Sunday, September 06, 2009

குளிர்ச் சொற்கள்

மாந்த வாழ்வில் பல்வேறு சூடுகளை (hotnesses) நாம் பட்டறிகிறோம். உறைபனிப் புள்ளிக்கு அருகில் வருவது சிலிர் (chill). [உறைதல் = to freeze. ஒரு பொதி (body) நீர்மமாய் உள்ள வரை ஒரு ஏனத்திலோ, பள்ளத்திலோ, அங்குமிங்கும் அசையமுடியும். ஆனால், குறிப்பிட்ட சூட்டிற்கு இறங்கி வரும் போது அசையாது போவதால் இந்தப் புள்ளி உறைதலாயிற்று. frost என்பது ”உறைபனி” என்றும் frigid என்பது ”உறைந்த” என்றும் சொல்லப் பெறும்.] அதற்கும் மேலே குளிர் (cold); அதற்கும் மேலே வெதுமை (warm); இன்னும் மேலே இளஞ்சூடு (mild hot); அதற்கும் மேலே கடுஞ்சூடு (very hot); இன்னும் போனால் கொதிசூடு (boiling). இப்படி ஒவ்வொரு சூட்டையும் வெவ்வேறு சொற்களால், தமிழில் உணர்த்த முடிகிறது. அதேபொழுது, வெவ்வேறு குளிர்நிலைகளைத் துல்லியமாய் விவரிப்பதில் இற்றைத் தமிழிற் தடுமாறுகிறோம். நொகை (negative) 50 பாகை செல்சியசிலிருந்து பொதிவு (positive) 50 பாகை செல்சியசு வரையுள்ள வெதணத்தை (climate) தாமாகவோ, அன்றிக் கருவி சார்ந்தோ, மாந்தர் எதிர்கொள்ளும் இக்காலத்தில், தமிழன் மட்டும் புறனடையா, என்ன? உலகின் பல்வேறு வெதணங்களை விவரிக்கு முகமாய், ஊதுமக்கோள வெம்மைக்கும் (atmospheric temperature) கீழுள்ள சூடுகளைக் கீழே பார்ப்போம்.

முதலில் வருவது குளிரெனும் சொல்.

குல் எனும் வேரில் இருந்து குல்>குள்>குள்ளுதல் = குறுகிப் போதல் என்பது விரியும். குறுகியவன் குள்ளன் தானே? எத்தனையோ வினைகளால் நாம் குறுகிப் போகிறோம். அதில் முதன்மையானது நீருக்குள் நின்றவாறே உடல் குறுக்கித் தலையை உள்ளிழுத்துக் கொள்வதாகும். இதைத் தான் குள்ளித்தல்> குளித்தல் என்கிறோம். இன்னொரு விதமாய் நீருக்குள் ஆழ்தல் = நீராழல்> நீராடல் என்றும் சொல்லுகிறோம். நெட்ட நின்று மேனியில் நீரை ஊற்றிக் கொள்வதும், நீர்த்தாரைக்கு (water shower) அடியில் மேனி படிவதும், விசையோடு தூம்பு (tube) நீரை மேனியிற் சிந்திக் கொள்வதும், தொட்டிக்குள் படுத்து நீரில் தோய்வதும், எனக் குளித்தல் பல விதங்களாய் இன்று ஆயினும் தமிழரைப் பொறுத்தவரை, அதன் அடிப்படை குள்ளுதலே. நீண்டு கிடக்கும் ஒரு பொருள், முழுக்கவும் குள்ளினால், அது சுருளும் (circles), உருளும், (rolls) கோளமாய்த் (globe) திரளும். குறிப்பிட்ட பருமை (volume) கொண்ட பொதி (body), நுணவப் பரப்போடு (minimum surface) வெளியை நிறைக்க, உருண்டை (round) வடிவமே கொள்ளும் என்பது வடிவியற் (geometry) பாடம். குளிகை, குளியம் (globules) என்ற சொற்கள் உருண்டைகளைக் குறிக்கும். குள்வது குவ்வுதலாகி, அதுவும் நீண்டு குவளுதலாகும். குவள்>குவளம்>கோளம் = உருண்டை.

அடுத்து, சூழமை வெம்மை (environmental temperature) சட்டெனக் குறைந்தாலும், நாம் குள்ளிப் போகிறோம் அல்லவா? நம்மை இப்படிக் குள்ளவைப்பது குள்ளி>குளி>குளிர் என்றாகும். குளிர் கூடக் கூட மெய் ஒடுங்குகிறோம் (குறுமைக் கருத்தைக் கூர்ந்து கவனியுங்கள்); நடுங்குகிறோம். குள்ளுதல் = to become cold O.E. cald (Anglian), ceald (W.Saxon), from P.Gmc. *kaldaz, possibly pp. adj. of *kal-/*kol-, from PIE base *gel-/*gol- "cold." நம் குளிருக்கும் அவர்களின் cold - ற்கும் உள்ள இணை வியக்கத் தக்கது. குளிருக்கு மாற்றாய்,

நளிர் (நள்>நளி>நளிர்; நள்ளுதல் = நடுங்குதல்),
பனி (பல்>பன்>பன்னி>பனி. இதை விரிவாய்க் கீழே பார்ப்போம்.),
அளி (அள்>அள்ளு>அள்ளி>அளி; அள்ளுதல் = செறிதல், to become compact, சுருங்குதல், சிறுகுதல்),
தண் (துள்>தள்>தண் = நெருக்கப் படுதல், நெருக்கலின் தொடர்ச்சியாய் அமைவது.),
மழை (ஊதுமக்கோளத்தின் மேன்மட்ட மேகங்கள் குளிர்ந்து, ஈரப்பதம் (moisture) செறிந்து (concentrated), கனிந்து (condense), மழை பொழிய, ஊதுமக்கோளத்தின் கீழ்மட்டச் சூடும் குறைவதால், குளிர்ச்சிப் பொருள் இங்கு சொல்லப்பட்டது,)
சாந்தம் (கீழே சிந்து எனும் சொல்லை விளக்கும் போது வருகிறது.)

என்ற சொற்களை அகரமுதலிகள் எடுத்துக் காட்டும். குளிர் என்பது, நம்மைச் சூழ்ந்துள்ள சூட்டிற்கும் கீழுள்ளதைக் குறிக்கும் ஒரு பொதுமைச் சொல்லாகும்.

அடுத்து, சில் என்னும் வேர் குல்லைப் போன்றது. சில்>சில்லி என்பது சிறு துண்டைக் குறிக்கும். சில்லி, சல்லியாய்த் திரிந்து சிறுநாணயத்தைக் குறிக்கும். அந்தக் காலத்தில் 192 சல்லி = 1 உருபாய் ஆகும். ”கண்ணாடிக் குவளையைத் தரையில் போட்டு உடைத்தான்; சுக்கு நூறாய் சில் சில்லாய் ஆகிப் போனது” என்னும் வாக்கில், சுக்கு என்பது சுல்>சுல்க்கு>சுக்கு என்றும், சில் என்பது சுல்லின் திரிவாயும் உருவானவை. சுல்>சுரு>சுருங்கு என்ற வளர்ச்சி shrinkage = குறைதல் என்பதை உணர்த்தும். உடல் குறுகுவதை ”உடல் சிறுகும்” என்றும் சொல்லலாம் தானே? குல்>குரு>குறு என்பதைப் போலவே சில்>சிரு>சிறு என்பதும் விரியும். குல்>குன்னி = சிறியது என்பதைப் போலவே சில்>சின்னி என்பதும் பொருள் தரும். சின்>சின்னவன் என்பதும் சிறுமையை உணர்த்தும். ஒரு பெருங்கல்லை சில் சில்லாய் உடைத்து உருவம் வடிப்பது சில்லை>சிலை ஆகும்.

குளிரின் விதப்பாய் வருவது சிலிர். இதைச் சில்லீடு என்றுஞ் சொல்லலாம். “அவன் உடம்பு சிலிர்த்திருக்கிறது/ சில்லிட்டிருக்கிறது. சன்னி கண்டிருக்கிறதோ? மருத்துவரைக் கூப்பிடுங்கள்” என்று சொல்கிறோம் இல்லையா? [சில், சன்னி என்பதை சிலர் ஜில், ஜன்னி என்று பலுக்கி அவை சங்கதமோ என்று மயங்குவர்.] சில்லெனும் சொல் குளிரை உணர்த்தியதை அன்றாட வாழ்க்கையிலிருந்தே அறியலாம். வட்டமாய் ஆலித்து, வட்டிலுக்கும் குவளைக்கும் மாற்றி மாற்றி, நீர்ப்பரப்பை அதிகரித்து, வெப்ப வாயிகத்தின் (heat convection) மூலம் சூட்டைக் குறைத்து, தேநீர் அருந்துகிறோம் அல்லவா? ”ஒரு நீர்ப்பொதியை அடுத்தடுத்துத் துளிக்க அதன் பரப்பு கூடிப் பொதிச்சூடு குறையும்” என்னும் இந்தச் சூழ்க்குமத்தைப் பாமரரும் தம் பட்டறிவாற் புரிந்திருப்பர்.

[துல்>துள்+ந்+து = துண்டு.
துல்>துள்>துளி. துளித்தல் = துண்டித்தல்.
துல்>துள்>துள்வுதல்>துவ்வுதல்>தூவு = dew: O.E. deaw, from P.Gmc. *dawwaz, from PIE base *dheu-.
துல்>துள்>துள்வு>துவ்வு>தூவு>தூவல்,
துல்>துள்>துள்வு>துவ்வு>துவல்>துவலை>திவலை;
துல்>துல்குதல்>துகுதல்>துகள்;
துல்>துரு>துறு>தூறு; மழை தூறுகிறது. தூவு, துளி, தூறு என்ற சொற்கள் அடுத்தடுத்து பெரிய அளவின. மழை தூவித் துளித்துப் பின் தூறும்; அப்புறம் பெய்ந்து, பொழிந்து பின் கொட்டும்.
துல்>துன்>துன்னல்;
துல்>துள்>துளி>தெளி,
துல்>துரு>துறு>தெறு>தெறி. பல்துளி>பஃறுளி என்பது பழந்தமிழகத்தின் தெற்கே இருந்த ஆறு.]

”நீர்ப்பரப்பு கூடக் கூட நீரின் சூடு குறையும்” என்பதால் சிறுத்தலை, சூட்டுக் குறைவோடு பொருத்துவார்கள். சில்>சிலிர்>சிலிர்தல். பிறவினையில் இது சிலிர்த்தல் ஆகும். [இந்தப் பிறவினைச் சொல்லால் நடுக்கம், திகைப்பு போன்ற உணர்வுகளையும் குறிப்பர். அவையும் குளிர்ச்சிப் பொருளின் நீட்சியாய் ஏற்படும் உணர்வுகளே.] சில்-இடுதல் சில்லீடு (chill) எனும் பெயர்ச்சொல்லை உருவாக்கும். chill: O.E.ciele, cele "cold," from P.Gmc. *kal- "to be cold," from PIE base *gel- "cold."

சில்லிட்ட நீரையே ஆண்டின் பல மாதங்கள் வடபுலத்தார் பயனுறுத்துவதால் சில்>சல்>சலம்>ஜலம் என்று திரிவில் நீர்ப்பொருளைச் சங்கதம் சுட்டும். [சலசல என்ற ஒலிப்பொருளில் ”சலம்” பிறந்ததாய்ச் சொல்வது இன்னொரு விளக்கம்.] ஜலம் என்பதில் இருந்து ஜலீலம் என்ற சங்கத நீட்சியும் ஏற்படும். மேலை நாடுகளில் சிலபோது நீரும் பனிக்கல்லும் சேர்ந்து காற்றோடு பெய்யும் மழை வருவதுண்டு. இதை sleet என்பார்கள். சில்லின் நீட்சியாகக் கொண்டு பனிக்கல்லைச் சில்லுக்கல் என்று சொல்லமுடியும். [sleet என்பதை சில்லுக்கல் மழை என்று தமிழில் எளிதாய்ச் சொல்லலாம். கல்லை ஒதுக்கிச் சிலிதை என்றுஞ் சொல்லலாம்.]

சில்லின் நெருங்கிய திரிவில் சல்>சல்நம்>சன்னம் என்றாகி thin எனும் சிறுமையைக் காட்டுவது போல, மெய் சில்லிட்ட நிலையை சல்நி>சன்னி எனும் சொல் அடையாளம் காட்டும். சில்>சின்னி என்பதும் அதே நிலையைக் காட்ட முடியும். ஒரு நீர்ப்பொதி சில்லுறும் போது, சிலும்பும் (சில்>சிலு>சிலும்பு), சில்கும், சீகும், சீகுறும். (சீகரம் என்ற பெயர்ச்சொல் இப்படி எழுந்ததே.) சிதறும் (சில்தல்>சிதல்>சிதர்>சிதரு>சிதறு. சிதர், சிதரம் = மழைத்துளி ). பின் சில்ந்தியும் போகும் (>சிந்தும். சிந்தல் = சொரிதல்). சிந்திய பொருளின் சூடும் குறையும்.

சிந்து என்பது துளி, நீர், ஆறு, கடல் என்பதோடு வெள்ளை நிறத்தையும் குறித்தது இங்கு கவனிக்கத் தக்கதாகும். பனியும் வெள்ளை தானே? சுல் என்னும் வேர் வெள்ளையைக் குறிக்கும். சுல்>சுல்லு>சுள்ளி என்பது வெள்ளியைக் குறிக்கும். சுல்லு>சுல்லம்>சுல்வம் என்பது சங்கதத்தில் வெள்ளியைக் குறிக்கும். வெள்ளை நிறத்து ஆண் விந்து சுல்>சுல்க்கு>சுக்கு>சுக்கிலம் என்று சொல்லப்படும். வெள்ளை நிறத்து வெள்ளிக் கோள் சுல்>சுல்க்கு>சுக்கு>சுக்ர என்ற திரிவில் சங்கதப்பெயர் கொள்ளும். சுல்>சுவ்>சுவேது என்ற வடமொழி வளர்ச்சியும் வெள்ளையைக் குறிக்கும். சுவேதாம்பரர் என்பது வெள்ளையாடைச் செயினரைக் குறிக்கும் சொல். இன்றைக்கு கேரளத்தின் பெரிய ஆறான பெரியாறு சுள்ளியம் பேராறு என்றே சங்க இலக்கியத்தில் பேசப்படும். நீரக அயனிச் செறிவு (hydrogen ion concentration) கூடிப்போய் களரி அரங்கில் (alkali range) வருமாகில் ஆறு பால் நிறம் காட்டும். பால் நிறம் வெள்ளி நிறம் தானே?

வெள்ளைப் புள்ளிகளையுடைய ஆடு, மாடுகளைச் சிந்து வகை என்று குறித்திருக்கிறார்கள். வெள்ளை நிற இருவாட்சி (Tuscan jasmine) சிந்து என்று சொல்லப் பட்டிருக்கிறது. செல், சி(ந்)தல், சிதலை என்ற சொற்கள் வெண்ணிறக் கறையானைக் (termite) குறிக்கின்றன. சிந்து என்ற சொல்லின் சகரத்தைப் போக்கி இந்து என்று சொல்லும் பழக்கம் நம்மவருக்கு உண்டு. சிந்து எனும் சொல் இகர/அகரப் போலியில் சந்து என்றும் திரியும். சந்த்ர என்றும் வடவர் சொல்லியிருக்கிறார்கள். இந்த ஒலி வேறுபாடுகளோடு

இந்துகமலம், சந்த்ர காம்பியம், சித அம்புஜம் = வெண்டாமரை,
இந்த்ர புஷ்பம் = வெண்தோன்றி,
இந்த்ரபம் = வெட்பாலை

என்னும் சில சித்த மருத்துவப் பெயர்களைப் பார்த்தால், ”இந்து, சிந்து, சந்து, சந்த்ர” என்ற சொற்களுக்கும் வெண்மைக்கும் தொடர்பு இருந்திருக்க வேண்டும் என்பது புலனாகிறது.

சிந்தாற்றின் உயர்பகுதிகளில் கரைகளை ஒட்டிய பாறைகளில் படிவமாய்க் கிடைக்கும் உப்பு சிந்துப்பு என்று சொல்லப் பெறும். [சகரம் தவிர்த்து இந்துப்பு என்றும் இதைச் சொல்வர்.] வடக்கே இந்தி மொழியில் ”சந்தா நமக், சிந்தா நமக்” என்றும் இதைச் சொல்லுவார்கள். நம் சித்த மருத்துவ அகராதிகளில் ”சந்திர லவணம், சிந்து, சிந்துசாரம்” என்றும் இது சொல்லப்படுகிறது.

இந்த உப்பின் கதையைச் சற்று விரிவாய்ப் பார்ப்போம். கோடிக்கணக்கான ஆண்டுகளுக்கு முன், கோண்டுவானாவில் இருந்து பிரிந்த தென்னிந்தியா வடகிழக்கே நகர்ந்து ஆசியாவை முட்டியது என்பார்கள். இரண்டிற்கும் இடைப்பட்ட டெதிசுக் கடல் கொஞ்சங் கொஞ்சமாய்க் குறைந்து ஆவியாகிப் போனதாம். இதனால், பழங்கடலின் உப்பு செறிந்து, படிகமாகிப் பல மாத்திரிகள் (meters) உயரத்திற்குப் பள்ளங்களை நிறைத்து, பாறையானதாம். மேலும் மேலும் ஆசியாவோடு மோதியதால், உப்புப் பாறைகளுக்கும் மேல் வண்டலும் மண்ணும் படிந்து, கூடவே நில மடிப்பு விழுந்து, உயர்ந்து, குன்றுகள், மலைகள் ஏற்பட்டனவாம். இந்த மலைகளின் தொடரே இயயமலைத் தொடராகும். காலம் செல்லச் செல்ல, இமயமலை மேல் பனிப்பாறைகள் உருவாகி, வெப்பம் கூடும் காலத்தில், பனியுருகி மேற்கே வழிந்து வளைந்து, சிந்தாறு ஏற்பட்டுத் தென்மேற்கில் ஓடியதாம். அப்பொழுது, அது வண்டல்களை வாரிக் கொள்வதோடு அன்றி, பனிப்பாறைகள் ஆற்றின் இருபுறத்தும் மூடிநிற்க வழி ஏற்படுத்திப் போயிருக்கிறது. பனிப்பாறைகளின் கீழே பனியுருகி நிலப்பாறைகளின் புரைகள் (pores) வழி ஊடுறுவிக் கசிந்து, அங்கிருந்த உப்பைக் கரைத்து கீழ்ப்புரைகள் வழியாய் வெளிப்பட்டு, சில இடங்களில் தொடர்துளிகளாய் ஆண்டு முழுக்கச் சொரிந்திருக்கிறது. செறிந்த உப்புக் கரைசலில் இருந்து ஒவ்வோர் ஆண்டும் நீர் ஆவியாகும் போது நிலப் பாறையோரங்களில் புரைகளுக்கு அடுத்து சரஞ்சரமாய் உப்பு மீண்டும் படிகமாகித் தொங்கிக் காட்சியளித்தது.

கோடிக்கணக்கான ஆண்டுகளாய் நடந்து வரும் இந்தப் புவிச் செயல்கள் ஐம்பதாயிரம் ஆண்டுக் கணக்கிலும், அதற்குப் பின்னும் படர்ந்த இந்திய முதன் மாந்தருக்கு புரியவா செய்யும்? அவர்கள் பார்த்ததெல்லாம் பனிப் பாறைகளும், அவற்றிற்குச் சற்று கீழே சரமாய்த் தொங்கும் உப்புப் படிவங்களும் தானே? கடற்கரையில் இல்லாக் குறிஞ்சி நிலத்தாருக்கு, கடலுப்பிற்குப் பகரியாய்ச் சிந்துப்பு பயன்பட்டிருக்கிறது. அந்த மாந்தரின் பார்வையில், சிந்துப்பு என்பது பாறைகளில் பனிபடர்ந்து சொரிவதால் இயல்பாய் விளையும் உப்பு. (Rock salt is formed naturally on mountains and rocks, being solidified from falling dew. It is an impure chloride of sodium.) உலகின் விந்தை விளைவுகளில் சிந்துப்பும் ஒன்று. இற்றைப் பாக்கிசுத்தானில் உப்பு அரங்குப் (salt range) பகுதிகளில், ஆற்றிற்கும் உப்பிற்கும் உள்ள பொதுக்கரணியத்தால் இந்தப் பெயர் ஏற்பட்டிருக்கிறது. அந்தப் பொதுக்கரணியம் என்ன?

சிந்து எனும் சொல் துளி, நீர், ஆறு, கடல், வெள்ளை என்பவற்றை மட்டும் குறிக்காது, மிகுந்து சில்லிட்ட நீர் அல்லது பனித்துகள் என்பதையும் குறித்திருக்க வேண்டும் என்று கீழே வரும் பல்வேறு கரணியங்களால் ஊகிக்கிறோம். அந்தக் கரணியங்களில் முதலானது, ”ந்நு, ந்து” என்ற பலுக்கற் திரிவுகள் இருந்தாலும் தமிழிய மொழிகளில் இணைச்சொற்கள் ஒரே பொருளைச் சுட்டி அமைவதாகும்.. காட்டு: வந்நு/வந்து, பந்நு/பந்து. (நகர ஈறு னகரம் ஆவதையும் இங்கு சேர்த்து எண்ணலாம்.) சில்>சின்>சின்னு என்ற வளர்ச்சி ஏற்படுமானால் சின்னு/சிந்து என்ற திரிவும் தமிழில் அமையக் கூடாதா, என்ன?

snu என்னும் சங்கத வேர்ச்சொல்லிற்கு dripping, trickling, sprinkling என்ற பொருட்பாடுகளைச் சொல்லுவார்கள். சில்>சின் என்னும் தமிழ்வேரில் கிளைத்த சின்னம், சீந்தல் என்ற தமிழ்ச் சொற்கள் மழைத் தூறலைக் (drizzling) குறித்ததாய் அகராதி நிகண்டு பதிவு செய்யும். கோவை, நீலமலை மாவட்டங்களைச் சீத நாடென்று சொல்லிக் கொடுந்தமிழ் பன்னிரண்டு நாடுகளில் ஒன்றாய்க் காட்டுவார்கள். சீந்து, சீந்தல், சீதம் ஆகிய தமிழ்ச் சொற்களின் முந்திய வடிவாய்ச் சிந்து என்ற சொல்லே அமைய முடியும். அதற்குப் பனிப்பொருள் (cold, chill) இருந்திருக்க பெரிதும் வாய்ப்புண்டு. தூவப்பட்ட (sprinkle) பனித்துகள், உருகி நீரானால், அது சொட்டும் (drips), துளித்து விழும் (trickles) தானே?

snu என்ற சங்கதச் சொல்லை ஒட்டிய மேலைச் சொற்கள் பலவும் உள்ளன. snow: O.E. snaw "snow," from P.Gmc. *snaiwaz (cf. O.S., O.H.G. sneo, O.Fris., M.L.G. sne, M.Du. snee,Du. sneeuw, Ger. Schnee, O.N. snjor, Goth. snaiws "snow"), from PIE *sniegwh -/*snoigwho- (cf. Gk. nipha, L. nix (gen. nivis), O.Ir. snechta, Welsh nyf, Lith. sniegas, O.Prus. snaygis, O.C.S. snegu, Rus. snieg', Slovak sneh "snow") என்று அவை அமைந்திருக்கின்றன. ஓராண்டில் ஆறேழு மாதங்கள் பனிநீரைத் தங்கள் மேனிமேற் சொரிந்து கொண்ட வடபுலத்தார் snu என்ற சொல்லோடு தொடர்புறுத்திக் குளித்தலை ”ஸ்நாயதி” என்று சொல்லி ஈரப்படுதல் என்று பொருள் கொண்டார்கள். வடக்கே குள்ளக் குளிக்க முடியாது; ஓரளவு ஈரப்படுத்திக் கொள்ளவே முடியும். [The cognate in Skt., snihyati, came to mean "he gets wet."] சுடுநீரால் தான் அவர்கள் ஆண்டின் பல மாதங்கள் குளிக்க முடியும்.

சிந்திற்கும் பனிக்கும் தொடர்பில்லையெனில், சிந்தாறு என்று கூட்டுச் சொல் ஏற்பட வாய்ப்பேயில்லை. [சிந்து என்னுஞ் சொல்லை ஈச்சமரத்தோடு தொடர்புறுத்தி நண்பர் திரு. நா. கணேசன் பொருள் சொல்லுவார். அதையேற்க எனக்குப் பெரிதும் தயக்கம் உண்டு. இன்னும் ஒரு சிலர் சிந்து என்பதன் சங்கத வேராக ஸித் = செல் என்பதைக் காட்டுவர். அந்த வேர் சிந்து என்பதற்கு விதப்பான பொருளாய் இல்லாது ஒரு பொதுமையான பொருளாய் இருக்கிறது. எப்பொழுதும், ஆற்றின் பெயர்கள் பொதுமையில் இல்லாது விதப்பாகவே இருப்பதையே நாம் காண்கிறோம். காட்டு: பொன்னி, கன்ன பெருநை, தாம்ப பெருநை, வெள்கை>வைகை]

சிந்தாற்றின் சிறப்பே, மக்கள் புழங்கும் உயர்பகுதிகளில், வடந்தைப் பருவத்தில் (வாடை, வடந்தல்> vadanther> vidanther> winther> winter) ஆற்றின் கரையோரங்கள் பெரிதும் பனி பொழிந்து பாறைகளாவது தான். பனிப்பாறை படர்ந்து கிடக்கும் சிந்தாற்றின் மேற்பகுதிகளை மிகப் பழங்காலத்தில் மாந்தர்களால் அணுக முடிந்திருக்க வேண்டும். அற்றை நிலையில், மீளும் மீளும் வெம்மை கூடும் போது பனிப்பாறை உருகி, நீராய் மாறிப் போவதையும் பின்னால் வெம்மை குறையும் போது, நீர் உறைந்து பனிப்பாறை ஆவதையும் அவர்கள் பட்டறிந்திருக்க வேண்டும். சிந்தியதும், உருகியதும் நீர்த்துகள் தான் என்ற புரிதல் அவர்களுக்குப் பட்டறிவால் ஏற்பட்டிருக்கும். இந்தச் சிந்தனைகளின் வழி ஓர்ந்து பார்த்தால், சிந்தாற்றின் பொருள் பனியாறு என்பதாய் இருந்திருக்க வேண்டும் என்றமுடிவிற்கு வருவோம். [கூடவே silver river - வெள்ளாறு என்ற புரிதலும் இருந்திருக்க வேண்டும் என்று ஊகிக்க முடியும். தென்னகத்திலும் நாலு வெள்ளாறுகள் வேறு காரணம் பற்றி இருக்கின்றன. சிந்து என்பது வெள்ளைப் பனி. இவை வெறுமே வெள்ளாறுகள்.]

சிந்தாறு = பனியாறு என்ற அதே அணுகலைக் கொள்ள முடியாத அளவிற்கு, காடுகள் மிகுந்து, மலைப்பாதைகள் அமையாது, கங்கை, தொழுனை (யமுனை) ஆகியவற்றின் மேற்பகுதிகள் இருந்திருக்கலாம். வடபுலத்து மாந்தர், தம் நாகரிக வளர்ச்சியில் சிந்தாற்றங்கரையில் இரண்டாயிரம் ஆண்டுகள் இருந்த பின்னே தான், கங்கை, தொழுனைக் கரைக்கு மெதுவாய்ப் பெயர்ந்திருக்கிறார்கள். எனவே பனியைச் சிந்தாற்றோடு மட்டுமே தொடர்புறுத்தியிருக்கலாம். கங்கை, தொழுனையின் நீர் மலையின் கீழ்மட்டங்களிலேயே மட்டுமே அணுகக் கூடியதாய் இருந்ததால், பனியைக் காணாது வெறுமே சில்லிட்ட நீராய் மட்டுமே வடபுலத்து மாந்தர் இவ்வாறுகளை உணர்ந்திருக்கலாம்.

முன்னே சொன்னது போல், சிந்து எனும் சொல் இகர/அகரப் போலியில் சந்து என்றும் திரியும். சந்து என்பது சாந்து என்றும் நீளும். சந்தின் நீட்சியாய்ச் சந்தன் என்ற பெயர்ச்சொல் குளிரும் இரவிற்கு உரிய, பால்வண்ணம் காட்டும், நிலவுக்குப் பெயராய் வடபுலத்தில் அமையும். சந்த>சந்த்ர என்று சங்கதத்தில் இது இன்னுந் திரியும். சிந்து என்பது சகரம் தவிர்த்து இந்து என்று ஆகி மீண்டும் நிலவைக் குறிக்கும். நிலவைக் குறித்த சொல் இன்னுந் திரிந்து இந்த>இந்த்ர என்றாகி வெள்ளை நிறத் தேவர் தலைவனைக் குறிக்கும். அந்தத் தலைவன் ஏறும் விலங்கையும் வெள்ளை யானை என்று தொன்மஞ் சொல்லுவார்கள். அவன் பார்வைக் குளிர்ச்சியான பார்வை என்றும் அவர்கள் தொன்மங்கள் கூறும்.

குளிர்வது என்பது நிலவிற்கு இயல்பாய்ப் போனதால், தண்ணவன் என்ற சொல்லும் நிலவைக் குறிக்கும். [தண் என்னும் வேர் பற்றி இந்தக் கட்டுரையில் அலசவில்லை.] இது போல ஒரு குறிப்பிட மரத்தின் கட்டைகளை அரைத்துப் பெற்ற கலவை குளிர்ச்சி தருவதால், நிறம் வெள்ளையன்றி வேறாய் இருந்தும் சந்து சந்தனம் என்ற சொற்களைப் பெறும். பின் அந்தக் குளிர்ச்சி உடலைச் சார்வதால் சார்ந்து>சாந்து>சாந்தம் என்று பெயரும் வேறுவகையிற் கொள்ளும். சாரம்>ஆரம், சாரல்>ஆரல் என்ற நீட்சிகள் இன்னும் அடுத்த சொல்வளர்ச்சி நிலைகள் ஆகும்.

சிந்து, சந்து, சீதம் போன்ற பல்வேறு சொற்களை விரிவாகப் பார்த்த நாம் இனிப் பனி என்று பலரும் பயன்படுத்தும் ஒரு சொல்லைப் பார்ப்போம்.

”ஒரு நீர்ப்பொதியை துளிக்கத் துளிக்க அதன் பரப்பு கூடிப் பொதிச்சூடு குறையும்” என்ற வாக்கிலேயே பனி என்ற சொல்லுக்கான உட்பொருளும் அடங்கியிருக்கிறது. ஒரு நீர்ப் பொதி 100 ml இருக்கிறது என்று வையுங்கள். அதை நூறு 1 ml பொதிகளாய் மாற்றினால், பரப்புக் கூடுமா, இல்லையா? இன்னும் பகுத்து, ஆயிரம் 0.1 ml பொதிகளாய் ஆக்கினால் பரப்பு மேலும் கூடும். மேலும் பகுத்து பத்தாயிரம் 0.01 ml பொதிகளாய் ஆக்கினால், நீர்ப்பொதியின் பரப்பு எக்கச் சக்கமாய் கூடிப்போகும். இப்படிப் பகுப்பதின் விளைவால் பொதியின் சூடு, சுற்றுச் சூழலுக்குப் பரவிக் குளிர்ந்து கொண்டே வரும். பொதிகள் பலவாகப் பலவாக, ஒவ்வொரு பொதியும் தன்னளவில் சிறியதாகிக் கொண்டே போகும். பொதிகளின் பன்மை என்பதோடு, தனிப்பொதியின் சிறுமை அமைவதில் இயங்கியற் (dialectics) தொடர்பு சேர்ந்தே வரும். இதனால், சிறுமைக்குச் சொன்ன குளிர்த் தன்மை, பொதிகளின் பன்மைக்கும் பொருந்தி வரும். இந்த அடிப்படைக் கருத்தோடு பன்மையைச் சற்று ஆழ்ந்து பார்ப்போம்.

கல்>கால், கல்>கள்>காள் என்ற சொற்கள் கருமையைக் குறித்தது போல் பல்>பால், பல்>பள் என்ற சொற்கள் முதலில் வெண்மையையே தமிழில் குறித்தன. வாயில் இருக்கும் பல்லிற்கு வெண்மை தான் முதற்பொருளாய்ச் சொல்லப்பட்டது. அதே பொழுது, பல் என்பது ஒன்றல்ல, ஒன்றிற்கு மேற்பட்டது. அதனால் ”ஒருமைக்கு மீறியது” என்ற வழிநிலைப் பொருள் அடுத்து ஏற்பட்டிருக்க வேண்டும். பல்குதல் என்ற வளர்ச்சியும் பல்லில் தொடங்கியது தான். ”பல” போன்ற சொற்கள் பல் என்னும் பருப்பொருளில் இருந்தே ஏற்பட்டன என்று புலவர் இளங்குமரன் ”தமிழ் வளம் -சொல்” என்ற தன் பொத்தகத்தில் விளக்குவார். [வெளியீடு. திருவள்ளுவர் தவச்சாலை, திருவளர்குடி (அல்லூர்), திருச்சி மாவட்டம் 620101] பல்லில் பிறந்த பல்வேறு சொற்களை அதில் அவர் விளக்குவார். படிக்கவேண்டிய கட்டுரை. பலாப் பழத்தில் பல சுளைகள் இருப்பதால் தான் பலா என்ற சொல் ஏற்பட்டது. பலாவின் பலாச்சுளைகள் போலப் பருத்திக் காய் வெடிக்கும் போது பருத்திச் சுளைகள் பலவும் இருக்கும். பல்>பன்>பன்னு>பன்னல் என்ற பெயர் இந்தப் பன்மைக் காரணம் பற்றியே பருத்திப் பஞ்சிற்கு ஏற்பட்டது. இதே போல நீர்த் துகள் பலவாறாய்ச் சிதறிக் கிடப்பதால் பல்>பன்>பன்னி>பனி என்ற சொல் ஏற்பட்டது.

பனி என்ற சொல் நீரின் திண்மத் துகளை மட்டுமல்லாது, நீரின் நீர்மத் துகளையும் குறித்திருக்கிறது. இல்லாவிட்டால் மார்கழி மாதம் நம்மூரில் காலை வேளையில் ”பனி பெய்கிறது” என்று நாம் எப்படிச் சொல்லுவோம்? பனி என்பது நீர்மமா, திண்மமா என்பதில் ஓர் இரண்டுங்கெட்டான் நிலையையே இந்தச் சொல்வழி நாம் பார்க்கிறோம். நொய், பொடி, புழுதி, நுறுங்கு என்ற சொற்கள் மிகத் தெளிவாய்த் திண்மத் துகள்களைத் தமிழில் காட்ட, பனி என்பதன் வரையறை நம் புழக்கத்தில் துல்லியமாய் இல்லை தான். அதே பொழுது பனித்துகள் என்று சொன்னால் திண்மம் என்று தெளிவாய்ச் சொல்லிவிட முடியும். பனியின் நீர்ம நீட்சியாய், வடவர் பனி>பானி>பாணி, பனி>பானி>பானீயம் போன்ற சொற்களைப் பயிலுவர். [இதே முறையில் தான் சிந்து என்பதற்கு நீர் என்ற பொருளும் ஏற்பட்டிருக்கிறது. அப்படியானால், சிந்தின் முதற்பொருள் பனி என்பது போல் தான் இருந்திருக்க வேண்டும் என்ற புரிதலையும் பனி>பாணி என்ற வளர்ச்சியில் தலைகீழாய்ப் புரிந்து கொள்ளலாம்.] பனியின் இன்னொரு நீர்ம நீட்சியாய் பனித்தல் என்ற வினை தமிழில் விடா மழையைக் குறிக்கும். பனியின் மீகுறை வெம்மையை உணர்த்துமாப் போல பனிப்பு என்ற சொல் தமிழில் நடுக்கத்தை உணர்த்தும்.

வெள்ளை நிறத்தை உணர்த்துமாப் போல பல்>பல>பலதேவன் என்ற பெயர் கண்ணனின் அண்ணனைக் குறிக்கும். பல்>பால்>வால் என்னும் திரிவில் வாலியோன் என்ற பெயரும் அவனையே குறிக்கும். வால்>வல்>வெல்>வெள் என்ற திரிவும் வெள்ளையே குறிக்கும். பால் நிறம் கொண்டே, பல்>பால்ப்பு>பார்ப்பு>பார்ப்பனர் என்ற சொல் எழுந்ததாய் இரா. மதிவாணன் உறுதி செய்வார். வெள்ளை நிறத்துக் கலைமகள் வெள்ளை மெய்யாள், வால்>வானி>வாணி என்று பெயர் பெறுவாள்.

பால்>பாள்>பாள்+ந்+து = பாண்டு என்ற சொல் வெள் நீற்றைக் குறிக்கும். வெள் நீற்றை இனக்குழு அடையாளமாய்ப் பூசியவர் பாண்டியர் எனப்பட்டனர். பாண்டியர் பற்றிய பல செய்திகளும் வெள்ளையைத் தொடர்புறுத்தியே வருகின்றன. [வெள்நீறைப் பூசும் பழக்கம் ஆத்திரேலியப் பழங்குடியினருக்கும் உண்டு. பாண்டியர் பழங்குடியினர் என்ற தமிழர் தொன்மமும் ஆத்திரேலியப் பழங்குடியினர் தமிழகம் வழியாகப் போயிருக்கலாம் என்ற இற்றை ஈனியற் கண்டுபிடிப்பும் இந்தப் பழங்குடிப் பழக்கங்களை ஆழவும் ஆய்வு செய்த் தூண்டுகின்றன.] இதே போலச் சாரல் = சந்தனம் என்பதை இனக்குழு அடையாளமாய்ப் பூசியவர் சாரலர்>சேரலர் எனப்பட்டனர். மஞ்சட் தூளை [அது காடியரங்கில் (acid range) இருந்தால் மஞ்சளாயும், களரியரங்கில் (alkali range) இருந்தால் குங்கும நிறத்திலும் இருக்கும்] பூசியவர் கொல்>கோழு>கோழியர்>சோழியர் எனப்பட்டனர். பழைய முப்பெரும் தமிழ் இனக்குழுக்களும் இன்று தமக்குள் ஒன்றாய்க் கலந்து போய், தமிழர், மலையாளிகள் என இரு பெரும் தேசிய இனங்களாய் மாறிப் போயினர். இந்த இரு தேசிய இனங்களிடையே நீறு பூசுதலும், சந்தனம் பூசுதலும், மஞ்சள்/குங்குமம் பூசுதலும் இனக்குழு மிச்சங்களாய்த் தங்கிப் போய், அதே போது சமய வழக்கங்களாய்க் காட்சியளிக்கின்றன. இந்தப் பழக்கங்கள் சிறிது சிறிதாய் இந்தியாவின் மற்ற தேசிய இனங்களுக்கும் சமயவழி பரவியது ஒரு பெரும் வியப்புத்தான்.

ஆலி பற்றி ”நாரணன்” என்ற என்னுடைய முந்தையப் பதிவில் பேசியிருந்தேன். தேவையானவற்றை இங்கு முழுமை கருதி வெட்டியொட்டுகிறேன். [முழு விவரம் வேண்டுவோர் அந்த இடுகையைப் படியுங்கள்.] வெப்பநாடான நம்மூரில் காலங்கெட்டு திடீரென்று, வானத் தலைகீழ் மாற்றத்தால் ஆலங்கட்டி மழை பொழிவதைப் பார்த்திருக்கிறீர்களா? அது என்ன ஆலங்கட்டி? வேறு ஒன்றுமில்லை நீர்க்கட்டி/பனிக்கட்டி இதை hailstone என்று ஆங்கிலத்திற் சொல்லுவார்கள். [க.து. ஆலிகல், ம. ஆலிப்பழம், குட.ஆலிகய், பட ஆனிகல்லு. க. ஆலி, ஆணி, ஆரி, பட. ஆனிகல்லு; கோத. அரகசு; தெ.குரு.மால், குட ஆலி; து ஆலிகல்லு, குவி,மே ஆஜி, பர் ஏதிர், ஏயிர் - ஆகத் தமிழிய மொழிகளிற் பரவலாய் உள்ல சொல்.] சிறு சிறு கற்களைப்போல வானத்தில் இருந்து நீர்க்கட்டி மழை கொட்டுகிறது. விழுந்த வேகத்தில் தரைச்சூட்டில் ஆல் [ஆலம், ஆலங்கட்டி, ஆலி] உருகிக் கரைந்து போகிறது. [ஆலித் தண்மழை - ஐங்குறுநூறு 437; ஆலஞ்சேர் கழனி தேவா.2.81.7 என்ற காட்டுக்களை இங்கு ஓர்ந்து பாருங்கள்.] ஆகப் ice/பனிக்கட்டியைத் தெரியக் குளிர்நாட்டில் வாழத் தேவையில்லை. வெப்ப நாடாயினும் தெரிந்து வைத்து, இலக்கியத்திலும் நாம் பதிந்திருக்கிறோம். ஆல், ஆலம், ஆலி என்ற சொற்கள் குளிர்நீரையும், பனிக்கட்டியையும் குறித்தவை தான்.

ஆலம் என்பதன் திரிவாய் ஆயம்/அயம் என்பதும் தமிழில் நீரைக் குறிக்கும். [அயம் திகழ் சிலம்பு - ஐங்குறுநூறு 264.2] O.E. is "ice," from P.Gmc. *isa- (cf. O.N. iss, O.Fris. is, Du. ijs, Ger. Eis), with no certain cognates beyond Gmc. ஆலி என்பது ice-யைக் குறிக்கச் சங்கநூலில் பயன்பட்ட சொல். இன்றோ எல்லாவற்றிற்கும் பனி என்பதையே வைத்து dew, ice இவற்றிற்கு வேறுபாடு காட்டத் தெரியாமற் சுற்றிவந்து கிளித்தட்டு ஆடிக் கொண்டிருக்கிறோம். ஆலிக்குழைவு = ice cream. என்று சொல்லக் கூடாதா? பனிக்காற்றும் ஆலிமழையும் வெவ்வேறானவை. ஆலி என்னும் சொல் இந்தக் கால அறிவியற் சிந்தனையைத் தமிழில் துல்லியமாய் விளக்கப் பயன்படும் சொல்.

துல்லியம் கருதி, மேலே விவரித்த பல்வேறு குளிர்ச் சொற்களைக் கொண்டு இற்றைத் தேவைக்குத் தக்கக் கீழ்க்கண்டவாறு நாம் பட்டியலிடலாம்.

winter = வடந்தை, வடந்தல், வாடைக் காலம்
chill = சிலிர்
snow = சிந்து
ice = ஆலி
freeze = உறைதல்
O.E. freosan "turn to ice" (class II strong verb; past tense freas, pp. froren), from P.Gmc. *freusanan (cf. O.N. frjosa, O.H.G. friosan, Ger. frieren "to freeze," Goth. frius "frost"), from P.Gmc. *freus-, equivalent to PIE base *preus- "to freeze," also "to burn" (cf. Skt. prusva, L. pruina "hoarfrost," Welsh rhew "frost," Skt. prustah "burnt," Albanian prus "burning coals," L. pruna "a live coal").
frost = உறைபனி
frigid = உறைந்த
c.1420 (implied in frigidity), from L. frigidus "cold, chill, cool," from stem of frigere "be cold;" related to frigus "cold, coldness, frost." Frigidaire as the proprietary name of a brand of refrigerators dates from 1926.
refrigerators: உறைவி(ப்பெட்டி):
arctic = வட துருவம். வடதுருவத்தில் மேல் நோக்கிப் பார்த்தால் கரடி உடுக்கூட்டம் தெரிந்தது என்று மேலையோர் பெயரிட்டிருக்கிறார்கள். நாம் துருவ விண்மீன் தெரிகிறது என்று பெயரிட்டிருக்கிறோம்.
c.1391, artik, from O.Fr. artique, from M.L. articus, from L. arcticus, from Gk. arktikos "of the north," lit. "of the (constellation) Bear," from arktos "bear," the Bear being a northerly constellation. From the usual I.E. base for "bear" (cf. Avestan aresho, Arm. arj, Alb. ari, L. ursus, Welsh arth); see bear (n.) for why the name changed in Gmc. The -c- was restored 1556.
blizzard = பனிப்புயல்
1859, origin obscure (perhaps somehow connected with blaze (1)), it came into general use in the hard winter 1880-81, though it was used with a sense of "violent blow" in Amer.Eng., 1829; and blizz "violent rainstorm" is attested from 1770.
sleet = சிலிதை
c.1300, slete, either from an unrecorded O.E. word or via M.H.G. sloz, M.L.G. sloten (pl.) "hail," from P.Gmc. *slautjan- (cf. dial. Norw. slutr, Dan. slud, Swed. sloud "sleet"), from root *slaut-. The verb is attested from c.1325.
hail = ஆலங்கட்டி
glacier = ஆலியோடை
1744, from Fr. glacier, from Savoy dialect glaciere "moving mass of ice," from O.Fr. glace "ice," from L. glacies (see glacial).

பனி, குளிர், நளிர், அளி, தண் போன்ற சொற்களை நாம் ஒதுக்க வேண்டியதில்லை. அவற்றைப் பல இடங்களில் நாம் பொதுமைச் சொற்களாய்ப் பயன்படுத்தலாம். அப்படிப் பயன்படுத்துவது குளிரின் புரிதலுக்கு வழிவகுக்கும்.

அன்புடன்,
இராம.கி.

8 comments:

mix said...

புதுப்பொலிவுடன் தமிழர்ஸ்
புதுப்பொலிவுடன் வெளிவந்துள்ள தமிழர்ஸ் இணையத்தில் உங்கள் பதிவுகளை இணைக்கலாம் வாங்க...
நீங்கள் மதிப்பு மிக்க பதிவரானால் உங்கள் தளத்தின் பதிவு தானாகவே இணையும்...
பல தள செய்திகள்...
ஓட்டுப்பட்டை வேண்டாம்...
எந்த நிரலியையும் நீங்கள் இணைக்கவேண்டிய கட்டாயம் இல்லை.
முழுவதும் தமிழில் படிக்க....



தமிழ்செய்திகளை வாசிக்க

தமிழ்செய்திகளை இணைக்க

ஆங்கில செய்திகளை வாசிக்க

வலைப்பூ தரவரிசை

சினிமா புக்மார்க்குகள்

சினிமா புகைப்படங்கள்

திகழ் said...

விரிவாக விளக்கமாக அறிந்துக் கொள்ள முடிந்தது
தங்களின் இடுகையின் வாயிலாக

அன்புடன்
திகழ்

உலவு.காம் (ulavu.com) said...

புத்தம் புதிய தமிழ் திரட்டி உலவு.காம்
தமிழ் வலைப்பூகள் / தளங்களின் சங்கமம் உலவு.காம்
www.ulavu.com
(ஓட்டுபட்டை வசதிஉடன் )
உங்கள் வலைப்பூவை இணைத்து உங்கள் ஆதரவைதருமாறு வேண்டுகிறோம் ….

இவண்
உலவு.காம்

Anonymous said...

இராம. கி அவர்களே, முட்டைக்கோசு தமிழ் சொல்லா?

இராம.கி said...

அன்பிற்குரிய பெயரில்லாதவருக்கு,

”முட்டைக்கோசு தமிழ்ச்சொல்லா?” என்று கேட்டிருக்கிறீர்கள். இந்த இடுகைக்குத் தொடர்பில்லாத கேள்வியானாலும், கேட்டுவிட்ட கரணியத்தால் மறுமொழிக்கிறேன்.

முட்டைக்கோசு என்னும் காய்கறி நம்மூர்க் காய்கறியல்ல. அது வெள்ளைக்காரரால் [பெரும்பாலும் பிரஞ்சுக்காரராய் இருக்கலாம்.] இங்கு இறக்குமதி செய்யப்பட்டது. ”Brassica oleracea
capitata” என்று புதலியற் (botany) பெயர் சொல்லுவார்கள். [உருளைக்கிழங்கிற்குத் தமிழ்ப்பெயர் வைத்தது போல் இதற்குத் தமிழ்ப்பெயரை முன்னால் வைக்கவில்லை. அப்படியே வெளியூர்ப்பெயர் சற்று ஒலிப்புத் திரிவுகளோடு நம்மூரில் புழங்குகிறது.]

c.1440, from M.Fr. caboche "head" (in the Channel Islands, "cabbage"), from O.Fr. caboce "head," from L. caput "head" (see head). Introduced to Canada 1541 by Jacques Cartier on his third voyage. First written record of it in U.S. is 1669. The decline of "ch" to "j" in the unaccented final syllable parallels the common pronunciation of spinach, sandwich, Greenwich, etc.

வெளிர்ப் பச்சை நிற இலைகளை அடுக்கடுக்காகக் கொண்டு இலைக்கறியாய் அமையும் இந்தக் காயை கபுசு என்னும் பிரஞ்சுச் சொல்லில் இருந்து பகர-வகரப் போலியில் கவுசு என்று
பலுக்கிப் பின் கவு>கோ என்ற திரிவில் கோசாகியிருக்கிறது. ஔ என்னும் ஓசை ஓ - ஆகத் திரிவது தமிழிய மொழிகளுக்கு உள்ள பழக்கம் தான். பகர - வகரப் போலி மேலை மொழிகளிலும் உண்டு என்பதை cabbage - ஓடு தொடர்பு கொண்ட இன்னொரு காய்கறியான cauliflower என்ற பெயர் ஏற்பட்டதை வைத்துச் சொல்லலாம். [கீழே படியுங்கள்.] நம்மூரிலும் கபாலம்> கவாலம் என்று ஆகும். இரண்டு காய்கறிகளுக்கும் தலை போன்ற தோற்றம் ஏற்பட்டது இந்தப் பெயர் ஏற்படக் காரணமாகும்.

cauliflower:

1597, originally cole florye, from It. cavoli fiori "flowered cabbage," pl. of cavolo "cabbage" + fiore "flower" (from L. flora, q.v.). First element from L. caulis "cabbage," borrowed into Gmc. and source of cole in Du. "cole slaw" and of Scot. kale. The front end of the word was re-Latinized. The boxer's cauliflower ear is from 1907.

அதே போல cau>co என்றதிரிவையும் கூர்ந்து நோக்குங்கள். இது முதலில் கோசு என்று சுருக்கமாய்த் தமிழில் அழைக்கப்பட்டது. cauliflower பூக்கோசு என்று அழைக்கப் பட்டது. பின்னால் நாட்டுப்புற வழக்கில் முடியில்லாத தலை மொட்டைத்தலை என்று சொல்லப்படுவது போல மொட்டைக்கோசு என்று சொல்லப்பட்டது. இன்று இன்னும் திரிந்து முட்டைக் கோசாகி நிற்கிறது. ஒரு சிலர் மொட்டைக் கோசை இலைக் கோசு என்று சொல்லுவார்கள். இலைக் கோசு, பூக் கோசு என்ற பெயர்கள் கன்னடத்திலும் அப்படியே சொல்லப் படும். இந்தியில் இதை மொழி பெயர்த்து ” ‘Patha Gobi’ [இலை = பட்டம்>பத்தம்>பத்ரம்] என்றும் ‘Phool Gobi’ என்றும் சொல்லுவார்கள். Gobi என்பது பொதுமைப் பெயராகும்.

நல்ல தமிழ்ப்பெயர் வைத்து இவற்றை அழைக்க வேண்டுமானால் இலைக் கவாலை என்றும், இன்னொன்றைப் பூக் கவாலை என்றும் சொல்லலாம்.

அன்புடன்,
இராம.கி.

Anonymous said...

"உறைவி(ப்பெட்டி)" / "உறைவகம்?" என்றால் "Freezer" க்கு அல்லவா பொருந்தும்? இங்கே "Refrigerator" குளிர்சாதனம் என்று தான் அழைப்பார்கள்.

Anonymous said...

இந்த குளிர் சார்ந்த சொற்களுக்கு?

Fog = மூடுபனி?
Haze = மூடுபுகை?
Frostbite = ?
Supercooling = ?

நேரடி சம்பந்தமில்லை அனாலும் குளிர் சார்ந்த ஒரு சொல்:

Hibernate = ?

Raghu said...

அன்புள்ள ஐயா
ஒரு யோசனை = 88000 அடி= 16 மைல் 5 பர்லாங் 220 அடி = இது 16.6666 மைல். இது தவறாக 16.233333 என்று கொடுக்கப்பட்டுள்ளது.

பகுதி 7 - 90 அஃகப் பாகை என்பது இந்தத் தொலைவைக் குறிப்பதால், 1 பாகை என்பது 111 133333 கி,மீ யைக் குறிக்கும். இதில் தசமப்புள்ளி (decimal point) விடுபட்டுள்ளது. சரியான அளவு 111.1333.

பகுதி 8- ஒரு யோசனை எனபது 26.82 கி.மீ, 13.41 கி.மீ அல்லது 6.70 கி.மீ எனும் மூன்றனுள் எது என்று முடிவாகக் கூறப்படவில்லை.

கம்பராமாயணத்தில் மருத்து மலைப்படலத்தில் சாம்பன் (ஜாம்பவான்) அனுமனுக்கு மருத்துமலைக்குச் செல்லும் வழியைக் கூறும் பாடல்களின் பொருள் பின் வருமாறு.

இந்தக் கடலைக் கடந்து 9000 யோசனைகள் சென்றால் இமயமென்னும் குலவரை உள்ளது; அதன் பெருமை (அகலம்) 2000 யோசனைகள்; கடலின் அகலம் 100 யோசனைகள் என்று சம்பாதிப் படலத்தில் கூறப்பட்டுள்ளது. இமயமலையைக் கடப்பதற்கான தூரம் 11100 யோசனைகள் என்றாகிறது.அது "பின் தவிறப் போனால் முன்புள யோசனையெல்லாம் முற்றினை பொற்கூடம் (ஹேமகூடம்) சென்றுறுதி" என்றுளது. ஹேமகூடத்திலிருந்து 9000 யோசனை தொலைவில் நிடதம்என்னும் செம்மலை உள்ளது. "இம்மலைக்கும் ஒன்பதினாயிரம் உளதாம் யோசனையின் நிடதம் என்னும் செம்மலைக்கும் உளவாய அத்தனை யோசனை கடந்தால் சென்று காண்டி எம்மலைக்கும் பெரிதாய வட மலையை". "அம்மலையின் அகலம் எண்ணின் முப்பத்தீராயிரம் யோசனையின் முற்றும்"."மேருவைக் கடந்து அப்பால் ஒன்பதினாயிரம் உள யோசனை விட்டால் நேர் அணுகும் நீலகிரி; தான் இரண்டாயிரம் யோசனையின் நிற்கும். 'அந்நீலகிரிக்கு அப்பால் நாலாயிரம் யோசனைத் தொலைவில் கரிய மருத்துமலையைக் காண்பாய்'

நீர் கொடுத்துள்ள மூன்றனுள் குறைந்த சமன்பாடாகிய, யோசனை என்பது 6.70 கி.மீ எனும் அளவை எடுத்துக்கொண்டாலும் இலங்கையிலிருந்து இமயமலையில் தொலைவு 60000 கி மீட்டரை விஞ்சுகிறதே !!!

கம்பர் கூறியது உயர்வு நவிற்சியா கற்பனையா?

தங்கள் விளக்கத்தை வேண்டிகிறேன்
கோவிந்தசாமி



.