Friday, October 21, 2011

மாணிக்க வாசகர் காலம் - 7

குதிரை நரியான திருவிளையாடல்:

பெருந்துறையிலிருந்து நேர்த்தியுடன் வந்த குதிரைகள் அரசனின் பந்தியிற் கட்டப்பட்ட இரவிலும் அதற்கடுத்த நாளிலும் நடந்தவற்றைக் குறிக்கும் இந்தத் திருவிளையாடல் தன்னுடைய விவரிப்பு அளவில் திருவாலாவாயுடையார் புராணத்துள் மிகவும் சிறியதாகும்.

மதுரை நகர் வந்தடைந்த மாயப்புரவிகள் தங்களுக்குள் ஒன்றிற்கொன்று முகம் பார்த்து கீழே வருவது போற் சொல்லிக் கொண்டனவாம்:

“நேற்று நாம் வந்தவழியெல்லாம் நம்மை ஓட்டியவருக்குக் கோவம் வந்து, நாம் வரும் பாதையில் பெரிதும் அடிபட்டோம்; முடிவில் நம் கால்களைக் கயிறுகளாற் கட்டி இவர்கள் பந்தியில் நிறுத்தி விட்டனர். மேலும் இப்படியே நின்று கொண்டிருந்தால் குருதி வெளிவரும்படிப் புண்பட்டுப் போவோம். நமக்கு வேண்டிய நிணமும் இங்கு இல்லை. இவர்கள் கொள்ளும் புல்லும் தான் நமக்குத் தருவார்கள். போனாற் போகிறதென்று விட்டால், நம்மேல் இவர்கள் தொத்தி ஏறி நம்மை விரட்டவும் பார்ப்பார்கள்; எனவே நம்முடைய உண்மையுருவை இவர்களிடங் காட்ட வேண்டியது தான்” என்று சொல்லிக் கொண்டனவாம்.

அதே இரவில் தம்மைக் கட்டிய கடிவாளக் கயிறுகளை பல்லால் மென்று கடித்து அறுத்துக் கொண்டு, மீண்டும் தாம் நரிகளாகி, கடைத்தெருக்கள், வாயில்கள், மடங்கள், மன்றுகள், கடிமனைகள், அங்கணங்கள் (= சாக்கடைச் சந்துகள் என்பதற்கான பழஞ் சொல். இன்றைக்கு drainages என்பதற்கு இணையாய்ப் பயன்படுத்தக் கூடிய சொல்.) எனப் பலவிடங்களிலும் நுழைந்து ஒன்றுக்கொன்று உறுமி, தமக்குள் சள்ளிட்டிருக்கும் பசியால் இகலித்து, ஊரில் உள்ள பழம்புரவிகள், துள்ளும் மறிகளின் கூட்டம், யானைக் கன்றுகள், ஆடுகள், கோழிகள், பன்றிகள் ஆகியவற்றைக் கடித்துக் குதறி, நகரில் யாரேனும் எழுந்திருந்தால் அவரைச் சுழற்றியடித்து விரட்டி, எங்கும் போகாவண்ணம் ஆக்கி, ஊளையிடத் தொடங்கின.

இதையெல்லாம் பார்த்துத் தவித்த குதிரைப் பந்தியாட்கள், என்ன செய்வதென்றறியாது கலங்கி, பொழுது புலருமுன்னர் அரசனைத் தேடிவந்து அவனிடம் ”இரவில் கொள்ளுப் பை நிறையப் புல்லும், கொள்ளும், பயறும், கடலையும், துவரையும் இட்டும் அவற்றை உண்ணாத புதிய குதிரைகள் என்ன மாயத்தாலோ உருமாறி நரிகளாகி கையில் அகப்படாது ஓடிப்போய் ஊளையிட்டதையும், ஊர் விலங்குகளைக் குதறியதையும்” கூறுகிறார்கள்.

அரசனுக்கு ஒன்றும் புரியவில்லை. ”இந்த நிலை எப்படி வந்தது? யாருக்கு என்ன தீங்கு நாம் செய்தோம்?” என்று தடுமாறுகிறான். அமைச்சர்களைக் கூட்டி உசாவுகிறான். இந்தப் பொழுதிற் தன் அன்றாடச் சடங்குகளை முடித்து வந்த வாதவூரரும் உசாவிற் கலந்து கொள்ளுகிறார். வாதவூரரைப் பார்த்த அரசன் அவர்மேற் பழி சுமத்துகிறான். அதற்கு வாதவூரர் “நேற்று நீங்கள் கைக்கொள்ளும் போது எல்லாம் சரியாகத்தானே இருந்தன” என்று மறுமொழி சொல்லுகிறார்.

“நரிகளையெல்லாம் குதிரைகளாக மாற்றி மீண்டும் அவற்றை நரிகளாகச் செய்து எம்மை ஏமாற்றியது நீயே. இப்படி இந்திர ஞாலம் செய்யும் நீயோ சாதி அந்தணனாகவும் ஆகிப் போனாய். உன்னை என்ன செய்வது என்று தெரியாது நான் நிற்கிறேன்; அரசனாகிய என் பொன்னை அழித்தவர் யார்? நல்ல குடும்பத்தினர்க்கு அஞ்சாது, இக்கொடுமை செய்த அந்தக் குதிரைத் தலைவன் யார்? அவனோடு கூடவந்த சாத்துவர்கள் (=வணிகர்கள்) எங்கே? உன் மேனி முற்றும் வாடும் படி உன்னைத் தண்டிக்கத் தான் வேண்டும் போலும்” என்று அரசன் விதப்பாய்க் கூறி அலறுகிறான். ”நீர் வேதம் ஓதியது இந்தக் காரியம் செய்வதற்கோ? உம்மைச் சிறையில் அடைப்பதைத் தவிர எமக்கு வேறு வழியில்லை” என்றும் புலம்பிச் சிறையில் அடைக்கிறான்.

அதோடு இந்தச் சிறிய திருவிளையாடற் பகுதி முடிகிறது. அடுத்து மண்சுமந்த திருவிளையாடல் தொடங்குகிறது. அதற்குப் போகுமுன் ஒரு கேள்வியை நாம் அலசவேண்டும். ஞானோபதேசம் செய்த திருவிளையாடலும், நரி குதிரையான திருவிளையாடலும், குதிரை நரியான திருவிளையாடலும் ஆகிய மூன்றும் ஏன் நடந்தன? மாணிக்க வாசகரைப் பெருமைப் படுத்துதற்காகவா? அதனூடே நரி-குதிரை மாற்றங்கள் ஏன் நடைபெற வேண்டும்? நாலாவதாய்த் தொடரும் மண்சுமந்த திருவிளையாடலில் அரசனையும் சேர்த்து ஊரில் உள்ளோர் எல்லோருக்கும் அடி விழுகிறது. அது நம்மை யோசிக்க வைக்கிறது. இப்படியோர் நடப்பின் மூலம் நமக்கு என்ன உணர்த்தப் படுகிறது? இந்தத் திருவிளையாடல்களுக்குள் ஒரு பொருள் இருக்க வேண்டுமல்லவா?

இந்த நாலு திருவிளையாடல்களோடு தொடர்புள்ள வரகுணனுக்குச் சிவலோகம் காட்டின திருவிளையாடல், விடைக்குறி அம்பெய்த திருவிளையாடல், உலவாக்கோட்டை வைத்த திருவிளையாடல், மூர்த்தியாருக்கு அரசளித்த திருவிளையாடல் ஆகிய எல்லாவற்றையும் சேர்த்து ஓர்ந்து பார்த்தால், பாண்டி நாட்டின் பொருளாதார வள நிலைமை மிகவும் மோசமாய் இருந்திருக்கவேண்டும் என்றே எண்ணத் தோன்றுகிறது. ஒருவேளை அது பஞ்ச காலமோ, என்னவோ? தவறான அழுத்தங்கள் கொடுக்கப்பட்டு, மக்களின் மேல் நடக்கும் பெருங்கேடுகளைப் போக்கி, சரவல்களைக் குறைத்து, நன்மை விளைவிக்காத அரசன், பஞ்சத்தைக் கவனியாத அரசன், இன்னொரு நாட்டின் மேல் படையெடுத்து அதைப் பற்றிக் கொள்ளுவதிற் கவனஞ் செலுத்தி, தன் குதிரைப்படையைக் கட்டுவதிலேயே பெருங் கவனமாய் இருந்திருக்கிறான். இப்படியோர் பஞ்ச காலத்தில் படையெடுப்பை விட்டொதுக்கி, நாட்டுமக்களின் பசியொழிய அரசன் வழி பார்த்திருக்க வேண்டாமோ?

”நாட்டின் அவல நிலையை அரசனுக்கு உணர்த்தி அவனைத் தவறான போக்கிலிருந்து திருப்புவதற்கு ஏந்தாக இந்தத் திருவிளையாடல்கள் பயன்பட்டிருக்குமோ?” என்ற ஓர்மை நமக்கு ஏற்படுகிறது. ”இதில் மாணிக்க வாசகர் ஒரு முகன்மையான கருவியாய் அமைந்திருக்கலாம்” என்றுஞ் சொல்லத் தோன்றுகிறது. இல்லாவிட்டால் இத்திருவிளையாடல்களுக்கு எல்லாம் பொருளில்லாது போய்விடுகிறது.

என்றைக்கு இறைவனே சுந்தர பாண்டியராய் வந்து பாண்டிய இளவரசியான அங்கயற்கண் அம்மையை மணந்து, பாண்டிய நாட்டுக் கொடிவழியைத் தொடங்கி வைத்தாரோ, அன்றிலிருந்து நாட்டில் அரசிற்கு ஏதேனும் ஒன்று நடந்தால் அவர் அவ்வப்போது இடையூறுவதாகத் தான் திருவிளையாடற் புராணம் தன் கதைகளைச் சொல்லுகிறது.

மாணிக்க வாசகரின் காலம் பாண்டிய அரசிற்கு மிகுந்த சோதனை எழுந்த காலம் போலும். அது பெரும்பாலும் பஞ்ச காலமாய் இருந்திருக்க வேண்டும்.

அடுத்து மண்சுமந்த திருவிளையாடலுக்குள் போவோம்.

அன்புடன்,
இராம.கி.

6 comments:

wooddenhead said...

சில காலத்திற்கு முன் உங்கள் பதிவினைக் கண்ட முதல் இடைவிடாமல் படித்து வருகிறேன். உங்கள் ஆராய்ச்சி மிகவும் ஆழமானது. நிரைய தகவல்களை எதிர்பார்த்து அடுத்த பதிவுக்காக வணங்கிக் காத்திருக்கிறேன்..

நன்றி..

-ஆனந்தன்

மதன்மணி said...

மதன்மணி பேசுகிறேன்
நலமா பதிவரே
மிகவும் நன்றாகவுள்ளது

மதன்மணி said...

மதன்மணி பேசுகிறேன்
நலமா பதிவரே
மிகவும் நன்றாகவுள்ளது

மதன்மணி said...

மதன்மணி பேசுகிறேன்
நலமா பதிவரே

C.Annamalai said...

பதிவு மிக அருமை
புதிய வகை சிந்தனையும் கருத்துக்களும்
நிறைய தென்படுகின்றன.
சுவாரசியமாக உள்ளது.
நன்றி உங்களுக்கும், தமிழுக்கும்.

R.DEVARAJAN said...

இலக்கிய அகச்சான்றுகளின் துணையோடு எழுந்துள்ள அழகான, அருமையானஆராய்ச்சி; மீண்டும் மீண்டும் வாசித்து மனத்தில்.
பதிய வைத்துக் கொள்ள முயன்று வருகிறேன், நன்றி

தேவ்