பட்டையும், மர ஆரங்களுமாய்த் தொடங்கியது. இந்தச் சக்கரங்கள் கனமாயும், அவற்றின் ஆற்றிலாமை (inertia) பெருத்தும் இருந்ததால், என்னதான் முயன்றாலும் மிதித்து அழுத்துவதற்குச் சரவலாய் அமைந்தது.

இன்னொரு கண்டுபிடிப்பாளர், இரும்பு வளையத்தை வைத்துக் கொண்டு, அதன் மேல், அப்பொழுதுதான், தென்னமெரிக்காவில் இருந்து பரவிய முழு இழுவையால் (full rubber) ஆன ஓர் உருளை (cylinder) செய்து அதை ஒரு வளையத்திற்கு (wheel) வெளியிற் பொருத்தி, வலையத்திற்கு உரம் கொடுக்க இரும்பு ஆரங்களைப் (spokes - same as radii) பொருத்தி, மிதிவண்டியின் சக்கரங்களை உருவாக்கியிருக்கிறார். இதற்கும் பின்னால், "இவ்வளவு இழுவையையைப் பயன்படுத்த வேண்டுமா?" என்ற துணிப்பில், இழுவைத் தூம்பை [tube; தூம்பு என்ற சொல்லைக் கண்டு மருளவேண்டாம். அது நல்ல தமிழ்ச்சொல். சிவகங்கைப் பக்கம், முற்றங்களில் சேகரமாகும் மழைநீரை, வீட்டிற்கு வெளியில் கொண்டுசேர்க்க (இது திண்ணை, வெளிப்பத்தி) ஆகியவற்றின் அடியில் போகும்) வைக்கும் குழாய்க்கு தூப்பாய் என்றே பெயர். தூம்பு/தூப்பு என்பவை எங்கள் பக்கத்துப் பாமரரும் அறிந்த நல்ல தமிழ்ச் சொற்கள்; தயங்க வேண்டாம். தூம்பு விளக்கு = tube light சொல்லிப் பழகுங்கள்.] உருவாக்கி அதற்குள் காற்றை ஏற்றி, பின் வட்டத் தூம்பின் மேல் இரும்புப் பட்டைக்கு மாறாக ஒரு கடு இழுவைப் (hard rubber) பட்டையை மூடிவைத்து உருவாக்கியதே இந்தக் கால மிதிவண்டிச் சக்கரம். மகிழுந்து உருவான போது, மிதிவண்டிச் சக்கர நுட்பமே இதற்கும் எடுத்துக் கொள்ளப் பட்டது.

இன்றும் அந்த கடு இழுவையால் ஆன சக்கரப் பட்டை இருக்கிறது. இது தான் அடிப்படையில் tyre. ஆனால் சொல்லச் சுருக்கமாய் இருக்கவேண்டும் என்று கருதி பாவாணரே ஒரு 40, 50 ஆண்டுகளுக்கு முன்னால் உருளி என்ற சொல்லைப் பயிலுவார். இது அவர் பரிந்துரைத்ததா, மற்றவர் பரிந்துரைத்ததா என்று எனக்குத் தெரியாது, ஆனால் அவர் நூல் வழி அறிந்தேன்; பொருளும் குலையாமல், சொல்ல எளிதாக இருக்கிறது. (ஞாவகம் வைத்துக் கொள்ளுங்கள் உருளை = cylinder; உருளி = சக்கரப் பட்டை. இரண்டும் சற்று வெவ்வேறானவை.) [குயவன் சக்கரத்திற்குத் திருகு சக்கரம், திரில் என்று கூடப் பெயர்கள் தமிழில் இருக்கிண்றன. tire சொல்லின் பிறப்பு எங்கோ ஒரு விட்டகுறை, தொட்ட குறை......]

வெளியே இழுவை உருளி, உள்ளே இழுவைத் தூம்பு; அப்புறம் ஆரங்கள். இன்னும் சில உறுப்புக்கள் உண்டு. இவை எல்லாம் சேர்ந்தது இந்தக் கால உந்துச் சக்கரம்.

அடுத்தது brake.

c.1440, from O.Du. braeke "flax brake," from breken "to break." The word was applied to many crushing implements, and the ring through the nose of a draught ox. It was infl. in sense by O.Fr. brac, a form of bras "an arm," thus "a lever or handle," which was being used in Eng. from 1380, and applied to "a bridle or curb" from 1430. One or the other or both took up the main modern meaning of "stopping device for a wheel," first attested 1772.

மாட்டுவண்டியில் மாட்டிற்கு மூக்கணாங் கயிறு போடுகிறார்கள் அல்லவா? மாட்டுவண்டி போய்க் கொண்டே இருக்கும் போது, அந்த முக்கணாங்கயிறை ஒரு இழுப்பு இழுத்தால், அது மாட்டின் மூக்கில் உராய்ந்து வலி ஏற்படுத்தி, மாட்டிற்கு உணர்த்தி, அதை மேற்கொண்டு நகராது நிற்கச் செய்து விடும். அந்தக் கால brake நுட்பம் இது தான். (சிரிக்காதீர்கள்!) அதே நுட்பம் தான் இன்றும் பயன்படுகிறது. உருவங்களும், கருவிகளும், ஏந்துகளும் தான் மாறியிருக்கின்றன. என்ன, இந்தக் கால brake -இல் மாடு இருக்காது, மாறாக மாகன உறுப்புக்கள் (machine parts) இருக்கும். இங்கும் ஒரு (இரும்புக்) கயிறு, ஒரு இழுப்பு, அதனால் ஏற்படும் உராய்வு, பின் நிற்பு.

மேலே flax brake கயிற்றையே குறிப்பிடுகிறது. (இதைப் பழுதை என்றும் நம்மூரில் சொல்லுவார்கள்; பழுதைக்கும், பாம்புக்கும் சேர்த்துச் சொல்லப்படும் சொலவடையை நினைவுபடுத்திக் கொள்ளுங்கள்.) இன்றைக்குக் கயிறு என்ற சொல்லையே நாம் பயன்படுத்தினாலும், புரி என்ற சொல் கயிற்றுக்கு அந்த நாளில் உண்டு. அது மாட்டுக்குப் போடும் மூக்கணாங் கயிற்றுக்கே உண்டு. புரி(கை)யைக் கட்டியிழுத்தல் என்று பெயர். (இது போக கலங்களைக் கவிழாமல் வைக்க, புரிமணை அல்லது திரிமண அல்லது கலவடை என்ற பொருள் உண்டு. புரியால் ஆன வட்ட உருளையின் மேல் கலத்தை வைக்கலாம். புரிக்கு மாறாகத் திரி என்ற சொல்லும் ஆளப்படும். கல வட்டை கலவடை ஆயிற்று.)

brake போடு என்று சொல்லாமல், புரிகையை இழு, அமுக்கு என்றும் சொல்லலாம். இன்னொரு break/broke/broken என்றவினை தமிழில் பேர்தல் என்று சொல்லப்படும். மேலும் நகரவிடாமல், எதிர்த்தடை கொடுப்பது பொருவியது என்றும் சொல்லப்படும். பொரு என்னும் சொல் புர்.....என்னும் உராய்வு ஓசையை வைத்து எழுந்த சொல். பொரி என்ற சொல்லும் இந்த புர்...... என்னும் ஓசைக்குறிப்பில் எழுந்தது தான். புரிகை, பேர்தல், பொரு ஆகிய மூன்றும் ஒலியில் ஒன்று போல் தோற்றம் அளித்தாலும், வேறுபாடானவை; அவற்றைக் குழப்பிக் கொள்ளக் கூடாது.

அடுத்தது accelerator. முடுக்கம் (acceleration) என்ற சொல் ஓர் ஐம்பது ஆண்டுகளாகவே பரிந்துரைக்கப் பட்டிருக்கிறது. அவன் முடுகிச் செல்கிறான். He goes accelerated. அந்த முடுக்கத்தை அளிப்பது முடுக்கி = accelerator. [velocity = கதி; speed = விரைவு, வேகம், torque = திருக்கம்..... மாகனவியல் (mechanics) சொற்களை எல்லாம் இங்கு வந்து கொட்டிவிடலாம். ஆத நகர்வுச் (automotive) சொற்களைப் பட்டியலிட்டால் தேவையானவற்றை எடுத்துரைக்கலாம்.

நண்பர்களே! தமிழ்ச்சொற்கள் இருக்கின்றன. அவற்றை ஆள நமக்கு விருப்பம் வேண்டும். மேலைச் சொற்கள் எப்படி எழும்பின என்று பார்க்க வேண்டும். (இராம.கி இதேயே பார்க்கிறார் என்று குறைப்படுவதற்கு என்னிடம் மறுமொழி இல்லை. ஏதொன்றையும் செய்வதற்கு முன்னால், தொடக்கம் எப்படியிருந்தது என்று அறியாமல் போக என் ம்னம் இடம் கொடுப்பதில்லை.) அதே போன்ற நிலை நம்மிடமும் ஒரு காலத்தில் இருந்ததா? அவர்களின் நாகரிக வளர்ச்சிக்கும் நம் நாகரிக வளர்ச்சிக்கும் இடையே இருக்கும் இடைவெளி என்ன? இந்த இடைவெளியைச் சரி செய்ய நாம் விட்ட இடத்தில் இருந்து தொடங்கிப் புது படிவாக்கத்திற்கு (application) சொற்களை உருவாக்க முடியுமா என்று பார்க்க வேண்டும். [அவர்கள் மாட்டுவண்டி - மிதிவண்டி - மகிழுந்து என்று முன்னேறினார்கள். நாம் காலச் சூழ்நிலையால் மாட்டுவண்டியோடு நின்றுவிட்டோ ம். பிறகு இப்பொழுது மிதிவண்டி, மகிழுந்து ஆகியவற்றைப் பயன்படுத்துகிறோம். இவற்றின் உறுப்புக்களுக்குப் பெயர் தேடும் போது நம் மாட்டுவண்டியையும் அதன் உறுப்புக்களையும் கொஞ்சம் அலசி அங்கிருந்து தொடங்க முடியுமானால் நல்லது. (சில நேரம் முடியாமற் போகலாம்).]

அப்படிச் செய்வதன் மூலம் சொற்களை நம் வயப்படுத்தலாம். land lord என்பதை நிலப்பிரபு என்று சொல்லுவதைக் காட்டிலும் பண்ணையார் என்று சொல்லுவது நல்லதில்லையா?

வரட்டுங்களா?

அன்புடன்,
இராம.கி.

Monday, April 07, 2008

திசைகள் - 3

திசைகள் பற்றிய விதப்பான சொற்களுக்குப் போவதற்கு முன்னால், பலமுறை நான் எடுத்துரைக்கும் ஓர் அடிப்படைக் கருதுகோளை (basic hypothesis) மீண்டும் இங்கே சொல்ல விழைகிறேன். [இதை நான் அறிந்தது. காரைக்குடி செல்விப் பதிப்பகம் வாயிலாக T.பக்கிரிசாமி அவர்கள் வெளியிட்ட "சிந்தனை வளர - பாடநூல் அமைப்பு" என்னும் அருமையான பொத்தகம். என் சிந்தனை தெளிவுற, அதுவே வழிவகுத்தது.]

”ஆதி மனிதனிடம் பருப்பொருள், இடப்பொருட் சொற்களே இருந்தன. கருத்துச் சொற்கள், அறிவால் உணரவல்ல சொற்கள், கலைச்சொற்கள், பண்புச் சொற்கள் - இவை ஆதியில் இல்லை. அமானுஷ்யச் சொற்களும் (supernatural) சொற்களும் இல்லை” - என்று திரு. பக்கிரிசாமி மேலே எடுத்துரைத்த அவர் நூலிற் சொல்லுவார். இதையே, சற்று மாறிய முறையில், "எந்தக் கருத்தும் முதலில் விதப்பான பயன்பாட்டில் இருந்து, பின்னரே பொதுமைக்கு வரும்" என்று நான் வரையறுப்பேன். (அதாவது specific to generic என்பதே என் புரிதல்.)

நெய் என்ற பயன்பாட்டை, விலங்குக் கொழுப்பில் அறிந்த பழந்தமிழ் மாந்தன், பின் எள்ளைக் கடைந்து எடுத்த நெய்க்கு, எள்நெய் (=எண்ணெய்) என்றே பெயரிடடிருக்கிறான்; பின்னால், மற்ற வித்துக்களில் இருந்தும் நெய்யெடுக்க முடிந்த போது, எள்நெய் என்பது, எண்ணெய் எனும் பொதுமைச்சொல்லாய்த் திரிந்து, எள் அல்லாதவற்றில் இருந்து கிடைத்த எண்ணெய்களையும் குறித்திருக்கிறது.

இதே போலக் "கீழிருக்கும் நிலம்" எனும் விதப்பான இந்தியப் புவிக்கிறுவ (geography) உண்மை "கிழக்குத் திசையைப்" பொதுமையாய்க் குறிக்க வந்திருக்கிறது. அதாவது, விதப்பான இடப்பொருளைக் குறிக்கும் கீழ் என்னும் சொல், நாளடைவில் கிழக்கு திசை என்னும் பொதுப்பொருளை பழக்கத்தாலே குறிக்கிறது. (எந்த மாந்தக் கூட்டத்தாரும் தாம் வாழும் புவிக்கிறுவின் கூறுகள், சூரியன் எழும்/சேரும் நகர்ச்சிகள் ஆகியவற்றை வைத்தே, திசை பற்றிய விதப்பான குறியீடுகளைத் தம்மிடையே புரிந்து கொள்ளுகிறார்கள்.)

நாவலந்தீவின் புவியமைப்பு சற்றே விதப்பானது; இதன் வடக்கே இமயம், மேற்கே தொடர்ச்சி மலை (மராட்டியத்தில் இந்தத் தொடர்மலை சகயத்திரி என்று பெயர் கொள்ளும்; தெற்கே வரவர, வெவ்வேறு பெயர்களைப் பெற்று, ஆகத் தெற்கில் வரும் பொழுது, பொதிகை மலை என்று பெயர் கொள்ளும்.) என்பவை இருக்க, வட இந்திய நிலமோ, வடக்கிருந்து தெற்கே சரிந்தும், அதே போல தென்னிந்திய நிலம், மேற்கிருந்து கிழக்கில் சரிந்தும் இருக்கிறது. (நம்முடைய பெரும்பாலான பேராறுகளும் கிழக்கே உள்ள கடலிலேயே கலக்கின்றன. நருமதையும், தபதியும் இந்தப் போக்கிற்கு எதிரான புறனடைகளாய் (exceptions) மேற்குக் கடலிற் கலக்கின்றன. சிந்து ஆறோ வடக்கிருந்து தெற்கே ஓடிப் பாய்ந்து பின் அரபிக் கடலில் கலக்கிறது; ஆனாலும் அதன் ஓட்டம் மேலே உரைத்த நில அமைப்பிற்கு ஏற்றதாகவே அமைந்திருக்கிறது.)

இந்த இந்தியப் புவியமைப்பு, வரலாற்றுக்கு முற்பட்ட தமிழ்மாந்தர் மனத்திலும் ஆழப் பதிந்து போயிருக்க வேண்டும். மீவுயர்ந்த மேடு west - இலும், கீழ்ந்து கிடக்கும் பள்ளம் east - இலும் இருந்ததால், மேடு என்பதின் அடிச்சொல்லான மேல் என்பது மேற்கு எனும் சொல்லையும், கிள்>கிழ் என்னும் அடிச்சொல் கிழக்கு எனும் பெயர்ச்சொல்லையும், தமிழரிடையே உருவாக்கி இருக்கிறது. இதே போன்று உயர்ந்து கிடந்தது உத்தரமாயும் (வடக்கு), தக்கித் தாழ்ந்து கிடந்தது தக்கணமாயும் ஆகியிருக்கிறது.

தமிழில் இருக்கும் விதப்பான திசைபற்றிய சொற்கள் எல்லாம், வியக்கத் தக்க வகையில், நாவலந்தீவின் புவிக்கிறுவ (geographical) உண்மையையே நமக்குச் சுட்டிக் காட்டுகின்றன. அந்த உண்மையே, மொழி தோன்றிய பொழுதில், தமிழன் நாவலந்தீவிற்குள் நுழைந்துவிட்டான் என்ற தேற்றத்தை அழுத்தந் திருத்தமாகக் காட்டுகிறது. ஒருவேளை வேறு இடத்தில் அவன் இருந்து, மொழி உருவான பிறகே, நாவலந்தீவிற்குள் நுழைந்திருந்தால், மேற்கு, கிழக்கு என்ற சொற்கள் மேல் (up), கீழ் (down) என்ற பொருளில் எழ வாய்ப்பே இல்லை. மேலும், கீழும் என்ற இந்த இடச்சொற்கள் திசைகளைக் குறிப்பது நாவலந்தீவில் நம் முன்னோருக்கு அமைந்த இயற்கை நேர்ச்சிகள்.

ஆதி மாந்தன் ஆப்பிரிக்காவில் தோன்றி 70000 ஆண்டுகளுக்குச் சற்று முன்னால் அங்கிருந்து நகர்ந்து, கொஞ்சம் கொஞ்சமாய் மற்ற கண்டங்களை, அடுத்த 65000 ஆண்டுகளில் நிறைத்தான் என்று பெரும்பாலோர் சொல்லும் மேவுதி தேற்றமானாலும் (majority theory) சரி, மாறாக ஆப்பிரிக்கா, ஆசியா என்ற இரு கண்டங்களிலும் 100000 ஆண்டுகளுக்கு முன்னால் தோன்றி, பின் நகர்ந்து, கொஞ்சம் கொஞ்சமாய் மற்ற கண்டங்களை ஆதி மாந்தன் நிறைத்தான் எனச் சிறுபாலோர் சொல்லும் நுணுதித் தேற்றமானாலும் (minority theory) சரி, "தமிழ் என்ற மொழி ஏற்பட்டபோது, தமிழன் நாவலந்தீவிற்குள்ளே தான் இருந்திருக்கிறான்" என்று ஆணித்தரமாகச் சொல்ல முடியும். ஏனென்றால், தமிழின் திசை பற்றிய சொற்கள் எல்லாம் உலகின் வேறு எந்தப் புவிக்கிறுவையும் குறிக்காது, இந்தியப் புவிக்கிறுவையே குறிக்கின்றன. இந்த உண்மை, தமிழ்ச் சொற்பிறப்பு ஆய்வால் பெறப்படும் உண்மையாகும்.

இனி இந்த அலசலைச் சற்றே இடை நிறுத்தி, தமிழில் உள்ள நான்கு திசைச் சொற்களையும் சரியாகப் புரிந்து கொண்ட பின்னால், மீண்டும் தொடருவோம். முதலில் வருவது கிழக்கு என்னும் பொருட்பாடு.

குணக்கே பூருவம் ஐந்திரம் பிராசி
கிழக்கின் பெயரே கீழ்த்திசையு மாகும்

என்பது பிங்கலத்தின் 13 ஆம் நூற்பா. அகரவரிசைப்படி இது ஐந்திரம், கிழக்கு, குணக்கு, ப்ராசி, பூருவம் என்ற சொல்வரிசையாய் அமையும். முதலில் ஐந்திரம் என்னும் இருபிறப்பிச் சொல்லைப் பார்ப்போம்.

தமிழில் இல்தல் / இல்லுதல் என்னும் வினைச்சொல் குத்துதல், குடைதல், குழித்தல், தோண்டுதல், உள்ளீடு இல்லாது செய்தல், இறங்குதல் என்றெல்லாம் பொருட்பாடுகளைப் பெறும்.

மலையில் குடையப்பட்ட குகைகளில் தான் விலங்காண்டி மாந்தன் முதலில் வாழ்ந்தான் என்று மாந்தவியலாளர்கள் கூறுகிறார்கள். அப்படி மலைகளில் இயற்கையாலோ, மாந்தனாலோ, இல்லப்பட்டது தான் இல்; இல்லின் பெரியது இல்லம். இன்றைக்கு குகை எனும் தோற்றம் இல்லாவிட்டாலும், அதன் நீட்சியாய் நாம் வாழும் வீட்டை இல் /இல்லம் எனும் சொல் குறிக்கிறதல்லவா? அந்த இல்லின் சொற்பொருள் அறிந்தால், வரலாற்றிற்கும் மிகவும் முந்தைய நிலையில், குகையில் வாழ்ந்த காலத்தில், தோன்றிய ஓர் இயல்மொழி தமிழ் என்பது நமக்கு முற்றிலும் விளங்கும். So Tamil is definitely one of the oldest languages of the world. We don't say this arbitrarily; the etymology of the word "il" indicate so.

அடுத்து உள்ளீடு காணாத நிலையை "இல்லாத நிலை" என்று "இல்லை" எனக் குறிக்கிறோம் அல்லவா? [இல்லப்பட்ட இடத்தில் ஒரு பருப்பொருளை வைப்பது, அல்லது நாம் அமைவது இருத்தல் எனப்படும். வெறும் இடம் இருந்து, பருப்பொருள் இல்லாத நிலை “இல்லை” என்று சொல்லப் படுகிறது. இது ஒரு வழிப்பொருள்.எனவே இருத்தல் என்ற வினை ஓரிடத்தில் பருப்பொருள் குத்தி இருப்பதை உணர்த்தும் சொல்லாகும். "அவள் அங்கு இருக்கிறாள்."

இல்-லில் விளைந்த நூற்றுக் கணக்கான தமிழ்ச் சொற்களை இங்கு விரித்தால் அவை மிகவும் பெருகும். ஆனாலும் அவற்றை ஆழ்ந்து உணர்வது மிகவும் தேவையாகும்.

இங்கே தொடர்புடைய ஒருசில பயன்பாடுகளை மட்டும் சொல்லுகிறேன். காட்டாக, இலந்தது இலந்தி; அது இலஞ்சியாகிக் குளம் என்ற பொருளைக் குறிக்கும். இலஞ்சி மன்றம் என்று சிலம்பிலும், மணிமேகலையிலும் வருகிறது அல்லவா? இலந்தது இன்னும் வேறு வகையில் திரிந்து இலவந்தி>இலவந்திகை என்றாகி வெந்நீர் நிறைத்துக் குளிப்பதற்காகச் செயற்கையாய்ச் செய்யப் பட்ட குளத்தையும் குறிக்கும். "இலவந்திகைப் பள்ளித் துஞ்சிய நன்மாறன்" என்று ஒரு பாண்டிய மன்னனை புறநானூறு (55, 56,57,61,196,198) பேசும் (வெந்நீர்ச் செய்குளம் இருந்த ஊர்; இலவந்திகைப் பள்ளி என்ற ஊர் எது என இன்னும் சரியாக அடையாளம் காணப்படவில்லை; ஆனால் பல்வேறு ஊகங்கள் ஆய்வுக் களத்தில் இருக்கின்றன.)

இனி இலந்தது இல்> இள்> இளி> இழி என்னும் திரிவில் இறங்குதல் பொருளை உணர்த்தும். இறங்குதல் என்பதும் கீழாதலே. தவிர, இல்> இள்> (இழு)> இகு என்ற திரிவில் தாழ்தல், தாழ்ந்து விழுதல் என்ற பொருட்பாட்டைக் காட்டும். இகுத்தல் என்னும் பிறவினை தாழ்த்தல் என்றும் பொருள் கொள்ளும். இகழ்தல் என்ற வினையும் கூட இகுதலின் நீட்சி தான்.

"மழை கீழிறங்குவது போலப் பகைவரின் வில் சொரியும் அம்புகள்" என்ற பொருளில் மலைபடுகடாத்தின் 226 ஆம் வரி "மாரியின் இகுதரு வில்லுமிழ் கடுங்கணை" என்று வரும். இதில் இகுதரல் என்பது கீழே இறங்கும் பொருளையே கொடுக்கும். அதே மலைபடுகடாத்தின் 44 ஆம் வரியில், மயில் தோகையைத் தாழ்த்தும் காட்சியை விவரித்து "கணங்கொள் தோகையிற் கதுப்பு இகுத்து அசைஇ" என்ற வரிவரும். இகுத்தல் (=இறக்குதல்) என்ற பிறவினை இங்கே ஆளப்படுவதைப் பார்க்கலாம். இதே போல "நீர் இகுவன்ன நிமிர்பரி நெடுந்தேர்" என்ற ஐங்குறுநூற்றின் 465 ஆம் பாடல்வரி நீர் வீழ்வதைப் போன்ற காட்சியை உணர்த்தும்.

இகுதல் = மேலிருந்து கீழே வருதல், இறங்குதல் என்ற இந்த வினையின் நீட்சியாய் இகுதல்>ஈதல் என்ற வினையும் தமிழில் எழும். செல்வம் இருப்பவர் இல்லாதவருக்குக் கொடுக்கும் போது கை இறங்குகிறது. அதை இகுதல் என்று சொல்லுகிறோம். இகுதல் என்னும் வினை ஈதல் என்றும் நீளும். இகுதல்>ஈதலின் தொழிற் பெயர்ச்சொல் ஈகை என்றாகும். வாயில் இருந்து இகுந்து வரும் வாய்நீர் நாட்டுப் புறங்களில் ஈத்தா/ஈத்தை என்றும் சொல்லப்படும். பிள்ளை பெறுவதும் கூட ஓர் இகுதற் செயலே. தாயின் கருப்பை வாயிலிருந்து பிள்ளை இறங்குகிறது அல்லவா? ஒவ்வோர் பிள்ளையிறக்கமும் (=பிறப்பும்), ஈத்து என்று சொல்லப் படுகிறது. "அவள் இவனை ஈன்றாள். இது எத்தனையாவது ஈத்து?". பிறப்பு என்பது பிள்ளையின் பார்வையில் சொல்லப்படுவது. ஈத்து என்பது தாயின் பார்வையில் சொல்லப்படுவது. ஈனியல் என்ற சொல்லால் இன்றைக்கு genetics என்ற இயலைக் குறிக்கிறோமே? ஆங்கிலம் போன்ற மேலை மொழிகளில் சொல்லப் பெறும் நிலத்திணை yield - களும் கூடத் தமிழில் ஈத்து என்றே சொல்லப்படுவதை அகரமுதலிகள் வாயிலாய் அறிந்து கொள்ளுகிறோம்.

இகுந்தது (=தாழ்ந்தது) என்னும் வினைச்சொல் ஈந்தது என்றும் வடிவங் கொள்ளும். இனி, இறங்கிய இடம் (=இறக்கமான இடம்), ஈந்து>ஈந்தம் என்ற பெயர்ச்சொல்லை தமிழில் உருவாக்கி இருக்க வேண்டும். ஆனால், அந்தச் சொல் பதிவு இந்தக் கால அகரமுதலிகளில் செய்யப் படவில்லை. இருந்த இடத்தைக் குறிக்கும் இருத்தம் என்ற சொல் தமிழ் அகரமுதலிகளில் உள்ள போது, ஈத்தம் என்ற சொல் பதிவு செய்யப்படாதது நமக்கு வியப்பாகவே இருக்கிறது. அதே பொழுது, மனையடி சாற்றத்தில் மனை கட்டும் நிலத்தின் அமைப்பை விளக்குகையில், தென்மேற்கு மூலை இருப்பதிலேயே உயரமாயும், வடமேற்கு மூலையும், தென்கிழக்கு மூலையும் அதற்கு அடுத்த உயரத்திலும், வடகிழக்கு மூலை இருப்பதிலேயே பள்ளமாயும் இருக்க வேண்டும் என்று சொல்லி, அந்த வடகிழக்கு மூலைக்கு ஈசான மூலை என்று பெயர் சொல்லுவார்கள். ஈத்து என்ற சொல், கிழக்கைக் குறித்தால் தான், ஈத்தானம்>ஈதானம்>ஈசானம் என்பது ஆகப் பள்ளமான வடகிழக்கைக் குறிக்க முடியும். [இது பற்றி மேலும் ஆய வேண்டும்; என்னால் உறுதியாக இப்பொழுது சொல்ல இயலவில்லை.] [தமிழ் அகரமுதலிகள் இல்லாத, அதே பொழுது இருப்பவற்றில் இருந்து தருக்கம் வழியாக உன்னிக்கக் கூடிய சொற்கள் பலவும் உண்டு. ஈந்தம்/ஈத்தம் என்பது அப்படிப்பட்டது.]

ஈந்தம், ஈத்தம் என்ற சொற்கள் தமிழ் அகரமுதலிகளில் பதிவு செய்யப்படாது இருக்க, வடபுலத்துப் பலுக்கற் திரிவு முறையில் உருவான ஈந்தம்>ஐந்தம்>ஐந்த்ரம்>ஐந்திரம் என்ற சொல் மட்டும் எப்படியோ தமிழ் அகரமுதலிகளில் பதிவாகி இருக்கிறது. எப்படிச் சிவம் என்ற சொல் சைவம் என்று வடபுல முறையில் திரிவு பெற்றதோ, அதைப்போல, இங்கே, ஈந்தம் என்னும் பள்ளத்தைக் குறிக்கும் சொல், ஐந்தம் எனத் திரிந்து ரகரத்தை வழக்கம் போல் உள்நுழைத்து ஐந்திரம் என்ற தோற்றம் காட்டுகிறது. [மேலை மொழிகளில் east என்னும் சொல்லும் அப்படியே ஈத்து எனும் சொல்லுக்கு இணையாய் அமைவதை என்னால் வியக்காது இருக்க முடியவில்லை. (பொதுவாய் "த்து" என்னும் மெய்ம்மொழி மயக்கம் "st" என்றே மேலை மொழிகளில் உருப் பெறுகிறது. இதற்குக் கணக்கற்ற எடுத்துக் காட்டுகள் இருக்கின்றன.)]

அடுத்தது கிழககு என்னும் சொல். கிள்ளப்பட்டது கிழக்கு. கிள்ளுதல் என்பதும் பள்ளுதலே. கிள்தல் என்பது கீள்தல் என்றும் நீளும். கிள்தல்>கிழிதல் என்றும் ஆகும். கிளறுதல், கிளைத்தல், கிண்டுதல், கீறுதல், கீழ்தல் ஆகிய வினைச்சொற்கள் எல்லாம் கிள்தலின் நீட்சியே. இவற்றில் கிளைத்த சொற்களும் ஏராளமானவை. கிழக்கு என்ற சொல் பள்ளமான இடம், இறக்கமான இடம் என்ற பொருளிலேயே முதலில் எழுந்து, பின்னால் திசையென்ற பொருளைச் சுட்டத் தொடங்கியது. கிழக்கு என்ற சொல் எல்லோருக்கும் தெரிந்த சொல்லானதால், பெரிதாய் அதை விளக்காமல் நகருகிறேன்.

கிழக்கிற்கு அடுத்தது குணக்கு. குள்ளுவது குள்+து என்னும் நீட்சியில் குட்டாகி பின் குட்டம் என நீண்டு பள்ளத்தைக் குறிக்கும். சேரலத்தில் (கேரளத்தில்) பள்ளமான நாடு, குட்ட நாடு என்றே சொல்லப் படும். அதே போல குட்டு என்ற சொல் குட்டை என்ற நீட்சியில் நீர் நிறைந்த பள்ளத்தை நம்மூரில் குறிக்கும். இன்னும் வேறு வகையில் குள்>குழி (வெள்ளைக்காரனின் hole என்பதையும் இங்கு எண்ணிப் பார்த்துக் கொள்ளுங்கள்.) என நீண்டு, பள்ளத்தைக் குறிக்கும். குள் என்பது குண்டு என்ற சொல்லைக் குறித்து சிறு குட்டையைச் சுட்டும்; "குண்டுங் குழியும்" என்னும் சொற்றொடரைக் கேட்டிருக்கிறோம் அல்லவா? குள் என்னும் வேர்ச்சொல் நீண்டு குள்>குளம் என்ற சொல்லையும் உருவாக்கும். குட்டுவது குடைதல் என்று திரிந்து துளைக்கும் செயலையும் குறிக்கும். "என்னப்பா, இப்படிப் போட்டுக் குடையுறே?" குண்டுதல் என்னும் சொல் குண்ணுதலைக் குறித்து குண்ணம்>குணம் என்னும் பெயர்ச்சொல்லை உணர்த்தித் தாழ்ந்த கீழ்த்திசையைக் குறிக்கும். குணக்கு என்ற பெயர் குண்ணுதல் / குணத்தலின் வழியாய்த் தோன்றியது.

பதிற்றுப் பத்து 59 ஆம் பாட்டின் ஆறாம் வரி குண முதல் (=eastern horizon) என்ற சொல்லைக் காட்டும். குண வாயில் என்ற சொல் வஞ்சிக்குக் கிழக்கில் சேரநாட்டின் கிழக்கு வாயிலைக் குறிப்பதாக அண்மையில் நண்பர் நாக. இளங்கோவன் ஒரு கட்டுரையில் நிலை நாட்டினார். முன்னால், அடியார்க்கு நல்லாரும் கிட்டத்தட்ட இதே பொருளைத்தான் சொல்லுவார். குணகடல் என்பது கிழக்குக் கடலைக் குறிப்பதாக நற்றிணை 153ஆம் பாடல் முதல் வரி, 346 ஆம் பாடல் முதல் வரி, புறநானூறு 17 ஆம் பாடல் 2ஆம் வரி ஆகியவை சொல்லும். அதே போலப் (பல்யாக சாலை முதுகுடுமிப் பெருவழுதியைப் பற்றிய காரிகிழாரின் புற நானூற்று ஆறாம் பாடல் "குணாஅது கரைபொரு தொடுகடற் குணக்கும்" என்ற மூன்றாம் வரியாலும் அறியலாம்.

அடுத்தது ப்ராசி என்னும் இருபிறப்பிச் சொல். இந்தச் சொல் தான் என்னை இந்தக் கட்டுரைத் தொடரையே எழுத வைத்தது.

பள்ளுதல் என்பது தமிழிற் தோண்டுதற் பொருளைக் குறிக்கும். பள்ளுதல் நாளாவட்டத்தில் உழவைக் குறித்தது. பள்ளன் என்ற சொல் முதலில் உழவனையே குறித்தது. (பின்னால் முட்டாள் தனமான சாதிப் போக்கால், நம்மூரில் அது சாதிப் பெயராய் மாறிப் போனது.) பள்+நை என்பது பண்ணையாகி பள்ளப் பட்ட நிலத்தைக் குறித்தது. பண்ணையின் உரிமையாளர் பண்ணையார் எனப்படுகிறார். இதே போலப் பள்குதல் பகுத்தலாயிற்று. பகுத்தல் = பிரித்தல். பகுத்தது பின் வகுத்தது என்றும் திரியும். பகுக்கப்பட்டது பாகம். பள் என்னும் வேர், பதிதல் என்ற வினையையும் உருவாக்கும். பள்ளில் உருவான சொற்கள் பலவும் தமிழில் உண்டு. பள்ளில் இருந்தே பள்ளி என்ற நகரச் சொல் எழுந்தது. பள்+து>பட்டு>பட்டி என்னும் நாட்டுப்புற ஊர்ப்பெயரும் அப்படி உருவானதே. பள்ளில் இருந்தே பட்டி வழியாகப் பத்தி>பதி என்னும் ஊர்ப்பெயரும் உருவானது. இந்தியா எங்கணும் பள்ளி(>ஹள்ளி>வளி), பட்டி, பதி ஆகிய சொற்களின் திரிவுகள் ஏராளம், ஏராளமாய் ஊர்ப்பெயர்களை உணர்த்துகின்றன. தமிழின் அகண்ட பரப்பை நாம் என்று உணருவோமோ, தெரியவில்லை?

இனிப் பாசிக்கு வருவோம். கோட்டையைச் சுற்றி அகழப் பட்ட கால்வாய், பகழப் பட்டது என்னும் கருத்தில், பகழி என்றும் சொல்லப் பட்டது. பகழி>பகயி>பகசி என்றும் திரியும். [ழகரம் யகரமாய்த் திரிவது ஒன்றும் வியப்பில்லை. வாழைப்பழம் வட ஆற்காடு மாவட்டத்தில் வாயப் பயம் என்று பலுக்கப் படுவதில்லையா?] அகல் என்னும் மரப்பெயர் அகல்>ஆல் எனத் திரிந்ததைப் போல், பகல் எனும் பொழுது பகல்>பால் எனத் திரிந்ததை போல், பகசி எனும் பள்ளம் பகசி>பாசி எனத் திரிந்து நீர் நிறைந்த அகழியைக் குறிக்கும். இந்தக் காலத் தமிழில் அகழி என்று மட்டுமே சொல்ல நாம் பழகியதால் பகழி, பாசி என்ற சொற்கள் நமக்குச் சட்டென்று பொருள் புரியாமற் போகின்றன.

இரண்டு அரசருக்கிடையே போர் ஏற்பட்டு, ஒருவர் கோட்டையை இன்னொருவர் பிடிப்பதையும், அதை மற்றொருவர் காக்க முற்படுவதையும் நொச்சி-உழிஞைப் போர் என்று பழம் இலக்கண நூலார் சொல்லுவார்கள். பழந்தமிழ் மரபுப் படி கோட்டையைக் காப்பாற்றுகிறவர் நொச்சியார் எனப்படுவார். கொட்டையை முற்றுகிறவர் உழிஞையார் என்று சொல்லப்படுவார்.

பெருங்கோட்டைகளைச் சுற்றி மூன்று அகழிகளாவது இருக்க வேண்டும் என்று குடிலரின் "அர்த்த சாஸ்திரம்" சொல்லும். (Kautilya, The Arthashastra, Penguin Classics, Penguin Books India, 1992 என்னும் நூலை வரலாறு, பொருளியற் துறைகளில் ஆர்வம் உள்ளவர்கள் படியுங்கள்.) கோட்டைச் சுவரின் அடிப்பாகம் 72 அடியும், அதற்கு அப்புறம் 24 அடி இடைவெளி விட்டு மூன்றாவது அகழியும் (அகலம் 84 அடி), அதற்கு அப்புறம் 6 அடி இடைவெளி விட்டு இரண்டாம் அகழியும் (அகலம் 72 அடி), அதற்கும் அப்புறம் இன்னும் ஓர் 6 அடி இடைவெளி விட்டு முதல் அகழியும் (அகலம் 60 அடி) இருக்க வேண்டும் என்று அர்த்த சாஸ்திரம் அகழிகளுக்கு வரையறை சொல்லும்.

இதே அளவு இல்லாவிட்டாலும், தமிழர் கோட்டைகளின் அகழிகளும் கிட்டத்தட்ட 200 அடிக்கு அகண்டவையாக இருந்திருக்க முடியும் என்று உணர்ந்தால் தான், உழிஞைப் போர் என்று தனித்துப் தொல்காப்பியம் குறிப்பிடுவது நமக்குப் புரியும். [அகழிப் பகுதி சிறிய அளவினதாக இருந்தால் தனியாகப் போர் நடக்க வாய்ப்பில்லை. மற்ற போர்களுடன் இதை ஒரு பகுதியாய் ஆக்கி விடலாம். இந்த உழிஞைப் போர் நீருக்குள் நடக்கின்ற ஒரு செரு (battle) வையே குறிக்கிறது. (நீர்ச்செரு வீழ்ந்த பாசி நிலை என்பது தொல்காப்பியம் பொருளதிகாரம், புறத்திணையியல், 1014 ஆவது நூற்பாவில் வரும் ஒரு தொடர்.)

"பகைவருடைய வலிகெட அவருடைய அகழியிடத்துப் பொருதலைக் கூறும் புறத்துறை" எனப் புறப்பொருள் வெண்பாமாலை 6.17 வின் கொளுவும் சொல்லும். தவிர, புறப்பொருள் வெண்பா மாலையின் 111 ஆவது வெண்பா,

"நாவாயும் தோணியும் மேல்கொண்டு நள்ளாதார்
ஓவார் விலங்கி உடலவும் - பூவார்
அகழி பரந்தொழுகும் அங்குருதிச் சேற்றுப்
பகழிவாய் வீழ்ந்தார் பலர்"

என்று அந்தப் போரின் அகற்சியைத் தெரிவிக்கும். இந்தப் பாசியைக் (=பள்ளத்தைக்) கடந்தே கோட்டையைத் தாக்கும் போர்ப்படை செல்ல முடியும். அதனால், திடீரென்று கோட்டையைத் தாக்கும் போர்ப்படையைப் பாசிப்படை என்றே யாழ்ப்பாண அகராதி பதிவு செய்யும்.

இது போக, பாசகம் என்ற சொல் அகரமுதலிகளில் "கீழிருப்பது" என்ற பொருளில் வகுக்கும் எண்ணைக் குறிக்கும். பின்னால், பாசுதல் என்பதும் பகுத்தல் என்ற பொருளும் கொள்ளும். அதன் விளைவாய் பாசிதம் என்பது வகுத்த ஈவு என்ற பொருள் கொள்ளும். அதோடு பாசனம் என்ற சொல் (நீர்ப் பாசனம் என்பது வேறு; அது பாய்தல் வினையால் வருவது), பங்கு என்ற பொருளையும் காட்டும்.

பாசறை என்ற சொல் சங்க இலக்கியத்தில் பல இடங்களில் ஆளப்படுகிறது. ஆனால் சங்க இலக்கியத்தில் வரும் செய்திகள் துணுக்குகளாகவே இருக்கின்றன. சங்க இலக்கியம் காட்டும் பாசறைக்குள் யானைகள் இருக்கின்றன, புரவிகள் இருக்கின்றன, தேர்கள் இருக்கின்றன, காலாட்படையினர் இருக்கின்றனர், பருந்து பறக்கவியலா உயரம் வாய்ந்த அரண் கூடப் பாசறைக்கு இருக்கிறது - இப்படி இது போன்ற விவரிப்புக்கள் அங்கொன்றும் இங்கொன்றுமாய் சங்க இலக்கியத்தில் செய்திகள் இருக்கின்றன. ஆனால் ஒரு முழுமையான விவரிப்பை அர்த்த சாஸ்திரத்திலேயே நாம் பெற முடிகிறது.

அர்த்த சாஸ்திரத்தை ஆழ்ந்து படித்தால் அதன் வழி சங்க இலக்கியச் சொல்லான பாசிக்கு இன்னொரு அணைவையும் நம்மால் கொண்டு சேர்க்க முடியும். அர்த்த சாஸ்திரம் மகதத்தையே பேசுகிறது என்பதற்காக நாம் அதை ஒதுக்க வேண்டியதில்லை. மகதப் பேரரசு தமிழ் மூவேந்தர்களின் காலத்தில் இருந்தது தான். நாவலந்தீவில் மக்களின் இடையாட்டம் (interaction) எல்லாக் காலங்களிலும் இருந்தது என்றால், மகத நடைமுறைகள் தமிழர் நடைமுறைகளோடும் ஓரளவாவது பொருந்தியிருக்க வேண்டும். அர்த்த சாஸ்திரத்தின் படி, பாசறை என்பது ஒரு base camp. போர் நடக்கும் இடத்திற்கு அருகில் பாசறையும் ஒரு நகரம் போலவே அரைநிலைப்பு (semi-permanent) நிறுவனமாக தச்சர், கொல்லர், கம்மியர், இன்ன பிற பணியாளர்களால் அமைக்கப் படுகிறது. இதற்கும் அகழி உண்டு (கொஞ்சம் சிறியதாக இருக்கும்.) உள்ளே தேர், புரவி, யானை, காலாட் படைகளோடு அரசன், அமைச்சர், படைத்தலைவர்கள், ஆள், சேனை, அம்பாரி, பெண்கள், கலைஞர் முதற்கொண்டு எல்லோரும் தங்குவதற்குக் கூடாரங்கள் அமைக்கப் பட்டிருக்கும். பள்ளப் பட்ட இடத்தில் செய்யப் பட்ட அறை (பாசு + அறை =) பாசறை. பாசு என்னும் சொல் பாசி என்ற திரிவில் அகழியைக் குறித்ததை உணர்ந்தால், இது புரியும். இதைப் பாடிவீடு என்றும் சொல்லுவர். படைவீடு என்பது cantonment. பாடிவீடு என்பது encampment. பிற்காலத்தில் பாடிவீடு என்பதையும், படைவீடு என்பதையும் ஒன்றிற்கு மற்றொன்று பகரியாய்ப் புழங்கியிருக்கிறார்கள்.

[சென்னையில் மேற்கு அண்ணா நகர் அருகில் உள்ள பாடி என்னும் பகுதியும் ஒரு படைவீடே. இந்தப் படைவீடு பல்லவர் காலத்தது. அங்கு படைவீட்டு அம்மன் கோயில் ஒன்று உண்டு. இன்று படவட்டம்மன் கோயில் என்று பொதுவில் பலுக்குகிறார்கள். அந்த நகரில் உள்ள சிவன் கோயில் இருக்கும் இடம் திருவலிதாயம் என்று சொல்லப் படும். வலிதாயம் என்ற சொல் கூட அரணக் கூட்டம் (corpus of an army division) தங்கியிருந்த இடத்தைத்தான் குறிப்பிடுகிறது.]

பாசறை தமிழென்றால், பின் பாசியும் தமிழாகத்தானே இருக்க முடியும?. பாசிக்குள் ரகரம் நுழைத்து ப்ராசி என்று ஆகிவிட்டது என்பதால், அது வடசொல் தோற்றம் காட்டுகிறது, அவ்வளவு தான். [இந்தச் சொல்லின் பிறப்பில் நான் பாவாணரோடு முற்றிலும் வேறுபடுகிறேன். எந்தக் காரணமும் காட்டாமல் அவர் ப்ராசி - வடசொல் என்று சொல்லி கூடலூர்க் கிழாரை (புறம் 229 ஆம் பாட்டு), தமிழர் வரலாறு என்னும் தன் நூலில் கலவு நிலைக் காண்டத்தில், மொழித்துறை என்ற பகுதியில் வடசொல் வழக்கு என்ற தலைப்பின் கீழ்ச் சாடியிருப்பார். இதை என்னால் ஒப்ப முடியாது. கூடலூர் கிழார் பாசி என்ற நல்ல தமிழ்ச்சொல்லை ஆண்டிருக்கிறார் என்பதே என் புரிதல். அதை மேலே விளக்கியிருக்கிறேன்.]

இனி கூடலூர் கிழாரின் புறப்பாட்டு 229 இன் வரிக்கு வருவோம். மேலே எரிமீன் போகின்ற பாதையையும், அதன் போது வானில் இருக்கும் கோள், விண்மீன்களின் நிலையையும் கூறுமிடத்தில் "எரிமீன் கிழக்கிலும் போகாது, வடக்கிலும் நகராது விழுந்தது" என்ற கருத்தில், "பாசிச் செல்லாது ஊசி முன்னாது" என்று சொல்லுவார். பாசியின் விளக்கத்தை இங்கு பார்த்தோம்; ஊசியின் விளக்கத்தை இன்னொரு இடத்தில் பார்ப்போம்.

அடுத்த சொல் பூருவம்.

புகருதல்>பூர்தல் என்ற சொல்லும் குற்றுதல், தோண்டுதல் என்ற பொருளையே தரும். புரைதல் என்ற சொல்லும் அதே பொருளையே தரும். புரை (= pore) சொல் துளை என்ற பொருளையும் கொடுக்கும். பூரியது = தாழ்வானது என்ற பொருள் கொள்ளும். "சீரியன வுள்ளிப் பூரியன மறத்தல் வேண்டும்" என்பது. குறள் 1206க்கு மணக்குடவர் உரையில் வரும் ஒரு வாசகம். பூரியர் என்பவர் இழிந்தவர் என்று பொருள் கொள்ளப் படுவர். "பூரியரேனும் தம்மைப் புகல் புகுந்தார்க்குப் பொன்றா ஆருயிர் கொடுத்துக் காத்தார்" என்பது கம்பராமாயணத்தில் யுத்த காண்டம் வீடணன் அடைக்கலப் படலம் 116 ஆம் பாடலில் வரும் ஒரு வரி. இங்கே பூரியர் என்பது இழிந்தவர் என்ற பொருளிலேயே வருகிறது. அது போக திருக்குறள், அறத்துப்பால், துறவற இயல், அருள் உடைமை அதிகாரத்தில்,

அருட்செல்வம் செல்வத்துள் செல்வம் பொருட்செல்வம்
பூரியார் கண்ணும் உள.

என்னும் முதற்குறளில், பூரியார் என்ற சொல் இழிந்தவர் என்ற பொருளில் வருகிறது. எனவே பூரிய திசை என்பது இழிந்த திசை, அல்லது இறங்கிய திசை. பூருவம் என்பது இறங்கிய பக்கம் அதாவது கிழக்குப் பக்கம்.

இனி அடுத்த பகுதியில் தெற்கு, மேற்கு, வடக்கு ஆகிய திசைகளைப் பார்ப்போம்.

அன்புடன்,
இராம.கி.

Thursday, April 03, 2008

திசைகள் - 2

திசைகளைப் பற்றிய பொதுவான சொற்களாய்

மாதிரம், திகை,திசை, வம்பல், விசும்பே,
ஆசை, புலமே, உலகு,கோ, காட்டை,
அரிதம், அம்பரம், ககுபம், அனைத்தும் திக்கே

என்று 14 சொற்களை, பிங்கல நிகண்டு தன்னுடைய 11 ஆம் நூற்பாவில் பதிவு செய்யும். எழுத்து வரிசையில் இவற்றை "அம்பரம், அரிதம், ஆசை, உலகு, ககுபம், காட்டை, கோ, திக்கு, திகை, திசை, புலம், மாதிரம், வம்பல், விசும்பு" என்று முறைப் படுத்தலாம். [இவை தவிர இன்னும் சில சொற்களும் இருக்கின்றன; அவை சாலை, வழி குறித்து அமைபவையாகும். அவற்றையும் திசை என்ற பொருளில் தான், பல பொழுதுகளில் நாம் பேச்சுவழக்கிற் கையாளுகிறோம். காட்டாக நேரி, நெறி என்ற சொற்கள் என் நினைவுக்கு வருகின்றன. அவற்றைக் கடைசியில் பார்ப்போம்.]

முதலில் வருவது அம்பரம் என்னும் சொல். உம்புதல் என்பது மேலே போதல் ஆகும், உம்பு/உம்பர் என்பவை மேல் என்று பொருள் கொள்ளும். உம்பரம் என்பது அம்பரமாய்த் திரிந்து, மேலே உள்ள இடத்தைக் குறிக்கும். up, upper என்று ஆங்கிலத்தில் சொல்கிறோமே, அதையொட்டிய மேலைச் சொற்கள் எல்லாம் இந்த உம்பு, உம்பரை இணை கொண்டே அமையும். தமிழிய மொழிகளுக்கும் இந்தையிரோப்பிய மொழிகளுக்கும் உள்ள உறவில் இதுவும் ஒன்று. (வறட்டுப் போக்கில் இந்த இரு மொழிக் குடும்பங்களின் உறவை மறுப்பவர்களும் இருக்கிறார்கள்.) உகர/அகரத் திரிவு மேலை மொழிகளிலும் இந்தச் சொல் குறித்து இருக்கிறது.

அம்பரர்>அம்மரர்>அமரர் என்ற திரிவில், அமரர் என்னுஞ் சொல் மேலுலகத்து மீமாந்தரைக் குறிக்கும். உம்பரத் திசை>அம்பரத் திசை என்பது, மேல் நோக்கிய திசை. இங்கே அம்பரம் என்பது தன்னுடைய விதப்புப் பொருளைத் தவிர்த்து, பொதுமைப் பொருளைச் சுட்டுகிறது. [தில்லைச் சிதம்பரத்தை சித்+அம்பரம் என்று பிரித்துச் சில பண்டிதர்கள் வானம், ஆகாயம் என்றெல்லாம் சொற்சிலம்பம் விளையாடுவார்கள். அது ஓர் ஏமாற்றுப் பாடம். உண்மையில் அந்தக் கோயில் சிறு+அம்பலம்= சிற்றம்பலமாய் முதலில் இருந்தது. பின்னால், சிற்றம்பலம்>சித்தம்பரம்>சிதம்பரம் என்று வடபுலத்தார் வாயில் திரிந்து, இன்று நம்மவரே சிதம்பரம் என்று சொல்லிக் கொண்டு அமைகிறோம். நடவரசத் திருமேனிக்கும் முன்னால் அங்கே ஒரு மூலத் தானம் உண்டு. பெரும்பற்றப் புலியூர் என்பது தில்லை ஊரின் முந்நாட் பெயர்.]

அடுத்தது அரிதம். இதை harit = point of compass என்று சென்னைப் பல்கலைக் கழகக் கலைக்களஞ்சியம் (lexicon) குறிக்கும். ஆனால் வடமொழிச் சொற்பிறப்பு அகரமுதலியான மோனியர் வில்லியம்சில் இதற்குச் சரியான விளக்கமும், அதன் ஊற்றுகையும் (source) கிடைக்கவில்லை. காந்த ஊசி என்ற பொருளை எங்கிருந்து சொன்னார்கள் என்று விளங்கவில்லை; ஒருவேளை மூல நூல்களைப் பார்த்தாற் கிடைக்குமோ, என்னவோ? தமிழில், அரிதல் என்பது வெட்டுதல், நறுக்குதல் என்ற வினைகளைக் குறிக்கும். அரி என்பது ஒரு பயன்பாட்டில் அரிந்தெடுத்த, மிகத் தட்டையான, திண்ணம் (thickness) குறைந்த, ஒரு தகட்டுக் கூர்ப்பொருளைக் குறிக்கும். இதுவே கொஞ்சம் பொருள் நீண்டு அம்பு என்னும் பொருளையும் குறிக்கும். கூர்ச்சரத்தில் (Gujarat) தோலவீரா என்னும் இடத்தில் அம்புக்குறி போட்ட பெருங் கற்பலகை ஒன்று சிந்து சமவெளி நாகரிக அடையாளமாய்க் கிடைத்திருக்கிறது. இன்றும் கூட ஒரு சதுக்கத்தில் அம்புக்குறிப் பலகைகள் வைத்து, அங்கிருந்து விலகும் வெவ்வேறு மறுகுகளைக் குறிக்கிறோம் அல்லவா? ஒவ்வோர் மறுகும் [மறுகு>மறுகம்>மார்க்கம் என்னும் வடமொழிச்சொல்.] ஒவ்வோர் திசையைத் தானே குறிக்கிறது? ஆக, அம்பு காட்டும் திசை அரிதம் என்று ஆனது போலும். [அரியின் தொடர்புள்ள இன்னொரு சொல் ஆரம்; சக்கரத்தில் வரும் ஆரம் - radius. இதை விளக்கப் போனால் இன்னும் விரியும், எனவே விடுக்கிறேன்.]

அடுத்தது ஆசை. அகலமான மரம் ஆலமரம் என்று தமிழில் ஆனது போல், அகுசை>அகசை என்பது இங்கு ஆசையாயிற்று. உள்ளே பொதிந்திருக்கும் வினைச்சொல் அல்குதல் என்றாகும். இது, அல்குதல்>அஃகுதல் = சுருங்குதல், குவிதல், கூராதல் என்று பொருள் கொள்ளும். [பொதுவாக ஒவ்வொரு பெயர்ச்சொல்லிற்குள்ளும் இருக்கும் வினைச்சொல்லைத் தேடுவது நல்ல பழக்கம். அது நம் மொழிநடையைச் சிறக்க வைக்கும். பல்வேறு சொற்களுக்கு இடையே உள்ள பொருந்துமை அல்லது பொருந்தாமையும் புலப்படும்; விதப்புமை (specificity) என்பதும் விளங்கும்; நம்முடைய சொற்றொகுதியும் நாளடைவிற் கூடும்.]

அஃகி அகன்ற அறிவென்னாம் யார்மாட்டும்
வெஃகி வெறிய செயின்

என்னும் 175 ஆம் குறளில் அஃகுதல் என்பது கூர்மைப் பொருளையே குறிக்கிறது. அஃகை> அஃசை> அகுசை> அகசை> ஆசை என்பது தமிழில் ஏற்படக் கூடிய ஓர் இயல்பான திரிவுதான். கூர்மைப் பொருள் இங்கே திசையைக் குறித்தது. இருந்தாலும் இன்றையத் தமிழில், ஆசையின் வேறு பொருட்பாடுகளைக் கருதி, அகுசை என்றே திசைப்பொருளைச் சொல்லிப் பயிலலாம்.

மூன்றாவது சொல் உலகு. இதை எப்படிப் புரிந்து கொள்ளுவது? ஒரு பாதையில் நாம் நடந்து போய்க் கொண்டே இருக்கிறோம். நம் கண்களுக்கு நேரே வருவது ஒரு திசை. சற்று திரும்பி, வேறொரு பக்கம் பார்த்தால், ”இன்னொரு திசையை நோக்குகிறோம்” என்று சொல்லுகிறோம் அல்லவா? இப்படி ஒவ்வோர் திரும்பலும் ஒவவோர் திசையை நோக்குவது தான். [திரும்பல் என்பதே வட்டப் பொருளின் வளர்ச்சி தான். ஒவ்வோர் பாகையும், அதன் நுணுத்தமும் (minute), ஒரு திசை தானே?] மேலை மொழிகளில் to turn என்பதற்கு இணையாய் வரும் சொற்கள் எல்லாம் இந்தத் திரும்பலேயே குறிக்கும். மேலை மொழிகளுக்கும் தமிழிய மொழிகளுக்கும் உள்ள உறவு இந்த turn என்னுஞ் சொல்லிலும் தென்படும். திரும்பலின் இன்னொரு தோற்றம் திரிதல்; மலையாளத்தில் "திரிஞ்ஞு வரு" என்று சொல்லுவார்கள். இப்படித் திரிந்து வரும் செயல் உலவுதல் (to go around) என்றும் தமிழில் சொல்லப் படும். உலத்தல் என்பதும் வட்டமாய் வருவது தான். உலவுதல் என்னும் வினை, உலா என்ற பெயர்ச்சொல்லையும் உருவாக்கும். கோயில்களுக்கு வெளியே உலவிச் சுற்றி வரும் திருமேனியை உலாத் திருமேனி (=உற்சவ மூர்த்தி; உலாத் திருமேனி போய், உற்சவ மூர்த்தியே இப்பொழுது ஊரெங்கும் புழங்குகிறது.) என்பார்கள். உலவு என்னும் பெயர்ச்சொல் உலகு என்றும் திரியும். உலகு என்னும் சொல் திசையைக் குறித்தது இந்தத் திரும்பலால் தான்.

அடுத்தது ககுபம் என்னும் இருபிறப்பிச் சொல். தமிழில் கழு என்பது கழி. [கழுவேற்றப் பட்டான் என்ற சொல் he was spiked என்ற பொருள் கொள்ளும். நண்ணிலக் கடல் (நள் + நிலம் = நண்ணிலம் = mediteranian) நாடுகளில் வேண்டாதவரைக் குறுக்கையில் (cross) அறைவது ஒரு காலத்தில் பரவலாய் இருந்தது போல, நாவலந்தீவில் கழுவேற்றும் தண்டனை் பரவலாய் இருந்தது.] பல வட்டாரங்களில், பெரிய பாதைகள் பிரியும் இடத்தில், குச்சி, கழிகளை நாட்டுப் புறங்களில் நட்டு வைத்திருப்பார்கள்; பக்கத்தில் ஒரு சுமைதாங்கிக் கல்லும் கூட இருக்கும்.

கழுவிற் பெரியது கழுவம். ழகரமும், ககரமும் ஒன்றிற்கொன்று போலியாய் வடபால் திரியும். முழுத்தம் (=3 3/4 நாழிகை =1 1/2 மணி) என்ற கால அளவீட்டுச் சொல், முழுத்தம்> முகுத்தம்> முகூர்த்தம் என்று வடமொழியிற் திரிவது போல, கழுவம் என்ற தமிழ்ச்சொல்லும் கழுவம்> கழுபம்> ககுபம் எனத் திரிந்து நமக்கு வடமொழித் தோற்றம் காட்டுகிறது. (சிவகங்கை மாவட்டத்துப் பெண்கள் மட்டும் இல்லையென்றால் முழுத்தம் என்ற சொல் தமிழில் இருந்து மறைந்திருக்கும் என்றே சொல்லலாம்; நாமும் முகூர்த்தத்தின் தலைகீழ் கதையை இப்பொழுது படித்துக் கொண்டிருப்போம்.) (ஒரு திருமணத்தில் நடக்கும் முகன்மைச் சடங்குகள் எல்லாம் ஒரு முழுத்தத்திற்குள் முடிய வேண்டும் என்பது நம் முன்னோர் மரபு. இதை அறியாத பலர் 3/4 மணி நேரம், 1 மணி நேரம் என்றெல்லாம் குறிப்பது அறியாமற் செய்கின்ற செயலே.)

அடுத்தது காட்டை என்னும் சொல். நம் நாட்டுப் புறங்களில், முன்னே சொன்னது போன்ற கழி, அதாவது திசை காட்டும் குச்சி, காட்டை என்று சொல்லப் படும். கோயில், அரண்மனை, நகரம் ஆகியவற்றைச் சமைப்போர், அந்த இடத்தில் சரியான கிழக்குத் திசையை அறிவதற்காகவும், கதிரவன் செவ்விய உச்சிக்கு (right zenith) வரும் நாளை அளப்பதற்கும், நட்டுவைக்கும் குச்சிக்குக் காட்டை - காட்டுத் துரும்பு - என்று பெயர். வடமொழியில் kaas'ta என்பார்கள். (தமிழக அரசு வெளியிட்டுள்ள செந்தமிழ்ச் சொற்பிறப்புப் பேரகரமுதலியில் இதற்கான விளக்கம் இருக்கிறது.) பேச்சு வழக்கில் கைகாட்டி மரம் என்று சொல்லுகிறோம் அல்லவா? அந்தக் காட்டியும், இந்தக் காட்டையும் ஒன்றுதான். இது எல்லை என்ற பொருளும் கொள்ளும்; தவிர ஒரு பழைய கால அளவும் காட்டை என்று சொல்லப்படும். அந்த அளவைக் கீழே கொடுத்துள்ளேன். (இதுவும் முன்னால் சொன்ன செந்தமிழ்ச் சொற்பிறப்பியல் பேரகரமுதலியில் இருந்து எடுத்தது.)

1 கணம் = இமையளவு
4 கணம் = 1 உயிர்
4 உயிர் = 1 நொடி = மாத்திரை
12 நொடி = 1 காட்டை
2 காட்டை = 1 வினாழி
60 வினாழி = 1 நாழிகை (24 நுணுத்தம் = 24 minutes)
3 3/4 நாழிகை = 1 முழுத்தம்
2 முழுத்தம் = 1 யாமம்
4 யாமம் = 1 பொழுது
2 பொழுது = 1 நாள்

மேலே உள்ள கால அளவீட்டுத் தொகுதியில் முழுத்தம் என்ற சொல் இருப்பதையும் காணுங்கள்.

அடுத்த சொல் கோ. இது cardinal points, direction என்ற பொருட்பாடுகளைக் குறிப்பதாக அகரமுதலிகள் சொல்லும். குவ்வுதல் என்பது குவியும் வினையைக் குறிக்கும் சொல். குவ்வியது, குவளியது ஆகிப் பின் குவடு>கோடு என்ற பெயர்ச்சொல் வழி, குன்றைக் குறிக்கும். குவியல் (heap), குவியம் (focus) என்ற பெயர்ச்சொற்கள் நம் எல்லோருக்கும் தெரியும். புவ்வியது (=மலர்ந்தது) புவ்வு>பூவு என்றாகிப் பின் பூ என்று ஆனது. (இன்னமும் தென்பாண்டி மக்கள் பூவு என்றே சொல்லுவர்; பூ என்று நிறுத்த அவர்களுக்குத் தெரியாது; அவர்கள் பலுக்குவதைக் கேட்காவிட்டால் பூவின் சொற்பிறப்பு யாருக்கு விளங்கியிருக்கும்?) இது போல குவ்வு>கோவு>கோ என்று ஆகும். மீண்டும் கூர்மைப் பொருள் உள்ளே தொனிப்பதை உணரலாம். ஓரிடத்தில் நம் பார்வை குவ்வி, அதை நோக்கிப் பார்க்கும் போது அந்தத் திசை கோ என்ற சொல்லால் புரிந்து கொள்ளப் படுகிறது.

இனி திக்கு, திகை, திசை என்று மூன்று சொற்களை ஒரு தொகுதியாகப் பார்க்கலாம். திரும்புதல் என்று முன்னே பார்த்த வினையின் அடிவேர்ச்சொல் துல்>தில் என்பதே. தில்> திர்> திரு> திருக்கு, தில்> திர்> திரு> திரும்பு, தில்> திர்> திரு> திருத்து எனப் பல்வேறு ஈறுகள் கொண்ட சொற்களை இங்கு எண்ணிப் பார்க்கலாம். அதே போல தில்> தில்க்குதல்> திக்குதல் என்பதும் to turn என்பதைக் குறிக்கும். ஒவ்வொரு திக்கும் ஒரு turning தான். இன்னொரு வளர்ச்சியில், தொடர்ந்து சீராய்ப் பேசிவந்த ஒருவன் மேற்கொண்டு அதேபடி போக முடியாமல் தடுமாறுவதையும் திக்குதல் என்றே திசைப் பொருளில் (ஆனால் சிந்தனை ஒட்டத்தைக் குறிப்பது போல்) ஆளுகிறோம் அல்லவா? திரிகை என்பது change என்ற பொருளைக் குறிக்கும். திருகு என்ற சொல் கன்னடத்தில் turning, திசை என்பதைக் குறிக்கும்.

திக்கு என்பது திக்கை என்ற பெயர்ச்சொல்லை மேலும் உருவாக்கி, மீண்டும் திகைதல் என்ற வினைச்சொல்லையும் உருவாக்கும். சில இடங்களில் திக்கை என்பது, ஒரு ‘முட்டுத் திக்கை’ ஆகிவிடும். அதனால் திகை என்பதற்கு முடிவு, எல்லை என்ற பொருளும் அமையும். திகைதல் = முடிதல், தீர்தல்.(தீர்தல் என்பது கூடத் தில் என்னும் வேரில் தோன்றிய சொல் தான்.) "அதன் விலை இன்னும் திகையவில்லை" என்பது தென்னாட்டு வழக்கு. திகையம்> தெகையம்> தேயம்> தேசம் என்பது ஒரு திசையின் முடிவில் இருக்கும் இடம், மக்கள் கூட்டம்.

ஆகத் தேசம் என்ற சொல்லின் பிறப்பு தமிழில் இருக்கிறது. அதை அடையாளம் காணத்தான் ஆட்கள் இல்லை. பெருமை தெரியாமல் நாம் வெறுமையாய்க் கிடக்கிறோம். தேசத்தில் கிளைத்த சொற்கள் பல இந்திய மொழிகளில் உண்டு. இன்றைக்கு தேசம் என்பது nation என்றும், நாடு என்பது country என்றும் புரிந்து கொள்ளப் படுகிறது. இந்தியா என்பது ஒரு பல்தேச நாடு. இதில் ஒரு காலத்தில் 56 தேசங்கள் இருந்ததாய்ச் சொல்லுவது தொன்மம்.

தயக்கம்>தியக்கம் என்னும் சொல் கூட திகு>தி்க்கு என்னும் இந்தச் சொற் குடும்பத்திற் சேர்ந்தது தான். செய்வதறியாது நிற்கும் நிலையைக் குறிக்கும்.

ககர/சகரப் போலியில் திகை என்பது திசையாகும். இன்றையத் தமிழில் திசை என்பது பரவலாய் எல்லோராலும் அறியப்படும் சொல். திசையன்விளை என்பது தென்பாண்டி நாட்டில் ஓர் ஊர்.

அடுத்த சொல் புலம். புல்>புலம் என்பது சொல்வளர்ச்சி. நாம் ஏதோ ஓர் இடத்தில் நிற்கிறோம்; அதற்கு அப்புறம் போகும் வழி நமக்குத் தெரியவில்லை; இருந்தாலும் தூரத்தில் ஏதோ ஒன்று புலப்படுகிறது. இப்படிக் கண்ணுக்குப் புலப் படுவதாலேயே புலம் என்னும் சொல் திசையைக் குறித்தது. (கண்ணுக்கும், பார்வைக்கும், திசைக்கும் அவ்வளவு நெருங்கிய தொடர்பு இருக்கிறது.)

தென்புலத்தார் தெய்வம் விருந்து ஒக்கல் தான் என்றாங்கு
ஐம்புலத்தாறு ஓம்பல் தலை

என்று சொல்லுகிறதல்லவா, 43-ஆவது குறள்? இங்கே தென்புலத்தார் என்பது நம் முன்னோரைக் குறிப்பது. நம் முன்னோர்கள் இறப்பிற்குப் பின்னால் தென்திசையைச் சேருகிறார்கள் என்பது தமிழரின் தொன்மம். ஆண்டில் ஒரு நாள் பிண்டம் கொடுத்து தென்புலத்தாரை வணங்குவது தமிழர் மரபு. இன்றும் கூடக் குமரி மாவட்டத்தில் இந்தப் பழக்கம் இடையறாது நீர்நிலைக் கரைகளில் கடைப்பிடிக்கப் படுகிறது. மற்றவர்கள், முன்னோர் இறந்த திகழி(=திதி)யில் பிண்டம் கொடுப்பதோடு மட்டுமே நிறுத்திக் கொள்ளுகிறார்கள். பிண்டம் கொடுப்பதன் பெயர் கூட வடசொல்லாய்த் திரிந்து தர்ப்பணமாய் ஆகிப் போனது. (உண்மையில் அது தருப் பிண்டம்> தர்ப்பண்டம்> தர்ப்பண்ணம்> தர்ப்பணம் என்ற திரிவில் புரிந்து கொள்ள வேண்டிய சொல். எப்படி எல்லாம் நம் தமிழ்மூலம் அழிந்து போனது, பாருங்கள்?) புலம் என்ற சொல் திசைக் குறிப்பது இப்படித்தான். கிட்டத்தட்ட region என்னும் பொருள் தான். வடபுலம், தென்புலம், மேம்புலம், கீழ்ப்புலம் என்ற சொற்கள் இப்படித்தான் பயிலுகின்றன.

அடுத்தது மாதிரம். மறுதல் என்ற வினை திரும்புதற் செயலைக் குறிக்கும். மறித்தல் என்பது பிறவினையாகி திருப்புதல் என்ற பொருளைக் கொடுக்கும். முன்னே சொன்னது போல் மறுதல் > மறுகுதல் என்று ஆகி அங்கும் இங்கும் திரும்பி நடைபோடுவதைக் குறிக்கும். "என்ன இவன் ஒன்றும் சொல்லாமல் மறுகிக் கொண்டே இருக்கிறான்?" மறுகு>மறுகம் என்ற தமிழ்ச்சொல் மார்க்கம் என வடபால் திரிந்து தில்லி நகரெங்கும் Marg என்று அடையாளம் காட்டி நிற்கிறது. நாம் தான் மூலம் தெரியாது இருக்கிறோம். மறுதல் என்னும் வினை இன்னொரு ஈற்றில் மறுதம்>மாறுதம் என்றாகிப் பின் (பொக்குளம் கொப்புளம் ஆவது போல்) metathesis முறையில் திரிந்து, றகரம் ரகரமாய் மெலிந்து, மாதிரம் என்று ஆகும்.

அடுத்தது வம்பல். எந்த ஓர் இடத்திலும் முன்வந்து தெரியும் ஒரு பொருளை அடையாளம் காட்டியே நாம் திசை காட்டுகிறோம். "உங்கள் இடத்தை அடைவதற்குக் கவனிக்க வேண்டிய Land mark என்ன?" முன் தள்ளி இருப்பதை எப்படிச் சொல்லுகிறோம்? "அதோ, அந்தத் தொலைவில் பொம்மிக் கொண்டு ( = பொம்பிக் கொண்டு), பம்மிக் கொண்டு (= பம்பிக் கொண்டு) தெரிகிறது பார் அந்த மரத்திற்கு அருகில் நாம் போக வேண்டும்" பம்பல் (=to show prominent) என்ற சொல் வம்பல் என்று இயல்பான பகர/வகரப் போலியில் மாறுகிறது. பரன் என்பது மேல் என்னும் பொருளில் வரன் என்றும் திரிகிறது அல்லவா?

வம்புதல் என்பது முன்வந்து தெரிந்த காரணத்தால் புதிதாதல் என்றும் பொருள் கொள்ளும். "வம்ப மோரியர்" என்ற சொல்லால் மகதத்தில் நந்தருக்கு அப்புறம் புதிதாக எழுந்த கூட்டத்தைச் சங்க காலத் தமிழர் அழைத்தனர். இன்னொருவரை வம்பர் என்று யார் அழைப்பார்கள்? நாட்பட இருந்த பழையவர் தானே புதியவரை அப்படி அழைக்க முடியும்? அப்புறம் எப்படி, மோரியர்கள் சங்க காலத்திற்கு முன்னவர்கள் ஆனார்கள்? என்ன, கந்தர கோளம்? வம்பர் என்னும் தமிழ்ச் சொற்பிறப்பைச் சரியாகப் புரிந்து கொண்டால், சங்க காலம் என்பது மோரியருக்கும் முந்திய நிலையிலேயே தொடங்கியிருக்கக் கூடிய ஒன்று என்று புரிந்து போகாதோ? இதை விடுத்து, இன்றைக்கு நாம் கற்றுக் கொள்ளும் வரலாறு தலைகீழ்ப் பாடமாய் அல்லவா இருக்கிறது? தாத்தனைப் பேரன் என்று சொல்லும் நடைமுறையில் வம்பரை முந்தையராக்கி், பழையரைப் பிந்தையராக்கி, வரலாற்று ஆசிரியர்கள் குழப்படியல்லவா பண்ணிக் கொண்டு இருக்கிறார்கள்? நாமும் அவர்களோடு சேர்ந்து ஊம் கொட்டிக் கொண்டு ”ஆமாம் சாமி” போடுகிறோமே?. ஒரு முட்டாள் தனமான புரிதலுக்கு தமிழரும் துணை போகிறோமே? (என்ன செய்வது? அவ்வளவு ஏமாளியாகத் தமிழர் இருக்கிறோம், அவ்வளவு தான். சங்க காலம் என்பது சரியாக ஆராய்ந்தால் நந்தர் காலத்திலேயே தொடங்கிவிடுகிறது. இருந்தாலும் தமிழரைப் புறந்தள்ளியே இந்திய வரலாறு எழுதப் படுகிறது.)

திசை பற்றிய 14 ஆவது சொல் விசும்பு இது areal region, sky என்பதைக் குறிக்கவும் பயன்படுகிறது. ஒரு குன்றின் மேட்டு நிலையில் இருந்து கீழ்நோக்கிப் பார்த்த நிலையில், "அதோ அங்கு வியல்ந்து விரிந்து தெரிகிறதே ஓரு சமவெளி அதை நோக்கி நாம் போக வேண்டும்." என்று சொல்லலாம் தானே?

மேலே மலையின் மேல் பரந்து கிடந்து மக்கள் வாழும்படி ஒரு மிசைநிலமாய் [ = table land like in Cape town, S.Africa, அல்லது புனைக்கு (Pune) அருகில் சகயத்திரி மலையில் பார்க்கும் மிசைநிலம் போன்றது] இருக்கும் இடம் பரம்பு>பறம்பு. பறம்பு இருக்கும் மலை பறம்பு மலை. பறம்பு மலையில் தன்னைத்தானே புரந்து கொள்ளும் நிலையில் விளைபொருட்களும், மற்றவையும் கிடைத்தமையாலே ஒரு மாதத்திற்கு மேல் மூவேந்தரும் முற்றுகையிட்டும் வள்ளல் பாரியால் தாக்குப் பிடிக்க முடிந்தது என்று நாம் புறப்பாட்டுக்களால் அறிகிறோம். ஆக விரிந்து பரந்து மிசை நிலமாய்க் கிடந்தது பறம்பு. அந்தப் பறம்பு மலை இன்று பிரான் மலை என்று சொல்லப் படுகிறது. பறம்பக்குடி>பரமக் குடி ஆனது இன்னொரு விளக்கத்தைக் காட்டும். [அந்த விளக்கத்தை இங்கு தவிர்க்கிறேன்.]

பறம்பைப் போல இங்கு வியல்ம்பு>வியம்பு>விசும்பு என்பது விரிந்து கிடக்கும் இன்னொரு வகை நிலம். பின்னால் இதே சொல் நிலத்திற்கு மாறாய் விண்ணைக் குறிக்கவும் பயன்பட்டது.

திசைகள் பற்றி பிங்கல நிகண்டு உரைத்த 14 சொற்களைச் சொன்னதோடு, முன்னே சொன்னது போல் நேரி, நெறி என்ற சொற்ளைப் புறனடையாகச் சொல்லுகிறேன். இவையும் தமிழில் திசையைக் குறிப்பனவே.

திருநெல்வேலி தாண்டி நாகர்கோவில் போகும் வழியில் 4 திசைகளாய்ப் பிரியும் ஓரிடத்திற்கு நான்குநேரி என்று பெயர் (விண்ணவத் தலம்); இதே போல தூத்துக்குடி/நெல்லையில் இருந்து வரும் சாலைகள் சேர்ந்து திருச்செந்தூரை நோக்கி (ஆறுமுகனை நோக்கி) இட்டுச் செல்லும் திசையைக் காட்டும் ஊர் ஆறுமுக நேரி. இது போலப் பல்வேறு நேரிகள் தென்பாண்டி நாட்டில் உண்டு.

நேரி என்பது பருப் பொருட்திசையைக் காட்ட, நெறி என்பது சிந்தைப் பொருட்திசையைக் காட்டும். அற நெறி, அன்பு நெறி, நெறிபிறழ்தல் என்றெல்லாம் சொல்லுகிறோம் அல்லவா? இதிலெல்லாம் சிந்தைப் பொருள் திசையைக் காட்ட நெறி என்பதே பயன்படுகிறது. இந்தச் சொல்லை திரைப்பட நெறியாளர் தங்கர் பச்சான் கூட, தன் ஆக்கங்களில் கையாளுகிறார்; நெறியாள்கை = direction என்று அவர் போட்டுக் கொள்கிறார். திரு. சீமானும் இதே போலப் போட்டுக் கொள்கிறார் என்று நினைக்கிறேன். (நானும் கூட என் அலுவல் பொறுப்பில் தமிழில் எழுத வேண்டிய இடங்களில் செயல் நெறியாளர் (executive director), நுட்பியல் நெறியாளர் (technical director), நிர்வாக நெறியாளர் (managing director) என்று வெவ்வேறு காலங்களில் பயன்படுத்தி இருக்கிறேன். (நிர்வாக நெறியாளர் என்று சொல்ல விழையாத இடங்களில் மானகை நெறியாளர் என்றும் சொல்லலாம்.) ஒரு நிறுவனம் (corporation) தொடர்பான எல்லாப் பயன்பாடுகளுக்கும் நெறியாளர் என்பதே சரியாக வரும். இயக்குநர் என்ற சொல்லாக்கம் சரியாக அமையாது. ஒரு நிறுவனத்தில் director, operator என்ற இருவரும் உண்டு. முதலாமவரை நெறியாளர் என்றும் இரண்டாமவரை இயக்குநர் என்றும் சொல்லுவதே பொருள் பொதிந்து இருக்கும்.)

இனி அடுத்த பகுதியில் விதப்பான திசைகளைப் பார்க்கலாம்.

அன்புடன்,
இராம.கி.

Wednesday, April 02, 2008

திசைகள் - 1

"பழங்கால, இடைக்கால இந்திய வடிவியல்" எனனும் பொத்தகத்தை (Geometry in Ancient and Medieval India - Dr.T.A.Sarasvati Amma, Motilal Banarsidass Publishers, Delhi, First Edition 1979, Second Revised Edition, 1999, Reprint 2007.) படித்துக் கொண்டிருந்தேன். [அந்த நூலைப் பற்றியும், அதில் வரும் செய்திகள் பற்றியும் இன்னொரு இடுகையில் பேசலாம்.] அந்தப் பொத்தகத்தில் வரும் ”ப்ராசி” என்ற சொல் இந்தத் தொடரை எழுத எனக்குத் தூண்டுகோலாய் அமைந்தது.

வடிவியற் கணிதம் என்னும் இயல் நாவலந்தீவின் பல பகுதிகளில் எழுந்திருந்தாலும், அதன் நூல்கள் வட்டார மொழிகளில் அல்லாமல், சங்கதத்திலேயே ஒரு காலத்தில் எழுதப் பட்டன. (இது இரோப்பாவில் இலத்தீனிலும், கிரேக்கத்திலும் ஒரு காலத்தில் எழுதியதைப் போன்றது.) ஆனாலும் வடிவியற் கலைச்சொற்கள் பலவும் சங்கதத்திலேயே கிளைத்தவை அல்ல. அவற்றின் வேர்கள் தமிழ் போன்ற மற்ற வட்டார மொழிகளில் இன்றும் இருக்கின்றன. ஆழ்ந்து பார்த்தால், தமிழில் இவை மிகுதியாகவே இருக்கின்றன.

வடிவியலைப் பயனாக்கிய நம்மூர்த் தச்சர், கொல்லர், சிற்பிகள், தாவதிகள் (>ஸ்தபதிகள்) ஆகியோர் தமிழ் வழியே தான் தங்கள் தொழில்களைப் புரிந்திருக்கிறார்கள். அந்த நிலையில், அவர்கள் பயன்படுத்திய கலைச்சொற்கள் உள்ளார்ந்த தமிழ்மூலம் காட்டாது இருக்க முடியுமோ? தவிர, இந்த வடமொழிக் கணித நூல்களை எழுதிய பலரும் தென்னகத்தைச் சேர்ந்தவர்கள் என்னும் போது, இவர்கள் தமிழை அறியாது இருந்திருப்பார்களோ? (தியாகையர் தெலுங்கிலேயே இசைப்பாட்டு எழுதினாலும், தமிழை அறியாமலா, திருவையாற்றில் வாழ்ந்திருப்பார்? தமிழிசை என்ற ஓட்டம் அவருக்குத் தெரியாது இருந்திருக்குமோ? “கர்நாடக இசை” என்ற கலை, தமிழிசையின் வழி அல்லாமல், அந்தரத்தில் டங்கென்று வந்து குதித்திருக்குமோ? ஏன் நாம் இதை ஓர்ந்து பார்க்க மாட்டேம் என்கிறோம்?)

பொதுவாகச் சங்கதம் என்னும் கலப்புப் பேச்சு ( ஆம், அது சம்+கதம் = கலந்த பேச்சு; இருந்தாலும் அதைக் கலப்புப் பேச்சு என்று ஏற்பதற்குப் பலரும் தயங்குகிறார்கள். அது ஏதோ ஒரு சொயம்பு போலவும், மற்றவை எல்லாம் அதன் மடியில் உதித்தவை என்றே ஒரு தொன்மம் இந்த நாட்டில் வலிந்து பரப்பப் பட்டு வருகிறது.) இந்தக் காலத்து ஆங்கிலத்தைப் போலவே, ஒரு செந்தரப் படுத்தலுக்கும், மண்டலங்களிடையே உள்ள பரிமாற்றத்திற்கும் ஆக, அந்தக் காலப் படித்தவரிடையே சங்கதம் என்னும் கலப்புப் பேச்சுப் புழங்கி இருந்தது. இதனால், இந்திய அறிவியற் கலைச்சொற்களின் ஊற்றுக்கண்கள் வட்டார மொழிகளில் இருந்தும் கூட, அவற்றை ஒதுக்கிச் சங்கதம் என்னும் பெருந்தெய்வத்திற்கே பல அறிவாளர்களும் படையலிட்டிருக்கிறார்கள்; ஏன், "மற்ற இந்திய மொழிகளில் ஒன்றுமே இல்லை"யென்று கூட சிலர் சல்லியடித்திருக்கிறார்கள். இப்படி, வட்டார மொழிகளில் இருந்த முதல்நிலை உசாக்கள் (references) எல்லாம் ஆவணம் ஆகாமற் போய், இன்றைக்குக் கிடைக்கும் வழிநிலைச் சங்கத நூல்களே, பெருவுதியாகக் (priority) கொள்ளப் பட்டன. பெரும்பாலும் (சங்கதத் துபாசிகளினாலேயே) இந்திய மரபுகளை 18, 19, 20 ஆம் நூற்றாண்டுகளில் அறிந்த மேலையாய்வாளரும் கூட இந்தத் தோற்றத்தில் தடுமாறிப் போயிருக்கிறார்கள்; ”எல்லாமே சங்கதம்” என்ற வலைக்குள் அவர்களும் விழுந்திருக்கிறார்கள்.

இன்றுவரை அதுவே பழக்கமாய் இருக்கிறது. காட்டாக, இன்றைக்கு உலகெங்கும் பயனாகும் பதின்ம (decimal) எண்களின் வரலாற்றை ஆய்ந்து, The Universal History of Numbers என்ற அருமையான முன்று தொகுதி நூலை (Penguin Books Limited; 1st Indian edition 2005; பலரும் படிக்க நான் பரிந்துரை செய்யும் பொத்தகம்.) வெளியிட்ட Georges Ifrah கூடத் "தமிழர்கள் தங்கள் எண்முறையில் சுழியை (zero) பயன்படுத்தியது இல்லை, அவர்களுடைய எண்மானம் தான-மதிப்பு கட்டகத்தைச் (place-value system) சாராமல், கூட்டல், பெருக்கல் ஆகிய இரண்டும் விரவிய ஒரு கலவைக் கட்டகத்தையே (hybrid system) சார்ந்தது" என்று தன் பொத்தகத்தில் சொல்லுவார். [zero, சூன்யம் ஆகியவற்றின் சொற்பிறப்பு ’சுழி’க்குள் சுருண்டு கிடக்கிறது என்ற சூழ்க்குமத்தை யார் தான் சூல்ந்து (=தோண்டிப்) பார்க்கிறார்கள், சொல்லுங்கள்? அதுவும், சுழியை மறக்கடித்து ”பூஜ்யம்” என்றே எல்லாவிடத்தும் பரப்பிவிட்ட நிலையில்......:-). பாழைச் சுட்டும் பரிபாடல்.....?]

7659 என்று, தான-மதிப்புக் கட்டக முறையில் எழுதாமல், 7 (1000) 6 (100) 5 (10) 9 என்று 1000, 100, 10 ஆகியவற்றின் குறியீடுகளைச் சேர்த்து அண்மைக் காலம் வரை, தமிழர்கள் எண்களை எழுதி வந்ததாகவும், "அவர்கள் சுழி என்று கருத்தீட்டை அறிந்திருக்கவில்லை" என்றும் இர்வா சொல்லும் போது, நாம் சட்டென்று மறுக்க முடியாமல், தடுமாறித் தான் போகிறோம்.

[ஏனென்றால், அவர் கூற்றில் உண்மையில்லை என்றாலும், ஓர் உள்ளமைத் (reality) தோற்றம் தெரி்கிறது. 1950 களின் தொடக்கத்தில் கூடத் திண்ணைப் பள்ளிக்கூடத்தில் ”7 (1000) 6 (100) 5 (10) 9” என்றே, என்னைப் போன்றோர் எண்களை ஏடுகளிலும், கரும் பலகைளிலும், மணலிலும் எழுதிப் படித்து வந்தோம். (அப்பொழுதெல்லாம் திண்ணைப் பள்ளிக்கூடங்களே மிகுதி; அரசு வாரியத்தின் தொடக்கப் பள்ளிகள் மிக மிகக் குறைவு) ஆயிரம், நூறு, பத்து ஆகியவற்றின் குறியீடுகளோடு் தான் கூட்டல், கழித்தல், பெருக்கல், வகுத்தல் கணக்குகளை நாங்கள் அப்பொழுது போட்டு வந்தோம். தான மதிப்பு முறை, எம்மைப் போன்றோருக்குத் திண்ணைப் பள்ளிப் படிப்பின் இரண்டாம்/மூன்றாம் ஆண்டுகளில் தான் சொல்லித் தரப் பட்டது. தான-மதிப்பு முறையில் அல்லாத பழைய கணித முறை வழக்கம் தமிழ்நாட்டில் நீண்ட நெடுநாட்கள் இருந்தது. திண்ணைப் பள்ளிக்கூடங்கள் மறைந்து, அரசின் கல்வி வாரியத்தால் மெக்காலே முறை பெரிதும் பரவிய பின்னரே தான், தான மதிப்பு முறை தமிழ்நாட்டிற் விரிவாகச் சொல்லித் தரப்பட்டது.]

இந்த உள்ளமை நிலையைக் கல்வெட்டுக்கள், செப்பேடுகள், பழைய ஆவணங்கள் வழியாகவும் அறியலாம். தமிழ்த் தடவரைகளில் (Tamil texts) தான மதிப்பு முதன்முதலில் தோற்றம் காட்டுவது 16/17ஆம் நூற்றாண்டுக் கொங்கு மண்டலச் செப்பேடுகளில் தான். அவற்றிற்கு முன்னால், ஆயிரம், நூறு, பத்து ஆகிய தானங்களுக்குக் குறியீடு போட்டே தமிழில் கல்வெட்டுக்கள் இருந்திருக்கின்றன. அப்படியானால், தான-மதிப்பு முறையை 16-ஆம் நூற்றாண்டிற்கு முன்னர் தமிழர் அறியாதவரா, என்ன? - இது வருங்காலக் கல்வெட்டு ஆய்வாளர்கள் ஆழமாய் ஆய வேண்டிய ஒரு கேள்வி. [அதே பொழுது, வருந்தத் தக்க வகையில் இந்த ஆய்வு இன்னும் நம்மூரில் நடைபெறவே இல்லை. இதையெல்லாம் செய்ய யார் முன்வருகிறார்கள், சொல்லுங்கள்? :-( ]

அதே பொழுது, இதுவரை கிடைத்த ஆவணங்களில், தான மதிப்பைப் பயன்படுத்திய, ஆகப் பழமையான இந்தியத் தடவரை ஆவணமாய், "லோக விபாக ( = உலகின் பாகங்கள்)" என்னும் செயினக் காயவியல் தடவரையை (Jaina cosmological text) அதே Georges Ifrah தன் நூலில் எடுத்துரைப்பார்; மிகத் துல்லியமாக அந்தத் தடவரையின் காலத்தைத் "திங்கள், 25 ஆகசுடு, கி.பி.458" என்றும் கூட அவர் குறிப்பார். இப்படிப் பெருமை பெற்ற "லோக விபாக" என்ற அந்தச் செயின நூல் எங்கு எழுந்தது என்று எண்ணினால், நீங்கள் வியந்து போவீர்கள்! வேறெங்கும் இல்லை, நம்முடைய "நகரேஷு காஞ்சி"யில் தான். [மறவாதீர்கள், அந்தக் காலத்திற் தெற்கே செயினத்தை உச்சமாய்ப் புரந்தது இங்கிருந்த பல்லவப் பேரரசு தான். சிவநெறியும், அப்பரும், செயினத்தை இங்கிருந்து தொலைத்தெறியாக் காலத்தை இங்கே நான் குறிக்கிறேன்.]

இந்த வேடிக்கையைப் பார்த்தீர்களா? எண்முறை பற்றிய, இந்தியாவிலேயே எழுந்த, ஓர் அறதப் பழைய ஆவணம், சுற்றிலும் தமிழ் புழங்கும் ஓரிடத்தில் எழுந்திருக்கிறது; அதுவும் தமிழில் எழாமல், அர்த்த மாகதி எனும் பாகதத்தில் எழுந்திருக்கிறது; இருந்தாலும், தண்ணீர் ஒட்டாத் தாமரையிலை போல், அந்தக் காலத் தமிழ் வழக்கில் தான மதிப்பு என்பதே இல்லையாம், சுழி என்ற குறியீடும், கருத்தீடும் கூட இங்கு இல்லையாம். எப்படி ஒரு முரண்நகை? ”கேப்பையில் நெய் வடிகிறதென்றால் கேட்பாருக்கு எங்கே புத்தி போயிற்று?” என்பார்கள் எங்களூர்ப் பக்கம். "எங்கப்பன் குதிருக்குள் இல்லை" என்ற சொலவடையும், சிரிப்பும் கூட என்னுள் எழுகின்றன.

"சுற்றியிருக்கும் சூழலை மீறி ஓர் அறிவு நூலும், அதிற் பயிலும் கலைச்சொற்களும் எழ முடியும்" என்று அறிவியற் சிந்தனையாளர்கள் எப்படித்தான் ஒரு முடிவிற்கு வருகிறார்களோ? "சகலம் சமஸ்க்ருதாய நமக" என்ற பாராயனமும் எப்பொழுது தான் நிற்குமோ, தெரியவில்லை? - இது போன்ற கேள்விகளை எல்லாம் சற்று அந்தரத்தில் விட்டுவிட்டு, திசைகள் பற்றிய கலைச்சொற்களுக்கு நாம் வருவோம்.

மேலே சொன்ன வடிவியற் பொத்தகம், மகாவேதி, யஞ்யம் போன்ற குண்டங்களை வேத விற்பன்னர்கள் அமைக்கும் வழிமுறைகளைச் சொல்லும், கி.மு.800-500 -ஐச் சேர்ந்த, "சுல்ப சாஸ்த்ரத்தில்" இருந்து தொடங்கும். இந்தக் குண்டங்களின் அளவீடுகள் பித்தகோரசின் எண்களாகவே இருப்பதையும், அதே நேரத்தில் ஒரு செங்கோண முக்கோணத்தின் குறுனச் சதுரத்திற்கும் (குறுனம்>கரணம் = hypotenuse; கரணம் என்று திரிந்த சொல்லையே புழங்கிக் குறுனம் என்ற பொருள்விளங்கும் முதற்சொல்லை நாமெல்லோரும் மறந்தாயிற்று. குறுனச் சதுரம் = square of the hypotenuse) பக்கச் சதுரங்களுக்கும் (squares of the sides) இடையே உள்ள உறவைப் பித்தகோரசிற்கு முந்திய காலத்திலேயே புரிந்து வைத்திருந்தனர் என்றும் அந்த வடிவியற் பொத்தகம் சொல்ல முற்படும்.

பொதுவாக வேதியர் தங்களுடைய வேதி, யாகக் குண்டங்கள் அமைப்பதற்கு முன்னால் கிழக்கு-மேற்குக் கோட்டை வரையறுத்துக் கொள்ளுவார்கள். [இந்தக் கோட்டை வரையறுப்பதற்கு, சூரியன் நகர்வது போல் தோற்றங் காட்டும் பாதை, அந்த நகர்ச்சியால் பகற்பொழுதில் புவியின் மேல்விழும் குச்சி நிழலின் பாகை (degree), வானியல் நகர்ச்சி போன்றவை தெரிந்திருக்க வேண்டும்.] எல்லா வடிவியற் கணக்குகளிலும், இந்தக் கிழக்கு-மேற்குக் கோட்டை ஒரு சம-அளவீட்டுக் கோடாக்கி (symmetric line), ப்ராசி என்ற சொல்லால் இந்திய வடிவியல் அழைக்கும்.

இந்தச் செய்தியைப் படித்தவுடன், எனக்குப் புறநானூறு 229 ஆம் பாடல் நினைவிற்கு வந்தது. அதில் யானைக்கண் சேய் மாந்தரஞ்சேரல் இரும்பொறையின் இறப்பைக் குறித்த செய்தியைக் கூடலூர் கிழார் வானிலையோடு பொருத்தி, எரிமீன் போகும் பாதையையும், அன்றைய மூட நம்பிக்கையையும் தொட்டுக் காண்பிப்பார்; அந்தப் பாட்டை முழுக்கவும் சொல்லாது, அதில் வரும் "பாசிச் செல்லாது, ஊசி முன்னாது" என்ற ஒரு தொடரை மட்டும் (கிழக்கிலும் போகாது, வடக்கிலும் நகராது - என்பது இந்தத் தொடருக்கான பொருள்) இங்கு நினைவு கூருகிறேன். தொடரில் வரும் பாசி (=ப்ராசி) என்னுஞ் சொல் கிழக்குத் திசையைக் காட்டும்; இதே போல (உகசி>) ஊசி என்பது வட திசையைக் காட்டும்.

பொதுவாக இந்தக் காலத் தமிழர் திசைகள் பற்றிச் சொல்லும் போது, 'கிழக்கு, தெற்கு, மேற்கு, வடக்கு' என்ற சொற்களை மட்டுமே சட்டென்று தம் சொற்தொகுதியில் இருந்து வெளியெடுத்து நினைவு கொள்ளுகின்றனர். இன்னும் கொஞ்சம் தமிழ் இலக்கியம் தெரிந்தவர் குணக்கு (=கிழக்கு), குடக்கு (=மேற்கு) போன்றவற்றை அடையாளம் காட்டுவர். சற்றே வடமொழிப் பயிற்சி உள்ளவர்கள் உத்தரம், தக்கணம் என்ற இருபிறப்பிச் சொற்களை முன்னெடுத்து வைப்பார்கள். (உத்தரப் ப்ரதேஷ் என்பது வடக்கில் உள்ள பெரிய தேசம்; தக்ஷிணப் ப்ரதேஷ் என்பது இன்று நான்கு மாநிலங்களாய்ப் பிரிந்து கிடக்கும் தக்கணப் பெருந் தேசம்.)

ஆனால், திசைகளைப் பொதுமையாய்க் குறிக்கவும், விதப்பாக நாலு திசைகளைக் குறிக்கவும் இன்னுஞ் சில சொற்கள் தமிழாயும், சில இருபிறப்பியாகவும் இருக்கின்றன. அவற்றை விவரித்து உரையாடுவதே இத் தொடர் கட்டுரையின் நோக்கமாகும். (தங்கள் சொற்றொகுதிகளைக் கூட்டிக் கொள்ளாமல், குண்டு சட்டிக்குள்ளே குதிரையோட்டிக் கொண்டிருக்கும் நண்பர்கள் இனிமேலாவது சற்று உகந்து, பழம் இலக்கியங்களுக்குள், ஆழவும், அகலவும் உழுவார்களோ?)

அன்புடன்,
இராம.கி.