Monday, April 07, 2008

திசைகள் - 3

திசைகள் பற்றிய விதப்பான சொற்களுக்குப் போவதற்கு முன்னால், பலமுறை நான் எடுத்துரைக்கும் ஓர் அடிப்படைக் கருதுகோளை (basic hypothesis) மீண்டும் இங்கே சொல்ல விழைகிறேன். [இதை நான் அறிந்தது. காரைக்குடி செல்விப் பதிப்பகம் வாயிலாக T.பக்கிரிசாமி அவர்கள் வெளியிட்ட "சிந்தனை வளர - பாடநூல் அமைப்பு" என்னும் அருமையான பொத்தகம். என் சிந்தனை தெளிவுற, அதுவே வழிவகுத்தது.]

”ஆதி மனிதனிடம் பருப்பொருள், இடப்பொருட் சொற்களே இருந்தன. கருத்துச் சொற்கள், அறிவால் உணரவல்ல சொற்கள், கலைச்சொற்கள், பண்புச் சொற்கள் - இவை ஆதியில் இல்லை. அமானுஷ்யச் சொற்களும் (supernatural) சொற்களும் இல்லை” - என்று திரு. பக்கிரிசாமி மேலே எடுத்துரைத்த அவர் நூலிற் சொல்லுவார். இதையே, சற்று மாறிய முறையில், "எந்தக் கருத்தும் முதலில் விதப்பான பயன்பாட்டில் இருந்து, பின்னரே பொதுமைக்கு வரும்" என்று நான் வரையறுப்பேன். (அதாவது specific to generic என்பதே என் புரிதல்.)

நெய் என்ற பயன்பாட்டை, விலங்குக் கொழுப்பில் அறிந்த பழந்தமிழ் மாந்தன், பின் எள்ளைக் கடைந்து எடுத்த நெய்க்கு, எள்நெய் (=எண்ணெய்) என்றே பெயரிடடிருக்கிறான்; பின்னால், மற்ற வித்துக்களில் இருந்தும் நெய்யெடுக்க முடிந்த போது, எள்நெய் என்பது, எண்ணெய் எனும் பொதுமைச்சொல்லாய்த் திரிந்து, எள் அல்லாதவற்றில் இருந்து கிடைத்த எண்ணெய்களையும் குறித்திருக்கிறது.

இதே போலக் "கீழிருக்கும் நிலம்" எனும் விதப்பான இந்தியப் புவிக்கிறுவ (geography) உண்மை "கிழக்குத் திசையைப்" பொதுமையாய்க் குறிக்க வந்திருக்கிறது. அதாவது, விதப்பான இடப்பொருளைக் குறிக்கும் கீழ் என்னும் சொல், நாளடைவில் கிழக்கு திசை என்னும் பொதுப்பொருளை பழக்கத்தாலே குறிக்கிறது. (எந்த மாந்தக் கூட்டத்தாரும் தாம் வாழும் புவிக்கிறுவின் கூறுகள், சூரியன் எழும்/சேரும் நகர்ச்சிகள் ஆகியவற்றை வைத்தே, திசை பற்றிய விதப்பான குறியீடுகளைத் தம்மிடையே புரிந்து கொள்ளுகிறார்கள்.)

நாவலந்தீவின் புவியமைப்பு சற்றே விதப்பானது; இதன் வடக்கே இமயம், மேற்கே தொடர்ச்சி மலை (மராட்டியத்தில் இந்தத் தொடர்மலை சகயத்திரி என்று பெயர் கொள்ளும்; தெற்கே வரவர, வெவ்வேறு பெயர்களைப் பெற்று, ஆகத் தெற்கில் வரும் பொழுது, பொதிகை மலை என்று பெயர் கொள்ளும்.) என்பவை இருக்க, வட இந்திய நிலமோ, வடக்கிருந்து தெற்கே சரிந்தும், அதே போல தென்னிந்திய நிலம், மேற்கிருந்து கிழக்கில் சரிந்தும் இருக்கிறது. (நம்முடைய பெரும்பாலான பேராறுகளும் கிழக்கே உள்ள கடலிலேயே கலக்கின்றன. நருமதையும், தபதியும் இந்தப் போக்கிற்கு எதிரான புறனடைகளாய் (exceptions) மேற்குக் கடலிற் கலக்கின்றன. சிந்து ஆறோ வடக்கிருந்து தெற்கே ஓடிப் பாய்ந்து பின் அரபிக் கடலில் கலக்கிறது; ஆனாலும் அதன் ஓட்டம் மேலே உரைத்த நில அமைப்பிற்கு ஏற்றதாகவே அமைந்திருக்கிறது.)

இந்த இந்தியப் புவியமைப்பு, வரலாற்றுக்கு முற்பட்ட தமிழ்மாந்தர் மனத்திலும் ஆழப் பதிந்து போயிருக்க வேண்டும். மீவுயர்ந்த மேடு west - இலும், கீழ்ந்து கிடக்கும் பள்ளம் east - இலும் இருந்ததால், மேடு என்பதின் அடிச்சொல்லான மேல் என்பது மேற்கு எனும் சொல்லையும், கிள்>கிழ் என்னும் அடிச்சொல் கிழக்கு எனும் பெயர்ச்சொல்லையும், தமிழரிடையே உருவாக்கி இருக்கிறது. இதே போன்று உயர்ந்து கிடந்தது உத்தரமாயும் (வடக்கு), தக்கித் தாழ்ந்து கிடந்தது தக்கணமாயும் ஆகியிருக்கிறது.

தமிழில் இருக்கும் விதப்பான திசைபற்றிய சொற்கள் எல்லாம், வியக்கத் தக்க வகையில், நாவலந்தீவின் புவிக்கிறுவ (geographical) உண்மையையே நமக்குச் சுட்டிக் காட்டுகின்றன. அந்த உண்மையே, மொழி தோன்றிய பொழுதில், தமிழன் நாவலந்தீவிற்குள் நுழைந்துவிட்டான் என்ற தேற்றத்தை அழுத்தந் திருத்தமாகக் காட்டுகிறது. ஒருவேளை வேறு இடத்தில் அவன் இருந்து, மொழி உருவான பிறகே, நாவலந்தீவிற்குள் நுழைந்திருந்தால், மேற்கு, கிழக்கு என்ற சொற்கள் மேல் (up), கீழ் (down) என்ற பொருளில் எழ வாய்ப்பே இல்லை. மேலும், கீழும் என்ற இந்த இடச்சொற்கள் திசைகளைக் குறிப்பது நாவலந்தீவில் நம் முன்னோருக்கு அமைந்த இயற்கை நேர்ச்சிகள்.

ஆதி மாந்தன் ஆப்பிரிக்காவில் தோன்றி 70000 ஆண்டுகளுக்குச் சற்று முன்னால் அங்கிருந்து நகர்ந்து, கொஞ்சம் கொஞ்சமாய் மற்ற கண்டங்களை, அடுத்த 65000 ஆண்டுகளில் நிறைத்தான் என்று பெரும்பாலோர் சொல்லும் மேவுதி தேற்றமானாலும் (majority theory) சரி, மாறாக ஆப்பிரிக்கா, ஆசியா என்ற இரு கண்டங்களிலும் 100000 ஆண்டுகளுக்கு முன்னால் தோன்றி, பின் நகர்ந்து, கொஞ்சம் கொஞ்சமாய் மற்ற கண்டங்களை ஆதி மாந்தன் நிறைத்தான் எனச் சிறுபாலோர் சொல்லும் நுணுதித் தேற்றமானாலும் (minority theory) சரி, "தமிழ் என்ற மொழி ஏற்பட்டபோது, தமிழன் நாவலந்தீவிற்குள்ளே தான் இருந்திருக்கிறான்" என்று ஆணித்தரமாகச் சொல்ல முடியும். ஏனென்றால், தமிழின் திசை பற்றிய சொற்கள் எல்லாம் உலகின் வேறு எந்தப் புவிக்கிறுவையும் குறிக்காது, இந்தியப் புவிக்கிறுவையே குறிக்கின்றன. இந்த உண்மை, தமிழ்ச் சொற்பிறப்பு ஆய்வால் பெறப்படும் உண்மையாகும்.

இனி இந்த அலசலைச் சற்றே இடை நிறுத்தி, தமிழில் உள்ள நான்கு திசைச் சொற்களையும் சரியாகப் புரிந்து கொண்ட பின்னால், மீண்டும் தொடருவோம். முதலில் வருவது கிழக்கு என்னும் பொருட்பாடு.

குணக்கே பூருவம் ஐந்திரம் பிராசி
கிழக்கின் பெயரே கீழ்த்திசையு மாகும்

என்பது பிங்கலத்தின் 13 ஆம் நூற்பா. அகரவரிசைப்படி இது ஐந்திரம், கிழக்கு, குணக்கு, ப்ராசி, பூருவம் என்ற சொல்வரிசையாய் அமையும். முதலில் ஐந்திரம் என்னும் இருபிறப்பிச் சொல்லைப் பார்ப்போம்.

தமிழில் இல்தல் / இல்லுதல் என்னும் வினைச்சொல் குத்துதல், குடைதல், குழித்தல், தோண்டுதல், உள்ளீடு இல்லாது செய்தல், இறங்குதல் என்றெல்லாம் பொருட்பாடுகளைப் பெறும்.

மலையில் குடையப்பட்ட குகைகளில் தான் விலங்காண்டி மாந்தன் முதலில் வாழ்ந்தான் என்று மாந்தவியலாளர்கள் கூறுகிறார்கள். அப்படி மலைகளில் இயற்கையாலோ, மாந்தனாலோ, இல்லப்பட்டது தான் இல்; இல்லின் பெரியது இல்லம். இன்றைக்கு குகை எனும் தோற்றம் இல்லாவிட்டாலும், அதன் நீட்சியாய் நாம் வாழும் வீட்டை இல் /இல்லம் எனும் சொல் குறிக்கிறதல்லவா? அந்த இல்லின் சொற்பொருள் அறிந்தால், வரலாற்றிற்கும் மிகவும் முந்தைய நிலையில், குகையில் வாழ்ந்த காலத்தில், தோன்றிய ஓர் இயல்மொழி தமிழ் என்பது நமக்கு முற்றிலும் விளங்கும். So Tamil is definitely one of the oldest languages of the world. We don't say this arbitrarily; the etymology of the word "il" indicate so.

அடுத்து உள்ளீடு காணாத நிலையை "இல்லாத நிலை" என்று "இல்லை" எனக் குறிக்கிறோம் அல்லவா? [இல்லப்பட்ட இடத்தில் ஒரு பருப்பொருளை வைப்பது, அல்லது நாம் அமைவது இருத்தல் எனப்படும். வெறும் இடம் இருந்து, பருப்பொருள் இல்லாத நிலை “இல்லை” என்று சொல்லப் படுகிறது. இது ஒரு வழிப்பொருள்.எனவே இருத்தல் என்ற வினை ஓரிடத்தில் பருப்பொருள் குத்தி இருப்பதை உணர்த்தும் சொல்லாகும். "அவள் அங்கு இருக்கிறாள்."

இல்-லில் விளைந்த நூற்றுக் கணக்கான தமிழ்ச் சொற்களை இங்கு விரித்தால் அவை மிகவும் பெருகும். ஆனாலும் அவற்றை ஆழ்ந்து உணர்வது மிகவும் தேவையாகும்.

இங்கே தொடர்புடைய ஒருசில பயன்பாடுகளை மட்டும் சொல்லுகிறேன். காட்டாக, இலந்தது இலந்தி; அது இலஞ்சியாகிக் குளம் என்ற பொருளைக் குறிக்கும். இலஞ்சி மன்றம் என்று சிலம்பிலும், மணிமேகலையிலும் வருகிறது அல்லவா? இலந்தது இன்னும் வேறு வகையில் திரிந்து இலவந்தி>இலவந்திகை என்றாகி வெந்நீர் நிறைத்துக் குளிப்பதற்காகச் செயற்கையாய்ச் செய்யப் பட்ட குளத்தையும் குறிக்கும். "இலவந்திகைப் பள்ளித் துஞ்சிய நன்மாறன்" என்று ஒரு பாண்டிய மன்னனை புறநானூறு (55, 56,57,61,196,198) பேசும் (வெந்நீர்ச் செய்குளம் இருந்த ஊர்; இலவந்திகைப் பள்ளி என்ற ஊர் எது என இன்னும் சரியாக அடையாளம் காணப்படவில்லை; ஆனால் பல்வேறு ஊகங்கள் ஆய்வுக் களத்தில் இருக்கின்றன.)

இனி இலந்தது இல்> இள்> இளி> இழி என்னும் திரிவில் இறங்குதல் பொருளை உணர்த்தும். இறங்குதல் என்பதும் கீழாதலே. தவிர, இல்> இள்> (இழு)> இகு என்ற திரிவில் தாழ்தல், தாழ்ந்து விழுதல் என்ற பொருட்பாட்டைக் காட்டும். இகுத்தல் என்னும் பிறவினை தாழ்த்தல் என்றும் பொருள் கொள்ளும். இகழ்தல் என்ற வினையும் கூட இகுதலின் நீட்சி தான்.

"மழை கீழிறங்குவது போலப் பகைவரின் வில் சொரியும் அம்புகள்" என்ற பொருளில் மலைபடுகடாத்தின் 226 ஆம் வரி "மாரியின் இகுதரு வில்லுமிழ் கடுங்கணை" என்று வரும். இதில் இகுதரல் என்பது கீழே இறங்கும் பொருளையே கொடுக்கும். அதே மலைபடுகடாத்தின் 44 ஆம் வரியில், மயில் தோகையைத் தாழ்த்தும் காட்சியை விவரித்து "கணங்கொள் தோகையிற் கதுப்பு இகுத்து அசைஇ" என்ற வரிவரும். இகுத்தல் (=இறக்குதல்) என்ற பிறவினை இங்கே ஆளப்படுவதைப் பார்க்கலாம். இதே போல "நீர் இகுவன்ன நிமிர்பரி நெடுந்தேர்" என்ற ஐங்குறுநூற்றின் 465 ஆம் பாடல்வரி நீர் வீழ்வதைப் போன்ற காட்சியை உணர்த்தும்.

இகுதல் = மேலிருந்து கீழே வருதல், இறங்குதல் என்ற இந்த வினையின் நீட்சியாய் இகுதல்>ஈதல் என்ற வினையும் தமிழில் எழும். செல்வம் இருப்பவர் இல்லாதவருக்குக் கொடுக்கும் போது கை இறங்குகிறது. அதை இகுதல் என்று சொல்லுகிறோம். இகுதல் என்னும் வினை ஈதல் என்றும் நீளும். இகுதல்>ஈதலின் தொழிற் பெயர்ச்சொல் ஈகை என்றாகும். வாயில் இருந்து இகுந்து வரும் வாய்நீர் நாட்டுப் புறங்களில் ஈத்தா/ஈத்தை என்றும் சொல்லப்படும். பிள்ளை பெறுவதும் கூட ஓர் இகுதற் செயலே. தாயின் கருப்பை வாயிலிருந்து பிள்ளை இறங்குகிறது அல்லவா? ஒவ்வோர் பிள்ளையிறக்கமும் (=பிறப்பும்), ஈத்து என்று சொல்லப் படுகிறது. "அவள் இவனை ஈன்றாள். இது எத்தனையாவது ஈத்து?". பிறப்பு என்பது பிள்ளையின் பார்வையில் சொல்லப்படுவது. ஈத்து என்பது தாயின் பார்வையில் சொல்லப்படுவது. ஈனியல் என்ற சொல்லால் இன்றைக்கு genetics என்ற இயலைக் குறிக்கிறோமே? ஆங்கிலம் போன்ற மேலை மொழிகளில் சொல்லப் பெறும் நிலத்திணை yield - களும் கூடத் தமிழில் ஈத்து என்றே சொல்லப்படுவதை அகரமுதலிகள் வாயிலாய் அறிந்து கொள்ளுகிறோம்.

இகுந்தது (=தாழ்ந்தது) என்னும் வினைச்சொல் ஈந்தது என்றும் வடிவங் கொள்ளும். இனி, இறங்கிய இடம் (=இறக்கமான இடம்), ஈந்து>ஈந்தம் என்ற பெயர்ச்சொல்லை தமிழில் உருவாக்கி இருக்க வேண்டும். ஆனால், அந்தச் சொல் பதிவு இந்தக் கால அகரமுதலிகளில் செய்யப் படவில்லை. இருந்த இடத்தைக் குறிக்கும் இருத்தம் என்ற சொல் தமிழ் அகரமுதலிகளில் உள்ள போது, ஈத்தம் என்ற சொல் பதிவு செய்யப்படாதது நமக்கு வியப்பாகவே இருக்கிறது. அதே பொழுது, மனையடி சாற்றத்தில் மனை கட்டும் நிலத்தின் அமைப்பை விளக்குகையில், தென்மேற்கு மூலை இருப்பதிலேயே உயரமாயும், வடமேற்கு மூலையும், தென்கிழக்கு மூலையும் அதற்கு அடுத்த உயரத்திலும், வடகிழக்கு மூலை இருப்பதிலேயே பள்ளமாயும் இருக்க வேண்டும் என்று சொல்லி, அந்த வடகிழக்கு மூலைக்கு ஈசான மூலை என்று பெயர் சொல்லுவார்கள். ஈத்து என்ற சொல், கிழக்கைக் குறித்தால் தான், ஈத்தானம்>ஈதானம்>ஈசானம் என்பது ஆகப் பள்ளமான வடகிழக்கைக் குறிக்க முடியும். [இது பற்றி மேலும் ஆய வேண்டும்; என்னால் உறுதியாக இப்பொழுது சொல்ல இயலவில்லை.] [தமிழ் அகரமுதலிகள் இல்லாத, அதே பொழுது இருப்பவற்றில் இருந்து தருக்கம் வழியாக உன்னிக்கக் கூடிய சொற்கள் பலவும் உண்டு. ஈந்தம்/ஈத்தம் என்பது அப்படிப்பட்டது.]

ஈந்தம், ஈத்தம் என்ற சொற்கள் தமிழ் அகரமுதலிகளில் பதிவு செய்யப்படாது இருக்க, வடபுலத்துப் பலுக்கற் திரிவு முறையில் உருவான ஈந்தம்>ஐந்தம்>ஐந்த்ரம்>ஐந்திரம் என்ற சொல் மட்டும் எப்படியோ தமிழ் அகரமுதலிகளில் பதிவாகி இருக்கிறது. எப்படிச் சிவம் என்ற சொல் சைவம் என்று வடபுல முறையில் திரிவு பெற்றதோ, அதைப்போல, இங்கே, ஈந்தம் என்னும் பள்ளத்தைக் குறிக்கும் சொல், ஐந்தம் எனத் திரிந்து ரகரத்தை வழக்கம் போல் உள்நுழைத்து ஐந்திரம் என்ற தோற்றம் காட்டுகிறது. [மேலை மொழிகளில் east என்னும் சொல்லும் அப்படியே ஈத்து எனும் சொல்லுக்கு இணையாய் அமைவதை என்னால் வியக்காது இருக்க முடியவில்லை. (பொதுவாய் "த்து" என்னும் மெய்ம்மொழி மயக்கம் "st" என்றே மேலை மொழிகளில் உருப் பெறுகிறது. இதற்குக் கணக்கற்ற எடுத்துக் காட்டுகள் இருக்கின்றன.)]

அடுத்தது கிழககு என்னும் சொல். கிள்ளப்பட்டது கிழக்கு. கிள்ளுதல் என்பதும் பள்ளுதலே. கிள்தல் என்பது கீள்தல் என்றும் நீளும். கிள்தல்>கிழிதல் என்றும் ஆகும். கிளறுதல், கிளைத்தல், கிண்டுதல், கீறுதல், கீழ்தல் ஆகிய வினைச்சொற்கள் எல்லாம் கிள்தலின் நீட்சியே. இவற்றில் கிளைத்த சொற்களும் ஏராளமானவை. கிழக்கு என்ற சொல் பள்ளமான இடம், இறக்கமான இடம் என்ற பொருளிலேயே முதலில் எழுந்து, பின்னால் திசையென்ற பொருளைச் சுட்டத் தொடங்கியது. கிழக்கு என்ற சொல் எல்லோருக்கும் தெரிந்த சொல்லானதால், பெரிதாய் அதை விளக்காமல் நகருகிறேன்.

கிழக்கிற்கு அடுத்தது குணக்கு. குள்ளுவது குள்+து என்னும் நீட்சியில் குட்டாகி பின் குட்டம் என நீண்டு பள்ளத்தைக் குறிக்கும். சேரலத்தில் (கேரளத்தில்) பள்ளமான நாடு, குட்ட நாடு என்றே சொல்லப் படும். அதே போல குட்டு என்ற சொல் குட்டை என்ற நீட்சியில் நீர் நிறைந்த பள்ளத்தை நம்மூரில் குறிக்கும். இன்னும் வேறு வகையில் குள்>குழி (வெள்ளைக்காரனின் hole என்பதையும் இங்கு எண்ணிப் பார்த்துக் கொள்ளுங்கள்.) என நீண்டு, பள்ளத்தைக் குறிக்கும். குள் என்பது குண்டு என்ற சொல்லைக் குறித்து சிறு குட்டையைச் சுட்டும்; "குண்டுங் குழியும்" என்னும் சொற்றொடரைக் கேட்டிருக்கிறோம் அல்லவா? குள் என்னும் வேர்ச்சொல் நீண்டு குள்>குளம் என்ற சொல்லையும் உருவாக்கும். குட்டுவது குடைதல் என்று திரிந்து துளைக்கும் செயலையும் குறிக்கும். "என்னப்பா, இப்படிப் போட்டுக் குடையுறே?" குண்டுதல் என்னும் சொல் குண்ணுதலைக் குறித்து குண்ணம்>குணம் என்னும் பெயர்ச்சொல்லை உணர்த்தித் தாழ்ந்த கீழ்த்திசையைக் குறிக்கும். குணக்கு என்ற பெயர் குண்ணுதல் / குணத்தலின் வழியாய்த் தோன்றியது.

பதிற்றுப் பத்து 59 ஆம் பாட்டின் ஆறாம் வரி குண முதல் (=eastern horizon) என்ற சொல்லைக் காட்டும். குண வாயில் என்ற சொல் வஞ்சிக்குக் கிழக்கில் சேரநாட்டின் கிழக்கு வாயிலைக் குறிப்பதாக அண்மையில் நண்பர் நாக. இளங்கோவன் ஒரு கட்டுரையில் நிலை நாட்டினார். முன்னால், அடியார்க்கு நல்லாரும் கிட்டத்தட்ட இதே பொருளைத்தான் சொல்லுவார். குணகடல் என்பது கிழக்குக் கடலைக் குறிப்பதாக நற்றிணை 153ஆம் பாடல் முதல் வரி, 346 ஆம் பாடல் முதல் வரி, புறநானூறு 17 ஆம் பாடல் 2ஆம் வரி ஆகியவை சொல்லும். அதே போலப் (பல்யாக சாலை முதுகுடுமிப் பெருவழுதியைப் பற்றிய காரிகிழாரின் புற நானூற்று ஆறாம் பாடல் "குணாஅது கரைபொரு தொடுகடற் குணக்கும்" என்ற மூன்றாம் வரியாலும் அறியலாம்.

அடுத்தது ப்ராசி என்னும் இருபிறப்பிச் சொல். இந்தச் சொல் தான் என்னை இந்தக் கட்டுரைத் தொடரையே எழுத வைத்தது.

பள்ளுதல் என்பது தமிழிற் தோண்டுதற் பொருளைக் குறிக்கும். பள்ளுதல் நாளாவட்டத்தில் உழவைக் குறித்தது. பள்ளன் என்ற சொல் முதலில் உழவனையே குறித்தது. (பின்னால் முட்டாள் தனமான சாதிப் போக்கால், நம்மூரில் அது சாதிப் பெயராய் மாறிப் போனது.) பள்+நை என்பது பண்ணையாகி பள்ளப் பட்ட நிலத்தைக் குறித்தது. பண்ணையின் உரிமையாளர் பண்ணையார் எனப்படுகிறார். இதே போலப் பள்குதல் பகுத்தலாயிற்று. பகுத்தல் = பிரித்தல். பகுத்தது பின் வகுத்தது என்றும் திரியும். பகுக்கப்பட்டது பாகம். பள் என்னும் வேர், பதிதல் என்ற வினையையும் உருவாக்கும். பள்ளில் உருவான சொற்கள் பலவும் தமிழில் உண்டு. பள்ளில் இருந்தே பள்ளி என்ற நகரச் சொல் எழுந்தது. பள்+து>பட்டு>பட்டி என்னும் நாட்டுப்புற ஊர்ப்பெயரும் அப்படி உருவானதே. பள்ளில் இருந்தே பட்டி வழியாகப் பத்தி>பதி என்னும் ஊர்ப்பெயரும் உருவானது. இந்தியா எங்கணும் பள்ளி(>ஹள்ளி>வளி), பட்டி, பதி ஆகிய சொற்களின் திரிவுகள் ஏராளம், ஏராளமாய் ஊர்ப்பெயர்களை உணர்த்துகின்றன. தமிழின் அகண்ட பரப்பை நாம் என்று உணருவோமோ, தெரியவில்லை?

இனிப் பாசிக்கு வருவோம். கோட்டையைச் சுற்றி அகழப் பட்ட கால்வாய், பகழப் பட்டது என்னும் கருத்தில், பகழி என்றும் சொல்லப் பட்டது. பகழி>பகயி>பகசி என்றும் திரியும். [ழகரம் யகரமாய்த் திரிவது ஒன்றும் வியப்பில்லை. வாழைப்பழம் வட ஆற்காடு மாவட்டத்தில் வாயப் பயம் என்று பலுக்கப் படுவதில்லையா?] அகல் என்னும் மரப்பெயர் அகல்>ஆல் எனத் திரிந்ததைப் போல், பகல் எனும் பொழுது பகல்>பால் எனத் திரிந்ததை போல், பகசி எனும் பள்ளம் பகசி>பாசி எனத் திரிந்து நீர் நிறைந்த அகழியைக் குறிக்கும். இந்தக் காலத் தமிழில் அகழி என்று மட்டுமே சொல்ல நாம் பழகியதால் பகழி, பாசி என்ற சொற்கள் நமக்குச் சட்டென்று பொருள் புரியாமற் போகின்றன.

இரண்டு அரசருக்கிடையே போர் ஏற்பட்டு, ஒருவர் கோட்டையை இன்னொருவர் பிடிப்பதையும், அதை மற்றொருவர் காக்க முற்படுவதையும் நொச்சி-உழிஞைப் போர் என்று பழம் இலக்கண நூலார் சொல்லுவார்கள். பழந்தமிழ் மரபுப் படி கோட்டையைக் காப்பாற்றுகிறவர் நொச்சியார் எனப்படுவார். கொட்டையை முற்றுகிறவர் உழிஞையார் என்று சொல்லப்படுவார்.

பெருங்கோட்டைகளைச் சுற்றி மூன்று அகழிகளாவது இருக்க வேண்டும் என்று குடிலரின் "அர்த்த சாஸ்திரம்" சொல்லும். (Kautilya, The Arthashastra, Penguin Classics, Penguin Books India, 1992 என்னும் நூலை வரலாறு, பொருளியற் துறைகளில் ஆர்வம் உள்ளவர்கள் படியுங்கள்.) கோட்டைச் சுவரின் அடிப்பாகம் 72 அடியும், அதற்கு அப்புறம் 24 அடி இடைவெளி விட்டு மூன்றாவது அகழியும் (அகலம் 84 அடி), அதற்கு அப்புறம் 6 அடி இடைவெளி விட்டு இரண்டாம் அகழியும் (அகலம் 72 அடி), அதற்கும் அப்புறம் இன்னும் ஓர் 6 அடி இடைவெளி விட்டு முதல் அகழியும் (அகலம் 60 அடி) இருக்க வேண்டும் என்று அர்த்த சாஸ்திரம் அகழிகளுக்கு வரையறை சொல்லும்.

இதே அளவு இல்லாவிட்டாலும், தமிழர் கோட்டைகளின் அகழிகளும் கிட்டத்தட்ட 200 அடிக்கு அகண்டவையாக இருந்திருக்க முடியும் என்று உணர்ந்தால் தான், உழிஞைப் போர் என்று தனித்துப் தொல்காப்பியம் குறிப்பிடுவது நமக்குப் புரியும். [அகழிப் பகுதி சிறிய அளவினதாக இருந்தால் தனியாகப் போர் நடக்க வாய்ப்பில்லை. மற்ற போர்களுடன் இதை ஒரு பகுதியாய் ஆக்கி விடலாம். இந்த உழிஞைப் போர் நீருக்குள் நடக்கின்ற ஒரு செரு (battle) வையே குறிக்கிறது. (நீர்ச்செரு வீழ்ந்த பாசி நிலை என்பது தொல்காப்பியம் பொருளதிகாரம், புறத்திணையியல், 1014 ஆவது நூற்பாவில் வரும் ஒரு தொடர்.)

"பகைவருடைய வலிகெட அவருடைய அகழியிடத்துப் பொருதலைக் கூறும் புறத்துறை" எனப் புறப்பொருள் வெண்பாமாலை 6.17 வின் கொளுவும் சொல்லும். தவிர, புறப்பொருள் வெண்பா மாலையின் 111 ஆவது வெண்பா,

"நாவாயும் தோணியும் மேல்கொண்டு நள்ளாதார்
ஓவார் விலங்கி உடலவும் - பூவார்
அகழி பரந்தொழுகும் அங்குருதிச் சேற்றுப்
பகழிவாய் வீழ்ந்தார் பலர்"

என்று அந்தப் போரின் அகற்சியைத் தெரிவிக்கும். இந்தப் பாசியைக் (=பள்ளத்தைக்) கடந்தே கோட்டையைத் தாக்கும் போர்ப்படை செல்ல முடியும். அதனால், திடீரென்று கோட்டையைத் தாக்கும் போர்ப்படையைப் பாசிப்படை என்றே யாழ்ப்பாண அகராதி பதிவு செய்யும்.

இது போக, பாசகம் என்ற சொல் அகரமுதலிகளில் "கீழிருப்பது" என்ற பொருளில் வகுக்கும் எண்ணைக் குறிக்கும். பின்னால், பாசுதல் என்பதும் பகுத்தல் என்ற பொருளும் கொள்ளும். அதன் விளைவாய் பாசிதம் என்பது வகுத்த ஈவு என்ற பொருள் கொள்ளும். அதோடு பாசனம் என்ற சொல் (நீர்ப் பாசனம் என்பது வேறு; அது பாய்தல் வினையால் வருவது), பங்கு என்ற பொருளையும் காட்டும்.

பாசறை என்ற சொல் சங்க இலக்கியத்தில் பல இடங்களில் ஆளப்படுகிறது. ஆனால் சங்க இலக்கியத்தில் வரும் செய்திகள் துணுக்குகளாகவே இருக்கின்றன. சங்க இலக்கியம் காட்டும் பாசறைக்குள் யானைகள் இருக்கின்றன, புரவிகள் இருக்கின்றன, தேர்கள் இருக்கின்றன, காலாட்படையினர் இருக்கின்றனர், பருந்து பறக்கவியலா உயரம் வாய்ந்த அரண் கூடப் பாசறைக்கு இருக்கிறது - இப்படி இது போன்ற விவரிப்புக்கள் அங்கொன்றும் இங்கொன்றுமாய் சங்க இலக்கியத்தில் செய்திகள் இருக்கின்றன. ஆனால் ஒரு முழுமையான விவரிப்பை அர்த்த சாஸ்திரத்திலேயே நாம் பெற முடிகிறது.

அர்த்த சாஸ்திரத்தை ஆழ்ந்து படித்தால் அதன் வழி சங்க இலக்கியச் சொல்லான பாசிக்கு இன்னொரு அணைவையும் நம்மால் கொண்டு சேர்க்க முடியும். அர்த்த சாஸ்திரம் மகதத்தையே பேசுகிறது என்பதற்காக நாம் அதை ஒதுக்க வேண்டியதில்லை. மகதப் பேரரசு தமிழ் மூவேந்தர்களின் காலத்தில் இருந்தது தான். நாவலந்தீவில் மக்களின் இடையாட்டம் (interaction) எல்லாக் காலங்களிலும் இருந்தது என்றால், மகத நடைமுறைகள் தமிழர் நடைமுறைகளோடும் ஓரளவாவது பொருந்தியிருக்க வேண்டும். அர்த்த சாஸ்திரத்தின் படி, பாசறை என்பது ஒரு base camp. போர் நடக்கும் இடத்திற்கு அருகில் பாசறையும் ஒரு நகரம் போலவே அரைநிலைப்பு (semi-permanent) நிறுவனமாக தச்சர், கொல்லர், கம்மியர், இன்ன பிற பணியாளர்களால் அமைக்கப் படுகிறது. இதற்கும் அகழி உண்டு (கொஞ்சம் சிறியதாக இருக்கும்.) உள்ளே தேர், புரவி, யானை, காலாட் படைகளோடு அரசன், அமைச்சர், படைத்தலைவர்கள், ஆள், சேனை, அம்பாரி, பெண்கள், கலைஞர் முதற்கொண்டு எல்லோரும் தங்குவதற்குக் கூடாரங்கள் அமைக்கப் பட்டிருக்கும். பள்ளப் பட்ட இடத்தில் செய்யப் பட்ட அறை (பாசு + அறை =) பாசறை. பாசு என்னும் சொல் பாசி என்ற திரிவில் அகழியைக் குறித்ததை உணர்ந்தால், இது புரியும். இதைப் பாடிவீடு என்றும் சொல்லுவர். படைவீடு என்பது cantonment. பாடிவீடு என்பது encampment. பிற்காலத்தில் பாடிவீடு என்பதையும், படைவீடு என்பதையும் ஒன்றிற்கு மற்றொன்று பகரியாய்ப் புழங்கியிருக்கிறார்கள்.

[சென்னையில் மேற்கு அண்ணா நகர் அருகில் உள்ள பாடி என்னும் பகுதியும் ஒரு படைவீடே. இந்தப் படைவீடு பல்லவர் காலத்தது. அங்கு படைவீட்டு அம்மன் கோயில் ஒன்று உண்டு. இன்று படவட்டம்மன் கோயில் என்று பொதுவில் பலுக்குகிறார்கள். அந்த நகரில் உள்ள சிவன் கோயில் இருக்கும் இடம் திருவலிதாயம் என்று சொல்லப் படும். வலிதாயம் என்ற சொல் கூட அரணக் கூட்டம் (corpus of an army division) தங்கியிருந்த இடத்தைத்தான் குறிப்பிடுகிறது.]

பாசறை தமிழென்றால், பின் பாசியும் தமிழாகத்தானே இருக்க முடியும?. பாசிக்குள் ரகரம் நுழைத்து ப்ராசி என்று ஆகிவிட்டது என்பதால், அது வடசொல் தோற்றம் காட்டுகிறது, அவ்வளவு தான். [இந்தச் சொல்லின் பிறப்பில் நான் பாவாணரோடு முற்றிலும் வேறுபடுகிறேன். எந்தக் காரணமும் காட்டாமல் அவர் ப்ராசி - வடசொல் என்று சொல்லி கூடலூர்க் கிழாரை (புறம் 229 ஆம் பாட்டு), தமிழர் வரலாறு என்னும் தன் நூலில் கலவு நிலைக் காண்டத்தில், மொழித்துறை என்ற பகுதியில் வடசொல் வழக்கு என்ற தலைப்பின் கீழ்ச் சாடியிருப்பார். இதை என்னால் ஒப்ப முடியாது. கூடலூர் கிழார் பாசி என்ற நல்ல தமிழ்ச்சொல்லை ஆண்டிருக்கிறார் என்பதே என் புரிதல். அதை மேலே விளக்கியிருக்கிறேன்.]

இனி கூடலூர் கிழாரின் புறப்பாட்டு 229 இன் வரிக்கு வருவோம். மேலே எரிமீன் போகின்ற பாதையையும், அதன் போது வானில் இருக்கும் கோள், விண்மீன்களின் நிலையையும் கூறுமிடத்தில் "எரிமீன் கிழக்கிலும் போகாது, வடக்கிலும் நகராது விழுந்தது" என்ற கருத்தில், "பாசிச் செல்லாது ஊசி முன்னாது" என்று சொல்லுவார். பாசியின் விளக்கத்தை இங்கு பார்த்தோம்; ஊசியின் விளக்கத்தை இன்னொரு இடத்தில் பார்ப்போம்.

அடுத்த சொல் பூருவம்.

புகருதல்>பூர்தல் என்ற சொல்லும் குற்றுதல், தோண்டுதல் என்ற பொருளையே தரும். புரைதல் என்ற சொல்லும் அதே பொருளையே தரும். புரை (= pore) சொல் துளை என்ற பொருளையும் கொடுக்கும். பூரியது = தாழ்வானது என்ற பொருள் கொள்ளும். "சீரியன வுள்ளிப் பூரியன மறத்தல் வேண்டும்" என்பது. குறள் 1206க்கு மணக்குடவர் உரையில் வரும் ஒரு வாசகம். பூரியர் என்பவர் இழிந்தவர் என்று பொருள் கொள்ளப் படுவர். "பூரியரேனும் தம்மைப் புகல் புகுந்தார்க்குப் பொன்றா ஆருயிர் கொடுத்துக் காத்தார்" என்பது கம்பராமாயணத்தில் யுத்த காண்டம் வீடணன் அடைக்கலப் படலம் 116 ஆம் பாடலில் வரும் ஒரு வரி. இங்கே பூரியர் என்பது இழிந்தவர் என்ற பொருளிலேயே வருகிறது. அது போக திருக்குறள், அறத்துப்பால், துறவற இயல், அருள் உடைமை அதிகாரத்தில்,

அருட்செல்வம் செல்வத்துள் செல்வம் பொருட்செல்வம்
பூரியார் கண்ணும் உள.

என்னும் முதற்குறளில், பூரியார் என்ற சொல் இழிந்தவர் என்ற பொருளில் வருகிறது. எனவே பூரிய திசை என்பது இழிந்த திசை, அல்லது இறங்கிய திசை. பூருவம் என்பது இறங்கிய பக்கம் அதாவது கிழக்குப் பக்கம்.

இனி அடுத்த பகுதியில் தெற்கு, மேற்கு, வடக்கு ஆகிய திசைகளைப் பார்ப்போம்.

அன்புடன்,
இராம.கி.

11 comments:

தமிழ் குழந்தை said...

வாழ்த்துக்கள் !

Kasi Arumugam - காசி said...

அய்யா, பல பயனுள்ள தகவல்கள், சிந்தனைகள்.

நான்கைந்து வருடத்துக்கு முன் (இலக்கிய ஆதாரங்கள் எதுவும் அறியாமல்) இந்தப் பொருளில் கிறுக்கியவை: மேல்நாடும் கீழ்வானமும்

ரவிசங்கர் said...

அருமையான விளக்கம். தமிழ், தமிழர் குறித்த பெருமை மேலிடுகிறது.

Anonymous said...

ஐயா, இது சேரலத்தோடு எப்படி பொருந்துகிறது? அது எதிர்மாரான நிலயமைப்பு கொண்டது அல்லவா? அதுவும் பண்டை தமிழகத்தில் ஒரு பகுதிதானே?

Prasath said...

அய்யா, எமக்கு ஒரு அய்யம்.

திருமூலர் - திருமந்திரத்தில்,
"எங்கே இருக்கினும் பூரி இடத்திலே
அங்கே அதுசெய்ய ஆக்கைக்கழிவில்லை
அங்கே பிடித்து விட்டளவும் செல்லச்
சங்கே குறிக்கத் தலைவனுமாமே"

எனுமிடத்து "பூரி" தாழ்ந்ததைக் குறிக்கிறதா?
இது பூரித்தல் - மூச்சுக் காற்று உள்ளிழுக்கப் படுவதைக் குறிப்பதாகக் கருதுகிறேன்.

Prasath said...

அய்யா மீண்டும் யாம்,
"பூரியரேனும் தம்மைப் புகல் புகுந்தார்க்குப் பொன்றா ஆருயிர் கொடுத்துக் காத்தார்"

அருட்செல்வம் செல்வத்துள் செல்வம் பொருட்செல்வம்
பூரியார் கண்ணும் உள.

பூரியர் மற்றும் பூரியார் இரண்டும் ஒன்றுக்கொன்று எதிர் பொருட்களை உணர்த்தவில்லையா?

இயல்பாக நோக்கும் பொழுது அப்படித்தான் தெரிகின்றது. தயவு செய்து விளக்கவும்.

R. said...

அன்புள்ள இராம. கி. அவர்களே,
சிறப்பான கட்டுரை.
தமிழ் மீது வெறுப்பில்லாதவர் குருக்கள் எனப்படும் சிவாச்சரியார்கள்.
வடவரால் நூல் போடப்பட்ட்டவர்கள்.
இந்த மரபினர் ஆரியர் அல்லர். இந்த மரபினர் சமீப காலம்வரை வீட்டை குகை என்றே சொல்வது வழக்கம்.
உங்கள் கருத்துக்கு வலுசேர்க்கும் சொல் மரபை கவனிக்க வேண்டுகிறேன்
அன்புடன்
ராதாகிருஷ்ணன்
ஏப்ரல் 15, 2008

இராம.கி said...

அன்பிற்குரிய தமிழ்க்குழந்தை

வாழ்த்திற்கு நன்றி.

அன்பிற்குரிய காசி,

உங்கள் மேல்நாடும் கீழ்வானமும் என்ற பதிவை முன்பு படித்திருக்கிறேன்.

அன்பிற்குரிய ரவி சங்கர்,

கனிவிற்கு நன்றி. தமிழர் பெருமிதம் கொள்ள வேண்டும் என்று சொல்லிவருபவன் நான். அதே பொழுது நாம் அறியாததும் உலகில் நிறைய இருந்தது; இருக்கிறது, இன்னும் இருக்கும் என்பதையும் ஏற்பவன் தான்.

அன்பிற்குரிய பெயரில்லாதவருக்கு,

சேரலம் பற்றிய செய்தியை மேற்கு பற்றிச் சொல்லும் போது கூறுகிறேன்.

அன்புடன்,
இராம.கி.

இராம.கி said...

அன்பிற்குரிய பிரசாத்,

நீங்கள் எடுத்துக் காட்டிய பாட்டு திருமந்திரம் அட்டாங்க யோகம், பிராணாயாமம் என்னும் பகுதியில் 563 ஆம் பாட்டாக வருகிறது. (நான் சுப. அண்ணாமலையின் திருத்தப் பதிப்பைக் குறிப்பிடுகிறேன்.). நீங்கள் காட்டியது போக, இன்னும் 564, 565, 566, 567 ஆகிய பாடல்களிலும் அது வருகிறது. (வேறு பாடல்களிலும் வரக்கூடும் நான் தேடிப் பார்க்கவில்லை.) இந்த ஐந்து பாடல்களிலும் பூரித்தல் என்ற வினை நிறைத்தல் பொருளிலேயே வருகிறது. விதப்பாக, காற்றை நீள இழுத்து நுரையீரலை நிறைப்பதைக் கூறுகிறது. பூரகம் என்னும் பெயர்ச்சொல் பூரித்தலில் எழும்.

அடுத்து,

"பூரியரேனும் தம்மைப் புகல் புகுந்தார்க்குப் பொன்றா ஆருயிர் கொடுத்துக் காத்தார்"

அருட்செல்வம் செல்வத்துள் செல்வம் பொருட்செல்வம்
பூரியார் கண்ணும் உள.

என்ற இரண்டு மேற்கோள்களைக் கொடுத்து இவற்றில் "பூரியர் மற்றும் பூரியார் இரண்டும் ஒன்றுக்கொன்று எதிர் பொருட்களை உணர்த்தவில்லையா?" என்று கேட்டிருக்கிறீர்கள். இவற்றில் முதல் மேற்கோள் கம்பராமாயணம், யுத்த காண்டம், வீடணன் அடைக்கலப் படலம் 421 ஆம் பாட்டு.

காரியம் ஆக அன்றே ஆகுக கருணை யோர்க்குச்
சீரிய தன்மை நோக்கின் இதனின்மேற் சிறந்தது உண்டோ?
பூரிய ரேனும் தம்மைப் புகல்புகுந் தோர்க்குப் பொன்றா
ஆருயிர் கொடுத்துக் காத்தார் எண்ணிலா அரசர் அம்மா!

இதில் "கீழ்ப்பட்டவராய் (அற்பராய்) இருந்தாலும் அடைக்கலம் என்று வந்தவருக்கு அழியாத தம் உயிரையும் கொடுத்துக் காத்த அரசர்கள் எண்ணிலாதவர்" என்று இராமன் சொல்லுகிறான். அதே போல,

அருட்செல்வம் செல்வத்துள் செல்வம் பொருட்செல்வம்
பூரியார் கண்ணும் உள.

என்ற அருளுடைமை, 241 ஆம் குறளிலும் பூரியர் என்னும் சொல்லுக்கு இழிந்தவர் என்ற பொருளே வருகிறது. ஆக, இரண்டிலும் "கீழ்மக்கள்" என்ற ஒரே பொருள் இருப்பதாக நான் புரிந்து கொள்ளுகிறேன். பொதுவாகப் புரையுள்ளவர் பூரியர். இங்கே பூருதல் என்பது துளைத்தல், பள்ளம் பண்ணுதல் என்றே பொருள் கொள்ளும். கீழ்நிலையர் என்பதே அதன் பொருள்.

இந்த விளக்கம் போதும் என்று எண்ணுகிறேன்.

அன்புடன்,
இராம.கி.

இராம.கி said...

அன்பிற்குரிய இராதாகிருஷ்ணன்,

தங்கள் பாராட்டிற்கு நன்றி. சிவாச்சாரியர், தம் வீட்டைக் குகை என்று சொல்வது எனக்குப் புதுச் செய்தி. உங்கள் அறிவுறுத்தலுக்கு நன்றி.
சிவாச்சாரியார்கள் தமிழின் மேல் பற்றுள்ளவரே!

அன்புடன்,
இராம.கி.

Prasath said...

அய்யா,
தங்கள் மறு மொழிக்கு நன்றி.
பூரியர் என்பது "தாழ்ந்தது", "இழிந்தது","கீழானது", "பள்ளமானது" என்று பல பொருள் தரும் என்பதை உணர்ந்து கொண்டேன். மிக்க நன்றி. பள்ளத்தில் தானே நிறைக்க முடியும். உங்கள் எழுத்துக்களைப் படிக்கும் பொழுது இன்னும் நிறையக் கற்க வேண்டும் என்கின்ற ஆவலைத் தருகின்றது.