Tuesday, October 28, 2008

பொத்தகம் - 2

ஓலுதல் என்பது தமிழில் ஓசையிடுதலையே குறிக்கிறது. ”ஓவென்று ஓலம் இட்டான்” என்ற வாசகத்தை ஓர்ந்து பார்க்கலாமா? ஓலுதலின் வழி ஓலம் என்னும் பெயர்ச்சொல்லையும் நாம் பெறுகிறோம். காற்று வீசும் பொழுது சரசரவென்ற ஓசையை பனைமரத்தினின்று கேட்கிறோம் அல்லவா? அப்படி ஓலுகின்ற இலை, ஓலை என்றே சொல்லப் பட்டது. பனையோலையானது, வேய்வதற்கும், கள் அல்லது பதநீரைக் கொள்ளுவதற்கும் / பருகுவதற்கும் அல்லாமல், எழுத்தாணியால் அதன் பட்டையில் கீறுவதற்கும் அந்தக் காலத்தில் பயன்பட்டது. (பனையின் பயன்கள் மிகப் பல. ”வேண்டியது தரும்” என்ற பொருளில் மிகைப்படுத்திக் கற்பகத் தரு என்றும் பனையைச் சிலர் சொல்லுவார்கள். (கருப்பகத்தரு என்பது கற்பகத்தரு ஆகிப் பின் தொன்மப் போக்கில் வேறொரு பொருளை இன்று காட்டி நிற்கிறது. கற்பகத் தரு என்னும் தொன்மம் பனையில் இருந்து எழவே பெரிதும் வாய்ப்புக்கள் உண்டு.)

நாளா வட்டத்தில் நாவலந்தீவின் பெரும்பாலான இடங்களில் பனையோலைப் பட்டை ஒரு பெருவுதியான (priority) எழுதுபொருளாகவும், பருத்தித் துணி, மரப்பட்டை போன்றவை நுணவுதியான (minority) எழுதுபொருளாயும் ஆகிப் போயின. ஓலைமட்டை என்பது நிரவலாக (average) 20, 30 ஈர்க்குகளையும், ஈர்க்குகளின் இடையே பட்டைகளையும் கொண்டது. ஓலைமட்டையில் இருந்து ஒவ்வொரு ஈர்க்கையும், அதன் இரண்டு பக்கங்களிலும் இருக்கும் பட்டைகளோடு தனியாக எடுத்து நீளமாய்ப் பிரித்து வருவதை ஓலை என்று சொல்லுவார்கள். [பேச்சு வழக்கில் ஓலைமட்டையையும் ஓலை என்றே நாட்டுப் புறத்தார் சொல்லுவது உண்டு.] ஓர் ஓலையின் பட்டையை இரண்டாய் ஈல்வது (=பிரிப்பது) ஈல்க்கு>ஈர்க்கு; இரண்டு என்ற சொல்லின் வேரும் ஈல் என்பது தான். [ஈழம் என்ற சொல்லின் வேரும் கூட ஈல் தான். அந்தத் தீவு முகனை நிலத்தில் (mainland) இருந்து ஈல்க்கப் பட்டது. எனவே அது ஈல்>ஈழ்>ஈழம் ஆனது. ஈழம் என்ற விதப்பான பெயரையும், பின்னால் பொதுவான பொருளாய் உருவான eeland>eisland>island என்று இந்தையிரோப்பியத் திரிவையும் பேசினால் வேறு எங்கோ போய்விடுவோம். எனவே அதைவிடுத்து நம் புலனத்திற்குள் வருவோம்.]

ஓலைப் பட்டையைத் தாள் என்றும், ஏடு என்றும் சொல்லுவார்கள். ஈர்க்கை எடுத்தும் எடுக்காமலும் பனையோலைப் பட்டையை எழுதப் பயன்படுத்தினார்கள். [இளஞ்சிறாருக்கான பயன்பாட்டில் ஈர்க்கை எடுக்க மாட்டார்கள். பெரியவருக்கான பயன்பாட்டில் ஈர்க்கை எடுத்து விடுவார்கள்.] பட்டையில் இருந்து வேறு ஈறு கொண்டு உருவாக்கிய சொல் பட்டம். பட்டம்> பத்ரம் என்ற சொல்வளர்ச்சி நாவலந்தீவில் பனையில் இருந்து தொடங்கியது. பனை வளராத வடபுலத்து இடங்களில் பிர்ச் - birch - மரப் பட்டைகள் பதப்படுத்திப் பயன்பட்டன. birch > book என்ற இந்தோயிரோப்பிய சொற்தொடர்பை இங்கு எண்ணிப் பார்க்கலாம். நாவலந்தீவின் வடபால் மொழிகள், சங்கதம் ஆகியவற்றில் உள்ள சொற்கள் book என்னும் மேலைச் சொல்லுக்கு நெருங்கி வரவில்லை. வடபாற் சொற்கள் எல்லாம் பனையோலைப் பட்டையையே உணர்த்துகின்றன.

இன்னொரு செய்தியும் உண்டு. பனையோலைப் பட்டையின் எளிமையையும், அதே அளவிற்கு மற்றோர் எழுதுபொருளை உருவாக்குவதன் கடினத்தையும் உணர்ந்தால், நாவலந்தீவின் பனையோலைப் பகுதிகளிலேயே படிப்பறிவும், விதப்பாக எழுத்தறிவும், வளர்ந்திருப்பதைப் புரிந்து கொள்ளமுடியும். எழுத்தைப் பெரிதும் போற்றிய ஆசீவகம், செயினம், புத்தம் போன்ற சமய நெறிகள் நாவலந்தீவில் பனையோலையைப் பெரிதும் போற்றின. [காரணமில்லாமல் செயினமும், புத்தமும் மகதத்தில் வளரவில்லை. ஆசீவகம் இன்னொரு பனையோலைப் பகுதியான தென்னாட்டில் எழுந்திருக்கலாமோ என்று கூட அண்மைக் கால ஆய்வுகள் சுட்டிக் காட்டுகின்றன.] பனைமரபு பழகாத வேத நெறி, தன் தொடக்க காலத்தில், இந்தியாவின் வடமேற்கில், எழுத்தைப் பெரிதாகவே கருதவில்லை; வேதம் என்பது முதலில் எழுந்தபோது ஓர் எழுதாக் கேள்வி தான். பனை வளராத பகுதியில் எழுதுதலின் அருகிய நிலை உங்களுக்குப் புரிகிறதா? [சங்கத மொழியில் முதன்முதலிற் செய்தி எழுதப் பட்டது கி.பி.150க்கு அருகில் சக அரசன் உருத்ரதாமன் காலத்திற் தான் என்பதை இங்கு நினைவிற் கொள்ளுக. அதற்கு முன்னால் வடக்கே பாகதத்தில் தான் கல்வெட்டுக்கள் எழுந்தன.]

முன்னே சொன்னது போல், ஓலைப்பட்டையின் இன்றொரு சொல்லான தாலப் பட்டை, ஐ என்னும் ஈற்றிற்கு மாறாக, அம் என்னும் ஈறு கொண்டு வடபுலம் போய், தாலப் பட்டம் > தாலப் பத்தம் என்று ஆகும். பின்னால் தாலம் எனும் முன்னொட்டுச் சொல், பேசுகிறவர்களால் உள்ளார்ந்து உணரப் பட்டு, பேச்சு வழக்கில் அதைத் தவிர்த்து பத்தம் என்று தனித்தே சொல்லப் பட்டது. (அளவு கூடிக் குமிந்து கிடந்த பெருநீர் ”ஜலசமுத்ரம்” என்று தொடங்கிப் பின்னால் ஜலம் என்பது சொல்லப் படாமல் சமுத்ரம் என்பது மட்டுமே சங்கதத்தில் தனித்துக் குறித்ததை எண்ணிப் பாருங்கள்.) பத்தம் என்ற சொல் வட்டார வழக்கில் வெவ்வேறு பலுக்கலைப் பெற்றது. மற்ற பாகதக் கிளைமொழிகள் போலல்லாது, காந்தாரக் கிளைமொழியில் அது பத்ரம் என்றே பலுக்கப் பட்டது. காந்தாரக் கிளை மொழியின் பெரும்வளர்ச்சியான சங்கதத்திலும் அவ்வாறே சொல்லப் பட்டது.

[காந்தாரக் கிளைமொழி புழங்கும் இடத்தில் பிறந்தவன் தான் பாணினி என்னும் இலக்கணி. ககர/சகரப் போலியைப் புரிந்து கொண்டால் பாணினி இலக்கணத்தின் அடிப்படை மொழியான சந்தஸிற்கும், காந்தாரத்திற்கும் இருக்கும் உறவைப் புரிந்து கொள்ளலாம். ஆனால் வேதம்-அது-இது என்று வழிபாட்டுப் பூசனைக் கருத்துக்களைக் கொண்டுவந்து நம்மை ஒடுக்கி விடுகிறவர்கள் சங்கதத்தின் ஊற்றங்காலைச் சரியாக அறியவா விடுகிறார்கள்? நம்மை மட்டுமல்லாமல், வெளிநாட்டில் இருந்துவரும் ஆய்வாளர்களையும் குழப்பிவிட அவர்கள் என்றுமே முனைப்பாக இருக்கிறார்கள். தமிழையும் செந்தமிழையும் வெவ்வேறு மொழிகளாய் நாம் எண்ணிக் குழம்புவதில்லை; ஆனால், இவர்களோ பாகதம் என்னும் பொது மொழியையும், அதன் ஒரு வட்டார மொழியின் வளர்ச்சியான சங்கதத்தையும் வெவ்வேறாக்கி, ”சங்கதம் தான் முந்தியது, பாகதம் அதிலிருந்து சிதைந்து வந்தது” என்று சொல்லி பேரனைத் தாத்தனாக்குவார்கள்; நாம் ஒரு காலத்திலும் செந்தமிழில் இருந்து தமிழ் வந்தது என்று சொல்லுவதில்லை. அதோடு மட்டுமல்லாது, பாகதத்தின் சமகால மொழியான தமிழின் பங்களிப்பையும் குறைத்து, ”சங்ககாலம் என்பது நந்தர்கள் காலத்திற்குச் சற்று முன்னால் இருந்து (கி.மு.500) தொடங்கி கி.பி.2 ஆம் நூற்றாண்டு வரை” என்று எத்தனை முறை பல்வேறு சான்றுகளை வைத்துச் சொன்னாலும், அதைப் புறந்தள்ளி, கிளிப்பிள்ளை போலத் தாங்கள் சொன்னதையே மீண்டும் மீண்டும் சொல்லி அதற்கு அணைவாக 20 ஆம் நூற்றாண்டின் தொடக்க காலத்து ஆய்வாளர்களின் கூற்றையே சான்றுகளாய் அடுக்கி (குறிப்பாக வையாபுரியாரின் கருத்தின் மேல் கோபுரம் கட்டி), கிறித்துவுக்கு அப்புறமாய்ச் சங்க நூல்களைக் கொண்டு வந்து, தொல்காப்பியத்தைச் சங்க நூல்களுக்கு அப்புறமாய் 5ஆம் நூற்றாண்டிற் கொண்டுவந்து வைத்துச் சங்கத நூல்களை மிகப் பின்னதாகக் கொண்டு போவதே வழக்கமாய்ப் போன சில “தமிழ் அறிஞர்களின்” முயற்சிகள் இருக்கும் மட்டும் இந்தக் குழப்படிகள் இருந்து கொண்டே இருக்கும்; என்ன செய்வது?]

பட்டம்> பத்தம்> பத்ரத்திற்கு மீண்டும் வருவோம். இந்திய வடமேற்குச் சொல்லான பத்ரத்தை மீண்டும் கடன் வாங்கித் தமிழில் பத்திரம் ஆக்குவார்கள். பத்ரங்கள் பல கொண்டது பத்ரிகை. [தனித்தமிழில் அதைத் தால்>தாள்>தாளிகை என்று இந்தக் காலத்திற் சொல்லுவோம். தாள் பற்றிய அதிக விளக்கத்தைப் பின்னால் கீழே பார்ப்போம்.] ஆகப் பட்டம்> பத்ரம்> பத்ரிகை என்ற வளர்ச்சியின் சூல்க்குமம் பனையோலைப் பட்டைக்குள் இருக்கிறது. [NCBH பதிப்பகம் "மரங்கள்” பற்றி வெளியிட்ட தொகுதியின் நாலாம் பாகத்தில் பனை பற்றிய கட்டுரையில் 1992 அளவில், இந்தியா எங்கணும் இருக்கும் பனை மரங்களில் கிட்டத்தட்ட 58% மரங்கள் தமிழ்நாட்டிலேயே விளைவதாகக் கூறியுள்ளார்கள். ஆகக் காலங் காலமாய், இந்த நாட்டில் பனை நிரம்ப வளர்வது நம்மூரில் தான். தமிழ்ப் பண்பாட்டைப் புரிந்து கொள்ளப் பனை முகன்மையானது. ஆனால், இந்தக் காலத் தமிழர், பனை பற்றி எவ்வளவு தெரிந்து வைத்துக் கொள்கிறோம்? அதை எவ்வளவு கண்டுகொண்டோம்? சொல்லுங்கள்?:-) செடார், பைன் பற்றித் தெரியாத இரோப்பியன் எங்காவது இருப்பானா? அதே பொழுது, பனை பற்றித் தெரியாத தமிழர் மிகப் பலர் இருக்கிறார்கள் அல்லவா?]

இதே போல ஏடு என்பதும் ஓலைப் பட்டத்தையே குறிக்கும். பனை ஏடு, பனையோலை, ஓலை ஏடு, ஏட்டோலை, தாலப் பட்டம் ஆகியவை எல்லாம் ஒரு பொருட் சொற்கள் தாம்.

ஓலைகளை ஒரு குறிப்பிட்ட அளவிற்கு நறுக்கி, அவற்றை நீரில் ஊறவைத்து, தேவைப் பட்டால் சற்று வெதுவெதுப்பான நீரில் புடம் போட்டு, வளைவில்லாமல் நேராக்கி, பின் மஞ்சள் தடவி எழுத்தாணி கொண்டு கீறி (கீற்றுதல், scribe என்ற சொற்களைப் பற்றியெல்லாம் இங்கே எண்ணிப் பார்க்கலாம்], பின் கீற்றெழுத்துக்கள் சட்டென்று தெரியுமாப் போல் கரிப்பொடிக் கலவையையும் பூசி அந்தக் காலத்தில் ஓலைச் சுவடிகளை உருவாக்குவார்கள். [50 ஆண்டுகளுக்கு முன்னால் கூட ஓலையில் எழுதிப் படிக்கும் பழக்கம் நம்மூரில் இருந்தது. எங்களைப் போன்றவர்கள் தங்கள் சிற்றகவையில் திண்ணைப் பள்ளிக்கூடத்தில் அப்படித்தான் படித்தோம். அந்தப் பட்டறிவில் தான் நான் இங்கு சொல்லுகிறேன்.]

ஓர் ஓலையாய் இருந்தால் அதைச் சுருட்டி ஓர் ஓலைக் கொட்டானுக்குள் வைத்து விடலாம். (கொட்டான் என்பது சிறியது; பெட்டகம் அல்லது கடகம்/கடகாம் என்பது பெரியது. இந்தச் சொற்கள் தென்பாண்டி வழக்கு.) அப்படிச் சுருட்டி வைப்பதை ஓலைச் சுருள் என்பார்கள். மாறாக ஒன்றிற்கு மேற்பட்ட ஓலை நறுக்குகளானால், அவற்றைச் சேர்த்து வைக்க வாய்ப்பாக, ஒவ்வொரு ஓலை நறுக்கிலும் கிட்டத்தட்ட மூன்றில் ஒரு பங்கு நீளத்தில் ஒரு பெரிய துளையைப் போட்டு, அதன் வழியாக ஒரு நூற்கயிற்றைச் செருகி, கயிற்றின் ஒருமுனையில் பெரிய முடிச்சையும் போட்டு இன்னொரு முனையோடு கயிற்றால் ஓலை நறுக்குகளைக் கட்டி வைப்பது ஓலைக் கட்டு. அதை ஏட்டுக் கட்டு என்றும் சொல்லுவது உண்டு. இன்னும் சிறப்பான பெயர் ஓலைச் சுவடி. இங்கே சுவடி என்பதற்குத் தொகுதி என்று பெயர். கல்வியில் முன்னேற, முன்னேற, ஏடுகள் இந்தத் ஓலைச் சுவடியில் கூடிக் கொண்டேயிருக்கும். [சுவள்> சுவடுதல் = சேர்தல், தொகுதல், சுவடி என்ற பெயர்ச்சொல் சுவடுதல் என்ற வினையிலிருந்து எழும். அதன் விதப்பான பொருளாய் இரட்டைத் தன்மை கொள்ளப் பட்டு சுவடி>சோடி என்றும் திரியும். இந்தக் காலத்தில் சோடி என்பது இரட்டைக்கும், சுவடி என்பது பன்மைத் தொகுதிக்கும் உரிய சொற்களாய் ஆளப் படுகின்றன. சோடியை ஜோடியாய்ப் பலுக்கி மீண்டும் நம் மூலத்தைத் தொலைத்து அதையும் வடமொழி என்று ஒருசிலர் மறுகுவது இன்னொரு சோகம்.]

கோரைப் புல்லான papyrus இலிருந்து எகிப்தில் paper உருவானதையும் இங்கே ஒருசேர எண்ணிப் பார்க்கலாம். அந்தச் சொல் கோரைப்புல்லின் தோகையைக் குறித்த சொல். bublos என்பதும் ரகர/லகரத் திரிவில் papyrus இன் இன்னொரு ஒலிபெயர்ப்புத் தான். இதன் அடுத்த வளர்ச்சியாய், bublos>biblio>bible என்ற திரிவை எண்ணிப் பார்க்கலாம். சில புதல்களின் தோகை தமிழில் தாள் என்றே குறிக்கப் படும். நல்ல மணம் பொருந்திய மஞ்சள் நிறம் வாய்ந்த ஒரு தோகையை தாள்>தாளம்பூ>தாழம்பூ என்ற புதற் பெயரால் அறிகிறோம் அல்லவா? தாழம்பூத் தோகையில் (முல்லைப்) பித்தியைக் கொண்டு வண்ணக் குழம்பில் தோய்த்து எழுதுவதும் அந்தக் காலத்திற் பழக்கத்தில் இருந்திருக்கிறது. ஆனால் இது போன்று எழுதுவது வெகு எளிதில் அழிந்துவிடுவதாலும், தண்ணீர் தெறித்தால் அது நிலைக்காததாலும், நாட்பட நிற்க வேண்டிய ஆவணங்களை தாழம்பூத் தோகையில் பொதுவாக எழுத மாட்டார்கள். பனையோலையில் கீறுவதையே விரும்பினார்கள்.

அன்புடன்,
இராம.கி.

3 comments:

Vijayakumar Subburaj said...

... ஓலைக் கட்டு. அதை ஏட்டுக் கட்டு என்றும் சொல்லுவது உண்டு. இன்னும் சிறப்பான பெயர் ஓலைச் சுவடி. இங்கே சுவடி என்பதற்குத் தொகுதி என்று பெயர். கல்வியில் முன்னேற, முன்னேற, ஏடுகள் இந்தத் ஓலைச் சுவடியில் கூடிக் கொண்டேயிருக்கும்.

பாடசாலைக்கு ஓலைச்சுவடிகளைத் தூக்கிவருபவன், தூக்குத்தூக்கி.

Vijayakumar Subburaj said...


பட்டம்> பத்ரம் என்ற சொல்வளர்ச்சி நாவலந்தீவில் பனையில் இருந்து தொடங்கியது.


"பத்திரமாக பார்த்துக் கொள்ளவும்", இதிலுள்ள பத்திரமும் நீங்கள் சொல்லும் பத்ரமும் ஒன்றேதானா..?

சாமிக்கூட்டம் said...

வணக்கம்.
நலமாயிருக்கிறீர்களா?
பின்வரும் தொடுப்பில் ஜெயமோகன் சேட்டை என்னும் சொல் பிறப்பு பற்றி எழுதியிருந்ததை படித்தபோது, நீங்களும் அதைப் பார்க்க வேண்டுமே என விரும்பினேன், எனவே...
http://jeyamohan.in/?p=735
படித்துவிட்டு வாய்ப்பிருந்தால் எழுதுங்கள்.
அன்புடன்
சாமிக்கூட்டத்து சடைராமன் சண்முகவேல்.