Friday, April 11, 2008

திசைகள் - 4

இனித் தெற்கு என்னும் சொல்லுக்கு வருவோம்.

அவாசி, தக்கணம், யாமினியம், தெக்கு,
சிவேதை, தென், இவை தெற்கு எனலாகும்

என்பது பிங்கல நூற்பா 14 ஆகும். மாற்று வடிவங்களை ஒன்று சேர்த்து, அகரவரிசை முறையில் பார்த்தால், அவாசி, சிவேதை, தக்கணம் (தெக்கு, தெற்கு, தென் என்பவையெல்லாம் இதனோடு சேர்ந்தவையே), யாமினியம் என 4 சொற்களே தெற்கைக் குறிக்க உண்டு.

முதலில் அவாசி இது முற்றிலும் வடசொல் தோற்றம் கொண்டது. ஆனாலும் கூர்ந்து பார்த்தால், உள்ளே இருக்கும் தமிழ் அடையாளம் தெரியும்.

நாடா கொன்றோ காடா கொன்றோ
அவலா கொன்றோ மிசையா கொன்றோ
எவ்வழி நல்லவர் ஆடவர்
அவ்வழி நல்லை வாழிய நிலனே

என்று புறநானூற்றில் வரும் 187 ஆவது பாடல் (அவ்வையார் அருமையாய் எழுதிய பாடல்) அமையும். இதுவும், இதற்கு முன்னும் பின்னும் பல பாடல்கள் ஆசீவகக் கருத்தால் அமைந்த பாடல்கள். சங்க இலக்கியத்தில் ஆசீவகப் பாடல்கள் பலவும் இருக்கின்றன. ஆசீவகத்திற்கும் பழந்தமிழ் மரபுக்கும் இடையே தொடர்புகள் இருக்கின்றன. ஆசீிவகம் ஒரு காலத்தில் தமிழரால் பெரிதும் ஓம்பப் பட்ட ஒரு நெறி. அந்த ஆசீிவகத்தை தமிழகத்தில் இல்லையென்று ஆக்கி எல்லாவற்றையும் செயினத்திற்குள்ளேயே போட்டு குழப்படி செய்யும் வேலை இலக்கியம், கல்வெட்டுத்துறை போன்று ஆய்வுப் புலங்களில் தொலைய வேண்டும். ஆசீவகப் பாடல்கள் பற்றித் தனியே ஒரு பதிவு எழுதுவதாய்ச் சொல்லியுள்ளேன். எனவே ஆசீவகம் பற்றி நீண்டு இங்கு எழுதாமல், அவல், மிசை என்ற புவிக்கிறுவச் சொற்களைப் பற்றி மட்டுமே இங்கு சொல்ல முற்படுகிறேன்.

மிசை என்பது மேடு என்பது போல, அவல் என்பது பள்ளம். இதே பள்ளப் பொருளில் அவ்வையார் அதியமான் மகன் பொகுட்டெழினியையும் புறம் 102ல் பாடியிருப்பார். அதன் மூன்றாம் வரியில் கூட அவல், மிசை பற்றிய சொல்லாட்சிகளோடு, "அவல் இழியினும் மிசை ஏறினும்" என்று வரும். மேலும், மலை படு கடாத்தின் 450 ஆம் வரியில் "மெல் அவல் இருந்த ஊர் தொறும்" என்றவாறு அவல் என்பது "விளை நிலம்" என்னும் பொருளில் ஆளப்படும். ஒவ்வொரு விளை நிலமும் ஒரு பள்ளம் தானே? பள்ளிகள், பட்டிகள், பதிகளே பள்ளப் பட்ட போது விளைநிலத்தை ஒரே மட்டத்தில் ஆக்கும் போது (பாத்திகளாய் அமைத்து வரப்பு கட்டும் போது) பள்ளம் ஆகாமலா போகும்? இது போக வீரமாமுனிவரின் சதுரகராதி, அவல் என்னும் சொல்லைக் குளம் என்னும் பொருளிலும் குறிக்கும்.

அவ்வுதல் என்பது அல் என்னும் வேர்ச்சொல்லின் வழி வந்தது அல்வுதல்>அவ்வுதலாயிற்று, பின் அது அவலாயிற்று. அவல் = கீழிருத்தல் என்பதன் நீட்சியாய் அவலம் = கீழிருக்கும் தன்மை, எனவே வலியின்மை என்ற பொருட்பாடும் வரும்.

இது போக, அல்லுதல் = இல்லாமற் போதல். "அவன் அல்லன், அவள் அல்லள், அது அல்ல" என்ற கூற்றுக்கள் இல்லாப் பொருளில் வெவ்வேறு திணை, பாலில் வந்தவையாகும். அவம் என்ற சொல்லுக்குக் கீழ்மை, கேடு என்ற பொருளும் உண்டு. காட்டு: அவக்குணம் = கீழ்மைக் குணம் "அவகுண விரகனை" என்று வடசொல் போலவே திருப்புகழ் ஒருபாட்டிற் பயிலும். அங்கு ”க்” என்னும் புணர்ச்சி இடைநிலை ஊடே பயிலாததால் வடசொல்லாய்த் தோற்றம் அளிக்கிறது. அவக்காலம் = கீழ்மைக் காலம், எனவே துன்பக் காலம், அவக்குறி = கேடு காட்டுங் குறி; அவக்கேடு = பெருங்கேடு; அவ நம்பிக்கை = கெட்ட நம்பிக்கை. அவமதித்தல் = கேடாக மதித்தல்; அவமானம் = மதிப்புக் கேடு; இது போலப் பல கூட்டுச் சொற்கள் உண்டு. (அவம் என்ற தமிழ்ச்சொல் பல கூட்டுச் சொற்களில் முன்னொட்டாய்ப் பயிலுகிறது. அவையெல்லாம் வடசொல்லோ என்று நானும் மறுகிய காலம் ஒன்றுண்டு!)

குட்டை தட்டையாகும் என்பதால், அவலின் நீட்சியாய் அவரை என்னும் காய்ப்பெயர் எழும். இவர் (climber) கொடியிலும், படர் (creeper) கொடியிலும், குத்துச் செடியிலும் (shrub) தட்டையாக ஆன காய், அவரைக்காய் (a type of beans) எனப்படும்.

இது போக இன்னொரு அவல் உண்டு. அது அரிசியை இடித்து வரும் அவல். அல்முதல்>அம்முதல் என்ற வினை அமுக்கும் செயலைக் குறிக்கும். அம்மும் கருவி அம்மி. அமுக்குதல் எல்லோருக்கும் தெரியும். (அமுக்குதலின் நீட்சியாய் அமற்றுதல் = நிறுத்துதல் என்ற வினையும் எழும்.) அம்முதல் என்பது ஒருவகை இடித்தலே. அம்மலின் சுருக்கம் அமல். மகர, வகரப் போலியில் அமலின் திரிவு அவல். சாப்பாட்டு அவலின் சொற்பிறப்பு அப்படித்தான். "பாசவல் இடிக்கும் இருங்காழ் உலக்கை" என்பது அகநானூறு 141 ஆம் பாட்டின் 18 ஆம் வரி. அவல் இடிக்கும் உலக்கையைப் பற்றிச் சொல்லுகிறது. உலக்கை வைத்துக் குற்றுவதை அவைத்தல் என்று சொல்லுவார்கள். அவல் சாப்பிடாத தென்பாண்டிக்காரர் உண்டோ ? (இன்றைக்கு அவல் இடிப்பது பற்றியே நம் மக்கள் மறந்துவிட்டனர்.)

மொத்தத்தில் அவல் = கீழாக இருத்தல், தாழ்ந்து இருத்தல். அவற்சி = தாழ்ந்த நிலை.

அவற்சியின் திரிவில் அவற்சி>அவசி>அவாசி என்று ஆவது தமிழில் இருந்து வடபுலம் போகும் இருபிறப்பிச் சொல்லாகும். அவாசி என்ற சொல் கிழக்கை வடமொழியில் குறித்திருக்கிறது. நம்மூரில் அவல் என்பது பள்ளத்தையே குறித்திருக்கிறது.

அடுத்த சொல் சிவேதை. இந்தச் சொல்லின் முந்தைய வடசொல் வடிவம் ஸ்வேதை என்பதாகும். இன்னும் ஆழம் போனால், இதற்கும் முந்திய வடிவத்தை ஸௌதையிற் காணலாம். பொதுவாக உகரத்தில் அல்லது ஒகரத்தில் தொடங்கும் தமிழ்ச்சொற்கள் வடக்கே இணைவு காட்டும் போது, ஔகார உருவத்திலேயே நிலைக்கின்றன. (தமிழில் ஔகாரச் சொற்கள் மிகமிகக் குறைவு. ஔகாரத் தோற்றம் காட்டும் மிகப்பலவும் வடசொற்களாகவே இருக்கின்றன! அதைப் பற்றியே ஒரு பதிவு போடவேண்டும்.) காட்டாக, நம்முடைய குரவம் ( = தலைமைப் பண்பு. குரு>குரவம்; சிவ சமயக் குரவர் நால்வர்), அஙகே கௌரவம் ஆகும். சொகம்>சுகம்>சௌக்யம் என்று ஆகும்; இது போல நாம் புத்தம் என்பதை, அவர்கள் பௌத்தம் என்பார்கள். இது புரியாமல், இந்தக் கால இடதுசாரித் தமிழரில் ஒரு சிலர் அதைப் பவுத்தம் என்றே பயிலுவார்கள். [என்ன செய்வது, நிலப்பிரபு என்றே சொல்லிப் பழகியவர்களைப் பண்ணையார் என்று சொல்லச் சொன்னால் எப்படி இவர்கள் அறிவுய்தியாகக் (அய்யய்யோ! அறிவுஜீவியாகக்) காட்சியளிப்பது? :-)]

இந்த வடக்கு/தெற்கு மக்களின் பலுக்கல் வேறுபாட்டை புரிந்து கொண்டால், (ஸௌதை என்னும் வடசொல்லுக்கு இணையான) சூதை என்ற தமிழ்ச்சொல்லையும், அதனுள் புதைந்து கிடக்கும் சூல்தல் என்ற வினையும் சட்டென்று இனங் காட்டும். சூல்தல் = தோண்டுதல்.

சுல்>சூல் என்ற வேரின் வழி சூல்தல் எனும் வினை பிறக்கும்; சூலுகின்ற வினையைச் செய்யும் கருவி சூலம். இதைக் கேட்டவுடன், பலருக்கும் இந்தக் காலத்து இரும்புச் சூலமே நினைவிற்கு வரக்கூடும். இன்றைக்குப் பார்ப்பது பழைய கற்காலச் சூலத்தின் பண்பட்ட திருத்தம். அதற்கு மாறாக, பெருங்கற்கால நிலைக்குப் போய், கற்சூலத்தை நினைவு கொள்ளுங்கள்; ஒரு முக்கோணத்தின் இரண்டு சாய்வுப் பக்கங்களிலும் இரண்டு சிறிய முக்கோணங்களைப் பொருத்தி, 3 கூர் முனைகள் கொண்ட ஒரு கற்கருவியை ஓர்ந்து பாருங்கள். இந்தக் கல்லோடு ஒரு தண்டைப் பொருத்தினால் கிடைப்பது கல்லால் ஆன சூலக் கருவி. இங்கே சொன்ன இரு பக்கமுக்கோணங்கள் இல்லாமல் ஒரே ஒரு கூர்முனை மட்டுமே இருந்தால் அது வேல். வேலும் சூலமும் தமிழர் வாழ்க்கையில் புகுந்தது இப்படித்தான். (தமிழர் வாழ்க்கையில் மட்டுமல்ல; உலகெங்கணும் இருந்த பழங்குடிமக்கள் சூலத்தையும் வேலையும் பழகியிருக்கிறார்கள். பின் எப்படி விலங்காண்டி நிலையில் பழங்குடி மக்கள் வேட்டையாடுவது? தம்மைக் காப்பாற்றிக் கொள்ளுவது?)

சென்னைக்கு அருகில் பூண்டி நீர்த்தேக்கத்தை ஒட்டி அத்திரப் பாக்கம் என்னும் இடத்தில் இன்றைக்கு 20000, 25000 ஆண்டுகளுக்கு முன்னால் பயன்படுத்திய சூலங்களும், வேல்களும் (தண்டுகள் இல்லாமல் தான்) கிடைத்துள்ளன. தென்னிந்தியாவிற் கிடைத்த பழைய எச்சங்களில் மிகவும் முந்திய எச்சங்களாய் இவற்றைக் கருதுகிறார்கள். இன்றைக்கும் பூண்டி போக வாய்ப்புக் கிடைத்தால், அங்கிருக்கும் தொல்பொருள் காட்சி சாலையைப் பார்த்து வாருங்கள். 70000 ஆண்டுகளுக்கு முந்தைய ஈனியல் சான்று அண்மையில் பிரான்மலைக் கள்ளரான விருமாண்டி மூலம் உறுதி பெற்றது. அதே போல, இந்தக் கற்சூலங்களும், கல்வேல்களும் நம் பழங்குடிகள் தெற்கே நெடுநாள் இருந்ததை உறுதி செய்கின்றன.

சூல்ந்தது பள்ளமாகும். பள்ளமான இடம் சூத்தையாகும். மாம்பழத்தின் உள்ளே பள்ளம் இருந்து தோல்மூடிக் கிடந்தால் சூத்தைப் பழம் என்று சொல்கிறோம் அல்லவா? புட்டத்தின் (buttocks) ஓரிடத்தில் துளை இருப்பதால் அதைச் சூத்து என்கிறோம் அல்லவா? உள்ளீடு இல்லாது தட்டையாய்க் கிடப்பதைச் சூத்தை>சொத்தை என்று சொல்கிறோம் அல்லவா? சொத்தை ஆள் சோதாள் ஆகிறான்; இன்றைய வழக்கில் ள் என்னும் ஈறுபோய், அவனைச் சோதா என்றே சொல்லுகிறோம். முடி இல்லாது வெறும் தலையாய், பள்ளம் தெரிவது சொட்டைத் தலை ஆகிறதல்லவா? "நொள்ளையும் சொள்ளையும்" என்ற பேச்சுவழக்கில் நொள்ளை என்பது நொகையான (negative ஆன) பேச்சு. சொள்ளை என்பது குறையான பேச்சு.

இது போக, வறியவனாக, ஒன்றும் இல்லாதவனாக, உடலுழைப்பை மட்டுமே தந்து உணவு பெறுபவனாக இருப்பவன் சூத்தன்>சூதன் ஆகிறான். [வடமொழி ரகரம் உள்நுழைந்து இது சூத்ரன் என்று ஆகும். நாம் மீண்டும் இதைச் சூத்திரன் ஆக்குவோம்.]

[சூதன் பற்றிப் பேசும் இடத்தில் விலங்காண்டிக் குமுகாயம் பற்றிய ஓர் இடைவிலகலைச் சொல்ல வேண்டியிருக்கிறது. ஒவ்வொரு படைக்கருவியைக் கைக்கொண்டிருந்த விலங்காண்டி நிலையினர், நாளாவட்டத்தில் குமுகாயத்தில் நாலு வருணராய் பின்னால் நிலைத்தனர். விலங்காண்டி நிலையில் தலைவன் என்பவன் பெருமான் = பெரியவன் எனப்பட்டான்; அவன் கூட்டத்தாரை வழிநடத்தினான். [பெருமான்>ப்ரஹ்மண்>ப்ரம்மன்>ப்ரம்மண். பெருவுடையார் ப்ரஹ்தீசர் ஆவதில்லையா? அதைப் போல, இந்தத் திரிவைப் புரிந்து கொள்ளவேண்டும்.] அவனையும், மற்றவரையும். வாள், கத்தி ஆகிய படைக்கருவி கொண்டு காப்பாற்றியவன் கத்தியன்> க்ஷத்தியன்> க்ஷத்ரியன். [கணம்>க்ஷணம் என்ற திரிவை இங்கு எண்ணிப் பார்க்கலாம்.] வில் கொண்டு புது இடங்களுக்குப் போய் விலங்கு மற்றும் நிலவளங்களைத் தெரிந்து வந்து பண்டப் பரிமாற்றைச் செய்த வில்லயன்> விற்றயன்> வித்தயன்> விச்சயன்> விசையன்> வைஸ்யன்; (வில்+தல் = விற்றல் என்று புணர்ச்சிவிதியில் மாறும் இல்லையா? விற்றல் வித்தல் என்று பேச்சுவழக்கில் திரிகிறதில்லையா? வித்தயன் விச்சயன் ஆவது அடுத்த நிலை.) கூட்டங் கூட்டமாய்ப் போய், விலங்குகளைக் கொன்று குடியினருக்கு ஊன் அளிக்கச் சூலம் கொண்டு காலாட்படையாய்த் திரிந்தவன் சூல்த்தன்> சூத்தன்> ஸூத்ரன்.

பெருமார், கத்தியர், விசையர், சூதர் என எல்லோருமே சேர்ந்த ஒரு விலங்காண்டிக் கூட்டம், இன்னொரு விலங்காண்டிக் கூட்டத்தோடு இடம், புலம், வளம் காப்பாற்றுவதற்காகப் போரிட வேண்டிவந்தது. நாளடைவில் முல்லை நில வாழ்க்கையிலும் இந்தப் பிரிவுகள் விரிந்து கொண்டே போயின. சாதிப் பாகுபாடுகள் இதன் வளர்ச்சியே. வருணம் பற்றி இங்கே சொல்லியிருப்பதை ஒரு முற்று முழுதான முடிவாகக் கொள்ளவேண்டாம். இது ஒரு பார்வை, அவ்வளவு தான். வருணத்தின் தொடக்கம், பண்டைய விலங்காண்டிக் குமுகாயத்திற்குள் ஒரு முளையாய் இருந்து, பின் முல்லை நில நாகரிகத்தில் மலர்ந்திருக்க வேண்டும் என்றே தோன்றுகிறது. அதன் உச்ச கட்டம் மருதத்தில் இருந்தது.]

இனி நில அமைப்புக்களுக்கு மீண்டும் வருவோம். இந்தியத் துணைக்கண்டத்தில் சொத்தையான, தட்டையான பகுதியாய், மலை போன்ற நில அமைப்புக்கள் மிகவும் குறைந்து, சற்றே சாய்ந்த சமவெளியாய், செம்புலமாய் (= சமவெளி; செம்புலப் பெயல் நீரைச் செம்மண் நீரெனச் சொல்லி அந்தக் குறுந்தொகையின் பொருளை அறியாமற் கிடப்பது இன்னொரு உரைகாரர் சோகம்!), இருக்கும் பள்ளத் திசை சூதத் திசை. அது வடமொழியில் ஸௌத திசை என்று ஆகியது; மேலை மொழிகளிலும் South என்பது பலவாறாகப் பலுக்கப் படுகிறது.

அடுத்தது தக்கணம். இதற்குப் பெரிய விளக்கம் வேண்டாம். தள்கு>தக்கு>தக்கணம் என்ற வளர்ச்சி எளிதில் புரியக் கூடியதே / தல்>தள்ளில் இருந்து பிறந்த உறுப்புச் சொல் ’தாள்’. "உடல் உறுப்புச் சொற்கள்" என்ற தலைப்பில் முனைவர் கு. அரசேந்திரன், 2006ல் ஒரு பொத்தகம் வெளியிட்டிருக்கிறார். (காவிரிப் பதிப்பகம், 6, பெருஞ்சித்திரனார் தெரு, சிட்லப்பாக்கம், சென்னை 64). இதில் கால், அடி, தாள், கழல், பாதம் ஆகியவற்றின் சொற்பொருள் வரலாறுகளைச் சொல்லியிருக்கிறார். தாளின் தொடர்பான நிலை தாள்வு>தாழ்வு.

தள்கு என்னும் சொல், தொக்கிய நிலையில், தக்கு என்று ஆகும். பின் அணம் எனும் சொல்லாக்க ஈறு சேர்ந்து தக்கணம் என்று ஆகும். பிறகு கட்டி என்னும் சொல் கெட்டி யாவது போல, பரு>பெரு ஆனது போல, தக்கு என்பது தெக்கு என்று தமிழர் பலுக்கலில் ஆகி, மேலும் இலக்கண மீத்திருத்தம் பெற்றுத் தெற்கு என்று நிலைபெற்றுப் போனது. தெற்கு என்பதைத் தெல்+கு என்று பின்னால் புரிந்து (தல்>தெல்), பின் தெல்+ந்+திசை என்பது தென்திசை ஆனது. தென் என்பது தெல்லின் இன்னோர் உருவமாய்க் கொள்ளப்பட்டது.

தென்னை என்ற சொல் இதே கருத்தில் தோன்றியதல்ல. அது ஆசியத் தென்கிழக்கில் இருந்து தமிழ் நாட்டிற்குள் கொண்டுவரப்பட்ட ஒரு மரம் என்று புதலியலார் (botanists) கூறுவார்கள். நம்மூரைச் சேந்த பனையைப் போலவே இதிலும் கள் இறக்க முடியும் என்று அறிந்த தமிழன், இதன் சுவை இன்னும் அதிகம் என்பதால் கள் மரம் என்ற பெயரையே இதற்கு இட்டிருக்கிறான். (பனங் கள் சற்று கடுக்கும்; தென்னங் கள் அவ்வளவு கடுக்காது. கடுப்பெல்லாம் வெறியக் காடி - acetic acid பண்ணும் வேலை.) தெல் = கள் என்பதால், தெல்ங்கு மரம் தெங்கு மரமாயிற்று; தெல்நை, தென்னையாயிற்று. தெங்கங்காய் நாளடைவில் தேங்காய் ஆகச் சுருங்கிற்று. தெல் என்பதே இந்தச் சொற்களுக்கெல்லாம் அடிப்படையாகும். தெல்லின் நீட்சியாய், அதில் உள்ள வெறியத்தைக் (ethanol) கொஞ்சம் போக்கும் வகையில் அரை நொதிப்பில் உள்ள நீர்மத்தில் சுண்ணாம்பைப் போட்டு அதன் நீர்ம அயனிச் செறிவை (hydrogen ion concentration) மாற்றி அமில அரங்கில் (acidic range) இருந்து, களரி அரங்கிற்கு (alkali range) கொண்டுவந்து உருவான பதநீரை, தென்பாண்டிநாட்டிற் தெளிவு என்று சொல்லியும் விற்பார்கள். இதைத் தயக்கம் இல்லாமல், நாட்டுப்புற ஆண்கள், பெண்கள் எல்லோருமே குடிப்பார்கள்; இதைத் தவறு என்று யாரும் அங்கு சொல்வது இல்லை. (பதநீரை பனையிலும் இறக்கலாம், தென்னையிலும் இறக்கலாம்.) பதநீரில் இருக்கும் வெறியச் செறிவு 2-4% ஆகும். பொதுவாக கள் போன்றவற்றில் 7% க்கு மேல் இருக்கும்.

ஞாவகம் வைத்துக் கொள்ளுங்கள் தென் என்னும் திசையைக் குறிக்கும் சொல்லும், தென் என்னும் மரத்தைக் குறிக்கும் சொல்லும் வெவ்வேறு சொற்பிறப்பில் எழுந்தவை. ”கள் மரம் என்ற பொருள் குறிப்பதாலேயே, தென்னை என்ற பெயராலேயே, அந்த மரம் நம்மிடம் இயல்பாய் எழுந்ததல்ல; இறக்குமதி ஆன மரம்” என்ற கருத்து சட்டென்று புரிந்து போகும். பனை நம்மூருடையது; தென்னை வெளியிருந்து நம் நாட்டில் இறங்கியது.

அடுத்தது யாமனியம். அதாவது யாமன் திசை அல்லது யமன் திசை.

யா என்ற ஓரெழுத்தொரு மொழி பற்றி ஒரு பொத்தகமே போட்டிருக்கிறார் தஞ்சைப் பல்கலைக் கழகத்தைச் சேர்ந்த சொல்லாய்வறிஞர் ப.அருளி. அதில் கருமைக் கருத்து மூலவேராகிய யாவில் இருந்து யா>யாம்>யாமன்>யமன் என்ற வளர்ச்சியில், "கரிய இருள் நேரத்தில், யாமப் பொழுதில், உயிரைக் கவர்ந்து செல்பவன் என்ற பொருளில் யாமன் என்ற சொல் ஏற்பட்டது" என்று கூறுவார். யாமன் என்பவன் இருளன் என்ற புரிதல் தமிழரிடையே உண்டு. யாமன் திசை என்பது இருள் நிறைந்த திசை. மனையடி சாற்றத்தின் படி, தென் திசையை யமன் திசை என்றும் தமிழர்கள் கருதிக் கொண்டார்கள். இதைப் புரிந்து கொள்ள, புவியின் தன்னுருட்டையும், வலயத்தையும் புரிந்து கொள்ள வேண்டும்.

முன்னால் ”காலங்கள்” என்ற தொடரில் புவியின் தன்னுருட்டையும், புவியின் வலயம் பற்றியும் நான் பேசியிருந்தேன். புவியின் தன்னுருட்டுக் காரணமாய், ஒவ்வொரு நாளும் சூரியன் கிழக்கே எழுவது போலவும், பின் மேற்கே மறைவது போலவும் நமக்குத் தோற்றுகிறது. அதே போல, புவியின் நடுக் கோட்டுத் தளமும் (equator), புவியின் வலயத் தளமும் (plane of revolution) 23.5 பாகையில் வெட்டிக் கொள்வதால், ஒவ்வொரு வலயச் சுற்றிலும் (=ஒவ்வோர் ஆண்டிலும்), சூரியன் தெற்கே சுறவ (=மகர) இலகை(=ரேகை)க்குப் போய், மீண்டும் வடக்கே கடக இலகைக்கு வருவதாய்த் தோற்றம் அளிக்கும். இதைத் தக்கண அயனம், உத்தர அயனம் என்று சோதியலார் சொல்லுவார்கள். இன்னொரு வகையிற் சொன்னால், சூரியன் பனிமுடங்கல் (winter solstice) வரை தெற்கே போவதாயும், பின் கோடை முடங்கலுக்கு (summer solstice) வடக்கே வருவதாயும் காட்சி அளிக்கும்.

இப்படிச் சூரியன் தெற்கே போவதாகக் காட்சியளிக்கும் போது பகற்பொழுது சுருங்கி, இரவுப் பொழுது அதிகமாக ஆகும். தெற்கு என்பதை இருட்திசையாகத் தமிழர் கொண்டது, இந்தக் காரணம் பற்றியே. இதே காரணமாய், மனையடி சாற்றத்தில் (நான் மனையடி சாற்றத்தைப் பரிந்துரைக்கிறேன் என்று யாரும் எண்ணிவிடாதீர்கள். இந்தச் சாற்றம் தென்னாட்டவர் பங்களிப்பே. தமிழரின் தொன்மங்கள் இதில் அடங்கிக் கிடக்கின்றன. சாற்றத்தையும், அதில் உள்ள கருது கோள்களையும் விவரித்தால் நான் சொல்லுவது புரியும்.) ஒரு வீட்டின் வாசல் கிழக்கேயோ, அல்லது வடக்கேயோ பார்த்து இருக்க வேண்டும் என்பார்கள். ஏனென்றால், தன்னுருட்டின் படி கிழக்கு என்பது ஒளிவரும் திசை. மேற்கு இருள் திசை. அதே போல, புவி வலய இயக்கத்தின் படி வடக்கு ஒளிவரும் திசை, தெற்கு இருள் திசை.

பெரும்பாலான முதியவர்களின் இயல்பான இறப்பு இருளிலேயே நடப்பதாகத் தமிழர்களின் பொதுப் பட்டறிவு சொல்லியதால், தம் முன்னோர்கள் தென்திசையை (யாமன் திசையை) அடைவதாகவே புரிந்து கொண்டார்கள். அதனால் மறைந்த முன்னோர்களைத் தென்புலத்தார் (=தென்திசையார் = மறைந்தவர்) என்று சொன்னார்கள்.

தென் திசை யாமனத் திசை என்று ஆனது இப்படித்தான். யாமனம் என்பது இருபிறப்பி முறையில் யாமன்யம்>யாமினியம் என்று திரியும். இன்னும் சுருக்கமாய் யாமத் திசை என்பது, யாம்யத் திசை என்றும் திரியும். இதை நல்ல தமிழில் யாமத் திசை, யாமனத் திசை என்றே சொல்லிப் பயிலலாம்.

அடுத்த பகுதியில் மேற்கையும், வடக்கையும் பார்க்கலாம்.

அன்புடன்,
இராம.கி.

2 comments:

R. said...

அன்புள்ள இராம. கி அவர்களே,
யானைக்கும் அடி சறுக்கும் என்பது எவ்வளவு பொருத்தமான பழம் முது சொல்.
தமிழ் மக்கள் வழக்கில் வீடு தென் திசை பார்த்து இருப்பதே விருப்பமாகவும் முன்பும் இன்றும் கருதப்படுகிறது. மாற்றாக, வட திசை பார்த்த வீடு விரும்பப்படுதில்லை.
அடிப்படைக் காரணம் காற்றின் தேவை கோடையில் தென்றல் குளிரில் தேவையற்ற வாடைக் காற்று.
பலரும் கடைசிப் பகுதியைப்படித்து தடுமாறும் முன் பதிவை மாற்றிட வேண்டி விரும்பும்
ராதாகிருஷ்ணன்
ஏப்ரல் 19, 2008

இராம.கி said...

அன்பிற்குரிய இராதாகிருஷ்ணன்,

உடன் மறுமொழிக்காததற்கு மன்னியுங்கள்.

நான் மனையடி சாற்றத்திற்குப் பரிந்துகொண்டு வரவில்லை. அதே பொழுது அதைப் பயிலுபவர்களிடம் அறிந்தே அந்தச் செய்தியைச் சொன்னேன். அவர்கள் கிழக்குமுகமும், வடக்கு முகமும் தான் வாயிலுக்குச் சிறந்தது என்பார்கள். அது அதிக நேரம் வெளிச்சம் கிடைப்பதை வைத்தே சொல்லப் படுகிறது என்றும் அறிந்தேன். நீங்கள் காற்று பற்றிச் சொல்லுவதும் நான் அறிந்ததே. அது மனையடிச் சாற்றக்காரர்களின் பரிந்துரைக்கு மாறியிருக்கிறது. இதில் எது சரி என்பது என்னுடைய புலனறிவுக்கு மீறியது. காற்று பெரிதா? ஒளி பெரிதா? - இது தனியாரின் உகப்பல்லவா?

புரிந்து கொள்ளுவீர்கள் என்று எண்ணுகிறேன்.

அன்புடன்,
இராம.கி.