Friday, May 06, 2011

இறைவன்

தொல்காப்பியம் - சொல்லதிகாரம் - பெயரியலின் 640 ஆம் நூற்பா ”எல்லாச் சொல்லும் பொருள் குறித்தனவே” என்று புகலும். அதே தொல்காப்பியர் 641 ஆம் நூற்பாவில்,

”பொருண்மை தெரிதலும் சொன்மை தெரிதலும்
சொல்லின் ஆகும் என்மனார் புலவர்”

என்று சொல்லுக்குத் தொடர்பாய்ப் பொருண்மை, சொன்மைப் பின்புலங்களைக் காட்டுவார். காட்டாக, “வந்தார்கள்” - வருதற் பொருண்மை. ”வந்தது” என்ற இறந்த காலக் குறிப்பும், பலர்பாற் குறிப்பும் சொன்மை வகைக்குள் அடங்கும். கள் என்னும் பன்மை “வந்தவர் மதிப்புள்ளவர்” என்றுணர்த்தும். எந்தச் சொல்லோடும் பொருண்மை, சொன்மை ஆகியவற்றை பொருத்தினாற்றான் சொல்லின் முழுப் பொருளும் விளங்கும். சிலபோது வெளிப்படாது போதலும் உண்டு. “போயும் போயும் இவனைக் காளைன்னு சொன்னாங்களே?” என்னும் போது ”தெரிபு நிலை வேறு, குறிப்பு நிலை வேறு.”

”தெரிபு வேறு நிலையலும் குறிப்பின் தோன்றலும்
இருபாற் றென்ப பொருண்மை நிலையே”

என்றும் 642 ஆம் நூற்பாவில் தொல்காப்பியர் குறிப்பிடுவார். தமிழின் பன்னூறாண்டுப் புழக்கத்திற் சொல்லின் பொருண்மை எப்பொழுதும் ஒரே மாதிரி இருந்ததில்லை. அது சங்க காலத்தில் ஒன்றாகவும், சமயகாலத்தில் இன்னொன்றாகவும் இருந்திருக்கிறது. பேரரசுச் சோழர் காலத்திலும், அண்மையிலும், அது இன்னும் மாறியிருக்கிறது. மாறாதும் இருக்கிறது. மாறிய சொல்லான ”இறைவன்” என்பதை இக்கட்டுரையிற் பார்ப்போம்.

”பின்னை நின்று என்னே பிறவி பெறுவது?
முன்னை நன்றாக முயல்தவம் செய்திலீர்;
என்னை நன்றாக இறைவன் படைத்தனன்
தன்னை நன்றாகத் தமிழ்செய்யு மாறே”

என்று திருமந்திரம் பாடிய காரணஞ் சொல்லுவார் திருமூலர் (திருமந்திரம், வரலாறு 63 ஆம் பாடல்). பொதுவாய்த் திருமந்திரத்தில் இறைவன், இறையவன் என்ற சொற்கள் ஏராளமாய் ஆட்சிகொள்ளும். ”இறைவனுக்கு” இற்றைக் காலத்தில் கடவுள் (திருமால், சிவன், நான்முகன், அல்லா இன்னும் வெவ்வேறு பெயர்கள்) என்ற பொருளையே கொள்ளுகிறோம். இன்னொரு பொருளான தலைவன் (அரசன், கணவன், மூத்தோன், தமையன், குரு), அகரமுதலிகளில் பதிவாக மட்டுமேயிருக்கிறது. அன்றாடப் புழக்கிலில்லை. அந்தப் பொருளில் தலைவன் என்பதையே இப்பொழுது ஆளுகிறோம்.

ஆழ்ந்து பார்த்தால் கடவுள் என்ற பொருண்மை சங்க கால முடிவிற் தொடங்கி [காண்க: “நுதல் விழி நாட்டத்து இறையோன் கோயிலும்” - என்னும் சிலப்பதிகாரம் ஊர்காண் காதை 7ஆம் வரி - சிவனைக் குறிக்கும் குறிப்பு. நுதல்விழி நாட்டத்துத் தலைவன் என்றாலும் பொருள் சிவனையே குறிக்கிறது. ], சமய காலத்திற்றான் பரவலாகப் புழக்கத்திற்கு வந்திருக்கிறது. சங்க காலத்தில் ”தலைவன்” என்பதே பெரிதும் விரவியிருந்தது. சங்கம் மருவிய காலத்திலும் தலைவனைக் குறித்தது தொடர்ந்திருக்கிறது. காலவோட்டத்தில் தலைவன் பொருளாட்சி நீண்டு, கடவுட் பொருண்மை ஏற்பட்டிருக்கிறது. [கோயில்/கோவில் என்பதன் பொருண்மையிலும் இதுபோற் குழப்பம் உண்டு - அரசன் வீடா, தெய்வ இருப்பிடமா? இதே போலப் பகவன் (lord) என்ற சொல்லும் தலைவனையே முதலிற் குறித்திருக்கிறது. ”அகர முதல எழுத்தெல்லாம் ஆதி பகவன் முதற்றேயுலகு” என்ற குறளில் பகவன் என்ற சொல் தெய்வத்தைக் குறிப்பதாய் ஆய்வாளர் சொல்வதில்லை. அதைச் சற்று கீழே பார்ப்போம்.]

சிலம்பில் கடவுட் பொருண்மை கொஞ்சங் கொஞ்சமாய் விரிகிறது. பார்க்க வழக்குரை காதை 36-40

வெற்றி வேல் தடக்கைக் கொற்றவை, அல்லள்;
அறுவர்க்கு இளைய நங்கை, இறைவனை
ஆடல் கண்டருளிய அணங்கு, சூர் உடைக்
கானகம் உகந்த காளி, தாருகன்
பேர் உரம் கிழித்த பெண்ணும், அல்லள்;

இன்னொரு சான்று பார்க்க: அழற்படு காதை 86-87 [வேங்கடசாமி நாட்டார் அழற்படு காதையின் பல அடிகள் இடைச்செருகல் என்று ஐயுறுவார்.]

கிழவன் என்போன் கிளர் ஒளிச் சென்னியின்
இளம் பிறை சூடிய இறையவன் வடிவின் ஓர்

மொத்தமாய் எல்லாம் வல்ல பரம்பொருட் பொருண்மை கிட்டத்தட்ட கி.மு.75 க்கு அருகில் இறைவன் என்ற சொல்லிற்கு வந்தது போலும். [சிலம்பின் காலம் கி.மு.75 க்கு அருகில் என்று என் முந்தைய ஆய்வில் உறுதி செய்தேன். பார்க்க: சிலம்பின் காலம் என்ற தொடர். சிலம்பிற்கு 25 ஆண்டுகள் கழித்து கி.மு.50 இல் பெரும்பாலும் கூடகாரத்துத் துஞ்சிய மாறன் வழுதி காலத்தில் பரிபாடல் தொகுக்கப் பட்டிருக்கலாம். பார்க்க: http://valavu.blogspot.com/2010/06/2.html. கலித்தொகையும் சிலம்பையொட்டியோ, சிலம்பிற்குப் பின்னோ தொகுக்கப் பட்டிருக்கலாம்.]

கி.மு.75 -ற்கு முந்தைய சங்கப் பாடல்களில் தலைவன் (lord) என்ற பொருளே பெரிதும் பயின்று வந்திருக்கிறது. இப்பொருள் நீட்சி கடவுள், பகவன் என்ற சொற்களிலும் இருக்கின்றன. கடவுள் என்ற சொல்லும் முதலிற் தலைவனையே குறித்தது. பின்னாற்றான் எல்லாம் வல்ல பரம்பொருளைக் குறித்தது. பகவன்(> பகவான்) என்ற சொல்லும் வடபுலங்களில் பெரிதும் ஆளப்பட்ட சொல்; இதுவும் சமயத் தலைவனையே குறித்தது. ஆங்கிலத்தில் great lord என்று சொல்கிறார்களே, அதுவும் பகவனும் ஒரே பொருள. புத்தரைப் பகவான் என்றே அவரைப் பின்பற்றியோர் அழைப்பர். மகாவீரரும் இப்படி அழைக்கப் பட்டார். இந்தக் காலத்தில் வடபுலத்தில் ஏராளமான சாமியார்களைப் பகவான் என்றே அழைப்பர். தென்புலத்தில் அப்படி அழைப்பது மிகக் குறைவு. எல்லாம் வல்ல பரம்பொருள் மட்டுமே பகவன் என்று தெற்கே நாம் எண்ணிக் கொள்வோம். இதே போலப்

“பிறவிப் பெருங்கடல் நீந்துவர் நீந்தார்
இறைவனடி சேரா தார்”

என்ற குறளில் இறைவன் என்ற சொல் ”எல்லாம் வல்ல பரம்பொருளைக் குறித்ததா?” என்றால், ”அல்ல, சமயத் தலைவனைக் (தீர்த்தங்கரரைக்) குறித்தது” என்று சொல்ல வேண்டியிருக்கிறது. திருக்குறளை ஆய்ந்தறிந்தோர், அதைச் சமண நூல் என்றே சொல்லுவர். (இது ஆசீவகம், செயினம், புத்தம் என்றவற்றில் ஏதொன்றாகவோ, அல்லது அவற்றின் கலவையாகவோ இருக்கலாம். அந்த உரையாடலுக்குள் நான் போகவில்லை. ஆசீவகம் என்று சொல்லப் புகுவதை பல செயினரும் மறுப்பர். அதே நேரம் ஆசீவகம் என்று ஆய்வதில் புதிய பார்வைகள் நமக்குத் தோன்றுவதையும் மறுக்க முடியவில்லை.) சமணம் என்று ஏற்கத்தயங்குவோர் குறளைச் சிவநெறி நூல், எந்த மதமுஞ் சாராத பொதுநூல், தமிழர் நூல் என்றெல்லாஞ் சொல்லுவர். [திருக்குறளின் கருத்தைத் தம்வயப்படுத்தி ஒவ்வொருவருஞ் சொந்தங் கொண்டாடுவதே அதன் சிறப்புப் போலும்.]

ஆசீவகம், செயினம், புத்தம் என்னும் இம்மூன்று நெறிகளும் ”எல்லாம் வல்ல பரம்பொருள் உண்டு” என்பதை நம்பாத அல்லது அக்கேள்வி பற்றிக் கவலா மதங்கள். அதேபொழுது ”ஆன்மாக்களுக்குத் தனியே இருப்புண்டு” என்று நம்புபவை. (ஆன்மாவை முற்றிலும் மறுத்தது உலகாய்தமும், அதன் வழிவந்த சாருவாகமும், தொடக்க காலச் சாங்கியமுமே. பிற்காலச் சாங்கியம் ஆன்மாவை ஏற்றுக் கொண்டது.) ”ஊழ், வினைப்பயன், தவம் என்பதைப் பொறுத்து ஒவ்வொரு ஆன்மாவும் இவ்வுலகில் வெவ்வேறு உடம்போடு மீண்டும் மீண்டும் பிறந்து உழல்கிறது. பிறப்பும், அது தொடர்ந்த மாந்த வாழ்வும் துன்பமானதே. (இன்னாதம்ம இவ்வுலகம். இனிய காண்க அதன் இயல்புணர்ந்தோரே! - ஆழ்ந்த ஆசீவகப் பாடல். புறநானூற்றிற் பல பாடல்கள் ஆசீவகத் தோற்றம் காட்டுகின்றன. அதை இன்னொரு நாள் சொல்லுவேன். ) மீண்டும் பிறவாமை என்பதே வீடுபேறு” என்று அடிப்படைக் கருத்தை இம்மூன்று நெறிகளும் மிக்குயர்ந்த உண்மையாய் உரைக்கும். நாளாவட்டத்தில் ”மீண்டும் பிறவாத வீடுபேறு” என்ற கருத்தியல், எல்லாம் வல்ல பரம்பொருளை நம்பும் மதங்களுக்கும் உகந்த கருத்தாய் ஆகிவிட்டது.

எல்லாம் வல்ல பரம்பொருளின் மேல் நம்பிக்கை கொண்டிருந்த மதங்களைப் பல்வேறு ஏரணக் கேள்விகள் (logical questions) போட்டு, கிடுக்கி (criticise), மேலே சொன்ன சமண நெறிகள் தாக்க, அதன் விளைவால் நம்பா மதங்களின் மெய்யறிவியற் தெரியனங்கள் (>தெரிசனங்கள்), கொள்கைகளைத் தங்களுக்குத் தகுந்தாற்போல் நம்பும் மதங்கள் கொஞ்சங் கொஞ்சமாய்த் தன்மையம் ஆக்கிக் கொண்டன. இன்றைக்கு இந்தியச் சூழ்நிலையில் நம்பும் மதங்களில் நாம் பார்க்கும் மெய்யியற் கோட்பாடுகள் பலவும் எதிர்ப் பக்கத்தில் எழுந்து இன்னொரு பக்கம் செரிக்கப் பட்டவை தாம். தொடக்கத்தில் இருந்தவையல்ல. வேதாந்தத்தின் உச்சமாய்ச் சொல்லப்படும் உபநிடதங்களின் பார்வை கூட இந்த ஊடாட்டங்களில் உருவான எதிர்வினைப் பார்வை தான்.

காட்டாக, வினைப்பயனை (karma) ஏற்காது, வினை மறுத்து (அகிரியா வாதம் பேசி) ஊழ் (pre-ordination), சூழ்நிலை (environment), இயல்பு (inherent quality), அணுவியம் (atomic nature of the bodies) என்பவற்றையே ஆழ்ந்துரைக்கும் ஆசீவகம் மொத்தம் 84 இலக்கத்திற்கு வெவ்வேறு வகையான உயிரிகள் (பிறப்புக்கள்) இம் மன்பதையில் உண்டென்று பேசும். ஊழைக் காட்டிலும் வினைப்பயனை அழுத்திப் பேசும் செயினம் (தற்செயல், அணுவியம் போன்றவற்றை செயினம் முழுவதும் மறுப்பதில்லை.) 84 இலக்கம் பிறப்புக்கள் என்பதை மேலோட்டமாய்ச் சொன்னாலும், ஓர் ஆன்மா புகுந்து செல்லும் பிறப்புக்களின் எண்ணிக்கையை, வினைப்பயனை, ”கொல்லாமை, வாய்மை, கள்ளாமை, அவாவின்மை” ஆகிய நாலு யாமங்களாலும், இடைவிடா அணு வதையாலும் (அண்ணுதல் = நெருங்குதல்; அணு = நெருங்கிய; வதை = வதம்>வ்ரதம்) குறைக்கமுடியும் என்று புகலும். வினைப்பயனை ஏற்கும் புத்த நெறியோ 84 இலக்கம் பிறப்புக்கள் என்பதற்கு அவ்வளவு முகன்மை தராது. நம்பா மதங்களின் இம்முடிபைச் (84 இலக்கம் பிறப்புகளை) சிவநெறியை அழுத்திச் சொல்ல வந்த திருமூலர் கூட ஏற்றுக் கொள்ளுகிறார் (திருமந்திரம், சருவ சிருட்டி, 218 ஆம் பாடல்) என்பது திருமந்திரம் படித்தாற் புரியும்.

நம்பா மதங்களின் 84 இலக்கம் பிறப்புக்கள் பற்றிய செய்தி நம்பும் சிவநெறிக்குள் (திருமந்திரத்துள்) எப்படி வந்தது? புரியவில்லை. [இந்திய மெய்யியலில் ”84 இலக்கம் பிறப்புக்களுக்கு ஏன் இப்படி முகன்மை எழுந்தது?” என்பது சற்று வியப்பாகவே இருக்கிறது. இப்படித்தாம் சாங்கியக் கொள்கைகள் நம்பா மதத்தில் எழுந்து, முடிவில் நம்பும் மதங்களின் ஊடே உலவத் தொடங்கின. பொதுவாய் இந்திய மெய்யியற் கோட்பாடுகள் பலவற்றிற்கும் இருபுறத் தன்மையுண்டு. ஆழ்ந்து ஆய்ந்தோரே அவற்றின் தொடக்கத்தை அறியமுடியும்.]

”கடவுள் வாழ்த்து” என்ற சொற்கட்டுக் கூடச் சங்க காலத்திற் கிடையாது. சங்க நூல்களில் வரும் கடவுள் வாழ்த்துகள் அவற்றின் தொகுப்புக் காலத்திலோ, அதற்குப் பின்னாலோ, பின்னொட்டாய்ச் சேர்த்தவை என்றே ஆய்ந்தோர் சொல்லுகிறார்கள்.

சரி, இறைவன் என்ற சொல்லிற்குத் திரும்ப வருவோம். இறை என்ற சொல்லின் நீட்சியே இறைவன் என்பதாகும். கடவுள்(திருமால், சிவன், நான்முகன்), தலைவன் (அரசன், கணவன், மூத்தோன், உயர்ந்தோர், தமையன், கணவன், குரு) என்ற பொருட்பாடுகள் இறைவன் என்ற சொல்லுக்கு இருப்பது போற் இறை என்ற சொல்லிற்கும் இருக்கின்றன. பரம்பொருள், தலைவன் தவிர, ”உயரம், தலை, தலைமை, நடுவுநிலைமை, கடமை, முன்மை” என்ற தலைமைப் பண்பையொட்டிய இரண்டாம் வழிப் பொருள்கள் இறை என்ற சொல்லிற்கு மேலுஞ் சொல்லப்படுகின்றன. ”இறை என்ற சொல் தலைவனுக்கெப்படி ஏற்பட்டது?” என்று தெரிந்தால், ”இரண்டாம் வழிப் பொருள்கள் எப்படியேற்பட்டன?” என்பது விளங்கிப் போகும்.

அகரமுதலியில் மேலேயுள்ள பொருட்களை ஒதுக்கிப் பார்த்தால், இறைக்கு இன்னுஞ் சில பொருட்களைச் சொல்லுவர். அவற்றில் முகன்மையானவை: ”வீட்டின் கூரையிறப்பு, சாதல், தங்கல், இருக்கை” ஆகியவையாகும். இவையெல்லாம் ”இழிதல், சரிதல், இறங்குதல்” வினைகளை உணர்த்தும் பெயர்ச்சொற்கள்.

”உடலுறுப்பின் மூட்டுவாய், கை” என்பன இறுதல் (=முடிதல்) வினையோடு தொடர்புடையன. [சிலம்பு கானல் வரி 29 ஆம் பாடலில் இந்தப் பொருளில் இறை என்ற சொல் பயிலும்.] விறலிறையளவு என்பது ஒவ்வொரு விரலின் இறுதிக் கணுவளவைக் குறிக்கும். இறுதிக் கணு சிறுத்ததால் சிறுமைப் பொருளும் இறைக்கு உண்டு.

இறுதலின் பிறவினையான இறுத்தலில் இருந்து ”விடை” என்ற பொருள் பிறக்கும்.

அரசன் தன் படையினர் வழி இறுக்கை(force)க் காட்டி அதிகாரஞ் செலுத்தி மக்களிடம் பெறுவது இறை எனப்படும். சுங்கம் (customs tax), உல்கு (excise duty) போன்ற அரசிறைகளின் அடிப்படை வினைச்சொல் இறுக்குதலே. இறுக்கிப் பெறுவது இறை. இறுக்கைக் காட்டி மக்கள் உடன்பாட்டைப் பெறாத எவ்வரசும் வரலாற்றிற் கிடையாது.

”இறையின் ஒருபொருளாய் மாமரம் அகரமுதலிகளிற் குறிப்பிடப்படுவது ஏன்?” என்று எனக்குப் புரியவில்லை. எனவே தவிர்க்கிறேன்.

முடிவில் ஏதோடும் ஒட்டாது தனித்து நிற்கும் ஒரு பொருள் இறகு (feather) என்பதாகும். [இறகும் (feather) சிறகும் (wing) ஒன்றிற்கொன்று தொடர்புடைய ஆனால் புழக்கத்தில் சற்று வேறுபட்டவை.]

அரசன் என்றுவொருவன் உருவாவதற்கு முன், குடித்தலைவன், குழுத்தலைவன், இனத்தலைவன் என்று யாரோவொருவன் இருந்ததை மாந்தவியல் புகலும். அவனன்றி எந்தக் கூட்டமும் இயங்காது. குடிமக்கள் கூட்டத்தை வழிநடத்துபவன் இந்தத் தலைவனே. கூட்டத்தின் இடையே இந்தத் தலைவனை அடையாளம் காட்டவேண்டுமே? அதற்கு வழியென்ன? இவரெல்லாம் தம் தலையிற் கட்டிக் கொண்ட பாகைகளில் (இலை, தழை, தோல் இப்படி ஏதோவொன்றாற் தலையிற் கட்டப்பட்டவை இந்தப் பாகைகள்.) பறவை இறகுகளைச் சூடிக் கொள்வது பழக்கமாய் இருந்தது. ஒரு கூட்டத்தைத் தொலைவில் இருந்து பார்க்கும் போது இறகு செருகியவன்(ர்) தலைவன்(ர்) என்று எல்லோரும் பழக்கத்தில் அறிந்து கொள்ளுவர். இது ஏதோ அமெரிக்கத் திரைப் படங்களில் செவ்விந்தியர் இறகு சூடிக் கொள்ளும் காட்சி மட்டுமல்ல. கணக்கற்ற பழங்குடிகள் இது போன்ற பழக்கங்களை வைத்திருந்தார்கள்.

இன்றைக்கும் செட்டிநாட்டுப் பக்கம் மாப்பிள்ளை அழைப்பில் பார்த்தால் மாப்பிள்ளையின் தலைப்பாகையில் இறகு குத்திக் கொண்டிருப்பது தெரியும். தலைப்பாகையிற் சூடும் நெற்றிச்சூடிகையின் வடிவமும் ஒரு பறவையிறகு போலவே அமையும். மீனாட்சி கல்யாணத்தில் சொக்கநாதருக்கு அணிவிக்கும் பாகையைக் கூர்ந்து கவனித்திருக்கிறீர்களா? நாட்டுப் புறங்களில் நடக்கும் கூத்தில் கதைநாயகன் சூடிக்கொள்ளும் தலைப்பாகையையும் பாருங்கள். ஏன் அரச மகுடத்தின் மேலே செருகும் இறகை இங்கு நினையுங்கள். இறகில்லாத தலைவன் உண்டா?முத்து மாலைகளையும், மணி மாலைகளையும் அணிந்து கொண்டு இடுப்பில் ஒரு சிறுதுணியைக் குறுக்கே கட்டிய சுந்தர பாண்டியனை மார்க்கோ போலோ தன் பயணக் கதையில் [The travels of Marco Polo by Aldo Ricci, Rupa& Co; 2002, pp 292- 326] விவரிப்பான். பாண்டியன் தன் மகுடத்தில் இறகு அணியாது இருந்தானோ? தெரியவில்லை. பணங்கொண்டவனையும் மன்னனையும் எப்படி வேறுபடுத்திக் காட்டுவது?

[இறகு குத்திக் கொள்ளாத கூட்டத் தலைவர்கள் கொம்பு விலங்குகளின் மண்டையோட்டை தலையிற் கவிழ்த்து மாட்டிக் கொண்டிருந்தார்கள். சிந்த சமவெளி முத்திரையொன்றில் கொம்பு கவிழ்த்த தலைவன் ஒருவன் தாமரை ஆசனம் போட்டு உட்கார்ந்திருப்பான். “இவன் என்ன கொம்பனோ?” என்று தமிழிற் சொலவடையுண்டே, நினைவிற்கு வருகிறதா? கொம்பன் என்றாற் தலைவன் என்றே பொருளும் இயற்கையாய் எழுந்தது.]

இறகு அல்லது இறையைத் தன் தலைமுடியியிற் செருகிய தலைவன் இறைவன் எனப்பட்டான். தலைவனின் (lord) நீட்சியாய் எல்லாம் வல்ல பரம்பொருளும் இறைவன் (Great Lord) என்று அழைக்கப் பட்டான்.

இனி ”இறகு என்ற சொல் முதலா? சிறகு என்ற சொல் முதலா?” என்று கேட்டால், "முட்டை முதலா? கோழி முதலா?" என்று திருப்பிக் கேட்கவேண்டியிருக்கிறது. பின்னால் வரும் எளிதான விளக்கங்களைக் கருதிச் சிறகு என்பதையே முதலாக நாம் கருதுகிறோம். [சிறகு என்பது சிறை என்றும், இறகு என்பது இறை என்றும் செந்தமிழ் வழக்கிற் சுருக்கப்படும்.] சிறகு என்ற சகர முதற் சொல் திராவிட மொழிகளின் இலக்கிய மொழியான தமிழிலும், அதன் நெருங்கிய கிளைமொழியான மலையாளத்திலும் மட்டுமே இருக்கின்றன. மற்ற மொழிகளில் இறகும் அதன் திரிவுகளுமே இருக்கின்றன. ம. சிறகு; க. எறகெ, எக்கி, எறங்கெ, றக்கெ, றெக்கெ; தெ.எறக, ரெக்க; து. எதிங்கெ, றெங்கெ; பட. றக்கெ; குட. றெக்கெ, தெறகெ; கோத. ரெக்; துட. தெர்க்ய்; கோண்.ரெக; நா. றெப்ப, ரெக்க; கொலா. றெப்பா; பர். ரெக்க.

இறகுக் கை - இறகால் ஆன கை - இறக்கை ஆனது. [இங்கே இந்தக்கால விதப்பான பயன்பாட்டைச் சொல்ல வேண்டும். சிறகு என்ற சொல் wing என்பதற்கும், இறகு என்ற சொல் feather என்ற உறுப்பிற்கும் இந்தக் காலத்திற் பயன்படுத்துகிறோம்.] இறகின் தொகுதி, குறிப்பாக வாலிறகின் தொகுதி நெல்லின் கதிர்த் தொகுதிபோல் இருந்ததால் குரல் (feather, plumage, கொத்து, திரள்) எனப்பட்டது; குரல் சற்று நீண்டு கூரலும் (கொத்து) ஆகும். குட்டைத் தொகுதி கூழையும் ஆனது (மயிற் தோகை, வால்), சதம் (அதம் = தொகுதி), சதனம் (அதித்தல், மிகுதியாதல், அதனம் = தொகுதி) என எல்லாமே தொகுதிப் பொருள் உள்ளவை.

சிறகு, சிறை, என்ற சொற்கள் சகரம் முன்னெழுந்து இலக்கியத்தில் இறகையும் குறித்தன. தூவி என்ற சொல் (மறுவில் தூவி சிறுகருங் காக்கை ஐங்குறு 139; தூவல், சொக்கின் தூவலும் தேவா. 216, 4, தூர்வு>தூவு = வேரைப் போன்றது) இறகைக் குறிப்பது. தோகை (தொகுதி) என்பதை மயிலை வைத்து நாமறிவோம்.

பக்கம், பத்ரம் என்ற சொற்கள் பறத்தல் வினையையொட்டி எழுந்தவை. பறத்தல் வினையின் சொற்பிறப்பை இங்கு அறிந்தால் பக்கம், பத்ரம் என்ற சொற்கள் விளங்கிப் போகும். பறத்தலின் சுருக்கமாய் இறகிற்குப் பறை என்ற சொல்லும் உண்டு. [பறக்கை “துணைபறை நிவக்கும் புள்ளின மான” மலைபடு.55. இறகு “பைங்காற் கொக்கின் மென்பறைத் தொழுதி” நெடுநல் 15 பல்பறைத் தொழுதி - குறுந் 175],

பிஞ்சம் என்ற சொல் பாலியிலும் வடமொழியிலும் பயிலும். தமிழோடும் தொடர்புண்டு. (மயிற் தோகை; க. பிஞ்சிய, பிஞ்சு, பின்செ, பெஞ்செ, பெஞ்செய, skt pin~ccha, புள்>பிள்>பீள் = இளங்கதிர், (பிள்)>பிள்ஞ்சு,பிஞ்சு],

வாசம் என்ற சொல்லும் இறகைக் குறிக்கும்.

சிறகு/இறகு என்ற சொல்லின் பிறப்பை அறிவதற்கு முன் பறத்தல் வினை பற்றி அறிய வேண்டும்.

பறத்தல் வினையை விலங்காண்டி மாந்தன் அறிந்தது பறவைகளைப் பார்த்தேயாகும். அவ்வினை மாந்தச் செயலால் அறியப் படுவதில்லை. பறவைகளைப் பார்த்தும், அப்படிப் பார்க்கும் போது உடன் அறியும் ஒலிக்குறிப்பாலும் எழுந்த சொல் அது. [மொழி வளர்ச்சியில் ஒலிக் குறிப்புகளை நாம் குறைத்து மதிப்பிடுகிறோம். ] எந்தப் பொருளும் இடைவிடாது விரைவாய்த் துடிக்கும் போதோ, திரும்பத் திரும்ப விடாது செய்யப் படும் போதோ, டகரம், ரகரம், றகரம், ககரம் வைத்து இரட்டைக் கிளவியாக நாம் சொல்லிக் காட்டும் ஒலிக்குறிப்புகளை இங்கு எண்ணிப் பாருங்கள்.

“படபட” என்று துடித்தது; ”பரபர” என்று விரைந்தான்; ”பறபற” என்று இறைந்தது; ”பக்பக்” என்று அடித்துக் கொண்டது. எல்லாமே விரைவைக் குறிக்கும் ஒலிக் குறிப்புச் சொற்கள். பற-த்தல் என்ற தமிழ் வினை இத்தகைய ஒலிக்குறிப்பிற் தோன்றிய சொல்தான். படபடத்தலில் எழுந்த சொல் பட்டம். வானத்தில் நாம் அனுப்பிக் கயிறு கொண்டு கட்டுப் படுத்துகிறோமே, அந்த விளையாட்டுப் பொருள். வடமொழியில் அது பத்தம்>பத்ரமாகிப் பறவையையும் குறிக்கும். பக்கு>பக்கம் என்ற சொல் தமிழில் சிறகைக் குறிக்கும்; பின் பக்கு>பக்கி என்றாகிப் பாலி மொழியில் பறவையைக் குறிக்கும். [நமக்குப் பறவை பெரிதும் பயன்படும் சொல்லென்றால் பக்கி பாலிமொழியிற் பெரிதும் பயன்படுஞ் சொல்.] பக்கி என்ற சொல் பக்ஷி ஆகி வடமொழியில் பறவையைக் குறிக்கும். தமிழில் அதை மீண்டும் கடன் வாங்கி பட்சி என்போம். எல்லாம் ஒலிக்குறிப்பால் எழுந்தவை. பக்கு (= சிறகு) என்ற சொல் அதிரொலி பெற்றுத் திரிந்து பகவான் என்ற பாலி மொழிச் சொல்லை உருவாக்கும். அதைத் தமிழிற் கடன் வாங்கி பகவன் என்று சொல்லுவோம்.

சிலுக்கும் ஒலியும் பறபறத்தலை, படபடக்கும் அசைவைக் குறிப்பதுதான். சிலுகு>சிறகு என்றாகி பறக்கும்/அசைக்கும் உறுப்பைக் குறிக்கும். எந்தச் சிறகும் விரித்துச் சுருக்கி, அசைக்கப் படவேண்டும். இந்த மூன்றையும் செய்யும் போது எழும் சிலுக்கு ஒலியை வைத்தே உறுப்பிற்குப் பெயரிட்டிருக்கிறார்கள். ”சறேர்” என்று விரைந்தான் என்ற விரைவுக் குறிப்பு சிறகுக்கு நெருக்கமானது. மேலை மொழிகளிலும் flug என்னும் ஒலிக்குறிப்புத் தான் fly என்பதற்குக் காரணமாய் இருந்திருக்கிறது.

fly (v.1)
"to soar through air," O.E. fleogan "to fly" (class II strong verb; past tense fleag, pp. flogen), from W.Gmc. *fleuganan (cf. O.S., O.H.G. fliogan, O.N. flügja, O.Fris. fliaga, M.Du. vlieghen, Du. vliegen, Ger. fliegen), from PIE *pleu- "flowing, floating" (see pluvial). Notion of "flapping as a wing does" led to noun sense of "tent flap" (1810), which yielded (1844) "covering for buttons that close up a garment." The noun sense of "a flight, flying" is from mid-15c. Baseball fly ball attested by 1866. Slang phrase fly off the handle "lose one's cool" dates from 1825. To do something on the fly is 1856, apparently from baseball.

wing (n.)
late 12c., wenge, from O.N. vængr "wing of a bird, aisle, etc." (cf. Dan., Swed. vinge "wing"), of unknown origin, perhaps from a P.Gmc. *we-ingjaz and ult. from PIE base *we- "blow" (cf. O.E. wawan "to blow;" see wind (n.)). Replaced O.E. feðra (pl.) "wings" (see feather). The meaning "either of two divisions of a political party, army, etc." is first recorded c.1400; theatrical sense is from 1790. Verbal phrase wing it (1885) is from theatrical slang sense of an actor learning his lines in the wings before going onstage, or else not learning them at all and being fed by a prompter in the wings. The verb to wing "shoot a bird in the wing" is from 1802. The slang sense of to earn (one's) wings is 1940s, from the wing-shaped badges awarded to air cadets on graduation. To be under (someone's) wing "protected by (someone)" is recorded from early 13c. Phrase on a wing and a prayer is title of a 1943 song about landing a damaged aircraft.

தமிழுக்கும் பாலிக்கும் இடையிருந்த ஊடாட்டம் கூர்ந்து கவனிக்கப் படவேண்டியது.

அன்புடன்,
இராம.கி.

8 comments:

திகழ் said...

மொழி ஆய்வு என்பது கடல்
அதிலும் தமிழ்ச்சொற்களின் பிறப்பைப் பார்க்கையில் பெருமையாக இருக்கிறது.

இறகு ‍‍...இறைவன் விளக்கம் அருமை

மிக்க நன்றி அய்யா

rajasankar said...

இறை(வரி) விதிப்பவன் இறைவன் என்றும் கொள்ளமுடியுமே? இறை என்பதை இறைத்தல் (நீர் இறைத்தல்) என்று கொண்டோமாயின் வினைப்பயனை வழங்குபவன் இறைவன் என்றும் கொள்ளமுடியும்.

திருக்குறளில் இறைவன் என்பது ஓரிரு குறளை மட்டும் கொண்டு அது சமண சமயம் சார்ந்தது என்று முடிவு கொள்ளாமல் கடவுள் வாழ்த்தில் இருக்கும் பத்து குறளையும் கொண்டு அதை முடிவு செய்வது சரியாக இருக்கும்.

இது பற்றி வேறொரு இடத்தில் எழுதியது http://groups.google.com/group/mintamil/msg/7890ef47fbe60fec

இராம.கி said...

அன்பிற்குரிய திகழ்,

உங்கள் கனிவிற்கு நன்றி.

அன்பிற்குரிய rajashankar,

”வரி விதிப்பவன் இறைவன்” என்று எந்தக் குமுகாயத்திலும் கொள்வதாக நான் அறிந்தேன் இல்லை. உங்களுக்கு ஏதேனும் தெரிந்திருந்தால் சொல்லுங்கள், தெரிந்து கொள்ளுகிறேன். என்னுடைய புரிதலைக் கட்டுரையில் விரிவாகச் சொல்லியிருக்கிறேன்.

தமிழ் போன்ற இயல்மொழிகளில் (natural languages) பருப்பொருட் சொற்களில் இருந்தே கருத்துச் சொற்கள் எழுகின்றன. இதுதான் முறையும் கூட. தமிழிற் சொற்கள் எழும் நிலை பற்றி ஒரு கட்டுரைத் தொடரில் விரிவாகச் சொல்லியிருக்கிறேன். இது என் பட்டறிவிற் பெற்றது. இதுகாறும் ஒழுங்கான சொற்பிறப்புகளை இந்தப் புரிதல் பெற்றுத் தந்திருக்கிறது.[காண்க: பூதியல் என்னும் கட்டுரைத் தொடர்.

http://valavu.blogspot.com/2005/04/physics-1.html
http://valavu.blogspot.com/2005/04/physics-2.html
http://valavu.blogspot.com/2005/04/physics-3.html
http://valavu.blogspot.com/2005/04/physics-4.html

மேலேயுள்ள வரிசையில் இரண்டாம் பகுதி ஓரளவு உங்களுக்கு என் புரிதலை விளக்கும்.]

வினைப்பயன் என்பது கருத்துச் சொல்; பருப்பொருட் சொல் அல்ல. வினைப்பயனை இறைப்பவன் இறைவன் என்ற கருத்து தொடக்க காலத்திற் பழங்குடி நிலையில் எழுவதற்கு வாய்ப்பில்லை. வினைப்பயன் என்ற கருத்தீட்டை நமக்கு முதலில் உறைத்தவை சமண நெறிகளே. அந்தத் தேற்றக் கட்டுமானத்திற்கும் (theoretical construct)முன்னால் தலைவன் என்ற பொருளில் சங்க இலக்கியங்களில் ஆளுமை இருக்கிறது. இறைவன் என்ற சொல்லின் பொருண்மை 2700 ஆண்டுகளுக்கும் முன்னால் ஒரு கணுத்தமாய் (continuum) இருந்திருக்கிறது. காலவோட்டத்தில் பொருள் வேறுபாடுகள் ஏற்பட்டிருக்கின்றன. நாம் எடுத்துக் கூறும் சொற்பிறப்பு இந்தக் கணுத்தத்தை விளக்குவதாய் இருக்க வேண்டும்.

திருக்குறள் கடவுள் வாழ்த்தின் 10 குறள்களையும் சேர்த்து வைத்து செயின விளக்கத்தை சக்கரவர்த்தி நயினாரும், மயிலை சீனி வேங்கடசாமியாரும் தந்திருக்கிறார்கள். நண்பர் பானுகுமார் அதைப் பல இடத்தும் இணையத்தில் உரைத்திருக்கிறார். ”அது புத்தநெறி புகல்வதே” என்று அயோத்திதாச பண்டிதர் சொல்லுவார்.

நான் செயினம் என்று சொல்கிறவனில்லை. ஆனால் ஆசீவகம், செயினம், புத்தம் ஆகிய நெறிகளின் கலவை என்று எண்ணத் தலைப்படுகிறேன். திருக்குறள் எந்த மதமுஞ் சாராதது என்று ஒரு காலத்தில் சொல்ல முயன்று கொண்டிருந்தேன். இப்பொழுது என் சிந்தனை மாறியிருக்கிறது. அது உறுதியாகச் சிவநெறி நூல் இல்லை.

நான் எழுத வேண்டிய புலனங்கள் பலவும் காத்து நிற்கின்ற நிலையில் இந்தப் புலனத்தில் இப்பொழுது நுழைவதாய்த் திட்டமில்லை. பின்னாற் பார்ப்போம்.

அன்புடன்,
இராம.கி.

rajasankar said...

அன்பின் இராம்கி,

பழங்குடி மக்களால் வினையும் பயனும் பற்றி சிந்திக்க முடியாது என்று நீங்கள் கூறுவது வியப்பை தருகிறது. மறுபிறவி என்பதேயே காடுகள் அழிந்து மீண்டும் உயிர்பித்து எழுவதை கண்டே மக்கள் சிந்திக்க தொடங்கியிருக்கலாம் என கருதுவோரும் உண்டு. இன்னமும் முனி போன்ற சாமிகள் கொடை கொடுக்காவிடில் ஊரை அழிக்கும் என்று மக்கள் நம்புவதை நீங்கள் பார்க்கமுடியும். வினைக்கு பயனாக ஊருக்கு வளமும் இல்லையேல் அழிவும் கொண்டு வரும் கடவுள்கள். அதேபோல் இறையை விதிப்பதனாலே மன்னனும் மதிக்கப்பட்டான். பயப்படத்தகுந்தவனாக இருந்தான். மன்னனின் உறவை தீயைப்போல பேண வேண்டும் என்றும் சொல்லப்பட்டது இதனால் தானே.

நல்லது கெட்டதை தாண்டி போவதான இருமைகளை விடுத்தல் என்பது தான் பின்பு வந்தது தவிர வினைக்கு பயன் அளிப்பவன் ஒருவன் இருக்கிறான் என்பது அல்ல. இருளுக்கும் ஒளிக்கும் நன்மைக்கும் தீமைக்கும் என்றிருந்த நிலை மாறி இரண்டையும் கடந்தவன் என்பது தத்துவங்கள் தரிசனங்கள் வந்த போதில் தான்.

தங்களின் உலகாதாய கருத்துக்கள் பற்றி படித்து பதில் போடுகிறேன்.

திருக்குறளை பற்றிய தங்களின் கருத்தை மதிக்கிறேன். என்னுடைய கருத்துக்கு தகுந்த எதிர்கருத்தை யார் தந்தும் படிக்கவில்லை என்பதினாலேயே கேட்கவேண்டியதாயிற்று. பிறிதொரு நாள் நீங்கள் விளக்க எண்ணினால் பேசலாம்.

Indian said...

பல சேதிகளைச் சொல்லியிருக்கிறீர்கள். மிக்க நன்றி.

Anonymous said...

அய்யா வணக்கம்.
வள்ளலாரும் "இறைப்பொழுது" என்னும் பதத்தை மிக நுண்ணிய கால அளவைக் குறிக்க பல இடங்களில் பயன்படுத்துகிறார்.

நன்றி.
பாபு

sivamjothi28 said...

திருவடி தீக்ஷை(Self realization)
இந்த வீடியோவை முழுமையாக பாருங்கள். நாம் நிலையிள்ளத உடம்பு மனதை "நான்" என்று நம்பி இருக்கிறோம்.
சிவசெல்வராஜ் அய்யாவின் உரையை முழுமையாக கேட்கவும்.



Please follow

http://www.youtube.com/watch?v=y70Kw9Cz8kk (PART-1)

(First 2 mins audio may not be clear... sorry for that)

(PART-2) http://www.youtube.com/watch?v=XCAogxgG_G4

http://www.youtube.com/watch?v=FOF51gv5uCo (PART-3)




Online Books
http://www.vallalyaar.com/?p=409


Contact guru :
Shiva Selvaraj,
Samarasa Sutha Sanmarkka Sathya Sangam,
17/49p, “Thanga Jothi “,
Kalaignar kudi-iruppu – Madhavapuram,
Kanyakumari – 629702.
Cell : 92451 53454

Anonymous said...

'Bhava' is a way to call husband in telugu. Is that from, 'Bahavaan'?!