Friday, August 11, 2006

தில்லை - 5

"தென்னாடு உடைய சிவனே, போற்றி! எந்நாட்டவர்க்கும் இறைவா, போற்றி!!" என்ற வாசகத்தை தானுமைத் தனமாக (auomatic) பல தடவை சொல்லியிருக்கும் நம்மில் பலர், தென்னாட்டிற்கு மறுதலையாக வரும் "எந் நாடு" என்பது எதைக் குறிக்கிறது என்று ஓர்ந்து பார்த்திருப்போமா என்பது அய்யப்பாடே. இங்கே தென்னாடு என்பது முன்னால் நான் சொன்ன தக்கணத்தையே குறிக்கிறது; தென்னாடுடைய சிவன் என்ற பெயரும் தக்கண மூத்தோனையே குறிக்கிறது. தக்கண மூத்தோன் பற்றிய விவரிப்புகளும் அங்கொன்றும் இங்கொன்றுமாய்ச் சங்க இலக்கியத்தில் காட்சியளிக்கின்றன. தென்னாட்டுச் சிவநெறி கொஞ்சம் கொஞ்சமாய் வடபுலத்து நாடுகளில் பரவிய போது, முதலில் இலிங்க வழிபாடு என்ற கருத்தீடு அங்கு ஏற்றுக் கொள்ளப் படவில்லை; அதனால், ஒரு சில வேத வாக்கியங்களில் அந்தக் கருத்தீட்டைச் "சிசுனதேவ வழிபாடு" என்று கேலி செய்து முற்றிலும் இழிவு படுத்தியதும் உண்டு. பின்னால் தக்கண மூத்தோன் என்ற மாந்தவகைப் படிமம்/குறியீடு அறிமுகமான போது தான், சிவநெறியைக் கவனிக்கத் தலைப்பட்டனர். இன்றைக்கும் வடபுலத்தில் அது போன்ற படிமங்களே பரவிக் கிடக்கின்றன. வடபுலத்தாரைத் தம்வயப் படுத்தும் போக்கிலேயே "எந்நாட்டவர்க்கும்" என்ற சொல்லாட்சி எழுந்திருக்க முடியும்.

[திராவிடம் என்றாலே முறைப்பும், மனம் நிறைந்த வெறுப்பும், இன்றைக்கு ஒரு சிலருக்கு வருகிறதே, அவர்கள் நம் சிவன் கோயில்களில் எழுகின்ற "தென்னாடுடைய சிவனே போற்றி! எந்நாட்டவர்க்கும் இறைவா, போற்றி" என்ற இந்தப் பதாகை முழக்கத்திற்கு (அது கிட்டத் தட்ட ஒரு tribal முழக்கம் தான்; இதே போல, "வெற்றிவேல், வீரவேல்" என்பதும், "வெற்றிவேல் முருகனுக்கு அரோகரா" என்பதும் இந்தக் காலத்திலும் தமிழர்கள் ஓர் இனக்குடியினர் என்றே உணருகின்றனர் என்பதை நிறுவிக் கொண்டு இருக்கின்றன.), பெருமானக் குருக்கள், ஓதுவார், பத்தர்கள் என எல்லோருமாய் எழுப்பும் நிறைந்த முழக்கத்திற்கு, எதிர்ப்புத் தெரிவிப்பார்களா, என்ன? திராவிடத்தை ஒழிக்க வேண்டுமானால், இவர்கள் சிவன் கோயிலை அல்லவா ஒழிக்க வேண்டும்? தக்கண மூத்தோன் என்ற கருத்தீட்டை அல்லவா நிறுத்த வேண்டும்? தென்னாடு, தக்கணம், திராவிடம் என்பவையெல்லாம் 2000 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு ஒன்றிற்கொன்று தொடர்பு உடையவை தான். தென்னாடு என்பது தமிழ்ச்சொல்; தக்கணம் என்பது இருபிறப்பி; திராவிடம் என்பது தமிழம் என்ற சொல்லின் பாகதத் திரிவோடு, பின் தொடர்ந்த சங்கதத் திரிவால், ஏற்பட்ட சொல்.]

சிவனையும், விண்ணவனையும், கொற்றவையையும் உருவகித்தவர்கள் தென்னாட்டார்களே! வேதங்களிலும், அவற்றை ஒட்டி எழுந்த விளக்க நூல்களிலும், சிவன், விண்ணவன், கொற்றவை (கொற்றவையைத் தான் துர்க்கை என்பார்கள்; கொற்றை = கோட்டை = துருக்கம்; துருக்கம் என்பது துர்க்கை என்ற இருபிறப்பிச் சொல்லை உருவாக்கும்.) என்பவை எல்லாம் விளிம்பு நிலையில் அன்றி முதன்மைத் தெய்வங்களாய்ச் சொல்லப் படுவதே இல்லை. தென்னாட்டின் ஐந்திணைத் தெய்வங்கள் ஆன சேயோன், மாயோன், வேந்தன், வாரணன், கொற்றவை ஆகியவற்றிற்கு இணையாகப் பின்னாளில், உருத்திரன்/சுப்ரமண்யன், விண்ணு/விஷ்ணு, வேந்தன்/இந்திரன், வாரணன்/வருணன், போன்ற ஒருசில வடபால் தொன்மங்களோடு பொருத்தினாலும், அவையெல்லாம் விளிம்பு நிலைப் பொருத்துகளாகவே இருந்தன. (சுப்ரமண்யன் என்ற சொல்லைக் கண்டு நாம் மருள வேண்டாம்; சிவ பெருமான் என்ற தமிழ்க் கூட்டுச் சொல் தான் வட நாட்டுப் பலுக்கில் "ஷிவ் ப்ரம்மண்" என்று ஆகும்; பின் அப்பனுக்கும் மகனுக்குமாய் கருத்தீடு பிரியும்; முடிவில் "சிவ்" என்னும் முன்னொட்டுச் சொல் சு என்னும் ஓரெழுத்தொரு மொழியாய்ச் சுருங்கும். ப்ரம்மண் என்பது நீண்டு ப்ரம்மண்யன் என்று ஆகும். முடிவில் நம் சொல்லையே நாம் அடையாளம் காண முடியாமல் தவிப்போம். சு எனத் தொடங்கும் இருபிறப்பிச் சொற்கள் எல்லாமே சிவ - red- என்ற முன்னொட்டில் கிளைத்தவையே. மஞ்சள்/குங்குமம் அணிந்த சிவ மங்கலி பேச்சு வழக்கில் சு மங்கலி ஆவாள். தாலிக்கு மாறாய் மஞ்சள் அணிவது தென்னாட்டுப் பழக்கமே. அந்த அளவு ஏன்? தாலி அணிவதே கூடத் தென்னாட்டுப் பழக்கம் தான்.)

வடபுலத்தில் கங்கைக் கரையில் வேள்வி நெறி பரவிய போது, அரசருக்கும், பெருநிலக் கிழார்களுக்கும், செல்வந்தர்களுக்கும் நன்மை கொடுப்பதாய்ச் சொல்லி அவர்களை அண்டியே வேதக்காரர்கள் வேள்விகளைச் செய்து இருக்க முடிந்தது; அதே பொழுது, பொது மக்களோ, வேத நெறியில் ஈடுபடாமல், தங்களுடைய ஆளுமைக்குத் தகுந்தாற்போல், சிவனையும், விண்ணவனையும், கொற்றவையையும் வணங்கினார்கள். இந்தச் சிவ, விண்ணவ, கொற்றவைப் பரவுதல் தென்புலத்திலும் நடந்தது. இப்படி மேல்தட்டிற்கு ஒன்று, கீழ்த்தட்டிற்கு ஒன்று என்ற சமய இடைவெளி வேதக் காரர்களுக்குப் பெரிதும் இடைஞ்சலாய் அமைந்தது. அவர்களைப் பொதுமக்கள் சற்று தள்ளியே வைத்திருந்தார்கள்.

கி.மு. 600 களுக்குச் சற்று முன்னால் (எத்தனை நூற்றாண்டுகள், ஒன்றா, இரண்டா என்பது எனக்குத் தெரியாது), மெய்யியல் (philosophy) வரிதியான கேள்விகளுக்கு வேத நெறி உள்ளாக்கப் பட்டது. பொதுமக்களின் இடையே ஆசீவகம், செயினம், புத்தம் போன்றவை எழுப்பிய தாக்கத்தை அறிந்த அரசர்களும், மற்றோரும் வேறு வழியின்றி நெறி மாறத் தொடங்கினார்கள். அதுவரை தியை (ஒளியுள்ள வானம் - dyas), புடவி (ப்ருத்வி), அதிதி, மாரி (வாரணன்>வருணன்), மித்திரன், அழனி (அக்னி), இந்திரன், உழை (உஷஸ்) இன்னும் இது போல பல சிறு தெய்வங்களையே பரவிக் கொண்டிருந்த வேத நெறிக்காரர்கள், ஆகம நெறியைப் (ஆகி வந்த நெறி ஆகம நெறி. இது ஒரு மரபு நெறி தான். ஆனால் தென்புலம், மற்றும் பொதுவான வடபுலம் ஆகியவற்றின் தொடர்பான நெறி) பார்க்கத் தொடங்கினார்கள். கொஞ்சம் கொஞ்சமாய் ஒரு கலவை நெறி எழத் தொடங்கிச் சிவநெறி (அதே போல விண்ணெறி) என்பதாய்ப் பெருந்தெய்வ வணக்கமாய் மாறியது. இந்தக் கலவை நெறி உருவான பின்னால் தான், குருக்கள்மார்கள் மக்களிடையே ஏற்றுக் கொள்ளப் படும் நிலைக்கு வந்தார்கள். [எப்பொழுதுமே வெளியில் இருந்து வந்து திணிக்கப் பட்டு மக்களுடன் ஒன்றாத மதம் மக்களிடையே நிலைக்காது. உள்ளூர்ப் பழக்கங்களை அணைத்துக் கொண்டு ஒன்று படும் மதம் தான் மக்களை ஈர்க்கும்.] வேத ஆகமக் கலவை நெறி எழுந்த கதை இது தான்.

வேளுகின்ற சடங்கைச் செய்வது வேள்வி. அந்த வேள்வியைச் செய்தவர்கள் வேள்தர்கள் (>வேதர்கள்); வேளும் போது (= வேண்டும் போது) கூறிய பரவு (pray) வாசகங்கள் வேள்தம் (>வேதம்) [வித் என்னும் கருத்து முதல் வேரில் இருந்து வேதம் என்ற சொல் பிறந்ததாகக் கருத்துமுதல் உரையாளர்கள் சொல்லப் புகுவார்கள்; அது பொருந்தப் புகல்வது என்று மட்டுமே நான் சொல்லுவேன். வேள்தல் = வேண்டுதல் என்ற வினைச்சொல்லைத்தான் நான் இங்கே அடிப்படையாகக் கொள்ளுவேன். ஏனென்றால், இன்றைக்கும் கடவுளை, தெய்வங்களை, வேண்டத் தான் செய்கிறோம். வேண்டுதல் என்பது வேத நெறியா, சிவ நெறியா, விண்ணெறியா என்று பாராது இருக்கும் பொதுமைச் சொல். வேள்விகளுக்குச் சற்றும் தொடர்பில்லா வகையில், இறைவனுக்கு இடையாளனாய் சங்க இலக்கியங்களில் கூறப்படும் வெறியாட்டு வேலனும் (நாட்டுப் புறங்களில் இன்றைக்குச் சாமியாடி என்று அழைப்பார்கள்.), இன்றைய வரைக்கும் வேளன்>வேளான் என்றே கூறப்படுகிறான். காட்டாக, சிவகங்கை மாவட்டத்தில் பல அய்யனார் கோயில்களில் உள்ள பூசாரியார், வேளார்>வேளகாரர் என்றே அழைக்கப் படுகிறார். அது போலச் சங்க இலக்கியத்தில் வேள்விகளைச் செய்யாது வேறுதொழிலில் ஆட்படுத்திக் கொண்ட பார்ப்பாரை வேளாப் பார்ப்பார் என்றே சொல்லுவார்கள். இந்தச் செய்திகளை எல்லாம் ஒருங்கே எண்ணிப் பார்த்தால், வேளுதல் என்ற வினைச்சொல்லின் ஆழம் தெளிவாகப் புரியும்.] "வேள்வியின் மூலம் வேளுதல்" என்பது ஒருவகை நெறி. வேள்வி அல்லாமலும் இறைவனை வேண்ட முடியும் என்பது இன்னொரு வகை நெறி. வேள்வி என்பது முன்னால் சொன்னபடி, மேற்தட்டு வருக்கத்திற்கு மட்டுமே பயன்பட்டு வந்தது. வேள்வி என்பதில் "எஜமானன் - யாகம் ஏற்படுத்துபவன்" என்ற ஒன்று எப்பொழுதுமே உண்டு. வெறுமே பொதுமக்கள் பரவுவதாய்ச் சொல்லி யாகத்தைச் செய்ய முடியாது. {yaagam is a structured way of praying; it has series of rites.]

முன்னால் சொன்ன கலவை நெறியை உருவாக்கிய பின்னால் தான், வேதக் காரர்கள் ஆசீவகத்தையும், செயினத்தையும், புத்தத்தையும் எதிர்த்து தங்கள் பக்கம் பொது மக்களைத் திருப்ப முடிந்தது. வடபுலத்தில் வேதப் பழக்கம் என்பது கி.மு.600 களுக்கு அண்மையில் தான் குறையத் தொடங்கியது. புது விளக்கங்கள் வேத நடைமுறைக்குக் கற்பிக்கப் பட்டன. கீழ்நிற்றங்கள் (உபநிடதங்கள்) எழுதப் பட்டன. மெய்யியற் பொருட்பாடுகள் கூறப் பட்டன. வேதக் காரர்கள் கொஞ்சம் கொஞ்சமாய் தெற்கே வரத் தொடங்கினார்கள். சங்க காலத்திலேயே பார்ப்பனரின் தாக்கம் தமிழகத்தில் இருக்கிறதே என்று ஒருசிலர் கேட்பார்கள்; இதில் பெருமைப் படவும் ஒன்றுமில்லை; வெட்கப் படவும் ஒன்றும் இல்லை. வேதக் காரர்களின் பெயர்ச்சி தென்னாட்டில் ஏற்பட்டது ஒரு படுவம் (fact). அவ்வளவுதான்.

வேத நெறி பின்பற்றும் மரபாளர்கள் தெற்கே கோதாவரிக்கு வந்த பின்னால், அவர்களுடைய விதியாளர்களால் தாலி கட்டிக் கொள்ள அனுமதிக்கப் பட்டார்கள். (ஓரளவு பார்ப்பனர் அல்லாத தென்னாட்டுப் பெண்களையும் திருமணம் செய்திருக்க வேண்டும் என்றே ஆய்வாளர்கள் எண்ணுகிறார்கள். குறிப்பாக மராட்டியப் புடவைக் கட்டுமுறை நம்மை ஓர்ந்து பார்க்க வைக்கிறது.) முறைப்பெண்ணைத் திருமணம் செய்யும் தென்னாட்டுப் பழக்கம் ஏற்கப் பட்டது. பெண்களோடும், வேதம் அறியாதாரோடும் (பெருமானர் அல்லாதாரோடும்) உடனிருந்து விருந்துண்ண அனுமதிக்கப் பட்டனர். பழையது சாப்பிட ஒப்புதல் கிடைத்தது. பெருமானர் விலங்குகள் சாப்பிடுவதில் புதிய பட்டியல் கூட ஏற்பட்டது. இவையெல்லாவற்றையும் ஆபஸ்தம்ப சாற்றமும், பௌதாயண சாற்றமும் (சாற்றம் = சாத்திரம்) விளக்கமாய்க் கூறுகின்றன. இப்படி விளங்கங்களை நான் எழுதிக் கொண்டிருப்பதற்குக் காரணம், வேதக்காரர்களில் ஒருசிலர் வேதம் என்பது ஏதோ ஒரு தான்தோன்றி - சுயம்பு - என்பது போல் பல்வேறு மூதிகங்களைக் கிளப்பி விட்டுக் கொண்டிருப்பதை மறுப்பதற்காகத் தான். பொறுமையாக வரலாற்றுக் கண்ணோட்டத்தோடு நடந்தவைகளைப் பார்ப்பது, அதிலும் வேதம் போன்றவற்றைப் பார்ப்பது, இன்றைக்கு மிகவும் அரிதாகி விட்டது. கொடிமரபை (பரம்பரையை) மறுதலிப்பதே வழக்கமாகிப் போய்விட்டது.

நாவலந்தீவின் பல பண்பாட்டுப் பழக்கங்களும் இது போலத் தென்னாட்டு. வடநாட்டுக் கலவை வழக்கங்கள் தான். இன்றைக்குத் தங்களின் தென்னாட்டு (=திராவிட) ஊற்றுகைக்கு வெட்கப் படுகிற சில மெத்தப் படித்த மேதாவிகள், வேதத் தன்மையை மட்டுமே நம்முன்னே வலியுறுத்திப் போகலாம்; ஆனால் உண்மை என்பது என்றாவது ஒருநாள் வெளி வந்தே தீரும். (மேனிலைப் பள்ளிப் படிப்பு முடிந்து கல்லூரிக்குள் நுழையும் போது, தம் நாட்டுப்புறத் தகப்பனையோ, அல்லது தாயையோ, உடன்படிக்கும் மாணிவர்களிடையே அறிமுகம் செய்து வைக்க வெட்கப்பட்டுத் தன் கொடிவழியைப் பற்றியே பொய் சொல்லிக் கொண்டு திரியும் சில முட்டாள்களையும், தங்களின் தாய்வழிக் கொடி பாண்டித் தமிழர்களிடம் இருந்தே பிறந்தது என்று "மகாவம்சம்" சொல்லுவதை வாய்ப்பாக மறந்து, தங்களுடைய தந்தைவழிக் கொடியான ஆரியத் தோற்றத்தைப் பற்றி மட்டுமே விண்ணாரம் பேசிக் கொண்டு, அதே நேரத்தில் தாய்வழி உறவான தமிழரை ஈழத் தீவில் இருந்தே விரட்ட முற்படுகின்ற, ஒரு சில சிங்கள முட்டாள்களையும் இங்கே எண்ணாது இருக்க முடியவில்லை.)

இது போன்ற பெருமானர்களின் பரவலை மூன்று அலையாகப் பேராசிரியர் ந. சுப்பிரமணியன் கூறுவார். (The Brahmin in the Tamil Country - Prof. N.Subrahmanian, Retd. Prof.of History, Madurai Kamaraj University, ENNES publications, Madurai, year 1989) கி.மு. 1000-800, கி.மு.500-200, கி.பி 300-500 என்று அவர் பகுப்பார். இந்த அலைகள் இரண்டா, மூன்றா என்பதில் ஆய்வாளர்களிடையே வேறுபாடு உண்டு. ஆனால், குத்தர் காலத்திலும், பல்லவர் காலத்திலும் சாரி சாரியாய் பெருமானர்கள் தெற்கே பரவியது கி.பி.500க்குப் பிறகு தான். அதற்கு முன்னால் எழுந்த அலையை புத்தர், மாவீரர் காலத்திற்கு சற்று பின்னால் என்றே நான் கருதுகிறேன். இந்த அலையின் உயர்ச்சியாய், அதன் ஊடே செயினரும் [குறிப்பாக பத்ர பாகு (இன்றையக் கர்நாடகத்தில் இருக்கும் சமண வெள்ளைக் குளத்து -ஸ்ரவண பெள குளா - கோமடேசுரர் சிலையை நினைவுக்குக் கொண்டுவாருங்கள்), உடன் அரசு துறந்து வந்த சந்திர குத்த மோரியன், அவன் மகன் பிந்துசாரன் நம் தகடூர் வரை எடுத்து வந்த மோரியர் படையெடுப்பு], புத்தரும் (பிந்துசாரனின் மகன் அசோகன் புத்த மதத் துறவிகளைத் தெற்கிற்கும் ஈழத்திற்குமாய் அனுப்பியது - அதில் அவன் மகனொருவன் கூட இருந்திருக்கலாம்), அதையொட்டி முன்னும் பின்னும் வந்த பெருமானர்கள் எனப் படித்தானத்தில் இருந்து தகடூரும், காஞ்சியும் இன்னும் மற்ற ஊர்களுக்கும் வந்து சேர்ந்த பயணங்கள் மிகப் பல.

வந்தவர்களில் பலரும் தமிழ்க் குமுகாயத்தில் ஏற்றுக் கொள்ளப் பட்டார்கள்; பெருமானர்களுக்குத் தலைநகர்களில் சேரிகளும், மற்ற இடங்களில் சில ஊர்களும் (பெரும தாயங்கள்; தந்தது தாயம்; பெருமருக்குத் தந்தது பெரும தாயம். பெரும தாயம் பின்னால் ப்ரம்ம தேயம் என்று திரிவு கொள்ளும்.) தரப்பட்டன. பின்னால் அந்த ஊர்களின் பெயரே அந்தந்தப் பிரிவினருக்குப் பெயராயின. காட்டாக இன்றைய மரபுப் பெருமானர்களில் (smartha brahmins) பெரு கணம் (ப்ருகச்சணம்) என்ற பிரிவினர் கண்டரமாணிக்கம், மலைநாடு, நிலகனூர், மாங்குடி, பலமன் நேரி, மூச நாடு, குளத்தூர், மருதஞ்சேரி, சத்திய மங்கலம், பூரூர் என்ற ஊர்களில் குடியேறினார்கள்; எண்ணாயிரவர் (அஷ்டசஹஷ்ரம்) என்ற பிரிவினர் அத்தியூர், அறிவர் பாடி, நந்திவாடி, அறுகுளம் - shatkulam என்ற ஊர்களில் குடியேறினார்கள். (இன்னும் ஒரு முகன்மையான பிரிவினர் வடமர்கள்; ஆனால் அவர்கள் பெரும் அளவில் வந்தது குத்தர்கள், பல்லவர்கள் காலத்தில் தான். அவர்களைப் பற்றிப் பின்னால் பார்ப்போம்.)

இதே போல நம்பூதிகள் கோகர்ணம் (இன்றைய கோவா) வழியாக துளுநாட்டில் நுழைந்து அங்கு 32 ஊர்களிலும், பின்னே சேரலத்தில் 32 ஊர்களிலும் குடியேறினார்கள். இவர்களுக்குள் ஏற்பட்ட பிரிவுகளை ஆடு, ஏடு, பிக்சை, பிச்சை, ஓது, சாந்தி, அடுக்களை, அரங்கு, பந்தி, கடவு என்று பத்தாகச் சொல்லுவார்கள். நம்பூதிகளைப் போலவே சில பழக்கங்கங்கள் கொண்ட தீக்சிதர்கள் தில்லையிலும், இன்னொரு வகையான சோழியர்கள் திருக்கடையூர், மடலூர், விசலூர், புதலூர், செங்கணூர், ஆவுடையார் கோயில் என்ற ஊர்களிலும் குடியேறினார்கள்.

இன்னும் பல தமிழ்ப் பெருமானப் பிரிவினர் (பொன்முடியார்கள் - hiranya kesis, முக்காணி, கணியாளர், சங்கேதி, குருக்கள், வாத்திமார் எனப் பலர்) உண்டு. இவர்கள் எல்லாம் எப்போது வந்தவர்கள், எப்படி உருவானவர்கள், என்ற மாந்தவியல் விவரங்களை யாரும் சேர்த்து ஆய்ந்து குறித்து வைக்கக் காணோம். மொத்தத்தில் நல்ல வரலாற்றுச் செய்திகள் தொகுக்கப் படாமல், அவரவரிடம் இருக்கின்ற மூதிகப் பழக்கங்களால், தொலைந்து போய்க் கொண்டிருக்கின்றன. (எப்படி மாலத்தீவில் அந்த ஊர் மக்களின் தமிழ்த் தோற்றத்தையும், மற்ற செய்திகளையும் சேகரித்து வைக்காமல், தொல்லியல் கண்டுபிடிப்புக்களைத் தொலைக்க வைத்து, அரபு நுழைவுக்கு முன்னால் தங்களுக்கு வரலாறே இல்லாதது போல் ஆக்குகிறார்களோ, அதே போல இதைச் சொல்லலாம். மலேசியாவிலும் கடார மாநிலம், மற்றும் ஜோகூர் மாநிலத்தில் இருக்கும் கி.பி. 800 முந்திய சின்னங்களை, மலாக்கா சுல்தான் பரமேசுரவர்வன் இசுலாத்திற்கு மாறியதற்கு முன்னால் இருந்தால் சின்னங்களை, கட்டக முறையில் (sytematic) ஒழித்துக் கட்ட முயன்று கொண்டிருக்கிறார்களோ அது போல இதைச் சொல்லலாம். பெருமானர்களே கூட "அல்லிருமை - அத்வைதம்" என்ற மெய்யியலைப் பெரிதாகக் கருதியதால், இந்த வரலாற்றுத் தொலைப்பைப் பற்றிக் கவலைப் பட்டதாய்த் தெரியவில்லை. ஆதிசங்கரரைப் பற்றியும், அவருக்கு முன்னால் இருந்த வேதம், அரணகம் - ஆரண்யகம், பெருமானம் - ப்ராமண்யம், கீழ்நிற்றம் - உபநிடதம் என்று கருத்துமுதல் வாதத்தைப் பெருமிதமாகப் பேசுவதே போதும் என்று இவர்களுக்கு ஆகிவிட்டது; மாந்தவியல், குமுகவியல், வரலாறு இன்ன பிற ஒரு பொருட்டாகவே பெரும்பாலோருக்குத் தெரிவதில்லை.)

நம்பூதிகள் மட்டும் ஒரு விதி இலக்கு. அவர்களின் வரலாற்றை மாந்தவியல் முறையில் தேடித் தேடி, அதைக் கூடிய மட்டும் அறிவியல் ஆய்வுக்கு உட்படுத்திப் பதிவு செய்திருக்கிறார்கள். அவர்கள் வடமொழிப் பாதிப்பை உயர்த்தி வந்தாலும், தங்களின் தமிழ் வடமொழிக் கலப்பைச் சொல்லிக் கொள்ள வெட்கப் படுவதில்லை. சங்க இலக்கியத்திலேயே அவர்கள் சேரலத்தில் தங்கிய முதலூர் (செல்லூர்) சிறப்பாகப் பதிவு செய்யப் பட்டிருக்கிறது (அகநானூறு 216). (நம்பூதிகள் அதர்வவேதத்தைப் பின்பற்ற மாட்டார்கள். அதன் காரணத்தாலேயே தக்கண பதத்திற்கு வெகு காலம் முன்பே, கி.மு.500க்கு முன்பே, வந்திருக்க வேண்டும் என்று ஆய்வாளர்கள் எண்ணுகிறார்கள்.) இவர்களைப் போலவே இருக்கும் தீக்சிதர்கள் பற்றியும் சோழியர் பற்றியும் இனி அடுத்த பதிவில் காணலாம்.

அன்புடன்,
இராம.கி.

3 comments:

unarvukal said...

அன்புக்கும் மதிப்புக்குமுரிய திரு. இராம.கி அவர்களுக்கு

ஒரு சில நாட்களிலேயே உங்களுடைய வலைப்பூவினதும், உங்களது தமிழறிவினதும், தமிழ்ப்பற்றினதும் பெரிய ரசிகர்களில் ஒருவனாகி விட்டேன். நன்றி.
உங்களுடைய வலைப்பதிவுகளில் சிலவற்றை, உணர்வுகள் இணையக்களத்தில் பதிவு செய்ய விரும்புகிறேன், அல்லது நீங்கள் அங்கேயே உங்களின் பதிவுகளைச் செய்ய முடியுமா? நீங்கள் சம்மதித்தால் தமிழ்ப்பற்றும், தமிழுணர்வுமுள்ள www.unarvukal.com உங்களுக்காகத் தனிப்பிரிவு அமைத்துத் தரக்கூடத் தயங்க மாட்டார்கள் என்பது நிச்சயம்.

அன்புடன்
ஆரூரன்

www.unarvukal.com

Anonymous said...

வாரணன் என்பது யானையையும் குறிக்குமோ

கதிரவன் said...

நாட்டுப்புற குலதெய்வங்களைப் பார்த்தாலே திராவிடர்களின் வழிபாட்டு முறைமைகளைப் புரிந்து கொள்ளலாம். இன்று 'இந்து' மதம் என்ற சொல் கூட அன்று இல்லை. பல வேறுபட்ட சமய மரபுகளைத் தழுவி வந்த போதிலும் இன்று சொல்லப்படும் 'இந்து' மதம் தன் பன்முகத்தன்மையைக் கூட மறுக்கின்றது; மறைக்கவும் செய்கின்றது.

நாட்டார்கள் படித்துவிட்டு வெளியே நகர்ப்புறங்கள் வந்துவிட்டால் தங்கள் வாழையடி வாழையாய் வந்த தமிழ்ப் பெயர்களைக் கூட தள்ளிவிட்டு, வட இந்திய அல்லது வடமொழிப் பெயர்களையே குழந்தைகளுக்குச் சூட்டுகின்றனர். இப்படி தங்கள் மரபை மறுதலிக்கும் கூட்டத்தோடு ஒன்றாகிவிடுகின்றனர்.