Thursday, November 13, 2008

பொத்தகம் - 3

இனிப் பனையின் பல்வேறு பெயர்களைப் பார்ப்போம். [இந்தப் பெயர்களை அறிவது, பொத்தகத்திற்கும், பனைக்கும் உள்ள தொடர்பை நாம் புரிந்து கொள்ள உதவும்.]

பெண்ணை, தாலம், புல், தாளி, போந்தை என்று
எண்ணிய நாமம் பனையின் பெயரே

என்று திவாகர நிகண்டின் 700 ஆம் நூற்பா சொல்லும்.

பனை என்ற சொல் பன்னை என்ற சொல்லின் தொகுப்பாய் இருந்திருக்க வேண்டும் என்று புலவர் இளங்குமரன் சொல்லுவார். பல் எனும் அடிச்சொல் முதலில் வெண்மைப் பொருளைச் சுட்டி உருவாகியிருந்தாலும், பின்னால் அந்தச் சொல் தன் பொருள் நீட்சியில் பன்மை, கூர்மை ஆகிய பொருட்பாடுகளைச் சுட்டியிருத்தலையும், பல்லினின்று பல வழிச்சொற்கள் உருவாகியதையும், அவர் எடுத்துக் காட்டுவார்.

தன் வாயின் வெளியே நீண்ட கோரைப்பல் கொண்டிருக்கும் விலங்கு அந்தப் பல்லின் காரணமாகவே (பல்+ந்+றி) பன்றி என்றே சொல்லப் படுகிறதல்லவா? அதே போல மரத்தின் தண்டு முழுதும், (வெள்ளை நிறமாய் இல்லாவிட்டாலும்) பற்களைப் போன்ற கூர்மையான செறும்புகளை உடையதால், இந்த மரத்தை பல்+நை = *பன்னை என்றே சொல்லியிருக்க முடியும். பின்னால், பன்னையைத் தொகுத்து பனையாகியிருக்க வேண்டும். [இத்தகைய தொகுப்பு தொல்காப்பிய காலத்திற்கும் முன்னால் நடந்திருக்க வேண்டும்.] பன்னை எனும் சொற்பிறப்பு ஏரணத்திற்கு அணைவாகத் தென்னை, புன்னை என்ற மற்ற மரங்களின் பெயர்களையும் இளங்குமரன் எடுத்துக் காட்டுவார். தெல்+நை = தென்னை; புல்+நை = புன்னை. தெல்>தெள்>தெளிவு, தெள்>தெளிவு என்பது கள்/பதநீரைக் குறிக்கும்.] தெல்>தேன்>தேம் என்பதெல்லாம் கள்ளைக் குறிப்பதே. அந்த வகையில் தெல்லை/தெள்ளை(=கள்ளை)க் கொடுக்கும் தெல்மரம்(=கள்மரம்) தெல்நை>தென்னை. [இந்த மரம் தென்கிழக்கு ஆசியாவில் இருந்து நம்மூரில் இறங்கியதாகப் புதலியலார் கூறுவார்கள்.

அடுத்த சொல்லான பெண்ணை என்பது பன்னையின் திரிவே. பன்னை>பண்ணை>பெண்ணை என்ற வளர்ச்சி தமிழில் இயல்பாக அமையக் கூடியது. தென் பாண்டிப் பகுதியில் இன்றைக்கும் நாட்டுப் புறத்தினரால் பல ககரச்சொற்கள் கெகரச் சொற்களாய்ப் பலுக்கப் படும். (”இன்னாரைக் கட்டினான்” என்பதை ”இன்னாரைக் கெட்டினான்” என்று சொல்லுவார்கள்), இதுபோலப் பகரச் சொற்கள் பெகரச் சொற்களாய் ஆவதும் தமிழில் இயற்கையான பலுக்கற் திரிவே. (”கொஞ்சங்கூடப் பலமில்லாதவன்” என்பதைக் கூடக்“கொஞ்சங்கூடப் பெலமில்லாதவன்” என்று தெற்கே சொல்லுவார்கள்.)

அடுத்தது புல் என்னும் சொல். இது ஒரு வகையாக்கச் (classification) சொல்; பனை, தென்னை, கமுகு, (ஏன், வாழை, பப்பாளியைக் கூடச் சொல்லலாம்.) போன்ற மரங்கள் அவற்றின் வளர்ச்சியில் கிளை, சினை, கொப்பு, இலை, பூ, காய், கனி, விதை எனப் பரவாமல், ஒரு புல்லைப் போல, வேர், அடித் தண்டு, இலைத் தொகுதி, பின் பூந்தண்டு, காய், கனி, விதை என்றே சினை, கிளை, கொப்பு இல்லாமல் வளருகின்றன. இவை ஒருவகையான, புல்லைப் போன்ற, விதப்பான, மரங்கள். பனை மரம் புல் என்றே பொதுமையாய்ச் சொல்லப் பட்டது ஓர் இயல்பான புரிதல் தான். [இன்னொரு வகையில் பார்த்தால், பனை மரம் வேர், தண்டு, கிளை, ஈர்க்கு எனப்பிரிந்து ஒவ்வோர் ஈர்க்கிற்கும் இரண்டே இரண்டு பக்க இலை இருப்பதாகவும் கொள்ள முடியும். இந்த இலைகள் பனையில் ஒன்றை ஒன்று ஒட்டிக் கொண்டு ஒலைத் தொகுதியைக் காட்டும். தென்னை. கமுகு போன்றவற்றில் இலைகள் ஒட்டாமல் ஒரு தோகையாய் நமக்குக் காட்டும்.]

புல்வகையின் உறுப்புக்களைச் சொல்லும் போது, தொல்காப்பியம் பொருளதிகாரம் மரபியல் 1586 ஆம் நூற்பா,

தோடே மடலே ஓலை என்றா
ஏடே இதழே பாளை என்றா
ஈர்க்கே குலை என நேர்ந்தன பிறவும்
புல்லொடு வரும் எனச் சொல்லினர் புலவர்

என்று விவரித்துச் சொல்லும்.

அடுத்தது தாளி (மற்றும் அதன் வடபால் வழக்கான தாலம் என்ற சொல்). இதைப் புரிந்து கொள்ள வாழைமரச் செய்திகளை ஓர்ந்து பார்க்கலாம். “வாழை குலை தள்ளியது” என்று சொல்லுகிறோம் அல்லவா? அது என்ன குலை தள்ளுவது? ஒன்றின் உள்ளிருந்து இன்னொன்று வெளியே வருவதையும், ஒன்றின் இடத்தை மாற்றுவதையும் தள்ளுதல் என்ற வினையாற் சொல்லுகிறோம். பொதுவாகப் புல்வகை மரங்கள் தாங்கள் வாழும் காலத்தில் ஒருமுறை தான் குலை ஈனுகின்றன. அந்தக் குலையிலேயே, பூ, காய், கனி என்ற வளர்ச்சியை அவை காட்டும். [காட்டாக வாழைப்பூவின் அடியில் வாழைக்காய் தோன்றுவதும், அது பழுத்துக் கனியாவதையும் ஓர்ந்து பார்த்தால், இந்த வளர்ச்சி புலப்படும். அதே போலத்தான், பனம்பூ, பனங்காய், பின் பனம் பழம். இளம் பனங்காய்ச் சுளையைத் தான் நுங்கு என்று சொல்கிறோம்.]

புல்மரக் குலையைத் தான் தார் என்று சொல்லுகிறோம். (வாழைத்தார் என்ற சொல்லை இங்கே ஓர்ந்து பாருங்கள். தள்>தரு>தார் என்ற திரிவையும் கூட இங்கே எண்ணிப் பார்க்கலாம். தருதல் என்ற வினையையே தள் என்னும் வேரில் இருந்து தோன்றியதாகப் பாவாணர் காட்டுவார். இதே போல வருதல் என்பற்கும் வள் என்னும் வளைதல் வேரைக் காட்டுவார். கள்>கரு>கார் என்னும் கருமைக் கருத்து வளர்ச்சியும் இதே போன்று அமைந்தது தான்.) இனி ரகர/லகரப் போலியை எண்ணிப் பார்த்தால் தால் என்ற சொல் தாரைக் குறிக்க முடியும் என்று உணரலாம். தால்>தாலம், தால்>தாள்>தாளி என்ற வளர்ச்சியும் இயற்கையானது தான். தாளி என்ற சொல் பனையைக் குறித்தது இப்படித்தான். பனந்தார்/பனங்குலையைத் தரும் மரம் தாலம்/தாளி.

இனிப் பனையின் தாளியைக் கத்தி கொண்டு கீறினால் சற்றே பால் நிறத்தில் சருக்கரை நீர் அதனின்றும் இழியும். அதைப் பால் என்றே சொல்லுவார்கள். பனம் பால், தென்னம் பால், கமுகம் பால் என்ற சொல்லாட்சிகளைக் கவனியுங்கள். (அரப்பர் - Rubber - பாலும் இது போன்ற பால் தான்; ஆனால் அது மரத்தைக் கீறிவருவது. தார் என்னும் உறுப்பு அதற்குக் கிடையாது.] பால் வருவதால் தாளுக்குப் பால்>பாள்>பாளை என்றும் பெயர் உண்டு. பனம் பாளை, தென்னம் பாளை, கமுகம் பாளை என்ற சொற்களை அறிந்திருக்கிறீர்களா? பாளை கொண்ட மரங்களைப் பாளை மரங்கள் என்றே புதலியலார் சொன்னார்கள். palmyra என்பது பாளைமரத்தின் ஆங்கில ஒலிபெயர்ப்புத் தான். [நாம் தான் சொற்பிறப்பு அறியாமல் இருக்கிறோம்.] பின்னால் அதையே பொதுப்படையாக்கி வெவ்வேறு palm trees பற்றிப் புதலியர் சொன்னதும் இதன் வளர்ச்சி தான். புல்மரக் குடும்பங்களுக்கு புதலியற்பெயர் வந்தது தமிழின் அடிப்படையிலே தான்.

பெரும்பாலான பாளை மரங்களில் இருந்து பாளையைக் கீறி வடியும் பாலைச் சற்று நேரம் ஒரு ஏனத்தில் வைத்திருந்தால், காற்றில் இருக்கும் சில நுண்ணுயிரிகள் அதனுள்ளே புகுந்து தம் நொதிப்பொருள் (enzyme) கொண்டு பாற்சர்க்கரையை மிக எளிதில் வெறியமாக்கி (alcohol) விடும். இப்படி அமைவது தான் கள். [சரியான அளவு நேரம் நொதிப்பு இருந்தால், குறைந்த சருக்கரையும், மிகுந்த வெறியமும் சேர்ந்த இளங்கள்ளாய் இருக்கும். இன்னும் கூடநேரம் நொதிப்பு அமையுமானால், வெறியத்தின் ஒருபகுதி மேலும் வேதி மாற்றம் அடைந்து, சாலியக் காடியாக (acetic acid) உருவாகி, மொத்தத்தில் அது கடுங்கள்ளாகும்.கடுந்தன்மை உடையது காடி. காடியை ஆம்பலம்>ஆமிலம்>அமிலம் என்று சொன்னது புளியம்பழம் என்னும் விதப்புப் பொருள் பற்றியாகும்.] தாளில் இருந்து கள் கிடைப்பதால் அது தாளி ஆயிற்று. வட மாநிலங்களில் தாளியைத் தாரி/தாடி என்று பலுக்குவார்கள். வெள்ளைக்காரன் அதையே toddy என்று ஒலிபெயர்த்துக் கொள்ளுவான். நாமோ மூலம் தெரியாமல் திகைக்கிறோம். அப்படி மூலம் காட்டினாலும், நம்மில் ஒருசிலர் ஏற்க மறுத்து, எகிறிக் கொண்டு ஏளனம் செய்வதிலேயே கருத்தாய் இருக்கிறோம். அந்த அளவிற்கு வடமொழி நம் கண்ணைக் கட்டுகிறது. :-).

பனையின் இன்னொரு பெயர் போந்தை (போந்து+ஐ). போந்தின் சொற்பிறப்புக் காணுவது சற்று சரவலானது. போத்து என்பது புதுக்கிளை அல்லது இளங்கிளை. ”போத்து விட்டிருக்கிறது” என்பது நாட்டுப்புற வழக்கு. பனம்பாளையைப் பனையின் இளங்குருத்து/இளங்கிளை என்றே சொல்லலாம். முதுகிளையிலும் பார்க்க, எந்த இளங்கிளைக்குள்ளும் நீர் கூட இருக்கும். பனையைப் பொறுத்த மட்டும், பாளையில் கிடைக்கும் (சருக்கரை)நீர் விதப்பானது. பனம்போத்தில்/பனம்போந்தில் (சருக்கரை)நீர் நிறைந்து கிடக்கிறது. அதனால் தான், பாளையைக் கீறினால் சருக்கரை நீர் இழிகிறது. முன்னே சொன்னது போல் பனம் பூ, பனங்காய், பனங்கனி என்ற வளர்ச்சியும் போந்தில் இருந்தே அமைகிறது. பொந்துதல் என்பது வினைச்சொல்; அது பொருந்துதல், விரிதல், பெருகுதல், சேர்தல், நிறைதல் என்று பொருட்பாடுகளைக் குறிக்கும். பொந்திக்கை = பொருந்துகை, பொந்திகை = நிறைவு, த்ருப்தி, பொந்தி = பருமை இளங்கிளையை இளங்குருத்து என்று சொல்லும் போதும் குருத்தல் = தோன்றுதல் என்ற பொருள் தோன்றுவதை எண்ணிப் பார்க்கலாம். [குருத்து>குருந்து ஆகியவை தென்னை, பனை முதலியவற்றின் இளவிலையைக் குறிக்கின்றன.] பூத்தல் என்பதும் தோன்றுதலே.

புகு>பூ>போ>போத்து = இளங்கிளை,
போந்து = பனங்குருத்து,
போது = அரும்பிற்கும், மலருக்கும் இடைப்பட்ட நிலை. காலை அரும்பிப் பகலெல்லாம் போதாகி, மாலை மலரும்இந் நோய் - குறள் 1227.

பாளை விரிந்த நிலையில் இருப்பதாலும் போந்து என்ற சொல் பொருந்தும். போந்தி என்பது வீங்கிய காலைக் குறிக்கும்; வீங்குதல் = விரிதல், பெருகுதல், சேர்தல். போத்து என்பது பிங்கல நிகண்டின் படி, போதகம் என்றும் சொல்லப்படும். போந்தை என்ற சொல் தொல்காப்பியம் பொருளதிகாரத்தில் புறத்திணையியல் 1006 ஆம் நூற்பாவில் வெட்சித் திணையின் கரந்தை முதலிய பிற பகுதிகளைக் குறிக்கும் இடத்தில், வேந்தர்களின் பூவைச் சொல்லும் முகமாய்,
.......................................................உறுபகை
வேந்திடை தெரிதல் வேண்டி ஏந்துபுகழ்ப்
போந்தை வேம்பே ஆர் என வரூஉம்
மாபெருந் தானையர் மலைந்த பூவும்

என்று வருகிறது. இங்கே போந்தை என்பது பனையையே குறிக்கிறது. இதை விளக்கும் வகையில் இளம்பூரணர் குறிக்கும் வெண்பா:

குடையவர் காந்தள் தன் கொல்லிச் சுனைவாய்த்
தொடையவிழ் தண்குவளை சூடான் - புடைதிகழுந்
தேர் அதிரப் பொங்கும் திருந்துவேல் வானவன்
போர் எதிரில் போந்தையாம் பூ

-புறப். பொது 1

என்று அமையும். போந்தைப்பூ என்பது பனம்பூ. [வாழைப்பூ போல, ஆனால் மிகச் சிறியதும் மஞ்சள் நிறம் உடையதும் ஆகும். பனம் பூ சூடினான் என்பது பனம்பாளை சூடுதலே. இன்றைக்கும் நீர்க்கலசத்தில் பனம்பாளை செருகி வைப்பதை மதுக்குடம் என்று தென்பாண்டி நாட்டில் சொல்லுவார்கள். இதே போல தலைப் பாகையில் பனம்பாளையைச் சூடிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். வேடிக்கையைப் பார்த்தால், பனை,ஆர், வேம்பு என்ற மூன்று பூக்களும் மிகச் சிறியவை. அந்தக் குலைகளையே வேந்தர்கள் சூடிக் கொண்டிருக்க வேண்டும்.]

நச்சினார்க்கினியத்தில் பனை பற்றிக் கூறிய வெண்பா

ஏழகம் மேற்கொண்டு இளையோன் இகல்வென்றான்
வேழம் இவனேற வேந்துளவோ? - ஏழுலகும்
தான் தயங்கு நாகம் தலை தயங்க வாடாமோ
போந்தையங் கண்ணி புனைந்து.

என்று அமையும்.

அன்புடன்,
இராம.கி.

1 comment:

Anonymous said...

Dear Rama. Ki,

I cannot understand why you insist on saying Thennai came from east asia when 45, 000 year old Thennai remains have been found in place of India. In fact these are the oldest ever remains of Thennai found anywhere on the planent!

The notion that Thennai came from East Asia is old theory that has been discarded by current botanists.