Sunday, March 23, 2008

ஏழு சுரங்கள் - 3

தமிழ்ச் சுரப்பெயர்கள் காரணப் பெயர்களாய் இருப்பதை முந்தையப் பகுதியிற் பார்த்தோம். இனி, சட்ஜம், ரிஷபம், காந்தாரம், மத்யமம், பஞ்சமம், தைவதம், நிஷாதம் என்னும் சங்கதப் பெயர்களின் விளக்கத்தை தமிழ் வழியே பெற முயலுவோம்.

முன்பே சொன்னது போல் பல சங்கதச் சொற்களின் தொடக்கம் பாகதத்துள் இருக்கிறது. அதே பொழுதில், சம கால மொழிகளான பாகதத்திற்கும் பழந்தமிழுக்கும் உறவு இருந்திருக்கிறது. நான் தமிழின் பாற்பட்டு, ஒரு பக்கமாய்ச் சொல் நகர்ச்சியை விவரித்தாலும், இருபக்க பரிமாறல் நெடுங்காலம் நடந்திருக்கிறது. குறிப்பாக, ஆசீவக, செயின, புத்த நெறிகளின் ஊடாட்டத்திலும், 'சாரிபுத்தன்' போல ஏது சாற்றம் (Logic) கற்கக் காஞ்சி வந்த கல்விப் பயிற்சியிலும், மகதத்திற்கும் தமிழகத்திற்கும் ஆன வணிகத்திலும், இந்தப் பரிமாற்றத்தைப் பார்க்கவேண்டும். பின்னால் வேத நெறி தெற்கே ஆழமாய்த் தொடர்பு கொண்ட பின்னால், இது படிப்படியாகச் சங்கதம் நோக்கி மாறியிருக்கிறது.

[பல நேரம் சொல்லிணைகளை ஆயும் போது, தமிழோடு பாகதத்தைப் பார்க்காமல், சட்டென்று சங்கதத்துள் நுழைவது, நம்மைக் குழப்பத்திற்கே கொண்டு செல்கிறது. பாகதம் - சங்கதம் என்ற இரட்டையில் பாகதம் முந்தையது; சங்கதம் பிந்தையது. பாணினி இலக்கணம் சொல்லியது சந்தம் என்னும் பாகத வட்டார மொழிக்கே ஒழிய, சங்கதத்திற்கு அல்ல. இன்னும் சரியாகச் சொன்னால் பாணினி காலத்தில் சங்கதம் என்ற சொல் கூட ஏற்பட்டிருக்கவில்லை. இதை எத்தனையோ முறை சொல்லியிருக்கிறேன், சங்கதம் என்ற மொழியை யாரும் குறை சொல்லவில்லை; தமிழ், பாகதம் ஆகிய ஊற்றுக்களை முற்றிலும் மறைத்து எல்லாமே சங்கதம் என்று முன்வைக்கும் முற்றாளுமையை மட்டுமே உறுதியாய்க் குறை சொல்லுகிறோம் "பொய்யுடை யொருவன் சொல்வன்மையினால் மெய்போலும்மே, மெய் போலும்மே" என்ற வாக்கை இங்கு எண்ணிப் பார்க்க வேண்டியிருக்கிறது.

பல காலம் நான் சொல்லுவது போல தமிழ் என்பது முந்தியது; தொல்காப்பியன் வரையறுத்த செந்தமிழ் என்பது பிந்தியது. "செந்தமிழ் சீரழிந்து, தமிழ்ப் பேச்சு வழக்குத் தளைத்தது" என்று சொல்லப் புகுவது எப்படி முட்டாள் தனமோ, அதைப் போல, "பாணினியின் சந்தமே சங்கதமாகிப் பின் பாகதமாகி, மேலும் அவப் பிரம்சம் ஆகி, முடிவில் இன்றைய வட இந்திய மொழிகள் உருவாகின" என்று சொல்லுவது ஒரு தலைகீழான பேச்சு. பேரனைத் தாத்தன் என்பதும், தாத்தனைப் பேரன் என்பதுமாய் பாகதம் - சங்கதத்திற்கு இடையே தவறான சிந்தனை எப்படியோ இந்திய மொழி ஆராய்ச்சியில் கலந்து விட்டது. இதற்கு மொத்தக் குமுகாயமே காரணமாய் இருக்கும் பொழுது, குறிப்பிட்ட ஒரு சாராரை மட்டும் குறை கூறிப் பயனில்லை. இனிமேலாவது யார் தாத்தன், யார் பெயரன் என்று சரியாகப் புரிந்து கொண்டு ஆய்வுகளைத் தொடர்ந்தால், இந்தியவியலில் இதுவரை நடந்திருக்கும் பல்வேறு குழப்பங்களைத் தீர்க்கலாம்.]

தமிழுக்கும் பாகதத்திற்கும் இடையே காணும் பலுக்கல் திரிவுக்குக் காட்டாக அத்தன் என்ற சொல்லைப் பார்க்கலாம். இது பாகதத்தில் adhdha என்று அதிரொலியில் (voiced) அமையும். அதே போல அச்சன் என்ற சொல்லும் அதிரொலியில் ajja என்று ஆகும். இன்னும் சொன்னால், வர்த்தனம் (வார்த்தையால் ஆனது வார்த்தனம்>வர்த்தனம்; வார்த்தது வார்த்தை; வார்த்தல் என்னும் வினைச்சொல்லைப் பொழிதல் என்னும் வினைச்சொல் போலப் புரிந்து கொள்ளலாம்.) வஜ்ஜனம் (பின்னால் இதுவே வசனம் என்று தமிழில்) ஆகும். இதே போன்ற திரிவுகள் வேத மொழியிலும் நடந்திருக்கின்றன. அதில் முழுகு என்ற சொல் மஜ்ஜ் என்று ஆகும். இதை ஆங்கிலத்தில் merge என்று ஆவதைப் போலக் கொள்ள வேண்டும். எலும்பின் உள்ளே இருக்கும் மாவுக்குழைவு போன்ற மூளைப் பொருள் மஜ்ஜ என்று வேதமொழியில் ஆகும். ஆங்கிலத்திலோ அது marrow என்றும், செருமனில் marg என்றும் ஆகும். இதே போலச் சடை என்பது jadaa என்று ஆவதையும் செரியகம்>சீரகம் என்பது jeera என்று ஆவதையும், சுரம் (=காய்ச்சல்) என்பது jura>jvara என்று ஆவதையும், சொலி>jvali என்று ஆவதையும் புகு puj என்று ஆவதையும் எண்ணிப் பார்க்கலாம்.

இன்னுஞ் சொன்னால், வணிகன் vanij என்றும், வித்து>விதை என்பது viija>biija என்று இருக்கு வேதத்தில் கூட ஆவதையும் எண்ணிப் பார்த்தால், க என்னும் அடைப்பு வெடிப்பொலி (stop plosive) முதலில் ga என்று அதிர் வெடிப்பொலியாய் (voiced plosive) பலுக்கப் பட்டுப் பின்பு இந்தையிரோப்பிய வழக்கத்தில் உள்ள மாற்றொலிப்பில் ஜ எனும் வேறொரு அதிரொலியாய் ஆகுவது முற்றிலும் வடபுலத்து இயற்கையே என்பது புரியும். இதே போலத் தகரம், ஜகரம் ஆகும் வழக்கை விதை>வீஜ என்பதன் வழி புரிந்து கொள்ளலாம். வெள்ளைக்காரர்கள் நம் மதுரையை மெஜுரா என்று பலுக்கியதையும், அதை விவரம் தெரியாமல் போலிக் குரவத்தில் (=கௌரவத்தில்) நம்மவர்கள் 1960கள் வரை தாங்கிக் கொண்டு திரிந்ததையும் (இது போல டூட்டுக்கோரின், ட்ரிச்சி, டாஞ்சூர் என்றெல்லாம் தமிழர் ஒயிலாடிக் கொண்டிருந்த காலம் ஒன்று உண்டு.) இங்கு எண்ணிப் பார்க்கலாம்.

ஆகக் ககரம், சகரம், தகரம் ஆகியவை இடம், பொருள், ஏவலுக்கு ஏற்ப, வடபுலத்திற் ஜகரமாகத் திரிவது பெரிதும் நடந்திருக்கிறது. இந்த முறையில் சர், சல் என்னும் ஒலிக்குறிப்பின் வழியாக உருவாகிய சத்தம், சருகம் என்னும் தமிழ்ச்சொற்கள் வடபுலத்துப் பலுக்கில் ஷட்ஜம் என மாறுவது கொஞ்சங் கூட வியப்பே இல்லை. முன்னே சொன்னது போலச் சத்தம், சருகம் என்ற சொற்கள் குரல் என்னும் அடிப்படை ஒலிப் பொருளையே குறித்தன. ஆக, இந்தப் பார்வையில், குரலும் சட்ஜமும் ஒரே பொருளையே உணர்த்துகின்றன. "ஆறு சுரங்களை உருவாகக் காரணமாகியது" என்றெல்லாம் பொருந்தப் புகல வேண்டியதில்லை. செவ்வியல் இசையில் இருக்கும் தமிழ்த் தொடர்பை முற்றிலும் மறுக்க வேண்டிய தேவையிருப்பவர்கள் மட்டுமே ஆறு சுரங்கள் பற்றி இட்டுக் கட்டிப் பொருந்தப் புகல்வார்கள்.

இனி ரிஷபம் என்ற சுரத்தைப் பார்ப்போம். ரிஷபம் என்றால் காளை என்றே வடமொழியில் பொருள். அப்படியானால், ரிஷபத்திற்கும் துத்தத்திற்கும் என்ன தொடர்பு இருக்க முடியும்?

இந்தியக் காளையின் விதப்பான தோற்றங்களாய் இரண்டை விலங்கியலில் குறிப்பார்கள்; ஒன்று அதன் உயர்ந்த திமில் (சிந்து சமவெளி முத்திரைகளில் கூட எருத்தின் திமில் சிறப்பாகக் காட்டப் பட்டிருக்கும்,) இன்னொன்று காளையின் பெருத்த வயிறு. காளையைக் குறிக்கும் தமிழ்ச் சொற்களான எருது, ஏறு போன்றவை, உயர்ந்த திமிலை வைத்தே எழுந்தன. விடை, நந்தி போன்ற சொற்கள், தொந்தி முன்தள்ளிப் பருத்து விடைத்து இருப்பதையே குறிக்கின்றன. விடைமா என்ற சொல்லில் வரும் 'மா'வெனும் விலங்குப் பெயரைத் தவிர்த்து விடவம் என்றும் காளையைச் சொல்வதுண்டு. இனி, முன்வந்து கிடக்கும் பெருவயிறு துந்தி>தொந்தி (அதே போல நுந்தி>நந்தி) என்று சொல்லப்படுகிறதல்லவா? துந்துதலின் பிறவினைச்சொல்லான துத்துதலும் முன்வந்து கிடத்தலையே குறிக்கும்; துருத்துதலும் முன்வந்து கிடத்தல் தானே? துருத்தல் துரித்தலாகியும் அதே பொருளைக் குறிக்கும். துரியம், துரந்தரம், தூரியம், தூர்வகம் போன்ற இருபிறப்பிச் சொற்கள் எல்லாம் பொதியெருதைக் குறிக்கும் சொற்களே. தூரி என்ற சொல்லும் கூடப் பொதுவான எருதைக் குறிக்கும். துத்தம் என்ற சொல் உயர்ந்தது, முன்தள்ளிப் பெருத்தது என்று அதன் இயல்பை உணர்த்துதற்கு மாறாய், துத்தம் என்ற பருப்பொருளையே (முதலில் பெருவயிற்றைக் குறித்துப் பின்னால் எருதைக்) குறித்து அதை விடவம்>விடபம்>விஷபம்>வ்ரிஷபம்>ரிஷபம் என்ற இயல்புத் திரிவில் வடபுலத்தில் புரிந்துகொள்ளப் பட்டது போலும்.

மூன்றாவது சுரப் பெயரான காந்தாரம் என்பது சங்கதம் விரவிக் கொண்ட நல்ல தமிழ்ப்பெயரே! காய்ந்த ஆரம்>காய்ந்தாரம்>காந்தாரம். (ஆரம் என்பது ஒலி; ஆர்தல்>ஆரித்தல் என்பது ஒலித்தல் வினையையும், ஆர ஆரித்தல் என்பது நிறைந்து ஒலித்தல் என்ற பொருளையும் சுட்டும்.) உள்ளிருக்கும் யகரத்தைத் தொகுத்த காரணத்தால், காந்தாரத்தின் மூலம் நமக்குச் சட்டென்று தெரியாமல் போகிறது. காய்ந்தாரம் என்ற சொல்லே எனக்குப் பகையொலி என்ற பொருளில் கைக்கிளையைக் காய்க்கிளை>கய்க்கிளை என்று சொல்லுவதில் பொருள் இருக்குமோ என்ற அய்யப்பாட்டை உருவாக்கியது. காய்க் கிளை (>கய்க்கிளை) = காய்ந்த ஆரம் = காய்ந்தாரம் = பகை யொலி. [காந்தாரம் என்ற சொல் சுரத்திற்கு மட்டுமல்லாமல் ஒரு தமிழ்ப்பண்ணுக்கும் பெயராய் இருக்கிறது.]

நாலாவது சுரம் மத்யமம். முன்னே சொன்னது போல, உழை என்ற சொல்லிற்கு ஒலி, பக்கம், என்பவை போக, உள்ளிருத்தல் என்ற பொருளும் உண்டு. உள் என்னும் கருத்தை நள் என்ற சொல்லும் தமிழில் உணர்த்தும். நள்+து = நட்டு>நடு; நட்ட நடு என்று சொல்லுகிறோம் இல்லையா? நடுவில் இருப்பது நட்டுமம். மத்ய அரசு என்று சொல்லாமல், நடுவண் அரசு என்று சொல்லும் இந்தக் காலப் புழக்கத்தை எண்ணிப் பார்த்தால், இதைப் புரிந்து கொள்ளலாம். நகர/மகரப் போலியாலும், வடக்கே போகப் போக, அதிர்வுப் பலுக்கல் கூடும் என்ற காரணத்தாலும், நட்டுமம்>மத்திமம் என்று ஆவதில் வியப்பில்லை. மத்திமா எனும் பாகதச் சொல் மத்யமா என்றே சங்கதத்தில் திரியும். (நடுமம் = median என்ற சொல்லையும் ஓர்ந்து பாருங்கள். centre என்பதற்கு நடுவம் என்ற சொல்லைப் புழங்காமல் மையம் என்றோ, கூர்ந்தம் என்றோ பயிலலாம். "கிடைத்ததை அள்ளிப் போட்டு மொழிபெயர்ப்பு வேலையை முடித்துக் கொள்" என்ற அவக்கர நாட்டத்தால், தமிழ்நடையைப் பெரிதும் தடுமாற வைக்கிறோம். 'இயக்குநர்' என்ற சொல் இந்த நாட்டில் ஏற்படுத்திய குழப்பம் கொஞ்சம் கொஞ்சமாய் 'நெறியாளர்' என்பதின் மூலம் குறைந்து கொண்டிருக்கிறது அல்லவா?)

ஐந்தாவது சுரம் பஞ்சமம் என்று சொல்லப் படும். காக்கை உட்காரப் பனம்பழம் விழுந்தது என்ற பழமொழியைப் போல, 'ஐந்து என்பது பஞ்ச' என்று பொருந்தப் புகல்வதைக் காட்டிலும், இளிதல் = இணங்குதல், ஒன்றுதல் என்ற பொருளோடு தொடர்புடைய 'பொஞ்சுதலோடு' பொருத்திப் பார்த்தால், இன்னும் சிறப்பாக இருக்கும். பொஞ்சுதல் என்பது பொந்துதலின் பேச்சுவழக்கே. பொந்துதல் என்பது பொருந்துதல் என்றும் தமிழில் வழங்கும். பொந்திகை = இணக்கம், மன நிறைவு, பொருந்தாமை = இணக்கமின்மை போன்ற சொற்களை இங்கு எண்ணிப் பார்க்கலாம். பின்னால் ஐந்தாவது சுரம் என்று குறிக்கும் பஞ்சமம் என்ற சொல் எதுகையாய் ஒலிக்க, இணங்குதல் கருத்து மறைந்து ஐந்தாவது என்னும் கருத்து நிலைப்பட்டிருக்கலாம். (பொக்குளம் என்ற சொல் metathesis முறையில் கொப்புளம் என்றும், குமுடி என்ற சொல் குடுமி என்றும் மாறுவது பேச்சுவழக்கில் இயற்கையே. குமுடிமூலை என்பது தில்லைச் சிவனடியார் ஆறுமுகசாமியின் ஊர். வட்டியைக் - interest - குறிக்கும் பொலிசை என்ற சொல் பலிசையாய்ப் பல்லவர் சோழர் கல்வெட்டுக்களில் மாறியதையும் இங்கு எண்ணிப் பாருங்கள்.)

அன்புடன்,
இராம.கி.

3 comments:

Anonymous said...

சமசுகிருதம் பிந்தியது பிந்தியது என்று தான் சொல்லுகிரிரே தவிர அதற்கு எந்த காரணமும் இதுவரை சொல்லவில்லை. உங்கள் இந்த கருத்தோடு எனக்கு உடன்பாடு இல்லை.

அதை பற்றி ஒரு பதிவு போட்டால் என்ன?

Vijayakumar Subburaj said...

...
> பல காலம் நான் சொல்லுவது
> போல தமிழ் என்பது முந்தியது;
> தொல்காப்பியன் வரையறுத்த
> செந்தமிழ் பிந்தியது.
...

தமிழையும் (எழுத்து, சொல்) தமிழரையும் (பொருள்) விளக்க முயன்ற தொல்காப்பியம் (தொண்மை + காப்பு + இயம் - பழமையைக் காக்கும் நூல்) தமிழின் தோற்றம் பற்றி ஆராயாமை வியப்புக்குரியது. சற்றே சிந்திக்க, இந்த இடத்தில் தொல்காப்பியரின் இயலாமை விளங்குகிறது. தமிழுக்கு இலக்கணம் கூறும் பொருட்டு எழுந்த (இப்போது இல்லாத / கிடைக்காத) முதல் இலக்கண நூலிலும் தமிழின் தோற்றம் வரையறுக்கப் படாமலிருக்க வேண்டும். அவ்வாறு கூறப்பட்டிருந்தால், தொல்காப்பியமானது அதை வழிமொழிந்திருக்கும், இல்லையேல், மாற்றுக் கருத்தையாவது உதிர்த்திருக்கும்.

R. said...

இராம.கி அவர்களே,
ஏழு சுரங்கள் பதிவு மூன்றையும் படித்து மிக மகிழ்ச்சி.
உண்மை உரை, பயன் நிறை, பதிப்புகளை அளிக்கும் திறன், ஊக்கம், முயற்சி யாவையும் பாராட்டி, நன்றி தெரிவிக்கின்றேன்.
நலம் மேன்மேலும் சிறந்து விளங்குக.
அன்புடன்
ராதாகிருஷ்ணன்
மார்ச்சு 23, 2008